Monthly Archives: September 2009

That’s all folks

Το τέλος του sequel του Καραμανλισμού γράφεται αυτές τις ημέρες στις καθέτους της Ρηγίλλης, μία εκ των οποίων οδηγεί στο Μαξίμου.

karamanlis wetΗ προκήρυξη των εκλογών προκάλεσε αναστάτωση στις τάξεις των νεοδημοκρατών. Ορθώς και ερμηνεύτηκε ως exit strategy ενός ηγέτη, ο οποίος ήδη είχε δώσει δείγματα αποστασιοποίησης από τη φιλοσοφία της διακυβέρνησης, από την ουσία της εφηρμοσμένης ηγεσίας. Ένας Πρωθυπουργός που από πολύ νωρίς υπήρξε παραπάνω του δέοντος προσεκτικός (ή επιφυλακτικός) στις κινήσεις του, με αποτέλεσμα ποτέ πραγματικά να μην τολμήσει να συγκρουστεί.

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Κατά τη χάραξη της στρατηγικής, ο Κώστας Καραμανλής έδωσε μεγάλο βάρος στα πιθανά αδιέξοδα της διακυβέρνησης εις βάρος των δραστικών και ριζοσπαστικών λύσεων, που θα οδηγούσαν σε μετρήσιμα αποτελέσματα. Και έτσι στέρησε από τους πολίτες την ευκαιρία να τον στηρίξουν. Γιατί όταν θα έφθανε η ώρα της κρίσης, οι υποστηρικτές του δεν θα ήταν οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια αλλά οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι θα είχαν δει τη ζωή τους να βελτιώνεται.

Ο Καραμανλής είχε την ευκαιρία να αφήσει εποχή στην ιστορία της χώρας, να κριθεί ως σημαντικότερος του θείου του. Αναγνωρίζω ότι ελάχιστοι θεωρούν ότι η εκτίμηση αυτή έχει βάση. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο κάθε ηγέτης κρίνεται με βάση τα ζητούμενα της εποχής. Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η τακτική του Εθνάρχη θα ήταν αποτελεσματική σήμερα (όπως ισχυρίζονται με ένταση οι παλαιότεροι), σε μία σύγχρονη κοινωνία, όπου επικρατούν άλλου είδους συμπεριφορές.

Είμαι το ίδιο απόλυτα σίγουρος ότι η τραχιά παρακολούθηση και η πολιτική φοβέρα του ιδρυτή της ΝΔ θα μπορούσε, σήμερα, πολύ πιο αποτελεσματικά να αντικατασταθεί από ένα προηγμένο λογισμικό διακυβέρνησης, με κέντρο το Μαξίμου, το οποίο, με ιεραρχική διαβάθμιση θα διέσπειρε την πληροφορία προς τα κάτω, όταν απαιτείτο, αλλά και προς τα πάνω, όταν χρειαζόταν να αξιολογηθούν οι διαδικασίες υλοποίησης του κυβερνητικου έργου. Μέχρι και δείκτες αποτελεσματικότητας θα μπορούσαν να εξαχθούν για κάθε υπουργό και υπουργείο.

Αλλά αυτά όλα ήταν μάλλον εκτός πραγματικότητας για έναν πυρήνα διακυβέρνησης, όπου ο αριθμός των τίτλων μόρφωσης εξαντλούνταν στα δάκτυλα του ενός, άντε των δύο χεριών.  Θελέστα και παθέστα. Indeed.

Γι’ αυτό και η αποδόμηση του συστήματος διακυβέρνησης δεν ήταν σπουδαία υπόθεση, ιδιαίτερα όταν, λόγω Βατοπεδίου, εξέλειψε ο διαχειριστής των παπαγάλων.

Έτσι, η φούσκα της νέας διακυβέρνησης έσκασε και τα ‘σκάγια’ διεσπάρησαν με τυχαίο τρόπο. Πήραν εχθρούς και φίλους. Τις αντιδράσεις τίς ζούμε αυτές τις ημέρες. Με τον Τσιτουρίδη να μιλά στα κανάλια, τον Δούκα να επιφυλλάσεται και το ΠΑΣΟΚ να ξεφεύγει προς τα εμπρός, στα γκάλοπ και στον πολιτικό λόγο.

