George and Antonis

Και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ γίνεται κατανοητό ότι, εν μέσω κρίσης, τα πολιτικά μηνύματα που εκπέμπονται έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα και συνοδεύονται από αυξημένη πολιτική ευθύνη. Η αυτονόητη συναίνεση με τίτλο τη διαφθορά ήταν το προοίμιο του συνεργατικού ανταγωνισμού που πρόσφατα εγκαινιάστηκε στην ελληνική πολιτική από δύο ηγέτες, που κάποτε μοιράστηκαν την ίδια φοιτητική στέγη και των οποίων οι κοσμοθεωρίες ανθίστανται στις συνήθεις μικροκομματικές σκοπιμότητες. So far so good, που θα έλεγαν και οι υπόλοιποι συμμαθητές, τότε, την εποχή της αμφισβήτησης, όπου οι ιδέες ήταν, ακόμη, το κύριο πεδίο της αντιπαράθεσης.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, οι δύο ηγέτες μοιράζονται το ίδιο τρακ. Ο George το βιώνει ως τρακ διακυβέρνησης (παρατεταμένο είναι η αλήθεια), αυτοοργάνωσης και υποστήριξης αγνών πολιτικών ιδεών, που τις βλέπει ήδη να ροκανίζονται από την σκληρή πραγματικότητα. Ο Antonis, από το άλλο μέρος βρέθηκε σαν σε ασανσέρ στο Τόκιο που τον εκτόξευσε από το υπόγειο στο penthouse σε χρόνο ελάχιστο. Μαζί του συμπαρασύρθηκαν, χαμένοι στη μετάφραση και ορισμένοι εκκολαπτόμενοι μικροηγέτες-βουλευτές, οι οποίοι, έκτοτε, αναζητούν, μαζί με τον αρχηγό τον δρόμο της νέας πολιτικής που θα σβήσει από το μυαλό των Ελλήνων την ανάμνηση των δέκα μονάδων που τους χωρίζουν από το νήμα της διακυβέρνησης.

Ο Σαμαράς βιώνει την κατακόρυφη άνοδο σε τοίχους που τού ήταν ξένοι, που ξεκλείδωσαν δύσκολα εκείνη τη νύχτα της 29ης Νοεμβρίου, όταν η αντίπαλος, ακούγοντας τα αδυσώπητα μηνύματα από τις κομματικές κάλπες, κούνησε το τάβλι. Μπορεί να ήταν έτοιμος για την ηγετική θέση, ίσως όμως δεν ήταν έτοιμος για το χάος που παρέλαβε.

Ομοίως και ο παλιός συμμαθητής του. Γνώριζε τα προβλήματα, δεν εξεπλάγη, αλλά πίστευε ότι μπορούσε κάπου να πατήσει για να ξεκινήσει να εφαρμόζει τις νέες στρατηγικές που ο Κώστας είχε αμελήσει. Όμως όχι, η πραγματικότητα ήταν σκληρή. Ίσως, τελικώς, να νοιώθει κι αυτός όπως ο Κώστας, όταν έπιανε το νήμα και τα προβλήματα από εκεί που τα είχε αφήσει ο άλλος Κώστας, τον Μάρτιο 2004.

Τα τελευταία έξι χρόνια, οι Έλληνες δοκίμασαν την κεντροδεξιά πολιτική σε κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό, η βελτίωση της ζωής των πολιτών οριακή (αν όχι μηδενική), οι «αλλαγές και μεταρρυθμίσεις» ατελέσφορες, τα επιτεύγματα στην εθνική οικονομία λογιστικά, τα οποία σκόρπισαν στους ανέμους της διεθνούς κρίσης. Σήμερα ξεκινά μία νέα προσπάθεια, με το ίδιο στόχο. Από την ίδια, αν όχι χειρότερη αφετηρία. Και οι Ευρωπαίοι κοιτούν παραξενεμένοι, ανακαλύπτοντας κάτι που τούς εξόργισε. Κάτι που είχε εξοργίσει και πολλούς από εμάς: Τα έξι χρόνια που πήγαν χαμένα.

Έτσι, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας προσβλέπουν στον George και τον Antonis να συμμαζέψουν, για πρώτη φορά, όλον αυτόν τον τραχανά, που η νεοελληνική πραγματικότητα έχει απλώσει κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης… Έργο δύσκολο, κυρίως νοοτροπίας. Ηγετών και πολιτών…

Advertisements

2 Comments

Filed under Ηγεσία

2 responses to “George and Antonis

  1. Pingback: George and Antonis | StinFora.com

  2. Δηοσθένης Κυριαζής

    Κατά την άποψη μου – άποψη ενός απλού πολίτη – η κρίση των σημερινών αντιπροσωπευτικών Δημοκρατιών, στη Χώρα μας αλλά και γενικότερα, δεν οφείλεται στην επιτυχή ή ανεπιτυχή επιλογή άξιων και ηθικών εκπροσώπων – ηγετών• οφείλεται σε εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού συστήματος, η οποία οδηγεί σε υπερβολική συγκέντρωση εξουσίας και σε αύξηση της κοινωνικής εντροπίας.
    Η υπέρβαση συνεπώς της σημερινής κρίσης, απαιτεί πρωτίστως σημαντικές συνταγματικές και νομοθετικές μεταρρυθμίσεις για την μεταφορά ενός ποσοστού εξουσίας, από αυτήν που σήμερα ασκούν οι αντιπρόσωποι μας ή οι «αντιπρόσωποι» μας, στο σύνολο των πολιτών με ψηφιακά δημοψηφίσματα. Επίσης απαιτεί τη λήψη μέτρων για την προστασία του πολιτεύματος από φαινόμενα μετάπτωσης του σε ολιγαρχικά πολιτεύματα με το όνομα «Δημοκρατία», δεδομένου ότι η αύξηση της εντροπίας, η αύξηση δηλαδή της συγκέντρωσης εξουσίας, αποτελεί φυσική νομοτέλεια. .
    Η επιτυχής επιλογή ικανών και ηθικών αρχόντων αποτελεί σημαντικό παράγοντα υπέρβασης της κρίσης, αλλά σε κάθε περίπτωση τον δεύτερο παράγοντα. Οι εγγενείς αδυναμίες του συστήματος υπερισχύουν των καλών προθέσεων και ακυρώνουν τις προσπάθειες υπέρβασης της κρίσης, που ασφαλώς έγιναν και θα γίνονται από κάποιους, λίγους, άρχοντες.
    Οι άρχοντες που έχουν καλές, αλλά αντίθετες με τα συμφέροντα του συστήματος προθέσεις, απορρίπτονται από το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
    Είναι καιρός να πάψουμε «να ζητάμε την αλήθεια στης χαλιμάς τα παραμύθια».

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s