Category Archives: Διαδίκτυο

Η ΝΔ, η Τζότζολα και τα blogs

Ορμώμενος από ένα σημείωμα του διορατικού ψηφιακού columnist Χάρη Παυλίδη, με τίτλο ‘Τολμηρό άνοιγμα στο διαδίκτυο’ επιχειρώ να ασχοληθώ με το παράδοξο εννοιολογικά θέμα που υπονοεί ο τίτλος. Γράφει ο Χ.Π, αναφερόμενος σε χθεσινό Δελτίο Τύπου της ΝΔ προς τους blogger: “η πρωτοβουλία της επικοινωνιακής ομάδας να έρθει πιο κοντά σ’ αυτό το ‘νέο είδος’ δημοσιογραφίας είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αρκεί βέβαια να γίνει αντιληπτό σε όλους ότι η προσέγγιση χρειάζεται ιδιαίτερη τόλμη και φυσικά ευρύτητα πνεύματος ώστε η σχέση που πάει να αναπτυχθεί να μην οδηγήσει σε ‘τραυματική εμπειρία’… Κι ένα ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι μέχρι που θα αντέξει ο κομματικός μηχανισμός- ο όποιος κομματικός μηχανισμός- την ‘αυθάδεια’ ενός μπλόγκερ…’

Η απάντηση δόθηκε. Το αποτέλεσμα δείχνει προδιαγεγραμμένο, ιδιαίτερα όταν η ‘επαφή’ που επιδιώκεται ξεκινά με την εκδήλωση πρόθεσης αποστολής δελτίων τύπου του κόμματος, που ήδη είναι αναρτημένα στο κομματικό site!

Οι bloggers είναι ιδιαίτερος τύπος ανθρώπων. Με ανησυχίες, αυξημένες ικανότητες στη γραφή, στην αξιολόγηση των πραγμάτων, ή απλώς στην εξιστόρηση όψεων της προσωπικής τους ζωής, για να αποκτά και νόημα η ουσία του όρου. Έρευνα που είχε γίνει στις ΗΠΑ πριν από λίγα χρόνια κατέγραψε ότι πάνω από τους μισούς bloggers χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο ως μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης των απόψεών τους, 54% είναι κάτω των τριάντα ετών και η πλειονότητα υποστηρίζει ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο ‘ποστάρουν’ κείμενα σε προσωπικά ιστολόγια (blogs) είναι για να μοιράζονται προσωπικές τους εμπειρίες ή πρακτικές γνώσεις ή ικανότητες με τους αναγνώστες τους.

Βέβαια, στην Ελλάδα, το blogging απέκτησε δημοσιότητα ως εναλλακτική πλατφόρμα δημοσιοποίησης ειδήσεων και, κυρίως, διατύπωσης απόψεων, σχολίων με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την αμεσότητα της δημοσίευσης. Με όλα τα συνεπακόλουθα, βέβαια, που συνοδεύουν την ταχύτητα στον χώρο της δημοσιογραφίας. Κάποια στιγμή, ακολούθησαν και τα κόμματα, όταν είδαν ότι άρχισαν με …ψηφιακή ταχύτητα να χάνουν την επαφή με τους νέους.

Όμως τα blogs είναι χρήσιμα για σοβαρότερους λόγους. Σε περιόδους κρίσης, και σε ατελή πολιτικά συστήματα όπως το ελληνικό, στους χώρους των κατεστημένων δομών, η δημοκρατία υπολειτουργεί, γίνεται θύμα των εκάστοτε συμφερόντων και επιδιώξεων. Έτσι, ο δυναμισμός των πολιτών, που συντηρεί την ουσία της δημοκρατίας στη χώρα μας, εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητά τους, στα καφενεία, στις ουρές, στον δρόμο και στη σχόλη. Την τελευταία δεκαετία, η συζήτηση γίνεται και στο διαδίκτυο, στα (εμμέσως προσωποπαγή) πολιτικά ιστολόγια, όπου ενίοτε γίνονται και αποκαλύψεις για υποθέσεις που αφορούν δημόσια πρόσωπα, αξιωματούχους της κυβέρνησης, υπουργούς, κ.λπ. Άλλες φορές δημοσιοποιούνται και λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής πολιτικών και προσωπικοτήτων, γεγονός που ταράζει τα νερά και ενεργοποιεί δυνάμεις αντίδρασης από τους θιγόμενους, και γενικότερα τους υπερασπιστές του status quo.