Η κάλπη εγκυμονεί. Εκπλήξεις και κινδύνους. Για όλους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική

Running out of gas

Στη διεθνή βιβλιογραφία της δημοσιογραφίας (κείμενα άγνωστα στους Έλληνες του επαγγέλματος) αναφέρεται ένα είδος επιλόγου των άρθρων με τον όρο out of gas ending. Αυτό σημαίνει ότι το κείμενο απλώς ολοκληρώνεται με τις τελευταίες διαθέσιμες πληροφορίες που ενδιαφέρουν τον αναγνώστη.

gasΑυτήν την εντύπωση μού προκάλεσε η συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στον (σχεδόν θεσμικό) πρωταγωνιστή των τηλεοπτικών ειδήσεων Γιάννη Πρετεντέρη. The Prime Minister is running out of gas.

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο. Συμβαίνει για προσωπικούς λόγους, ή ακόμη και όταν ο ηγέτης δεν έχει πλέον τίποτα να προσφέρει. Συνέβη με τον Κώστα Σημίτη. Κι αν αυτό δεν αποτελεί σπουδαίο παράδειγμα, συνέβη και με τον Τόνι Μπλερ.

Ο Τόνι ήταν Πρωθυπουργός της Βρετανίας από τον Μάιο 1997 έως τις 27 Ιουνίου 2007. Ήταν αρχηγός των Εργατικών από το 1994 έως το 2007. Και αποχώρησε γιατί ο χρόνος του τελείωσε. Και η διάθεσή του επίσης. Ήθελε να αλλάξει ασχολίες, προσωπική ατζέντα, εικόνα προς τον κόσμο. Παρέδωσε τα κλειδιά στον έως τότε συγκυβερνήτη του Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος, αν και εξαιρετικό μυαλό και άριστος στην στρατηγική, δεν διέθετε τις ικανότητες του ηγέτη. Για να μην το αδικούμε, οι όποιες ηγετικές ικανότητες που διαθέτει δεν ταιριάζουν καθόλου με το πρότυπο που είχε χαράξει ο Τόνι και το οποίο κυριάρχησε στη βρετανική πολιτική σκηνή την τελευταία δεκαετία.

Ο Καραμανλής είναι 12 χρόνια αρχηγός της ΝΔ και 5,5 στην πρωθυπουργία της χώρας. Το πρώτο είναι αρκετός χρόνος, το δεύτερο όχι και τόσο. Με την έννοια ότι η πρώτη ιδιότητα μπορεί (και ίσως πρέπει) να αλλάξει, για τη δεύτερη όμως, αδελφέ μου, είναι νωρίς.

Παρά ταύτα, η δρομολόγηση έχει γίνει. Τα σημάδια ήταν ολόγυρά μας. Η κόπωση έγινε αισθητή στην προηγούμενη τηλεοπτική συνέντευξη κατά την προεκλογική περίοδο, όταν για να περιγράψει τα 3+2 χρόνια διακυβέρνησης, χρησιμοποίησε τη φράση «μακρά χρονική περίοδο; παραμονής στην εξουσία». Ήταν και το «κουρασμένος» του φίλου δημοσιογράφου, που ήταν μάλλον ένα άγαρμπο spin, παρά ένα γλίστρημα της γλώσσας. Το σχέδιο είχε τεθεί σε εφαρμογή. Η στρατηγική της εξόδου περιελάμβανε εκλογές το φθινόπωρο (ούτως ή άλλως ο Παπανδρέου είχε ήδη δεσμευτεί ότι πρώτα θα προκαλέσει εκλογές και μετά θα ψηφίσει τον Πρόεδρο) και αποχώρηση με τις όσες λιγότερες απώλειες για την εικόνα του και την παράταξη. Άλλωστε, αρκεί που ο νέος Πρωθυπουργός, προκειμένου να εδραιωθεί και να χαράξει νέα πορεία, θα στηριχθεί στα κακώς κείμενα της προηγούμενης περιόδου. Να μην το πράξει και ο/η διάδοχος, ενώ προσπαθεί να μαζέψει τα υπολείμματα της παράταξης.

Η ρηχή επιχειρηματολογία, που αναπτύχθηκε κατά της διάρκεια της συνέντευξης στο Mega (χθες 10.9.2009), συχνά κινδύνεψε με αποδόμηση, ιδιαίτερα στα σημεία των παραμέτρων που επικαλείται για την προκήρυξη των εκλογών, τις αναφορές σε θείο και εξάδελφο, την άγνοια για τη δράση της πυροσβεστικής στις καταστροφικές πυρκαγιές και το λάθος με το ΕΤΑΚ.

Η συνέχεια είναι ευδιάκριτη. Μόνο που οι επόμενες 20 ημέρες θα είναι δύσκολες και η αντίστροφη μέτρηση βασανιστικά αργή.

Το κείμενο αυτό δεν επιθυμώ να το ολοκληρώσω. Όπως και ο Κώστας Καραμανλής τη θητεία του…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική

Τα χέρια του μαέστρου έμειναν μετέωρα

Βρισκόμαστε μόλις στη δεύτερη ημέρα ημέρα της προεκλογικής περιόδου και η ΝΔ δείχνει ξεκάθαρα γιατί έχει απωλέσει την επικοινωνία με τους πολίτες. Είναι δυνατόν η ατζέντα να καθορίζεται από τη διαμάχη των παλαιών στελεχών για τον αριθμό θέσης στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας; Ακόμη εκεί είμαστε; Δεν έχουμε προοδεύσει καθόλου;

maestro_vertical_handsΑντί να καλούμαστε να κρίνουμε νέους ανθρώπους, με μυαλό και περιεχόμενο, καταξιωμένους επαγγελματικά, με καθαρό προφίλ, οι οποίοι να είναι σε θέση να προσφέρουν στη διακυβέρνηση του τόπου, ή να εμπνεύσουν κοινωνικές κινήσεις προόδου, γινόμαστε μάρτυρες του διαγκωνισμού της τρίτης ηλικίας της πολιτικής για μια θέση στο άσυλο της σιγουριάς. Αν το ΠΑΣΟΚ κάνει το ίδιο με τα δικά του ΚΑΠΗ, τότε δεν αξίζει στον Παπανδρέου η ευκαιρία της διακυβέρνησης.

Τότε, τον Μάρτιο 2004, ήταν αρκετοί που αναγνώριζαν την ανάγκη ο Καραμανλής να κυβερνήσει όπως δεν κυβέρνησε κανείς ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Τα πράγματα ήταν κρίσιμα, οι προσδοκίες μεγάλες, οι πολίτες έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα, αρκεί να το έλεγε ο Πρωθυπουργός τους. Δυστυχώς τίποτ’ από αυτά δεν αξιοποιήθηκε. Αυτές οι στιγμές, όταν χάνονται, ιδιαίτερα στην πολιτική ιστορία έχουν δραματικές συνέπειες για τη χώρα, αλλά και για τον ηγέτη της που τις σπατάλησε.

Η παράδοση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ (διότι περί αυτού πρόκειται – κανείς δεν πιστεύει ότι οι 6-7 μονάδες διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καλύπτονται, ό,τι και να γίνει), αποτελεί το τελευταίο κομμάτι μιας συμφωνίας που έμεινε ημιτελής. Τα αρχικά μέτρα ήταν ενθουσιώδη, οι δυναμικές ήταν fortissimo, η ψυχολογία άριστη, η διάθεση εξαιρετική. Γρήγορα όμως επικράτησε το pianissimo, ενίοτε δε οι βασανιστικές μακρόσυρτες παύσεις, που διέλυσαν την ορχήστρα.

Πριν πέσουν και παραδοθούν στη δύναμη της μοίρας, τα χέρια του μαέστρου έμειναν πολλές φορές μετέωρα. Ήταν οι κρίσιμες εκείνες στιγμές που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση, μεταφέροντας τη δύναμη του μηνύματος στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, ακόμη και το διαδίκτυο. Παραδίδοντας τη δύναμη του καθορισμού της ατζέντας των καθημερινών συζητήσεων, όχι για το πόσο καλά τα κάνει ο Πρωθυπουργός, αλλά για το αν τελικώς θα κάνει κάτι.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009 ήταν η εποχή που άνθισε το διαδίκτυο στη χώρα μας, όχι γιατί «στρώθηκε» η χώρα με οπτικές ίνες, αλλά διότι οι πολίτες ένοιωσαν την ανάγκη, στην αρχή να επικοινωνήσουν και μετά να φωνάξουν. Ξυπνήστε! Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας. Μην παραδώσετε τη χώρα στο ΠΑΣΟΚ. Αν μη τι άλλο, δεν είναι ακόμη έτοιμοι οι ΠΑΣΟΚοι να μας κυβερνήσουν. Οι πληγές είναι νωπές.

Η νομοτέλεια λειτουργεί. Η έκβαση των πραγμάτων κινείται αντίθετα από τα συμφέροντα της κεντροδεξιάς. Η νέα πράσινη εποχή έρχεται…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική