Monthly Archives: November 2009

Ο πολιτικός χρόνος

Στις 5 Δεκεμβρίου 2009, όταν η ΝΔ θα έχει βρει τον/την αρχηγό της, η Κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει συμπληρώσει περίπου 60 ημέρες στη διακυβέρνηση της χώρας. Θα απομένει περίπου ένας μήνας ακόμη, έως τη συμπλήρωση της κομβικής (πολιτικά αλλά και συμβολικά) περιόδου των πρώτων 100 ημερών. Δηλαδή με την έναρξη το 2010, το σχέδιο των πρώτων 100 ημερών θα πρέπει να έχει ήδη παράξει αποτελέσματα. Απτά αποτελέσματα, γιατί από επικοινωνία, τα κουτσοκαταφέρνει, παρά τα αντικρουόμενα μηνύματα.

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι ακόμη και ο Ομπάμα δυσκολεύτηκε στην αρχή να αντιληφθεί τους συσχετισμούς στο κράτος, να προσαρμόσει το wishful thinking στην πράξη και να μετρήσει την πραγματική του δύναμη, η απάντηση είναι ότι ο Γιώργος δεν είχε αντιπολίτευση και βέβαια μία Αμερική να διαφεντεύσει. Μπορούσε και ακόμη μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφευχθούν τα αυτογκόλ και τα μπρος-πίσω στον χώρο της εφηρμοσμένης πολιτικής. Στην πράξη δηλαδή. Γιατί στη θεωρία, δεν νομίζω ότι σήμερα υπάρχει Έλληνας πολίτης ο οποίος να μην γνωρίζει τη λύση στα προβλήματα, σε ατομικό και συλλογικό επιπεδο. Αν και δεν έχουν εντυπωσιάσει, προς το παρόν, ο πολιτικός χρόνος κυλά προς όφελος της Κυβέρνησης του ΓΑΠ, η οποία, παρά ταύτα δείχνει να μην αξιοποιεί την συγκυρία της κεντροδεξιάς διάλυσης.

Οι διαπιστωτικές ασκήσεις στις οποίες με τη σειρά επιδίδονται οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δηλώνοντας έκπληκτοι για τα φαινόμενα διαφθοράς, φοροδιαφυγής, φοροκλοπής και σπατάλης σε τίποτα δεν ωφελούν. Τα ξέρουμε. Τα ζούμε, για πολλούς από εμάς αποτελούν τρόπο ζωής, που οι ίδιοι οι πολιτικοί, με την ανοχή της ψηφοθηρίας, μάς έμαθαν να προστατεύουμε.

Το θέμα είναι ότι, αν καθυστερήσουν λίγο ακόμη, στεκόμενοι στις διαπιστώσεις και στα ‘κακώς κείμενα’ του παρελθόντος (ως εμπνευστές τους άλλωστε, ξέρουν καλά που να ψάξουν και πως να τα αξιολογήσουν), ο νέος ή η νέα αρχηγός της ΝΔ θα έχει όλον τον χρόνο να πράξει το ίδιο, κοιτώντας το παρελθόν με την ίδια έκπληξη και επικριτική διάθεση. Αυτό θα φέρει τα πράγματα στα ίσα και ο Γιώργος θα αποκτήσει έναν νέο αντίπαλο, ο οποίος θα έχει πολλά να αποδείξει. Σε βάθος χρόνου, ή και πολύ συντομότερα απ’ όσο φανταζόμαστε.

Και τότε, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, it’s a whole new game dear

Advertisements

1 Comment

Filed under Πολιτική

Το Ψηφιακό Μαξίμου

Είναι ορισμένα πράγματα που για να γίνουν πρέπει κάποιος πρώτα απ’ όλα να πιστεύει σε αυτά. Ιδιαίτερα αν είναι Πρωθυπουργός. Μερικές φορές δεν φτάνει να (νομίζει ότι) έχει το γενικό πρόσταγμα. Αυτά τα είδαμε, και οι πληγές είναι ακόμη νωπές. Πρέπει ο Chief να μεταλαμπαδεύει το μικρό ή μεγαλύτερο όραμα προς μία παραγωγική κατεύθυνση.

Αυτό προσπαθεί να κάνει ο Γιώργος Παπανδρεου (Cyber George στη γλώσσα των bloggers) με την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση. Είμαι σίγουρος ότι η σκέψη του κινείται προς τις υγιείς μορφές της ψηφιακής επανάστασης, με άξονες τη διαφάνεια, την ενίσχυση της παραγωγικότητας, την καθετοποίηση της ψηφιοποίησης με τη στρατηγική έννοια, αλλά και τη ψηφιακή αυτο-οργάνωση σε επίπεδο μονάδων. Εκεί, και σε μερικούς άλλους, πιο σύνθετους άξονες στηρίζεται άλλωστε η επιτυχής εφαρμογή του eGovernance.

Και βέβαια, όλα ξεκινάνε από τον επικεφαλής, ιδιαίτερα η επιτυχία, γιατί σε περίπτωση αποτυχίας, την περιγραφή τη δανειζόμαστε από τη λαϊκή θυμοσοφία, που πολλές φορές έχει φανεί χρήσιμη τους τελευταίους μήνες της προηγούμενης διακυβέρνησης.

Αυτό σημαίνει ψηφιοποίηση του ‘Μαξίμου’, με την έννοια της διακυβέρνησης, γιατί το κτίριο απ’ ότι φαίνεται έχει μάλλον συμβολικό και διακοσμητικό ρόλο (όπως π.χ. ως header του παρόντος blog) και δυσκολεύει πολύ εκείνους που θέλουν πραγματικά να δουλέψουν. Στην πράξη σημαίνει ψηφιοποίηση του πυρήνα της διακυβέρνησης (Πρωθυπουργικό Γραφείο) με στόχο την αποτελεσματικότητα. Στην γλώσσα του πολιτικού μάνατζμεντ, αυτό σημαίνει τέλεια οργάνωση σε τρεις καίριας σημασίας άξονες: 1) Σχεδιασμό, 2) Υλοποίηση κυβερνητικού έργου, 3) Follow-up.

Ο Σχεδιασμός είναι η μετουσίωση των ιδεών και της καινοτομίας (πολιτικό R&D για τους αναγνώστες του GreekStory) σε άξονες εφηρμοσμένης πολιτικής, έπεται αυτή καθεαυτή η δράση εφαρμογής (υπουργεία, φορείς) και ο κύκλος κλείνει από εκεί που ξεκίνησε, με τον έλεγχο και την παρακολούθηση των δράσεων σε κεντρικό επίπεδο.

Το στήσιμο ενός ψηφιακού δικτύου μεταξύ πυρήνα διακυβέρνησης, υπουργείων και άλλων εποπτευόμενων μονάδων (π.χ. ΟΑΕΔ), που ασχολούνται με την εφαρμογή κρίσιμων αξόνων της κυβερνητικής πολιτικής είναι η λύση σε πολλά από τα προβλήματα του συστήματος διακυβέρνησης στη χώρα μας. Οι δυνατότητες απεριόριστες. Από οργανωμένη και σωστή πληροφόρηση για τα κυβερνητικά δρώμενα έως στρατηγικό σχεδιασμό, knowledge management και αναφορές προόδου με follow up σχόλια από τον Πρωθυπουργό. Ενδεικτικά: απλώς και μόνο καταγράφοντας την χρονική και ποσοτική πρόοδο των διαδικασιών, στο τέλος μιας περιόδου προκύπτουν δείκτες παραγωγικότητας ανά υπουργείο. Αν θέλετε, το συνδέουμε και με τα λειτουργικά έξοδα των υπουργικών γραφείων, ώστε να δούμε μετά από 6 μήνες ποιοι αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν αυτοί και οι σύμβουλοι που απασχολούν. Αν είναι αντιπαραγωγικοί, ας περικοπεί λίγο το budget. Έστω και συμβολικά, για τους πολίτες, που θα ξανασφίξουν το ζωνάρι…

Απλά πράγματα. Τεχνικά δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία πλέον, Το λογισμικό υπάρχει παντού. Αν είναι ακριβό, ίσως θα μπορούσαν να παρακαλέσουν τον Βγενόπουλο να τους δωρίσει μία κόπια. Απλώς μία παράκληση: Ας είναι οι πλατφόρμες σωστά δομημένες και επεκτάσιμες, ώστε αυτή τη φορά, να παραδοθεί κάτι και στους επόμενους, έτσι, στο όνομα του ‘πολιτικού πολιτισμού’.

Αυτά εξ αφορμής της πληροφορίας που δημοσιεύθηκε στο Νonews σχετικά με ‘μηχανισμό προώθησης του Διαδικτύου στην κρατική μηχανή με κέντρο το Μαξίμου…’ Αν και πρέπει να πω ότι, προς το παρόν τα σημάδια είναι αντιφατικά από το νέο πράσινο eGovernance, κυρίως από το ηχηρό χαστούκι που δέχθηκε η διαφάνεια (κορυφαίος στόχος της εφαρμογής ψηφιακών εφαρμογών στον Δημόσιο Τομέα, αλλά και ως ασφαλιστική δικλίδα στον τρόπο διακυβέρνησης) από την αποτυχία του opengov.gr, ως recruiting tool για τις θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία…