Πέραν αυτών, η ελεύθερη διατύπωση ιδεών, απόψεων, η σκληρή κριτική προς το πολιτικό σύστημα (η οποία επιβάλλεται στις μέρες μας), η αποκάλυψη κακώς κειμένων και η δημοσιοποίηση παραπόνων πολιτών, οι οποίοι, λόγω γραφειοκρατίας και αναποτελεσματικότητας του Κράτους δεν βρίσκουν το δίκιο τους, αποτελούν στοιχεία κοινωνικής προσφοράς. Ενισχύεται έτσι ο δημοκρατικός διάλογος, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, αποκαλύπτονται στους πολίτες οι κρυφές ατζέντες και επιδιώξεις του ενός και του άλλου και απογυμνώνονται οι ελίτ, που έχουν συνηθίσει να “καταναλώνουν τη χώρα” χωρίς να βρίσκουν αντιδράσεις.

Λέγεται ότι η δημοσιογραφία θριαμβεύει όταν οι ελίτ είναι διχασμένες. Όταν οι επιδιώξεις τους είναι αντικρουόμενες και οι στόχοι πολύτιμοι για κάθε πλευρά. Αυτό είναι αληθές, σε ορισμένες περιπτώσεις. Όμως, κατά κανόνα και στα περισσότερα ζητήματα, οι ελίτ, σε γενικές γραμμές συμφωνούν και συμπορεύονται.

Έτσι, στη μάχη για τη δημόσια διατύπωση του αυτονόητου, τα blogs, η αδόμητη, σχεδόν αναρχική πλευρά του δημόσιου διαλόγου, παρά τις υπερβολές, εξελίσσεται σε όαση ελευθερίας και ανεξαρτησίας.

Άρα, το μήνυμα προς οργανισμούς, φορείς και πολιτικά κόμματα, που επιθυμούν να εντάξουν τους bloggers στην επικοινωνιακή πολιτική τους είναι να γνωρίσουν καλά το πεδίο, προτού επιχειρήσουν τη διείσδυση. Καταρχάς το πεδίο του διαδικτύου και ακολούθως τον απέραντο και ευμετάβλητο χώρο του blogging.

Συμβουλή προς την κα Τζότζολα, η οποία ξεκίνησε τις επαφές της με τα νέα μέσα: Εξερευνήστε το πεδίο με προσοχή και για αρχή δημιουργείστε το δικό σας ιστολόγιο ή site. Πρόσεξα ότι τα tzotzola.gr / .eu / ακόμη και .com είναι ελεύθερα προς κατοχύρωση. Σπεύστε…

 

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως cluster

Οι συζητήσεις για την οργάνωση και τον εκτελεστικό – συντονιστικό ρόλο του Πρωθυπουργικού Γραφείου (αυτό που κοινώς αποκαλούμε ‘το Μαξίμου’) εκτείνονται καθόλη της διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, έως τον Κώστα Καραμανλή. Είτε από πλευράς οργανωτικής και πολιτικής αποτελεσματικότητας, είτε σε ό,τι αφορά τις υπόγειες διαδρομές και τα παθήματα στελεχών του, που υποκύπτουν στα κελεύσματα της εξουσίας.

Τα διάφορα σχήματα που έχουν επικρατήσει κατά καιρούς στα ανώγια και τα κατώγια του Μεγάρου διαφέρουν στον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, διότι, ως είναι φυσικό, αντανακλούν και την προσωπικότητα του εκάστοτε ηγέτηΣτην πολιτική ουσία και το μάνατζμεντ.

