Monthly Archives: March 2010

Δημιουργική καταστροφή

Την τελευταία φορά που οι Έλληνες αισθάνθηκαν ότι «τα πράγματα πάνε καλά για τη χώρα» ήταν το καλοκαίρι 2004, τότε που ψυχολογικά, αθλητικά, αλλά και πολιτικά η χώρα βρέθηκε στο υψηλότερο βάθρο. Έκτοτε τα πράγματα αντιστράφηκαν. Στη χρονοσειρά της εθνικής διάθεσης, η ψαλίδα μεταξύ της απαισιοδοξίας και της αισιοδοξίας διευρύνεται διαρκώς.

Σήμερα, η ψυχολογία έχει πατώσει. Και δικαιολογημένα. Η εποχή για τη χώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Τα εθνικά θεμελιώδη μεγέθη έχουν ξεφύγει. Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν ήρθαν ποτέ, η λογιστική βελτίωση των πραγμάτων δεν άντεξε τη δοκιμασία της πρώτης κρίσης που διήλθε η κοινώς λεγόμενη ‘παγκοσμιοποίηση’, το μοντέλο διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης οδηγήθηκε σε πτώχευση.

Το μούδιασμα που προκαλεί η οικονομική αβεβαιότητα και η υπερκατανάλωση των Μέσων Ενημέρωσης επεκτείνεται σε ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού. Η αστάθεια κυριαρχεί. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Τα ερωτήματα σχεδόν αλλόκοτα. Είναι ασφαλείς οι καταθέσεις μας; Τί θα γίνει αν επιστρέψουμε στη δραχμή; Θα τυπωθούν μεγάλα χαρτονομίσματα για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τεράστιες ‘δραχμικές τιμές’ που συναντούμε στην καθημερινότητα μας; [Αυτό και μόνο δεν είναι κακή ιδέα, όχι όμως για την κεντρική οικονομική πολιτική, αλλά για τις ενώσεις καταναλωτών. Να μετατρέψουν, επικοινωνιακά, τις σημερινές τιμές σε δραχμές, έτσι, απλώς και μόνο για να ‘τιμήσουν’ δημοσίως την ακρίβεια… κουλούρι 200 δρχ., καφές και τυρόπιτα 3.500 δρχ., ποτό 7.000, μήλα 1.500 το κιλό, 250.000 δρχ. ο καθαρός βασικός μισθός… και πάει λέγοντας].

Οι προοπτικές έχουν ήδη προδιαγραφεί και περιγραφεί. Η προεξόφληση του μέλλοντος έχει εξαντληθεί από όλα τα χείλη για διαφορετικούς λόγους. Τα κυβερνητικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν περιθώρια κινήσεων και χαρακτηριστικά ηρώων για το τέλος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με σκοπό να γεμίσουν οι άδειες σελίδες των ομιλιών προέδρου και στελεχών, οι οποίοι καλούνται να επιχειρηματολογήσουν με τη φαρέτρα παντελώς άδεια.

Στην χώρα μας κρίση διέρχεται το Κράτος, το οποίο αφού το αποψιλώσαμε, αδυνατεί πλέον να μάς συντηρήσει. Ομοίως, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες είδαν την αγελάδα να αδυνατίζει και το άρμεγμα σταμάτησε. Βέβαια, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο, όπως να διακρίνονται για τις δεξιότητές τους, προσωπικά και επιχειρηματικά. Έτσι, εκείνοι που πρόλαβαν και έκαναν τις μπάζες είναι ασφαλείς. Και για να είναι ασφαλέστεροι, έβγαλαν και μερικά εκατομμύρια ευρώ στην Ευρώπη. Οι υπόλοιποι έμειναν ξέμπαρκοι. Με άδεια τα κρατικά ταμεία και την ποιοτικά ανύπαρκτη οντότητά τους, το μέλλον τους είναι κενό. Έτσι προκαλούν ανεργία, επεκτείνοντας την δυστυχία τους σε εργαζόμενους που τούς εμπιστεύτηκαν.

Αυτά παρατηρούνται σε όλους τους τομείς. Από τη μεταποίηση και την δήθεν βαρειά βιομηχανία της χώρας, τις χιλιάδες παρασιτικές επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες προστατεύονται από τον, πλέον, πολιτικό όρο ‘μικρομεσαίες’, έως και τα ‘μαγαζιά’ της εγχώριας βιομηχανίας της επικοινωνίας, πολλά από τα οποία δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τηλεοπτικών καναλιών συμπεριλαμβανομένων.

