Οι ψηφοφόροι της νέας Ελλάδας

Εκτός από εκείνον τον intellectual πολιτικό παράγοντα που προνόησε και κατοχύρωσε τον τίτλο ‘Νέα Ελλάδα’, ποιοί άλλοι μπορεί να συνωστίζονται γύρω από τη φιλοσοφία ενός τέτοιου ‘διακυβεύματος’;

Σίγουρα όχι οι σκληροπυρηνικοί των κομμάτων, που ακόμη κλαίνε την κατάργηση της αφισοκόλλησης ή των παράνομων μπίλμπορντ που κατεφαφίζει η Μπιρμπίλη. Ούτε εκείνοι που βλέπουν τοπικά και εθνικά βιλαέτια να διαλύονται μαζί με το ‘σάλιο’ που τέλειωσε. Ούτε ακόμη εκείνοι που αναζητούν το μέλλον τους μέσα από τις αρπακτές εντός και σύριζα εκτός των τειχών του δημοσίου. Και βέβαια, ούτε εκείνοι που είναι βολεμένοι από το ίδιο το σύστημα (ανεξαρτήτου χρώματος – ‘bipartisan λαμόγιο’ που λέμε), βυζαίνουν από την κρατική κάνουλα (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, για να μην προκαλούν κιόλας), ζουν εις βάρος όλων μας και βέβαια, δεν επιθυμούν αλλαγές, ρήξεις και ανατροπές.

Όλοι αυτοί, ατενίζοντας νέες δράσεις, το μόνο που μπορούν να ρωτήσουν είναι: ‘Θα μας επιστρέψεις τα ΄κεκτημένα΄ που μάς πήρε ο Γιώργος, με τα ‘άδικα, αλλά απαραίτητα μέτρα’; Μήπως θα μάς δώσεις και κάτι παραπάνω; Τότε ναι, είμαστε πρόθυμοι να στηρίξουμε τη νέα Ελλάδα, αν μας δώσει ότι χάθηκαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης… Και πού ‘σε; Πάρε και το όνομα του ανηψιού μου να το διορίσεις, γιατί είδαμε και τους άλλους, που άλλα είπαν, άλλα έκαναν…

Έτσι δεν γίνεται τίποτα. Rien, nichts, intet, niets, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που μας δάνεισαν για να ανταπεξέλθουμε μετά τις πολύχρονες σπατάλες μας.

Το πεπερασμένο της μαζικότητας, που σε περίοδο κρίσης χάνει την επαφή ακόμη και με τις βασικές έννοιες της λογικής, ΄κλωτσάει’ σε δύο πράγματα: τις σκληρές διαπιστώσεις της αυτογνωσίας και την ανάληψη της ατομικής ευθύνης για την χαλαρότητα αρχών και συμπεριφοράς λόγω του ευρύτερου προβλήματος (κλέβω επειδή κλέβει και ο διπλανός και τη γλυτώνει).

Έτσι, το οραματικό κομμάτι της πολιτικής παραμένει μια κλειστή υπόθεση, περιχαρακωμένη σε ομάδες προβληματισμού και πολιτικής αυτοοργάνωσης, που δεν έχει νόημα να μετρηθούν στην κάλπη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι από τις ‘δημοσκοπήσεις’, διαβάζουν επιλεκτικά εφημερίδες, ασχολούνται πολύ με το διαδίκτυο και κοιτούν σκωπτικά τα τηλεπαράθυρα κάθε φορά που μία κομματική καρικατούρα επιχειρηματολογεί με ανόητο – για τον μέσο πολίτη – τρόπο, πιστεύοντας ότι τον/την παρακολουθεί ο αρχηγός.

Οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα είναι ανούσιες, συνάμα όμως και εκρηκτικές. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Τα κριτήρια θα είναι σκληρά. Όσα θυμίσουν το παρελθόν θα αποτελέσουν αντικείμενο γέλιου. Όσα προκαλέσουν το κοινό αίσθημα θα απορριφθούν και όσα αγνοήσουν την κοινή λογική θα είναι απλώς βλακώδη.

Αυτά θα συμβούν αν ο Γιώργος αποτύχει να συμμαζέψει τη χώρα και τους πολίτες της και η ΝΝΔ αποκτήσει λόγο ύπαρξης. Αν όμως ο Γιώργος (προσοχή, όχι το ΠΑΣΟΚ) πετύχει, τότε τα πράγματα θα κινηθούν με ταχύτητα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα.

Ίσως τότε καταφέρουμε να αποφύγουμε και την νέα γενιά πολιτικών (ακρονεοδεξιών ή σοσιαλιστών που έχουν χάσει τον δρόμο τους, δεν έχει σημασία), που ωρίμασε μέσα στα διαπλεκόμενα. Δεν θα επικρατήσουν νεότεροι σε ηλικία, αλλά πιο μοντέρνοι στη σκέψη, τη νοοτροπία και την αποτελεσματικότητα. Αν τούς λείπει και η κομματική διαδρομή θα είναι ακόμη καλύτερα…

Advertisements

2 Comments

Filed under Κοινωνία

2 responses to “Οι ψηφοφόροι της νέας Ελλάδας

  1. Δημοσθένης Κυριαζής

    Η ανάλυση και οι διαπιστώσεις του άρθρου σας έχουν θάρρος και υψηλό ορθολογισμό. Με την ιδιότητα ενός απλού πολίτη, τις προσυπογράφω ανεπιφύλακτα.
    Η προσδοκία σας όμως αντιμετώπισης του προβλήματος νομίζω πως δεν έχει πολλές πιθανότητες α πραγματοποιηθεί, γιατί δεν ακυρώνει τη βαθύτερη αιτία που δημιούργησε το πρόβλημα. Το πρόβλημα που εύστοχα περιγράφετε έχει να κάνει με τα εγγενή χαρακτηριστικά του ίδιου του πολιτικού μας συστήματος και όσο αυτά παραμένουν τα ίδια, λύση δεν θα βρεθεί και αν βρεθεί θα είναι πρόσκαιρη. Μια άποψη για τα αίτια και την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος υπάρχει στο «Μπούμερανγκ του πολιτικού κατεστημένου»,
    http://www.dd-democracy.gr/article.asp?Id=42

  2. Δημοσθένης Κυριαζής

    Θα ήθελα να προσθέσω ότι ο τίτλος του άρθρου « Ψηφοφόροι της νέα Ελλάδας», θα ταίριαζε καλύτερα να ήταν « Πολίτες της νέας Ελλάδας». Η ταύτιση της έννοιας του πολίτη και του ψηφοφόρου, νομίζω πως είναι η βαθύτερη αιτία για όλα όσα αναφέρετε.
    Ψηφοφόρος σήμερα σημαίνει : Έχω το δικαίωμα να επιλέγω κάτι που άλλοι έχουν προεπιλέξει και μάλιστα με κανόνες και πρακτικές που άλλοι έχουν αποφασίσει.
    Πολίτης κάποτε σήμαινε : Συμμετέχω στη λήψη των μεγάλων αποφάσεων με την ιδιότητα του προτείνοντος ή του εγκρίνοντος τις προτάσεις κάποιου άλλου . Σήμαινε το «Εξουσιάζον, Εξουσιαζόμενο και Υπεύθυνο» μέλος της πολιτείας. Τι σημαίνει σήμερα πολίτης όλοι το ξέρουμε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s