Η αποτελεσματικότητα του Μαξίμου συνδέεται με πολλές ιστορίες που έχουν να διηγηθούν (αλλά αποφεύγουν) διάφοροι πρωταγωνιστές και κομπάρσοι του πυρήνα της διακυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά δε, τα πιο πρόσφατα, που αφορούν την προηγούμενη περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009, το ύφος του απολογισμού είναι σκληρό και τεταμένο. Ακόμη.

Ο γράφων, από άλλη θέση τότε, στο δεύτερο μισό της ‘νέας διακυβέρνησης’, έχει τη συνείδησή του ήσυχη, έχοντας ανταποκριθεί στην – για αρκετούς τότε – πασιφανή ανάγκη επιτελικής οργάνωσης του κυβερνητικού κέντρου αποφάσεων. Τότε προτάθηκαν παράμετροι οργάνωσης, ψηφιακές διαδικασίες, άξονες δράσεις, έως πιθανό οργανόγραμμα και tips για τον τότε πρωθυπουργικό ιστότοπο. Η τύχη τους δεν έχει σημασία. Τότε, στο γενικότερο οργανωσιακό χάος της διαχείρισης των ιδεών και τακτικών, αυτά φάνταζαν ως λεπτομέρειες. Έμμελε, όμως να αποδειχθεί πόσο απαραίτητα ήταν.

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζει τι πρέπει να γίνει. Ο ίδιος δεν είναι ψηφιακά αναλφάβητος, όπως οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί. Βέβαια, η προσωπική του εικόνα επλήγη με το καλημέρα, όταν το opengov.gr εξελίχθηκε σε κομματικό πάρτυ, ή ακριβώς το αντίθετο, λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού (με λίγες εξαιρέσεις). Ας είναι όμως. Ο ΓΑΠ έχει ενθαρρύνει την εισροή φρέσκου και μοντέρνου know-how και σύντομα, μάλλον προτίθεται να αποπειραθεί το μεγάλο εγχείρημα, που δεν είναι άλλο από το πάντρεμα του πολιτικού μάνατζμεντ, με τους κανόνες της κλασικής διοίκησης και οργάνωσης και τις ψηφιοποιημένες διαδικασίες. Convergence, δηλαδή αλλά με την έννοια της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Το πολιτικό μάνατζμεντ είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Απαιτεί την αντίληψη και κατάκτηση της μέσης οδού, μεταξύ πολιτικής καινοτομίας και μίνιμαλ, αλλά αποτελεσματικού συστήματος οργάνωσης των ιδεών, της στρατηγικής και της γνώσης. Οργάνωση επικοινωνιακά ικανή στο front end, βαρειά και οργανωμένη στο back office.

Στη συζήτηση αυτή, μία έννοια ταιριάζει γάντι, κι ας ξενίσει τους digitally challenged. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως ‘cluster ιδεών και στρατηγικών’. Δεν θα επεκταθώ, τουλάχιστον εδώ, στην ελευθεριότητα του διαδικτύου. Αντ’ αυτού, θα προτείνω κάτι ‘συγκλονιστικό’, ιδιαίτερα για εκείνους που ζουν για τους συμβολισμούς. Να μετακομίσει το Πρωθυπουργικό Γραφείο και να διατηρηθεί το Μέγαρο για εθιμοτυπικές δράσεις (υποδοχή ηγετών, τελετουργικά, κ.λπ.). Οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και ο κεντρικός μηχανισμός του κυβερνητικού μάνατζμεντ δεν μπορεί να λειτουργεί με τους περιορισμούς του κτιρίου, χωροταξικούς και ψυχολογικούς. Από τις συνεντεύξεις και τα photo opportunities, είναι αδιανόητο να το φανταστεί κανείς το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως χώρο εργασίας.

Αν η μετακόμιση είναι κάτι που σοκάρει και ίσως περιπλέκει τα πράγματα, τότε το ‘ψηφιακό virtual Πρωθυπουργικό γραφείο’ μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα… Κι ας τον κοροϊδέψουν, για ακόμη μία φορά, οι αδαείς… Έτσι άλλωστε λειτουργούν οι πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις γνώσης και στρατηγικής σε ολόκληρο τον κόσμο…

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

Διαδικτυακές κλάψες

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Το διαδίκτυο είναι γνωστό για τα μικρά και τα μεγάλα παραμύθια του. Πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια, διάφορες εκστρατείες, καμπάνιες ή chain emails έχουν ξεγελάσει το κοινό που κλικάρει ανυποψίαστο.

Όμως, αν ο 35χρονος άνεργος πατέρας, που ξεκίνησε την καμπάνια ‘get Greece back’ (πάρτε πίσω την Ελλάδα) είναι υπαρκτός, τότε τού εύχομαι να βρει σύντομα δουλειά, να είναι καλύτερη από την προηγούμενη και να την κρατήσει έως τα βαθειά του γεράματα. Been there, done that. Τα υπόλοιπα, όμως, είναι κάπως περίεργα…

Γιατί αν δεν υπάρχει, και η καμπάνια είναι πολιτική κίνηση με δακρύβρεχτο starting point, τότε αδελφές και αδελφοί, είναι ντροπή. Αν είναι below-the-line κομματική δράση τότε είναι αίσχος. Και, παρά το ότι τίποτα δεν θα με εξέπληττε στην ελληνική πολιτική σκηνή (ιδιαίτερα από ιντστρούχτορες που έχουν μείνει πίσω στις επιδόσεις), το κακό είναι ότι βλάπτεται η έννοια του ψηφιακού ακτιβισμού, για την οποία, εδώ και καιρό επιχειρηματολογώ (και πολύ πριν το forum Greece) ότι είναι πολύτιμο εργαλείο για τα χρόνια που έρχονται.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, και, πιστέψτε με, δεν μπορούμε να έχουμε πολιτικούς σχηματισμούς ή κόμματα να παίζουν παιχνίδια στο διαδίκτυο (αν αυτό συμβαίνει), ιδιαίτερα σε περιόδους που οι πολίτες μιας χώρας αισθάνονται ευάλωτοι.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, τόσο για την ασφάλεια σε ατομικό επίπεδο, όσο και για την κοινωνία συνολικά. Οι ραγδαίες αλλαγές δεν ελέγχονται, ούτε ερμηνεύονται εύκολα κοινωνικά. Μετά από 15 χρόνια γεωμετρικής προόδου του διαδικτύου, μόλις πρόσφατα τα κοινωνικά συμπεράσματα αυτής της έκρηξης έχουν αρχίσει να αποκτούν νόημα.

Οι μεταβολές είναι οριζόντιες και βίαιες και επαναδιατάσσουν ολόκληρη τη ζωή μας. Απλώς, η υστέρηση της χώρας μας, προκαλεί την εντύπωση ότι η ψηφιακή επανάσταση περιορίζεται μόνο στα ψηφιακά γκάτζετς. Εκτός ‘συνόρων’, ο ψηφιακός κόσμος προχωρεί με ταχύτητα, και όχι στους τομείς αιχμής, αλλά πρωτίστως στην καθημερινότητα. Εκεί δηλαδή που έχει σημασία.

Η χώρα μας, η οποία – σε ψηφιακούς όρους – βρέθηκε πίσω στις αναπτυσσόμενες (αν βάλεις και τα δημοσιονομικά και τις μεταρρυθμίσεις άστα να πάνε), στην κλίμακα της ανάπτυξης ξεκινά από ακόμη χαμηλότερη αφετηρία. Η τρόικα δεν είναι τίποτ’ άλλο από – sorry – την ΄φωτιά που πήρε ο κώλος μας’, μπας και κινηθούμε πιο γρήγορα.

Επομένως, μια καμπάνια τύπου ‘get Greece back’ είναι σχεδόν ασυνάρτητη. Ζητάμε ‘να πάρουμε πίσω την Ελλάδα’ που …κάποιος μάς πήρε; Πάτε καλά; Μήπως οι συμμετέχοντες στο ‘project’ αρέσκονται γενικώς να βρίζουν το ‘κράτος’ και τον ‘γείτονα’ κάθε φορά που χάνουν τη βολή τους; Αν δεν το έχετε καταλάβει, το ‘κράτος’ και ο ‘γείτονας’ είστε εσείς οι ίδιοι, είμαστε όλοι εμείς. Όλοι πρέπει να αλλάξουμε, όχι παρακαλώντας, αλλά με αυτογνωσία, αυτοέλεγχο και πραγματική δράση.

Από την άλλη, στην Ελλάδα αρεσκόμαστε να μεγαλοποιούμε οτιδήποτε κάνουμε, αλλά και βέβαια, οτιδήποτε μάς κάνουν. Οποιαδήποτε περιπέτεια του δρόμου, διαπληκτισμό ή κατόρθωμα σε δημόσια υπηρεσία μπορεί να συνοδεύει τις συνουσίες μας με τα trans λιπαρά για ημέρες ολόκληρες. Ομοίως, η αίσθηση ότι η τρόικα μας κυβερνά (πλέον πρέπει να γελάνε οι άνθρωποι) μάς διεγείρει, με την …κακή έννοια. Κι ας αφορά τεχνοκρατικούς χειρισμούς στρεβλώσεων και διαρθρωτικών προβλημάτων που ‘μάλλιασε΄ η γλώσσα οικονομολόγων να αναλύουν από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.

Η σημερινή συγκυρία δεν ανήκει σε κανέναν Γιώργο ή Αντώνη, πόσο μάλλον Κώστα, οι οποίοι, κάποτε, με τους κατάλληλους πολιτικούς συσχετισμούς βρέθηκαν να κυβερνούν, πότε το κόμμα τους, πότε την ίδια τη χώρα…

Και βέβαια δεν είναι οι συγκυρίες που μάς έφεραν ως εδώ. Είμαστε εμείς οι ίδιοι που ψηφίσαμε το 2004 τον Κώστα, τον ξαναψηφίσαμε το 2007 και το 2009 είπαμε …next… Και ήρθε ο Γιώργος, μπας και τα κάνει καλύτερα…

Συγχρόνως ήρθε και ο λογαριασμός, η ‘λυπητερή’ που λέμε… Κάπως έτσι ξεκινά και η κλάψα, online or other. Αλλά υπάρχουν και όρια.

Όταν ζητάς την πανελλήνια κινητοποίηση ενάντια στη σωτηρία του μέλλοντος των παιδιών σου αποτελεί σύμπτωμα (δικαιολογημένης;) γραφικότητας. Αν είσαι, που λένε, ‘απλός πολίτης’. Αλλά είναι επίδειξη τραγικής ανευθυνότητας αν είσαι οτιδήποτε άλλο…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο

Ψηφιοποιείστε τις πολιτικές νεολαίες

Τα τελευταία χρόνια οι νεολαίες των κομμάτων μάς έχουν ‘χαρίσει’ πάμπολλες σκηνές απείρου κάλλους, στα αμφιθέατρα και τους δρόμους, τους χώρους συνεδριάσεων και τα αθλητικά venues όπου γίνονται τα συνέδρια των πολιτικών νεογνών του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, την στιγμή που η Αξιωματική Αντιπολίτευση αναζητά τον δρόμο της μετά την εκλογική κατάρρευση, τα εσωτερικά στρατόπεδα των ΟΝΝΕΔιτών πλακώνονται με ιπτάμενες καρέκλες στο ‘έκτακτο συνέδριο’ της οργάνωσης (απ’ όπου και η φωτό).

Δύο είναι τα κυρίαρχα αρνητικά χαρακτηριστικά των νεανικών κομματικών ομάδων: ο φανατισμός και η ενασχόληση με άσχετα πράγματα από εκείνα για τα οποία δημιουργήθηκαν. Φανατισμός γιατί αντί να ζητούν με πείσμα αλλαγές και εκσυγχρονισμό των κομμάτων υποστηρίζουν με πάθος τα σύμβολα του παρελθόντος και το άσχετο της δράσης, γιατί πολλά έχει το μενού της καθημερινότητας των νεαρών, τα οποία ούτε που φαντάζεται ο μέσος πολίτης.

Σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι νέοι στη χώρα μας (και τα τελευταία χρόνια και οι γηραιότεροι) επιλέγουν να απομακρύνονται από τα κόμματα εξουσίας. Τα παλαιοκαθεστωτικά πρότυπα δεν έχουν πέραση πια σε έναν κοινωνικό περίγυρο όπου οι κανόνες και τα ζητούμενα έχουν προ πολλού προσπεράσει την ξύλινη γλώσσα των κομμάτων.

Με λίγα λόγια, η ΟΝΝΕΔ, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, οι νεολαίες των υπολοίπων κομμάτων και προπαντός οι φοιητικές κομματικές παρατάξεις πρέπει να καταργηθούν. Τουλάχιστον ως επίσημα παρακλάδια των κομμάτων. Αν επιθυμούν οι φοιτητές ας πουλούν την σκέψη τους στα κόμματα. Αλλά, γαμώτο, όλο αυτό να μην συνοδεύεται και από πολιτικό νταβατζιλίκι, νταραβέρια με τους πρυτάνεις και σκοτεινές πρακτικές εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Στις παρέες είναι πολλά πράγματα γνωστά, τα περισσότερα των οποίων κινούνται στα όρια της παρανομίας, ή τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Πέρα από αυτά, το κομματικό φοιτηταριό είναι βασική αιτία παρακμής των ελληνικών πανεπιστημίων, τα οποία φυτοζωούν πνευματικά και κοινωνικά.

Σαμαράς και Παπανδρέου εκπροσωπούν την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Φίλοι είναι, ας συνεννοηθούν και να καταργήσουν τα παρασιτικά συστήματα των πολιτικών νεολαιών. Να ξεκαθαρίσουν τις νεανικές παρέες, οι οποίες μολύνονται από νωρίς από τις εκδουλεύσεις, τα ‘μέσα’ και το πελατειακό σύστημα που τούς παραλαμβάνει στην εφηβεία ακόμη.

Αν  θέλουν ανταλλαγή ιδεών να το πράξουν ψηφιακά. Να συναγωνιστούν στο facebook, στα ψηφιακά fora, στο twitter και τα συναφή πεδία κοινωνικής δικτύωσης.

Η ώρα ήρθε και την αρχή πρέπει να την κάνει αυτός που ασχολείται με την αναδιοργάνωση του οίκου του. Όπως ο Αρχηγός Αντώνης… Να θυμηθεί τότε, που έκανε την υπέρβαση… Σήμερα είναι πιο αναγκαίο… αν θέλει να ξεκολλήσσει το κόμμα του από τη δημοσκοπικά χαμηλή μονοψήφια πολιτική επιρροή. Κι ας είναι και αστάθμιστη…

3 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Το Ψηφιακό Μαξίμου

Είναι ορισμένα πράγματα που για να γίνουν πρέπει κάποιος πρώτα απ’ όλα να πιστεύει σε αυτά. Ιδιαίτερα αν είναι Πρωθυπουργός. Μερικές φορές δεν φτάνει να (νομίζει ότι) έχει το γενικό πρόσταγμα. Αυτά τα είδαμε, και οι πληγές είναι ακόμη νωπές. Πρέπει ο Chief να μεταλαμπαδεύει το μικρό ή μεγαλύτερο όραμα προς μία παραγωγική κατεύθυνση.

Αυτό προσπαθεί να κάνει ο Γιώργος Παπανδρεου (Cyber George στη γλώσσα των bloggers) με την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση. Είμαι σίγουρος ότι η σκέψη του κινείται προς τις υγιείς μορφές της ψηφιακής επανάστασης, με άξονες τη διαφάνεια, την ενίσχυση της παραγωγικότητας, την καθετοποίηση της ψηφιοποίησης με τη στρατηγική έννοια, αλλά και τη ψηφιακή αυτο-οργάνωση σε επίπεδο μονάδων. Εκεί, και σε μερικούς άλλους, πιο σύνθετους άξονες στηρίζεται άλλωστε η επιτυχής εφαρμογή του eGovernance.

Και βέβαια, όλα ξεκινάνε από τον επικεφαλής, ιδιαίτερα η επιτυχία, γιατί σε περίπτωση αποτυχίας, την περιγραφή τη δανειζόμαστε από τη λαϊκή θυμοσοφία, που πολλές φορές έχει φανεί χρήσιμη τους τελευταίους μήνες της προηγούμενης διακυβέρνησης.

Αυτό σημαίνει ψηφιοποίηση του ‘Μαξίμου’, με την έννοια της διακυβέρνησης, γιατί το κτίριο απ’ ότι φαίνεται έχει μάλλον συμβολικό και διακοσμητικό ρόλο (όπως π.χ. ως header του παρόντος blog) και δυσκολεύει πολύ εκείνους που θέλουν πραγματικά να δουλέψουν. Στην πράξη σημαίνει ψηφιοποίηση του πυρήνα της διακυβέρνησης (Πρωθυπουργικό Γραφείο) με στόχο την αποτελεσματικότητα. Στην γλώσσα του πολιτικού μάνατζμεντ, αυτό σημαίνει τέλεια οργάνωση σε τρεις καίριας σημασίας άξονες: 1) Σχεδιασμό, 2) Υλοποίηση κυβερνητικού έργου, 3) Follow-up.

Ο Σχεδιασμός είναι η μετουσίωση των ιδεών και της καινοτομίας (πολιτικό R&D για τους αναγνώστες του GreekStory) σε άξονες εφηρμοσμένης πολιτικής, έπεται αυτή καθεαυτή η δράση εφαρμογής (υπουργεία, φορείς) και ο κύκλος κλείνει από εκεί που ξεκίνησε, με τον έλεγχο και την παρακολούθηση των δράσεων σε κεντρικό επίπεδο.

Το στήσιμο ενός ψηφιακού δικτύου μεταξύ πυρήνα διακυβέρνησης, υπουργείων και άλλων εποπτευόμενων μονάδων (π.χ. ΟΑΕΔ), που ασχολούνται με την εφαρμογή κρίσιμων αξόνων της κυβερνητικής πολιτικής είναι η λύση σε πολλά από τα προβλήματα του συστήματος διακυβέρνησης στη χώρα μας. Οι δυνατότητες απεριόριστες. Από οργανωμένη και σωστή πληροφόρηση για τα κυβερνητικά δρώμενα έως στρατηγικό σχεδιασμό, knowledge management και αναφορές προόδου με follow up σχόλια από τον Πρωθυπουργό. Ενδεικτικά: απλώς και μόνο καταγράφοντας την χρονική και ποσοτική πρόοδο των διαδικασιών, στο τέλος μιας περιόδου προκύπτουν δείκτες παραγωγικότητας ανά υπουργείο. Αν θέλετε, το συνδέουμε και με τα λειτουργικά έξοδα των υπουργικών γραφείων, ώστε να δούμε μετά από 6 μήνες ποιοι αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν αυτοί και οι σύμβουλοι που απασχολούν. Αν είναι αντιπαραγωγικοί, ας περικοπεί λίγο το budget. Έστω και συμβολικά, για τους πολίτες, που θα ξανασφίξουν το ζωνάρι…

Απλά πράγματα. Τεχνικά δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία πλέον, Το λογισμικό υπάρχει παντού. Αν είναι ακριβό, ίσως θα μπορούσαν να παρακαλέσουν τον Βγενόπουλο να τους δωρίσει μία κόπια. Απλώς μία παράκληση: Ας είναι οι πλατφόρμες σωστά δομημένες και επεκτάσιμες, ώστε αυτή τη φορά, να παραδοθεί κάτι και στους επόμενους, έτσι, στο όνομα του ‘πολιτικού πολιτισμού’.

Αυτά εξ αφορμής της πληροφορίας που δημοσιεύθηκε στο Νonews σχετικά με ‘μηχανισμό προώθησης του Διαδικτύου στην κρατική μηχανή με κέντρο το Μαξίμου…’ Αν και πρέπει να πω ότι, προς το παρόν τα σημάδια είναι αντιφατικά από το νέο πράσινο eGovernance, κυρίως από το ηχηρό χαστούκι που δέχθηκε η διαφάνεια (κορυφαίος στόχος της εφαρμογής ψηφιακών εφαρμογών στον Δημόσιο Τομέα, αλλά και ως ασφαλιστική δικλίδα στον τρόπο διακυβέρνησης) από την αποτυχία του opengov.gr, ως recruiting tool για τις θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία…

1 Comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

Λάθος, πρώιμο, ή εικονικό το opengov.gr;

papandreou laptopΕίναι λάθος, διότι όταν αναλαμβάνεις την κυβέρνηση δεν στελεχώνεις θέσεις ΓΓ υπουργείων με ανοικτή διαδικασία recruiting, είναι πρώιμο διότι είναι νωρίς για τέτοια στην Ελλάδα του ρουσφετιού, ή απλώς λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού;

Έγραφα στα μέσα Οκτωβρίου ότι το Γραφείο Πρωθυπουργού χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για την προσέλκυση βιογραφικών για την στελέχωση 88 θέσεων Γραμματέων και Ειδικών Γραμματέων στα Υπουργεία και άλλων 2.000 σε διοικητικές θέσεις κ.λπ. και ότι αν αυτή η κίνηση είναι αληθινή, τότε θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες διαρθρωτικές αλλαγές στο Κράτος τα τελευταία 20 χρόνια (δείτε εδώ).

Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Τελικώς, ακόμη και οι λίγοι από εκείνους που στην αρχή θεώρησαν πραγματικά υπερβατική την προσπάθεια το ΓΑΠ,  μάλλον άρχισαν να απογοητεύονται από τις διαρροές στα Μέσα ότι προτάθηκαν θέσεις εκτός διαδικασίας, αλλά και από την ατάκα Καστανίδη: «Καλά, περιμένατε πως θα έπαιρνα γενικό γραμματέα στο υπουργείο μου άνθρωπο που δεν θα γνώριζα;». Λογικό; Μπορεί, ιδιαίτερα για πολιτικά εποπτευόμενες θέσεις ευθύνης. Αλλά αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τις διατυπώσεις του Γ. Παπανδρέου, αλλά και την αρχική φιλοσοφία του ψηφιακού ‘ανοίγματος’ του Πρωθυπουργικού Γραφείου στην αγορά εργασίας;

Τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη ‘λανθασμένη’ ανάγνωση της διαδικασίας στελέχωσης γενικών γραμματειών υπουργείων θα μπορούσαν να λυθούν αυτομάτως αν αυτές οι 88 καρέκλες αντιστοιχούσαν σε θέσεις τεχνοκρατικής απασχόλησης αορίστου χρόνου, τις οποίες θα στελέχωναν ανώτατοι managers με θεματική γνώση του εκάστοτε χώρου του υπουργείου και τις ανάλογες εργασιακές και μισθολογικές προδιαγραφές. Αυτά όμως μπορεί να γίνονται σε χώρες όπως η Δανία, αλλά στη χώρα μας, με τους κομματικούς στρατούς πότε πληγωμένους, πότε παρελαύνοντες, ίσως απέχουμε πολύ από αυτό που η διεθνής βιβλιογραφία αποκαλεί eGovernance, ή Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση στον δημόσιο τομέα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ό,τι και να συμβαίνει, η έννοια της διαφάνειας, ως αποτέλεσμα, ως κορυφαίος στόχος της εφαρμογής ψηφιακών εφαρμογών στον Δημόσιο Τομέα, αλλά και ως ασφαλιστική δικλείδα στον τρόπο διακυβέρνησης επλήγη ανεπανόρθωτα. Ακόμη πιο ενοχλητικό είναι ότι αυτό συνέβη πολύ νωρίς, σχεδόν με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον πρώτο ιντερνετικά ικανό πρωθυπουργό της Ελλάδος…

5 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία