Monthly Archives: May 2010

Η κρίση ως ..ευλογία

Συνήθως, κάθε συστημική κρίση με εθνική ταυτότητα, όπως αυτή που σήμερα ζούμε στη χώρα μας, εκτός από τα προβλήματα που δημιουργεί σε ανθρώπους και επιχειρήσεις, συγχρόνως αποτελεί καλή ευκαιρία επανατοποθέτησης της εθνικής στρατηγικής για το μέλλον. Άρα, όπως λένε και τα ‘επίσημα χείλη’, η κρίση πρέπει να εξελιχθεί κυρίως σε ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Αυτή είναι η πολιτική καραμέλα, που οι πολιτικοί μοιράζουν με ευκολία και πιπιλούν με επικοινωνιακή ευχαρίστηση, κάθε φορά που τα σύννεφα μαζεύονται πάνω από το κεφάλι τους.

Κατ’ ουσίαν, πέρα από τον πολιτικό ελιγμό που επιχειρεί η φράση, αυτό είναι που έχει σημασία για μία χώρα, η οποία λίγο πριν τον χρηματοικονομικό και δημοσιονομικό γκρεμό, αποφάσισε (;) να σοβαρευτεί και να προσπαθήσει να επιλύσει προβλήματα τριακονταετίας. Το ενδεχόμενο αυτό χαράσσει σαφή πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή, με την καλή, πάντα, έννοια.

Βέβαια, αν και οι περισσότεροι από εμάς υποστηρίζουν ότι τα μέτρα είναι αναγκαία και δηλώνουμε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες για να σωθεί η χώρα, μόλις αντιληφθούμε το περιεχόμενο της ενεργούς προσπάθειας, αμέσως ξεκινούμε τον αντίλογο. Ο καθένας από την οπτική του, τα κεκτημένα του, τον μικρόκοσμο που κατάφερε να έχει εξασφαλίσει έως σήμερα. Τότε που, επιτρέψτε μου να πω, ζούσαμε στην ‘προηγούμενη Ελλάδα’. Εδώ και μερικούς μήνες, η αναγκαιότητα μας έκανε να τρυπήσουμε το εθνικό κουκούλι και να κοιτάξουμε λίγο πιο μακρυά. Και δεν είναι δύσκολο. Για όποιον επιθυμεί best practices, αρκεί μία μικρή έρευνα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι πολίτες των οποίων, όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται το σκεπτικό των Ελλήνων, αλλά για μία ακόμη φορά κλήθηκαν να καταβάλουν μετρητά (κάθε Γερμανός ή Γερμανίδα από 100 ευρώ, για παράδειγμα), χωρίς πολλές εξηγήσεις, μόνο και μόνο γιατί βρισκόμαστε σε κίνδυνο…Hello?? Tell them George, this not the way to live your life. Like there is no tomorrow…

Τα θεμελιώδη είναι εναντίον μας. Και θα παραμείνουν εχθρικά αν δεν παράξουμε νέο χρήμα, ανάπτυξη και νέες ιδέες, για τις οποίες να επιστρατεύσουμε τα εθνικά πλεονεκτήματα, όπως νέου τύπου τουρισμό, βιολογικά προϊόντα, υγειονομικά θέρετρα και παιδεία, κ.λπ.

Αν παραμείνουμε στον δρόμο προς τον στόχο, οι παράπλευρες απώλειες θα είναι έντονες, ιδίως για εκείνους που είχαν μάθει στις εύκολες δουλειές, με το Κράτος και αναμεταξύ τους. Αυτοί τέλειωσαν, όπως τελειώνουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες μαγαζιά που άλλες τόσες εκατοντάδες χιλιάδες, ανειδίκευτοι ‘εμπορευάμενοι’ Έλληνες άνοιξαν, για να  ψωνίζει ο ένας από τον άλλο… Ομοίως οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, τα γραφεία διευκολύνσεων, οι μεσάζοντες και όλοι εκείνοι που απορείς πως τα καταφέρνουν… Οι κινήσεις είναι απλές για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Διαφάνεια, ψηφιοποιημένα συστήματα, πλήρες μάνατζμεντ. It’s literally a few clicks George, yes?

Και κάπου εδώ, αν έχουμε ήδη αρχίσει να τα καταφέρνουμε, η κρίση ήδη έχει μετατραπεί σε …ευλογία.