1 Comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

Η Ντόρα, ο Αντώνης και οι άλλοι

three plus oneΣε περίπου 15 ημέρες, τα μέλη της ΝΔ και οι φίλοι που θα εγγραφούν ως μέλη και θα ψηφίσουν στις κομματικές κάλπες θα εκφραστούν πολιτικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ντόρα ή Αντώνης; Εκεί ανήκουν και οι ψήφοι διαμαρτυρίας που θα συλλέξει ο Ψωμιάδης, ο οποίος κινούμενος στην σκιά των πρωταγωνιστών και δεξιότερα του Σαμαρά, κατοχυρώνει ποσοστό που ιδεολογικά θα μπορούσε να ανήκει στον ‘αρχηγό Αντώνη’.

Η υποψηφιότητα Ψωμιάδη θα ευνοούσε ιδιαιτέρως την Ντόρα αν – όπως διαφαινόταν στην αρχή – η ‘ψηλή’ μπορούσε να καθαρίσει την υπόθεση από τον πρώτο γύρο. Ψαλίδιζε δύναμη από Σαμαρά, ιδιαίτερα στη Μακεδονία, όπου παραμένει ισχυρό το Σκοπιανό ζήτημα, και με την προϋπόθεση ότι ο Μεσσήνιος δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει δυναμική, το φίνις θα ήταν νοκ άουτ στον πρώτο γύρο για την πλευρά Μπακογιάννη.

Όμως, μετά την προσχώρηση Αβραμόπουλου, τα πράγματα άλλαξαν. Παρόλο που – όπως λέγεται – ο δεύτερος δεν μετέφερε και μεγάλο πολιτικό βάρος προς το στρατόπεδο Σαμαρά, η κίνηση αυτή έδωσε το σύνθημα για την επικοινωνιακή αντεπίθεση των Σαμαρικών, που πολύ γρήγορα κατεγράφη στα γκάλοπ που ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων επιμένουν να διενεργούν.

Η Ντόρα χρειάζεται όλη τη δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει το επόμενο διάστημα έως την πρώτη κάλπη και αναλόγως του εύρους του αποτελέσματος, η τελική μάχη θα δοθεί την εβδομάδα που ακολουθεί έως το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου, όπου θα εκλεγεί η νέα ηγεσία του κόμματος. Το door to door εντατικοποιείται, τα επιχειρήματα αναπτύσσονται με ένταση. Η ίδια, αν και σε κάποιο βαθμό επανασυσπειρώνει τον λεγόμενο μεσαίο χώρο που η ΝΔ είχε απωλέσει από πολύ νωρίς κατά την διακυβέρνηση Καραμανλή, υπολείπεται σε διείσδυση στη βαριά δεξιά πτέρυγα. Όμως εκεί δεν είναι μόνη. Υπάρχει το κριτήριο της κυβερνησιμότητας, που έχει τραβήξει πολλούς προς το στρατόπεδο Μπακογιάννη, ενώ, λίγο πιο πέρα κινείται ο ένοικος της γκαρσονιέρας της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, ο οποίος, έχοντας για καιρό προστατέψει την εικόνα του, πετυχαίνει και εκφράζει νέο, έξυπνο (και όπως πάντα αποτελεσματικό, επικοινωνιακά) πολιτικό λόγο, κινούμενος ως προκεχωρημένο φυλάκιο μέσα στην καρδιά της δεξιάς παραταξιακής συνείδησης. Επιχειρηματολογεί υπέρ της Παράταξης, όπως έπραττε πάντα και συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας και προτείνει τη λύση Μπακογιάννη.

Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι. Άλλωστε η φιλοσοφία της Ντόρας, που είναι περισσότερο κεντρώα από δεξιά, μπορεί να αποτελέσει το μέσο εξαγνισμού του αρχηγού του ΛΑΟΣ, ο οποίος με ταπεινότητα να επανενωθεί με τη μητέρα-παράταξη. Απ’ ότι φαίνεται, στόχος είναι η επάνοδος Καρατζαφέρη, έστω και ως προοπτική, που επισήμως δεν επικροτείται, να λειτουργήσει λυτρωτικά στο θυμικό της παραδοσιακής βάσης και να υπερκεράσει τη δυναμική Σαμαρά – Αβραμόπουλου.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, για την επόμενη ημέρα, ο αριθμός των οπαδών που θα ψηφίσουν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ήδη έχει καταγραφεί η αδιαφορία περίπου 1 εκατομμυρίου ψηφοφόρων που αποχώρησαν από την «πλατειά κοινωνική συμμαχία». Και βέβαια, πολύ μεγάλη ήταν και η αποχή από τις κάλπες. By the way αυτό σημαίνει ότι ‘το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου’ έχει πιάσει οροφή, σε μία πολύ κακή στιγμή για τη ΝΔ, πολιτικά και εκλογικά. Η ψύχραιμη εκλογική ανάλυση, μαζί με το παρατεταμένο τρακ της πρώτης Κυβέρνησης Παπανδρέου, που, προς το παρόν εισπράττει το ανάθεμα των Βρυξελλών, δίνει σε ορισμένους ελπίδες για ανοιξιάτικα εκλογικά παιχνίδια.

Αυτός είναι ένας άλλος ένας λόγος που η ΝΔ πρέπει να βρει γρήγορα την περπατησιά της. Με παπούτσι ή γόβα, η δυναμική αντιπολίτευση μάς κάνει όλους καλύτερους…

3 Comments

Filed under Ηγεσία

Χαμένες ιδέες

desert-walkΠόσοι Έλληνες θεωρούν απαράδεκτη την απεργία των λιμενεργατών, οι οποίοι αντιστέκονται στην απώλεια των στρεβλών κεκτημένων τους; Εισοδήματα κατά μέσο όρο 150.000 ευρώ ετησίως, μίζες και διαφθορά, κληρονομικά δικαιώματα στην εργασία, όλα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά εργαζομένων στην Ελλάδα στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Επαναλαμβάνω: πόσοι συμπολίτες μας θεωρούν τη δράση αυτής της εργασιακής μικροομάδας αντικοινωνική; Αν δεν είναι έμποροι και εισαγωγείς, που θίγονται άμεσα από την ακύρωση της οικονομικής τους δραστηριότητας, κατά πόσο ο μέσος πολίτης νοιάζεται για τέτοιου είδους εξώφθαλμα φαινόμενα παρακμής;

Δεν έχω υπόψη μου δημοσκόπηση στην οποία να έχει τεθεί το ερώτημα περί της υποστήριξης, αδιαφορίας ή απόρριψης των απεργιακών κινητοποιήσεων από την ελληνική κοινωνία. Θα είχε ενδιαφέρον όμως ένα απλό ερώτημα καταγραφής της θετικής, ουδέτερης ή αρνητικής στάσης των πολιτών; Μήπως θα έπρεπε να διερευνηθεί η όλη κατάσταση με άλλου είδους ερώτημα όπως: Θα θέλατε να είσαστε στη θέση τους; Οι απαντήσεις ίσως και να προκαλούσαν έκπληξη στους στατιστικούς αναλυτές. Ή μία ερώτηση που θα προκαλούσε, στη βάση της ειλικρίνειας, θα ήταν: ‘πόσο αντικοινωνικό λαμόγιο νοιώθετε;’ Με υποθετικά δεδομένη την ειλικρίνεια των ερωτώμενων, οι απαντήσεις μπορεί και να άλλαζαν την εντύπωσή μας για τα πράγματα, ίσως και το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας.

Και αυτό είναι κάτι που ευρύτερα λείπει από τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες, συνήθως εξυπηρετούν τις παραγγελίες των πελατών τους (κανάλια, εφημερίδες, πολιτικούς). Και είναι φυσικό. Κατά πόσο όμως αυτοί οι ‘παίκτες’ επιθυμούν να αναζητήσουν την αλήθεια, να ψάξουν σε βάθος τις τάσεις που κυριαρχούν ή σχηματίζονται στην κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους; Η απάντηση είναι ‘λιγότερο απ’ ότι θα έπρεπε’, δεδομένης της ευθύνης που και οι τρεις αυτές κατηγορίες έχουν για την πορεία της πνευματικής και πολιτιστικής συνοχής του εγχώριου ανθρώπινου κεφαλαίου.

Στην αναζήτηση των σύγχρονων ιδεών και απόψεων, μύχιων και φανερών στηρίζεται η επιτυχία κάθε μορφής κοινωνικής και πολιτικής ηγεσίας και διακυβέρνησης, είτε αυτό αποτελεί μία νέα προσπάθεια που προωθείται από μία ομάδα σύγχρονων ανθρώπων πάνω σε ένα αλυσιτελές και παρωχημένο σύστημα του παρελθόντος, είτε είναι μία πολιτική προσωπικότητα που αναδύεται από τον απέναντι χώρο και αναζητά τον βηματισμό της στην πορεία προς την κατάκτηση της ‘κυβερνησιμότητας’.

Η εθνική αυτογνωσία, δηλαδή, είναι το κλειδί και το πρώτο βήμα προκειμένου όλοι οι Έλληνες να …συναινέσουν να προοδεύσουν…

Leave a comment

Filed under Πολιτική