Για τον Αντώνη και τον Γιώργο…

Κατά την άσκηση, αλλά και κατά την πορεία προετοιμασίας για την ανάληψη της εξουσίας, ο πολιτικός ηγέτης μερικές φορές είναι απελπιστικά μόνος. Αν η προσωπική φιλοσοφία του για τη ζωή και την πολιτική διαφέρουν αισθητά από το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε να δραστηριοποιείται, τότε τα συναισθήματα είναι ακόμη πιο έντονα και βασανιστικά. Στα μεγάλα αλλά και τα μικρά. Στα σπουδαία, αλλά και στα μικρότερης σημασίας, που όμως μπορεί να είναι καθοριστικά για την εικόνα, την αξιοπιστία, τη συνέπεια λόγων και πράξεων.

Οι “σύμβουλοι”, εμφανείς ή μη, τα επιτελεία, οι “συνεργάτες” διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ηγέτη. Όπως μάς δίδαξε και το πρόσφατο παρελθόν, μπορεί και να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις. Ή ακόμη, να παρασύρουν τον ηγέτη σε λανθασμένες κινήσεις, παλινωδίες και απώλεια χρόνου, ακόμη και ιστορικών ευκαιριών.

Αυτά είναι τα σοβαρά, την ανάλυση των οποίων την αφήνουμε για αργότερα. Να δείξει το πράγμα. Και από τις δύο μεριές. Προς το παρόν αρκεί ένα παραμύθι. Σκωπτικό. Απ’ εκείνα που έλεγαν οι παλιοί… Με πρωταγωνιστή τον Χότζα… Έχει ως εξής:

Ο Χότζας, μαζί με τη γυναίκα του και τον γάιδαρό του, γυρίζει από το χωράφι στο σπίτι του. Στον δρόμο προς το χωριό συναντάει έναν συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, γιατί έχεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται και δεν τη βάζεις καβάλα  στον γάιδαρο;

Ο Χότζας βρίσκει σωστή τη συμβουλή, σταματάει και ανεβάζει τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Συνεχίζοντας πρός τό χωριό συναντάει έναν άλλο συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν είναι ντροπή για το αξίωμά σου, εσύ να κουράζεσαι περπατώντας και να είναι η γυναίκα σου καβάλα στον γάιδαρο;

Ο Χότζας δέχεται τη συμβουλή και αμέσως κατεβάζει τη γυναίκα του και ανεβαίνει αυτός στον γάιδαρο.

Όμως, σε λίγο συναντάει και τρίτο συγχωριανό του, ο οποίος έχει κι αυτός να τού δώσει τη δική του συμβουλή. Τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν σέβεσαι καθόλου το γυναικείο φύλο; Αφήνεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται; Γιατί δεν τη βάζεις καβάλα κι αυτήν;

Ο Χότζας αναγνωρίζει ότι αυτό που κάνει δέν είναι σωστό και ανεβάζει και τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Πλησιάζοντας τώρα στο χωριό συναντάει και άλλο συγχωριανό του, ο οποίος με έκδηλο εκνευρισμό γι’ αυτό που βλέπει τού λέει:

– Βρε Χότζα τί είναι αυτό πού κάνεις; Δεν βλέπεις ότι το κακόμοιρο το γαϊδουράκι είναι έτοιμο να ψοφήσει με τόσο βάρος πού είναι αναγκασμένο να σηκώνει;

Φοβούμενοι ότι θά χάσουν τό γαιδαρό τους, ο Χότζας καί η γυναίκα του ξεκαβαλικεύουν, σηκώνουν τον γάιδαρο στον ώμο τους και έτσι φτάνουν στο χωριό τους με σώο τον γάιδαρο. Βλέποντάς τους οι συγχωριανοί απορούν και τούς ρωτάνε να μάθουν τι τους συνέβη. Και ο Χότζας τούς απαντάει:

– Έκανα τη βλακεία να ακολουθήσω τις απόψεις διαφόρων συμβούλων και την πάτησα. Δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω…

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμη ιστορία σε περιπτώσεις γρήγορων μεταβολών στις ηγετικές αποφάσεις…

Advertisements

1 Comment

Filed under Ηγεσία

One response to “Για τον Αντώνη και τον Γιώργο…

  1. Δημοσθένης Κυριαζής

    Όσα αναφέρονται στο άρθρο είναι 100% σωστά. Παρ’ όλα αυτά δεν αποτελούν τη βαθύτερη αιτία του προβλήματος, αλλά είναι ένα ακόμη αποτέλεσμα/σύμπτωμα της βαθύτερης αιτίας.
    Βαθύτερη, πραγματική αιτία του προβλήματος είναι τα εγγενή χαρακτηριστικά του σημερινού πολιτικού συστήματος, που έχει το παραπλανητικό όνομα δημοκρατία. Να θυμίσουμε ότι κάτι ανάλογο δεν το επιτρέψαμε για την ελληνική φέτα και για το γαλλικό κονιάκ.
    Όπως με λιτότητα και σαφήνεια αναφέρει ο Θουκυδίδης (Ιστορία βιβλίο δεύτερο, Επιτάφιος Λόγος), δημοκρατία είναι το πολίτευμα που διοικούν όχι οι ολίγοι αλλά οι περισσότεροι
    «Και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν Δημοκρατία κέκληται ……»
    Το ποιοι σήμερα ασκούν την εξουσία λίγο πολύ το ξέρουμε όλοι. Από την στιγμή συνεπώς που δεχόμαστε ως βέλτιστο στην πράξη πολίτευμα το πολίτευμα που την εξουσία ασκεί ο εκλεγμένος ή «ο εκλεγμένος» ηγέτης όλα τα υπόλοιπα είναι και αναπόφευκτα και λογικά. Το παράδειγμα του Χότζα είναι σοφό αλλά είναι ασύμβατο με την κουλτούρα της πραγματικής δημοκρατίας• είναι συμβατό με την κουλτούρα των υπηκόων των αγάδων και των πασάδων.
    Στα πλαίσια αυτών των σκέψεων η προσπάθεια βελτιστοποίησης της άσκησης της εξουσίας με τα σημερινά ισχύοντα θυμίζει – τουλάχιστον σε έναν απλό πολίτη – τους στίχους γνωστού τραγουδιού : « Και εγώ ζητάω την αλήθεια στις Χαλιμάς τα παραμύθια».

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s