Advertisements

1 Comment

Filed under Κοινωνία

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι

Σχεδόν η ίδια φάρα. Οι μεν χαϊδεύουν τους δε, οι δεύτεροι θέλουν να γίνουν σαν τους πρώτους. Με τους δικούς τους όρους. Της επικοινωνίας, με το βάρος να πέφτει στο επουσιώδες, αλλά φανταχτερό επιχείρημα, σε βάρος της ουσίας. Οι πρώτοι χρησιμοποιούν τους δεύτερους με επιδεξιότητα και απαξιωτικό τρόπο. Κατ’ ιδίαν, και οι δύο κοροϊδεύουν αλλήλους. Ισχυρίζονται ότι οι μεν είναι τίποτα χωρίς τους δε. Και πάει λέγοντας.

Κάποτε, ένας διευθυντής εφημερίδας, σε μία συζήτηση μού είχε πει ότι αν οι πολίτες ήξεραν πόσο φίλοι είναι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι δεν θα τούς άρεσε καθόλου. Και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Από τη μια η συναναστροφή είναι απαραίτητη, προκειμένου να λειτουργήσει το νταραβέρι της πληροφόρησης, από την άλλη, το νταραβέρι μετατρέπεται σε συνέργεια. Στο έγκλημα.

Πρώτο θύμα η αλήθεια. Έχει ήδη καταχωρηθεί και ιστορικά. Η αλήθεια είναι η πρώτη απώλεια, παράπλευρη η μη, σε ένα διαρκή πόλεμο συμφερόντων, πολεμικών μηχανών, επιχειρήσεων, ή πολιτικών αντιπάλων. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, κάθε επαγγελματική ενασχόληση με την αλήθεια ακολουθεί τον δρόμο της αναξιοπιστίας όπως τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη χώρα.

Προχθες μία ενδιαφέρουσα, underground συζήτηση σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αμαλίας είχε τίτλο ‘το τέλος των εφημερίδων’. Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις, στοιχειοθετημένες, νηφάλιες από τους παλαιότερους, ορμητικές και γνήσια ανοργάνωτες από τους νεότερους. Εξ αυτών ξεχώρισε μία κοπέλα, απόφοιτος δημοσιογραφικής σχολής, που μετά από διετή δωρεάν εργασία στο δημοσιογραφικό διαδίκτυο, αποφάσισε, με τα …ίδια έσοδα να ανοίξει δικό της μπλογκ και να γράφει σε συνεργασία με φίλους και συναδέλφους. Το ονόμασε ‘ανοικτή παλάμη’, όνομα το οποίο αιωρήθηκε με διασκεδαστικό τρόπο στη βαρειά αίθουσα της εκδήλωσης.

Δεν γνωρίζω τα κίνητρα της φίλης, τους σκοπούς της ή την ικανότητά της να διερευνά τα διάφορα θέματα. Το γεγονός όμως ότι δραστηριοποιείται σε έναν νέο μιντιακό χώρο, όπου έχει αρθεί το εκδοτικό δικαίωμα και τα νταβατζιλίκια του παρελθόντος έχει ενδιαφέρον και αξίζει την προσοχή όλων. Παρά την καθυστέρηση που βιώνουμε στην Ελλάδα, ιδιαίτερα από πλευράς νοοτροπίας.

«Το τέλος των εφημερίδων»  ως μηχανισμών παραγωγής περιεχομένου αποτελεί θέμα προς συζήτηση. Αυτό που όμως είναι βέβαιο είναι ότι οι εφημερίδες έχουν τελειώσει ως προϊόντα και επιχειρήσεις. Με την παραδοσιακή, δημοσιογραφική έννοια. Μην βιαστείτε να ανατρέξετε σε παραδείγματα κερδοφορίας ή επιβίωσης. Οι καταναλωτικές προσφορές είναι το μόνο μέσο συντήρησης των πωλήσεων.

Μην ξεχνάτε και το τέλος της παλαιοπολιτικής και των πολιτικών. Αυτό κι αν είναι είδηση…

Θα επανέλθω. Ήταν απλώς μία αυτοψυχαναλυτική σημείωση εν μέσω κρίσης. Τα σπουδαία έπονται. Και θα είναι εξόχως δημιουργικά και καταστροφικά…

2 Comments

Filed under Δημοσιογραφία