Η ευθύνη για την κατάσταση είναι συνολική. Βέβαια, πιο υπεύθυνοι είναι οι εκάστοτε κυβερνώντες, δηλαδή κάποιοι από εμάς, οι οποίοι (με την εξαίρεση των τζακιών που ‘ηγούνται’ των προσπαθειών) κατά καιρούς επιλέγονται να κάνουν κουμάντο.

Πρωτίστως η ευθύνη ανήκει σε όλους εκείνους που έχουν αποτύχει να προστατεύσουν τη χώρα από τις αδυναμίες της, τους πολίτες από την προχειρότητα σκέψης και δράσης, τον εθνικό πλούτο από τη διανομή του σε βολεμένους και ανάξιους, όχι γιατί έχω κάτι εναντίον τους, αλλά διότι οι ιδιότητες αυτές συνοδεύονται από αναποτελεσματικότητα, αδράνεια και εύκολες λύσεις. Οι οποίες όμως δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι, αυτό που μάς έμεινε είναι η πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή. Με οργανωμένο τρόπο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται το μέλλον της χώρας. Αρκετές χώρες που σήμερα αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, κάποια στιγμή στην ιστορία τους «τα άλλαξαν όλα». Κι όσοι θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, ας ψάξουν στο διαδίκτυο έναν διάσημο Ούγγρο με το όνομα Joseph Schumpeter…

3 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης

Ψηφιοποιείστε τις πολιτικές νεολαίες

Τα τελευταία χρόνια οι νεολαίες των κομμάτων μάς έχουν ‘χαρίσει’ πάμπολλες σκηνές απείρου κάλλους, στα αμφιθέατρα και τους δρόμους, τους χώρους συνεδριάσεων και τα αθλητικά venues όπου γίνονται τα συνέδρια των πολιτικών νεογνών του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, την στιγμή που η Αξιωματική Αντιπολίτευση αναζητά τον δρόμο της μετά την εκλογική κατάρρευση, τα εσωτερικά στρατόπεδα των ΟΝΝΕΔιτών πλακώνονται με ιπτάμενες καρέκλες στο ‘έκτακτο συνέδριο’ της οργάνωσης (απ’ όπου και η φωτό).

Δύο είναι τα κυρίαρχα αρνητικά χαρακτηριστικά των νεανικών κομματικών ομάδων: ο φανατισμός και η ενασχόληση με άσχετα πράγματα από εκείνα για τα οποία δημιουργήθηκαν. Φανατισμός γιατί αντί να ζητούν με πείσμα αλλαγές και εκσυγχρονισμό των κομμάτων υποστηρίζουν με πάθος τα σύμβολα του παρελθόντος και το άσχετο της δράσης, γιατί πολλά έχει το μενού της καθημερινότητας των νεαρών, τα οποία ούτε που φαντάζεται ο μέσος πολίτης.

Σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι νέοι στη χώρα μας (και τα τελευταία χρόνια και οι γηραιότεροι) επιλέγουν να απομακρύνονται από τα κόμματα εξουσίας. Τα παλαιοκαθεστωτικά πρότυπα δεν έχουν πέραση πια σε έναν κοινωνικό περίγυρο όπου οι κανόνες και τα ζητούμενα έχουν προ πολλού προσπεράσει την ξύλινη γλώσσα των κομμάτων.

Με λίγα λόγια, η ΟΝΝΕΔ, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, οι νεολαίες των υπολοίπων κομμάτων και προπαντός οι φοιητικές κομματικές παρατάξεις πρέπει να καταργηθούν. Τουλάχιστον ως επίσημα παρακλάδια των κομμάτων. Αν επιθυμούν οι φοιτητές ας πουλούν την σκέψη τους στα κόμματα. Αλλά, γαμώτο, όλο αυτό να μην συνοδεύεται και από πολιτικό νταβατζιλίκι, νταραβέρια με τους πρυτάνεις και σκοτεινές πρακτικές εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Στις παρέες είναι πολλά πράγματα γνωστά, τα περισσότερα των οποίων κινούνται στα όρια της παρανομίας, ή τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Πέρα από αυτά, το κομματικό φοιτηταριό είναι βασική αιτία παρακμής των ελληνικών πανεπιστημίων, τα οποία φυτοζωούν πνευματικά και κοινωνικά.

