That’s all folks

Το τέλος του sequel του Καραμανλισμού γράφεται αυτές τις ημέρες στις καθέτους της Ρηγίλλης, μία εκ των οποίων οδηγεί στο Μαξίμου.

karamanlis wetΗ προκήρυξη των εκλογών προκάλεσε αναστάτωση στις τάξεις των νεοδημοκρατών. Ορθώς και ερμηνεύτηκε ως exit strategy ενός ηγέτη, ο οποίος ήδη είχε δώσει δείγματα αποστασιοποίησης από τη φιλοσοφία της διακυβέρνησης, από την ουσία της εφηρμοσμένης ηγεσίας. Ένας Πρωθυπουργός που από πολύ νωρίς υπήρξε παραπάνω του δέοντος προσεκτικός (ή επιφυλακτικός) στις κινήσεις του, με αποτέλεσμα ποτέ πραγματικά να μην τολμήσει να συγκρουστεί.

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Κατά τη χάραξη της στρατηγικής, ο Κώστας Καραμανλής έδωσε μεγάλο βάρος στα πιθανά αδιέξοδα της διακυβέρνησης εις βάρος των δραστικών και ριζοσπαστικών λύσεων, που θα οδηγούσαν σε μετρήσιμα αποτελέσματα. Και έτσι στέρησε από τους πολίτες την ευκαιρία να τον στηρίξουν. Γιατί όταν θα έφθανε η ώρα της κρίσης, οι υποστηρικτές του δεν θα ήταν οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια αλλά οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι θα είχαν δει τη ζωή τους να βελτιώνεται.

Ο Καραμανλής είχε την ευκαιρία να αφήσει εποχή στην ιστορία της χώρας, να κριθεί ως σημαντικότερος του θείου του. Αναγνωρίζω ότι ελάχιστοι θεωρούν ότι η εκτίμηση αυτή έχει βάση. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο κάθε ηγέτης κρίνεται με βάση τα ζητούμενα της εποχής. Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η τακτική του Εθνάρχη θα ήταν αποτελεσματική σήμερα (όπως ισχυρίζονται με ένταση οι παλαιότεροι), σε μία σύγχρονη κοινωνία, όπου επικρατούν άλλου είδους συμπεριφορές.

Είμαι το ίδιο απόλυτα σίγουρος ότι η τραχιά παρακολούθηση και η πολιτική φοβέρα του ιδρυτή της ΝΔ θα μπορούσε, σήμερα, πολύ πιο αποτελεσματικά να αντικατασταθεί από ένα προηγμένο λογισμικό διακυβέρνησης, με κέντρο το Μαξίμου, το οποίο, με ιεραρχική διαβάθμιση θα διέσπειρε την πληροφορία προς τα κάτω, όταν απαιτείτο, αλλά και προς τα πάνω, όταν χρειαζόταν να αξιολογηθούν οι διαδικασίες υλοποίησης του κυβερνητικου έργου. Μέχρι και δείκτες αποτελεσματικότητας θα μπορούσαν να εξαχθούν για κάθε υπουργό και υπουργείο.

Αλλά αυτά όλα ήταν μάλλον εκτός πραγματικότητας για έναν πυρήνα διακυβέρνησης, όπου ο αριθμός των τίτλων μόρφωσης εξαντλούνταν στα δάκτυλα του ενός, άντε των δύο χεριών.  Θελέστα και παθέστα. Indeed.

Γι’ αυτό και η αποδόμηση του συστήματος διακυβέρνησης δεν ήταν σπουδαία υπόθεση, ιδιαίτερα όταν, λόγω Βατοπεδίου, εξέλειψε ο διαχειριστής των παπαγάλων.

Έτσι, η φούσκα της νέας διακυβέρνησης έσκασε και τα ‘σκάγια’ διεσπάρησαν με τυχαίο τρόπο. Πήραν εχθρούς και φίλους. Τις αντιδράσεις τίς ζούμε αυτές τις ημέρες. Με τον Τσιτουρίδη να μιλά στα κανάλια, τον Δούκα να επιφυλλάσεται και το ΠΑΣΟΚ να ξεφεύγει προς τα εμπρός, στα γκάλοπ και στον πολιτικό λόγο.

Η κάλπη εγκυμονεί. Εκπλήξεις και κινδύνους. Για όλους.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s