Σαμαράς και Παπανδρέου εκπροσωπούν την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Φίλοι είναι, ας συνεννοηθούν και να καταργήσουν τα παρασιτικά συστήματα των πολιτικών νεολαιών. Να ξεκαθαρίσουν τις νεανικές παρέες, οι οποίες μολύνονται από νωρίς από τις εκδουλεύσεις, τα ‘μέσα’ και το πελατειακό σύστημα που τούς παραλαμβάνει στην εφηβεία ακόμη.

Αν  θέλουν ανταλλαγή ιδεών να το πράξουν ψηφιακά. Να συναγωνιστούν στο facebook, στα ψηφιακά fora, στο twitter και τα συναφή πεδία κοινωνικής δικτύωσης.

Η ώρα ήρθε και την αρχή πρέπει να την κάνει αυτός που ασχολείται με την αναδιοργάνωση του οίκου του. Όπως ο Αρχηγός Αντώνης… Να θυμηθεί τότε, που έκανε την υπέρβαση… Σήμερα είναι πιο αναγκαίο… αν θέλει να ξεκολλήσσει το κόμμα του από τη δημοσκοπικά χαμηλή μονοψήφια πολιτική επιρροή. Κι ας είναι και αστάθμιστη…

3 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Για τον Αντώνη και τον Γιώργο…

Κατά την άσκηση, αλλά και κατά την πορεία προετοιμασίας για την ανάληψη της εξουσίας, ο πολιτικός ηγέτης μερικές φορές είναι απελπιστικά μόνος. Αν η προσωπική φιλοσοφία του για τη ζωή και την πολιτική διαφέρουν αισθητά από το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε να δραστηριοποιείται, τότε τα συναισθήματα είναι ακόμη πιο έντονα και βασανιστικά. Στα μεγάλα αλλά και τα μικρά. Στα σπουδαία, αλλά και στα μικρότερης σημασίας, που όμως μπορεί να είναι καθοριστικά για την εικόνα, την αξιοπιστία, τη συνέπεια λόγων και πράξεων.

Οι “σύμβουλοι”, εμφανείς ή μη, τα επιτελεία, οι “συνεργάτες” διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ηγέτη. Όπως μάς δίδαξε και το πρόσφατο παρελθόν, μπορεί και να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις. Ή ακόμη, να παρασύρουν τον ηγέτη σε λανθασμένες κινήσεις, παλινωδίες και απώλεια χρόνου, ακόμη και ιστορικών ευκαιριών.

Αυτά είναι τα σοβαρά, την ανάλυση των οποίων την αφήνουμε για αργότερα. Να δείξει το πράγμα. Και από τις δύο μεριές. Προς το παρόν αρκεί ένα παραμύθι. Σκωπτικό. Απ’ εκείνα που έλεγαν οι παλιοί… Με πρωταγωνιστή τον Χότζα… Έχει ως εξής:

Ο Χότζας, μαζί με τη γυναίκα του και τον γάιδαρό του, γυρίζει από το χωράφι στο σπίτι του. Στον δρόμο προς το χωριό συναντάει έναν συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, γιατί έχεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται και δεν τη βάζεις καβάλα  στον γάιδαρο;

Ο Χότζας βρίσκει σωστή τη συμβουλή, σταματάει και ανεβάζει τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Συνεχίζοντας πρός τό χωριό συναντάει έναν άλλο συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν είναι ντροπή για το αξίωμά σου, εσύ να κουράζεσαι περπατώντας και να είναι η γυναίκα σου καβάλα στον γάιδαρο;

Ο Χότζας δέχεται τη συμβουλή και αμέσως κατεβάζει τη γυναίκα του και ανεβαίνει αυτός στον γάιδαρο.

Όμως, σε λίγο συναντάει και τρίτο συγχωριανό του, ο οποίος έχει κι αυτός να τού δώσει τη δική του συμβουλή. Τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν σέβεσαι καθόλου το γυναικείο φύλο; Αφήνεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται; Γιατί δεν τη βάζεις καβάλα κι αυτήν;

Ο Χότζας αναγνωρίζει ότι αυτό που κάνει δέν είναι σωστό και ανεβάζει και τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Πλησιάζοντας τώρα στο χωριό συναντάει και άλλο συγχωριανό του, ο οποίος με έκδηλο εκνευρισμό γι’ αυτό που βλέπει τού λέει:

– Βρε Χότζα τί είναι αυτό πού κάνεις; Δεν βλέπεις ότι το κακόμοιρο το γαϊδουράκι είναι έτοιμο να ψοφήσει με τόσο βάρος πού είναι αναγκασμένο να σηκώνει;

Φοβούμενοι ότι θά χάσουν τό γαιδαρό τους, ο Χότζας καί η γυναίκα του ξεκαβαλικεύουν, σηκώνουν τον γάιδαρο στον ώμο τους και έτσι φτάνουν στο χωριό τους με σώο τον γάιδαρο. Βλέποντάς τους οι συγχωριανοί απορούν και τούς ρωτάνε να μάθουν τι τους συνέβη. Και ο Χότζας τούς απαντάει:

– Έκανα τη βλακεία να ακολουθήσω τις απόψεις διαφόρων συμβούλων και την πάτησα. Δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω…

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμη ιστορία σε περιπτώσεις γρήγορων μεταβολών στις ηγετικές αποφάσεις…

1 Comment

Filed under Ηγεσία

Κίτρινα φαινόμενα

Σήμερα, 2 Μαρτίου 2010, το μεσημέρι, το Σύνταγμα και οι πέριξ δρόμοι έκλεισαν από την αστυνομία για να φιλοξενήσουν μερικές δεκάδες ταξί, που επέλεξαν να σταθμεύσουν στο κάτω μέρος της πλατείας. Διαμαρτύρονταν, με αιτήματα άγνωστα στον μέσο πολίτη – περαστικό. Ουδείς ενημέρωνε ή επιχειρηματολογούσε. Απλώς επιβάρυναν τη ζωή των υπολοίπων συμπολιτών τους, καθήμενοι με φραπεδιές ανά χείρας, εδώ κι εκεί.

Η κατάληψη της Πλατείας Συντάγματος εκτεινόταν από τη γωνία της Σταδίου έως τη Φιλελλήνων. Ήθελαν να καταλάβουν και την Όθωνος, μου είπε ένα όργανο της τάξης, “αλλά δεν τούς αφήσαμε”… Και καλά τούς κάνατε. Ρώτησα κι έναν μεγαλύτερο σε ηλικία και γαλόνια αν θυμόταν ξανά τέτοιου είδους αποκλεισμό της Πλατείας. Μού απάντησε αρνητικά.

Έμ βέβαια, τα τελευταία έξι χρόνια, η κυβέρνηση ΝΔ τούς χάϊδευε κάθε φορά που απειλούσαν με κινητοποιήσεις. Μετρούσαν οι “επικοινωνιστές” του Μαξίμου: τόσες χιλιάδες ταξί επί τόσα άτομα, επί τόσο μέσο όρο τα μέλη της μέσης οικογένειας, και τα ψηφαλάκια ήταν πολλά. Κι έτσι φτάσαμε έως και στη θεσμοθέτηση της κίνησης στους λεωφορειόδρομους. Αν και δεν είμαι σίγουρος. Ελπίζω να μην πρόκαναν και να απέμειναν μόνο τα κυβερνητικά αυτοκίνητα, που εκινούντο δεξιά με ταχύτητα για να προλάβουν τις τελευταίες συσκέψεις της διακυβέρνησης…

Σε ένα μπαρμπρίζ διέκρινα τη φράση “όχι στο ξεπούλημα”. Δεν ήταν σαφές, αλλά δεν στάθηκα… Έχω και προκατάληψη έναντι στην πιο ευνοημένη, προστατευμένη (για πολιτικούς λόγους) επαγγελματική τάξη, η οποία συσσωρεύει μπόλικο μαύρο χρήμα, που κάθε χρόνο αντιστοιχεί σε μία τεκμαρτή φορολόγηση γελοίου ύψους. Για να μην αναφερθώ στις πολλαπλές ταρίφες, την άρνηση εξυπηρέτησης, την αγένεια, τη μπίχλα πολλών οδηγών και αυτοκινήτων, την αυθαίρετη χρέωση των τουριστών, και άλλα πολλά.

Καμμία κοινωνική υπευθυνότητα ή αίσθηση καθήκοντος. Να αλλάξουν ή να φτωχύνουν. Τόσο απλά.

Άσχετο, αλλά σημαντικό από πλευράς νοοτροπίας: Μετά την επιτόπια παρατήρηση του κίτρινου φαινομένου, πήγα να πάρω καφέ από το Via Macchiato στην Όθωνος. Sorry για τη διαφήμιση, αλλά δεν ξέρω άλλο café, το οποίο να μείωσε τις τιμές, τυπώνοντας και νέο τιμοκατάλογο. Αν ξέρετε άλλο εσείς, διαφημίστε το. Έχει σημασία, αν θέλετε στο μέλλον να τον πίνετε και αλλού φθηνότερα…

2 Comments

Filed under Κοινωνία