Category Archives: Ηγεσία

Μία σου και μία μου…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Έχετε παρατηρήσει πως ανταλλάσσουν πολιτικές ατάκες ο Γιώργος Παπανδρέου με τον ΑντώνηΣαμαρά; Σαν συγχρονισμένοι παίκτες πινγκ-πονγκ, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν να πέσει το μπαλάκι κάτω. Που και που κάνουν μερικά φάλτσα αυξημένης δυσκολίας, αλλά απαλά, με τεχνική τέτοια ώστε το μπαλάκι να καθυστερεί με κόλπα στην πλευρά του αντιπάλου, ο οποίος – με προσπάθεια, όχι τζάμπα – να το προλαβαίνει και να το επιστρέφει. Αν πράγματι έπαιζαν table tennis στα dorms φοιτητές δεν το γνωρίζω. Είμαι μικρότερη άλλωστε. Αρκετά χρόνια.

Όμως, πολιτικά είναι πασιφανές. Ο Γιώργος είχε πει “δεν είμαι Καραμανλής“, ο Αντώνης είπε “δεν είμαι Παπανδρέου” (εννοεί τον ΓΑΠ φαντάζομαι, όχι τον ΑΓΠ, γιατί αυτό θα ήταν διπλή προσβολή, προς τον αείμνηστο, αλλά και τον θαυμαστή του, ΚΚ). Ο Γιώργος είπε για τη “γαλάζια πολυκατοικία”, ο Αντώνης τού απάντησε για την “πράσινη” κ.ο.κ.

Ο Γιώργος πορεύεται – αν και κάπως ενοχικά – στη βάση των απαιτήσεων του Μνημονίου. Ο Αντώνης τοποθετείται συμμετρικά “αντί-Μνημονιακά“. Ό,τι κι αν κάνει ο Γιώργος, ο Αντώνης κείται αντίθετος, περιμένοντας να επιστρέψει το μπαλάκι, με ευθύτητα και συμμετρία. Ο πολιτικός λόγος είναι “αντι-ΠΑΣΟΚ”, “αντι-Γιώργος”, “αντι-Κυβερνητικός”, “αντί”, ευρύτερα. Μήπως έχουν κάτι από παλαιότερα; Έναν λανθάνοντα ανταγωνισμό πατριωτικού τύπου; Και αυτό δεν το γνωρίζω όμως…

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η αυτού τού τύπου αντιπαράθεση δεν έχει νόημα στην Ελλάδα που βιώνει έντονα την οικονομική κρίση, λίγο πριν την αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Και, sorry, αλλά μάλλον ο confrontato θα πρέπει να το δει το θέμα.

Οι καιροί απαιτούν «φυγή προς τα εμπρός» (φράση early Μπένι, τού Έλληνα Γκόρντον Μπράουν), αλλά με πραγματικό γνωσιακό υπόβαθρο, όχι “πολιτικό λόγο στον χωρο-χρόνο του φαντασιακού”, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που έκλεβαν τη σύνταξη του Σημίτη. Ρεαλιστική πολιτική, αλλά please, όχι από πολιτικούς. Χρειάζονται κι άλλοι Μηταράκηδες, που όμως να παραμείνουν λίγο μακρύτερα του νεοκλασσικού ή του vovos building, γιατί η πολιτική είναι …κολλητική. Σε εποχή κρίσης, το ΚΕΕΛΠΝΟ θα έπρεπε ήδη να έχει εκδώσει οδηγίες αποφυγής της πολιτικολογίας, των ανεδαφικών προσδοκιών και της κενής μεγαλοστομίας.

Η πορεία μπροστά απαιτεί τεχνοκρατική αντίληψη και – βέβαια – επικοινωνιακή ικανότητα που να “πακετάρει” τα δύσκολα για τον μέσο Έλληνα,  ο οποίος σηκώνει το κεφάλι από τον κόσμο του μόνο όταν τού βάλεις το χέρι στην τσέπη. Και σε αυτό οι τύποι είναι μάγκες. Dudes θα έλεγα καλύτερα, όχι υποτιμητικά, αλλά λόγω ονομασίας προέλευσης και τεχνογνωσίας. Τον πάνε καλά τον Γιώργο, και όπως έχω – αναιδώς – ξαναγράψει, γράφουν νέο textbook: “How to escape (alive) from the Greek crisis”.

Από την άλλη, ευτυχώς που η Τζότζολα ξορκίζει την 30ετία που πέρασε. Συλλήβδην. Αυτό μάς κάνει λίγο πιο απαισιόδοξες για το φύλο, και για το μέλλον… Της κεντρο(Δεξιάς).

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Απλοί πολιτικοί και ηγέτες

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Μερικές φορές στην Ελλάδα, εκείνοι που θεωρούνται ηγέτες είναι στην ουσία ισάξιοι με ένα προικισμένο υπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. Ας πούμε, με ποιόν Έλληνα θα συγκρίνατε τον Μίλιμπαντ (τον έμπειρο) ή τον Όσμπορν; Δύσκολη ερώτησηακόμη πιο δύσκολη είναι η απάντηση. Συνήθως καταφεύγουμε σε υπεκφυγές περί διαφορετικών συνθηκών, κουλτούρας αλλά και τρόπου σκέψης των πολιτών.

Όταν οι συνθήκες οδηγούν σε αλλαγές, η διάδοχη κατάσταση διέρχεται περίοδο χάριτος. Για όλους. Κόμματα, αρχηγούς, ακόμη και απλούς υπουργούς, οι οποίοι είθισται στη χώρα μας να παραλαμβάνουν απλώς τα έπιπλα του ορόφου τους (μερικές φορές λείπουν κι αυτά), και να αρχίζουν τα τηλέφωνα, μπας και προσπαθήσουν να ξεφυτρώσουν κανένα ξέμπαρκο στέλεχος στον τομέα που ανέλαβαν.

Η περίοδος αυτή έχει τελειώσει προ πολλού, παρά τον πρόσφατο ανασχηματισμό. Ο Γιώργος Παπανδρέου κλείνει έναν χρόνο στο Μαξίμου (αν και μερικοί ορκίζονται ότι οι συνεχόμενες ημέρες παρουσίας είναι ελάχιστες), ο Αντώνης Σαμαράς συμπληρώνει σχεδόν το ίδιο διάστημα στα ηνία της ΝΔ. Κάποτε και οι δύο θα πρέπει να δείξουν τι αξίζουν. Ο πρώτος, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, μετά «τη διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία», ο δεύτερος, να σταθεροποιηθεί από τις ταλαντεύσεις που προκάλεσε η άνοδος στην κομματική κορυφή.

Αυτό είναι το λογικό, το αναμενόμενο, για τους πολιτικούς που επιθυμούν να γίνουν ηγέτες σε καιρούς δύσκολους. Θα πρέπει να αναδειχθούν μέσα από μικρές νίκες, κεκτημένα της πολιτικής καθημερινότητας, αλλά και να ανταποκριθούν σε εθνικές ευθύνες, ισορροπώντας μεταξύ εφηρμοσμένης πολιτικής και επικοινωνίας, κάτω από το μικροσκόπιο των περιστάσεων. Ιδιαίτερα όταν θεωρούνται υπεύθυνοι για το χάλι των ημερών.

Στην Ισλανδία, την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και τη Σκανδιναβία, ο πολιτικός που θα πιαστεί να χρηματίζεται οδηγείται στη φυλακή. Στην Κίνα μπορεί και να τον εκτελούν, χρεώνοντας τη σφαίρα στην οικογένεια. Στην Αγγλία παραιτούνται για λιγότερο σημαντικούς λόγους. Αν είναι υπεύθυνος για την καταστροφή της εθνικής οικονομίας, λόγω ανικανότητας ή οκνηρίας, διαπομπεύεται και η πολιτική του καριέρα τελειώνει.  Στην Ιαπωνία θα αυτοκτονούσε, για να αποσυμπιέσει τον λαό του.

Στην Ελλάδα υπάρχει η παραγραφή για όλες τις περιπτώσεις. Ο αυτοματισμός που δημιουργεί τις δικαιολογίες, τα «πειστικά» επιχειρήματα, που συμμερίζεται, ή όχι, το ακροατήριο, ανάλογα με το κομματικό «πιστεύω».  Το «έσχες», που σπάνια συνοδεύεται από το «πόθεν», το «ηθικό», που στηρίζει την ύπαρξή του στο ορισμό του «νόμιμου».

Ο χρηματισμός, η ανικανότητα, ακόμη και η οκνηρία είναι φαινόμενα παρακμής. Ιδιαίτερα όταν διαχειρίζεσαι τον «δημόσιο κορβανά». Αν πιαστείς πασαλειμένος στο μέλι, το σίγουρο είναι ότι το έγλυψες με λαιμαργία. Το πιθανότερο είναι ότι το έχεις απολαύσει και στο παρελθόν, χωρίς να σε ανακαλύψουν.

Αν δεν προλάβεις να κυβερνήσεις ή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό στον ορίζοντα, το μέλι βρίσκεται μακρυά. Σε περιπτώσεις δε, λιτότητας και έκτακτων μέτρων είναι τόσο λιγοστό, που δεν επαρκεί ούτε για τις ίδιες τις μέλισσες. Το πιθανότερο είναι όταν αναλάβεις, να βρεις άδεια τα βάζα. Άρα, παραμένεις καθαρός και χρησιμοποιείς τις ικανότητές του να «προσβάλεις» όπου μπορείς το αντίπαλο στρατόπεδο, προκειμένου να γλυτώσεις από το κρύο και να καταλάβεις τα ζεστά καταλύματα.

Αυτή είναι η λειτουργία της πολιτικής. Ανεξάρτητα από τις ανάγκες της χώρας. Επικρατεί η ανάγκη του επαγγέλματος, το οποίο διατηρεί στον αφρό ανεκδιήγητους τύπους, οι οποίοι περνούν από την ανυπαρξία στη δόξα και πίσω πάλι, ανασυντάσσονται, και από απομεινάρια ενός συστήματος ευδοκιμούν σε στελέχη έτοιμα για διακυβέρνηση. Πέριξ του νέου αρχηγού, ο οποίος έχει να αποδείξει πολλά. Ακόμη. Προτού οι παρατηρητές αποφανθούν ότι πραγματοποίησε το peak της πολιτικής απόδοσης και ευρεσιτεχνίας. Όπως για παράδειγμα με τη χρήση της γκρίζας διαφήμισης σε καιρό ειρήνης.

Παράξενα πράγματα. Για τον μέσο πολίτη. Διότι για τους επικοινωνιολόγους ίσως να θεωρήθηκε και επιτυχία…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Tο stress test του Γιώργου

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν σε έναν μήνα από σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα παραλαμβάνει το βραβείο Quadriga στο Βερολίνο για την ‘προσφορά του στην καλύτερη διαφάλιση του μέλλοντος της κοινωνίας’, ελληνιστί την ‘αποτροπή πτώχευσης της χώρας’, εκτός από τους αφρούς που θα ρέουν στη Ρηγίλλης, θα πρέπει να έχει πετύχει και στα stress tests που μεσολαβούν.

Αυτά εν μέρει οφείλονται και στην στενή επαφή, την οποία αναγκάστηκε να έχει με το κόμμα, λόγω των εκλογών που έρχονται – στην ατζέντα – γρηγορότερα απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Είναι και η νεο-Δεξιά που δεν αντέχει να περιμένει. Θέλει να δοκιμαστεί γρήγορα, για να επιπλεύσουν οι νέες στατιστικές αναλύσεις, να γίνουν οι παράξενες αναγωγές (σε εθνικό επίπεδο), να αποφευχθεί η περίπτωση θετικού αποτελέσματος των austerity measures (να υπάρχει μόνο το austerity μέχρι την κάλπη) και να ξεχαστεί το γρηγορότερο και η δεκάρα έναν χρόνο πριν, τον ίδιο, περίπου, καιρό.

Με σειρά εμφάνισης, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τις εξής δοκιμασίες: την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, τον ‘ανασχηματισμό’, την ‘επιτελική οργάνωση το Γραφείου του’ (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), την ομιλία στη Θεσσαλονίκη (να φανεί αισιόδοξος ή όχι;), τα πέρα-δώθε της τρόικας, που πλέον περνά από τις φιλοφρονήσεις στην αυστηρότητα, τον τούρκικο αμανέ που τραγουδά με βιασύνη την ‘ολοκλήρωση’ της νέας μας σχέσης, και βέβαια, επιτέλους, την υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών (αυθεντικά, όχι γιαλαντζί, όπως με τους φορτηγατζήδες, που τελικώς δεν καταλάβαμε τι έγινε… Μπορεί ο κουμπάρος της φίλης μου πού έχει ένα C-MAX που πέφτουν τα καθίσματα να κάνει μεταφορές στη γειτονιά; Κάτι Cherokee ανεξόφλητα, μπορούμε να τα δηλώσουμε μεταφορικά για μικρές διαδρομές στην περιοχή μας; Τα οικογενειακά επταθέσια μπορούν να μετατραπούν σε μινι-καμπ της γειτονιάς; Την επόμενη φορά που θα φτύσω δημοσίως, θα πρέπει να το καταγράψει συμβολαιογράφος;)

Και άλλα τέτοια, που αν δεν αλλάξουν, η οικονομική καθημερινότητα θα παραμείνει στα χάλια της. Και χωρίς πετρέλαιο. Με την κρίση και τον περιορισμό των εισοδημάτων, από πέρσι ‘φάνταζε’ ακριβό… φαντάσου φέτος…

Οι ασκήσεις ανθεκτικότητας του Γιώργου έχουν ξεκινήσει από την Πάρο, όταν η παραμικρή κίνηση στο ‘Ποσειδών’ γινόταν είδηση. Καιρό τώρα βρίσκονται σε εξέλιξη με λογής σενάρια να ‘βολτάρουν’ πέρα δώθε στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία. Και με τον καθένα να παίζει τον ρόλο του ντελάλη πληροφοριών και ΄παρεξηγήσεων’, πότε με την Μπιρμπίλη, άλλοτε με την Μπατζελή και πάει λέγοντας.

Σημαντική εξέλιξη των ημερών είναι το ‘γύρισμα’ της ΝΔ σε ό,τι αφορά το Μνημόνιο. Well done guys. A bit late though. Για την εικόνα του κόμματος δηλαδή, όχι επί της ουσίας. Επί της ουσίας έχετε απόλυτο δίκιο και το επιτελείο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, κι ας το ξεκινήσατε όσο λιγότερο πολιτικά γινόταν.

Αυτό – να (θα) υποθέσω – σημαίνει ότι η ΝΔ αποφάσισε να ασκήσει πραγματικά αντιπολίτευση, τον πραγματικό θεσμικό ρόλο του watchdog της Κυβέρνησης… Έτσι, θα σπιντάρει και το Μαξίμου, το οποίο, τελευταίως μάλλον ζει την πολιτική πραγματικότητα μέσα από τα data projectors.

Άντε, κάντε τις αλλαγές να τελειώνουμε. Και εσύ Ρηγίλλης, μην μετακομίσεις στη θάλασσα. Κάτσε εδώ κοντά… Να σε νοιώθουμε..

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως cluster

Οι συζητήσεις για την οργάνωση και τον εκτελεστικό – συντονιστικό ρόλο του Πρωθυπουργικού Γραφείου (αυτό που κοινώς αποκαλούμε ‘το Μαξίμου’) εκτείνονται καθόλη της διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, έως τον Κώστα Καραμανλή. Είτε από πλευράς οργανωτικής και πολιτικής αποτελεσματικότητας, είτε σε ό,τι αφορά τις υπόγειες διαδρομές και τα παθήματα στελεχών του, που υποκύπτουν στα κελεύσματα της εξουσίας.

Τα διάφορα σχήματα που έχουν επικρατήσει κατά καιρούς στα ανώγια και τα κατώγια του Μεγάρου διαφέρουν στον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, διότι, ως είναι φυσικό, αντανακλούν και την προσωπικότητα του εκάστοτε ηγέτηΣτην πολιτική ουσία και το μάνατζμεντ.

Η αποτελεσματικότητα του Μαξίμου συνδέεται με πολλές ιστορίες που έχουν να διηγηθούν (αλλά αποφεύγουν) διάφοροι πρωταγωνιστές και κομπάρσοι του πυρήνα της διακυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά δε, τα πιο πρόσφατα, που αφορούν την προηγούμενη περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009, το ύφος του απολογισμού είναι σκληρό και τεταμένο. Ακόμη.

Ο γράφων, από άλλη θέση τότε, στο δεύτερο μισό της ‘νέας διακυβέρνησης’, έχει τη συνείδησή του ήσυχη, έχοντας ανταποκριθεί στην – για αρκετούς τότε – πασιφανή ανάγκη επιτελικής οργάνωσης του κυβερνητικού κέντρου αποφάσεων. Τότε προτάθηκαν παράμετροι οργάνωσης, ψηφιακές διαδικασίες, άξονες δράσεις, έως πιθανό οργανόγραμμα και tips για τον τότε πρωθυπουργικό ιστότοπο. Η τύχη τους δεν έχει σημασία. Τότε, στο γενικότερο οργανωσιακό χάος της διαχείρισης των ιδεών και τακτικών, αυτά φάνταζαν ως λεπτομέρειες. Έμμελε, όμως να αποδειχθεί πόσο απαραίτητα ήταν.

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζει τι πρέπει να γίνει. Ο ίδιος δεν είναι ψηφιακά αναλφάβητος, όπως οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί. Βέβαια, η προσωπική του εικόνα επλήγη με το καλημέρα, όταν το opengov.gr εξελίχθηκε σε κομματικό πάρτυ, ή ακριβώς το αντίθετο, λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού (με λίγες εξαιρέσεις). Ας είναι όμως. Ο ΓΑΠ έχει ενθαρρύνει την εισροή φρέσκου και μοντέρνου know-how και σύντομα, μάλλον προτίθεται να αποπειραθεί το μεγάλο εγχείρημα, που δεν είναι άλλο από το πάντρεμα του πολιτικού μάνατζμεντ, με τους κανόνες της κλασικής διοίκησης και οργάνωσης και τις ψηφιοποιημένες διαδικασίες. Convergence, δηλαδή αλλά με την έννοια της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Το πολιτικό μάνατζμεντ είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Απαιτεί την αντίληψη και κατάκτηση της μέσης οδού, μεταξύ πολιτικής καινοτομίας και μίνιμαλ, αλλά αποτελεσματικού συστήματος οργάνωσης των ιδεών, της στρατηγικής και της γνώσης. Οργάνωση επικοινωνιακά ικανή στο front end, βαρειά και οργανωμένη στο back office.

Στη συζήτηση αυτή, μία έννοια ταιριάζει γάντι, κι ας ξενίσει τους digitally challenged. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως ‘cluster ιδεών και στρατηγικών’. Δεν θα επεκταθώ, τουλάχιστον εδώ, στην ελευθεριότητα του διαδικτύου. Αντ’ αυτού, θα προτείνω κάτι ‘συγκλονιστικό’, ιδιαίτερα για εκείνους που ζουν για τους συμβολισμούς. Να μετακομίσει το Πρωθυπουργικό Γραφείο και να διατηρηθεί το Μέγαρο για εθιμοτυπικές δράσεις (υποδοχή ηγετών, τελετουργικά, κ.λπ.). Οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και ο κεντρικός μηχανισμός του κυβερνητικού μάνατζμεντ δεν μπορεί να λειτουργεί με τους περιορισμούς του κτιρίου, χωροταξικούς και ψυχολογικούς. Από τις συνεντεύξεις και τα photo opportunities, είναι αδιανόητο να το φανταστεί κανείς το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως χώρο εργασίας.

Αν η μετακόμιση είναι κάτι που σοκάρει και ίσως περιπλέκει τα πράγματα, τότε το ‘ψηφιακό virtual Πρωθυπουργικό γραφείο’ μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα… Κι ας τον κοροϊδέψουν, για ακόμη μία φορά, οι αδαείς… Έτσι άλλωστε λειτουργούν οι πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις γνώσης και στρατηγικής σε ολόκληρο τον κόσμο…

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

Στο μυαλό του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Είσαι από καλή οικογένεια με περπατησιά στην ιστορία του Έθνους.

Έχεις χαρακτηριστικά που προσωπικά σε κάνουν να νοιώθεις υπερήφανος, άρα σού προσδίδουν και αυτοπεποίθηση.

Στο παρελθόν περισσότερο, αλλά και τώρα, έχεις δει τα βλέμματα συγκίνησης των γηραιότερων, αλλά και μερικών νέων, όταν σε κοιτούν χαμογελαστά με καθαρότητα.

Σήμερα, οι κομματικές αίθουσες σε χειροκροτούν, η κίνησή σου στον χώρο έχει επιταχυνθεί, το βλέμμα έχει σκληρύνει. Ο ηγέτης προσπαθεί να βγει από το καλούπι του χθες.

Παρέλαβες μία Παράταξη καταρρακωμένη, έτοιμη να κάνει ό,τι τής πεις.

Η δυνατότητά σου για αλλαγές ήταν αυξημένη, τουλάχιστον του τύπου που απαιτεί το σύγχρονο, μοντέρνο κόμμα της Ευρώπης του 2010. Έχεις μπροστά σου επιτυχημένα παραδείγματα Άγγλων, Γάλλων, Γερμανών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την πολιτική με επιστημοσύνη.

Έχεις την ευκαιρία να γράψεις πολιτική ιστορία, με την άνευ προηγουμένου ανανέωση και εκσυγχρονισμό του κομματικού οργανισμού και την σταθεροποίηση του βηματισμού του.

Η Κυβέρνηση έχει να διαχειρισθεί την σημαντικότερη εθνική οικονομική κρίση της τελευταίας 35ετίας, μερίδιο ευθύνης – κυρίως λόγω αδράνειας – έχει ο προκάτοχός σου (τί καλύτερη συγκριτική γραμμή εκκίνησης).

Η Αντιπολίτευση που πρέπει να κάνεις, αν και εκ πρώτης όψεως άχαρη, για τον προσεκτικό παρατηρητή είναι μοναδική ευκαιρία εκπαίδευσης και ποιοτικής αναβάθμισης του κομματικού μηχανισμού που διαθέτεις.

Η ‘κρίση’ της Παράταξής σου είναι – στην ουσία – η ευκαιρία σου. Μία και, λόγω της κακής συγκυρίας, ίσως και η μοναδική.

Αντί, λοιπόν να εξερευνήσεις το πολύ ενδιαφέρον τοπίο – ενδιαφέρον, βέβαια, για όσους ασχολούνται κατ’ επάγγελμα με την πολιτική και δεν ‘τρέχουν’ για τα προς το ζειν – λες και πράττεις τα ακόλουθα:

  1. Αναφέρεσαι – κατά την εσωκομματική διαδικασία – πάνω από μία φορά στον πολιτικό εγκλεισμό σου κατ’ οίκον, όπου ‘επί οκτώ χρόνια κοιτούσες τους τοίχους του σπιτιού σου’. Καθόλου ελπιδοφόρο μήνυμα από έναν ηγέτη να ομολογεί ότι ήταν στο ψυγείο (όποια κι αν είναι η θυμική αντίδραση που προκαλεί η έμμεση υπενθύμιση του πολιτικού διώκτη σου).
  2. Κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής προεκλογικής περιόδου απέχεις από κάθε τι το καινοτομικό και μοντέρνο, αγνοώντας τη νέα γενιά. Με την συντηρητική εικόνα που εκπέμπεις σε ιδέες και στυλ, κερδίζεις τους μεγαλύτερους – σε ηλικία – συμπολίτες σου, χάνεις τους νέους και τις νέες, που σε θεωρούν μιας άλλης εποχής. Απομένουν να σε θαυμάζουν οι ‘οργανωμένες’ με τον ξύλινο λόγο.
  3. Αναλαμβάνεις (με το καλό) αρχηγός και δεν κάνεις 2-3 εντυπωσιακές κινήσεις – με το καλημέρα – που να αποπνέουν ανανέωση και να δημιουργούν την εντύπωση ότι τα πράγματα άλλαξαν.
  4. Χάνεις τις πρώτες 100 ημέρες με τετριμμένα και μηδενικής αξίας επικοινωνιακούς συμβολισμούς και μηνύματα, εκπέμποντας μία εσωτερική διελκυστίνδα πρώην και νυν στελεχών για την κατάληψη κομματικών θέσεων.
  5. Χρησιμοποιείς την παραδοσιακή τεχνική της ανταμοιβής των κομματικών προσπαθειών φίλων, αλλά και εχθρών, προκειμένου να τούς πλησιάσεις.
  6. Στις 200 ημέρες από την ανάληψη της αρχηγίας σου, το κοντέρ παραμένει στο μηδέν. Δεν έχει αλλάξει ούτε η πληροφορική υποδομή του κόμματος, ενώ το απόλυτο ψηφιακό εργαλείο σου, ο δικτυακός τόπος του κόμματος παραμένει τόπος για μαστορέματα.
  7. Διορίζεις παλαιές μορφές σε καίριες θέσεις, οι οποίοι έχουν σημεία αναφοράς την προηγούμενη αρχηγία ή το παλιό σου κόμμα. Την ίδια στιγμή, μία περίεργη κίνηση πολιτών σε πλαισιώνει, η οποία επιχειρηματολογεί λες και ήρθε το τέλος του κόσμου (για να δώσει αξία στην ύπαρξή της) και ταυτόχρονα παραμένει στο σκοτάδι για τον πολύ κόσμο.
  8. Διατάσσεις εκλογική ετοιμότητα (ας αφήσουμε στην άκρη την άρνηση του Μνημονίου) σε ένα κόμμα, το οποίο προέρχεται από βαρειά ήττα, νοιώθει εργασιακή ανασφάλεια και η ψυχολογία βρίσκεται κάτω του μηδενός.
  9. Πραγματοποιείς Τακτικό Συνέδριο 7 μήνες μετά την εκλογή σου, διενεργώντας απλώς μερικές αλλαγές στο Καταστατικό και την ονομασία των οργάνων, που – να είστε σίγουροι – δεν ενδιαφέρουν ούτε τους εργαζόμενους το Κόμμα, οι οποίοι, άντε να αλλάξουν τα ταμπελάκια στα ντοσιέ αρχειοθέτησης (μπορεί και όχι).
  10. Επιλέγεις τον νέο Γραμματέα σου δια βοής (βλ. Σοβιέτ) και ανακοινώνεις ότι μετακομίζεις στη Συγγρού, πεντακόσια μέτρα από το θαλάσσιο μέτωπο σε ορόφους που έχουν ως footer το κατά άλλα συμπαθές μαγαζί Saturn και ως header τον ‘Babis Vovos’.

Διαπιστώσεις χωρίς συνέχεια, εδώ και παραπέρα.

Δεν μπορώ να πω, και ο Μπαϊρακτάρης ως σημείο εκκίνησης του αγώνα κατά των νταβατζήδων με είχε ξενήσει. Αλλά η σημειολογία της Συγγρού (λέγε με ‘Αμφιθέα’) με αφήνει άναυδο.

Άγνωσται αι βουλαί, θα μού πείτε. Μα γι’ αυτό επιλέγω την παράθεση απλώς διαπιστώσεων και δεν προχωρώ σε περαιτέρω σχολιασμό, διότι, μέσα σ’ όλα, πάντα συμπαθούσα τον Αντώνη. Ως άνθρωπο.

Ως ηγέτη δεν τον έχω σκεφτεί ακόμη. Αλλά προσπαθώ. Εντατικά…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Γιώργο μην φύγεις…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν η Ντάρμπι Σώ έγραψε το Πέλικαν Μπριφ και το υπέβαλε στον μέντορα-εραστή της, το επόμενο πράγμα που έγινε ήταν να ανατιναχθεί ο μέντορας μέσα στο αυτοκίνητό του, μπροστά στα μάτια της. Η εκτίμησή της για τη συνωμοσία ήταν ακριβής.

Η επαλήθευση της εκτίμησης, που βασίζεται σε παρατήρηση και συνδυασμό πληροφοριών από μακρυά είναι στιγμές για τις οποίες ζουν οι αναλυτές. Αν συμμετέχεις στις διαδικασίες και γράφεις τα αυτονότητα, τότε είσαι τσάμπα man. Όταν όμως, παρατηρείς από μακρυά, τότε είναι αλλιώς. Στην περίπτωση της Ντάρμπι, η συνωμοσία της άλλαξε τη ζωή. Στην περίπτωση τη δική μου απλώς ένοιωσα μία μικρή δικαίωση όταν, κάτι που διατύπωνα, και οι συνομιλητές μου με κοιτούσαν με συμπάθεια, δείχνει να επαληθεύεται. Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι ο ΓΑΠ προορίζεται για μεγάλη θέση του εξωτερικού. Έως και ΓΓ ΟΗΕ, έγραψαν.

Τότε είχα γράψει: ‘Η επικοινωνιακή πολιτική, ο χειρισμός των θεμάτων πετυχαίνει, χτίζοντας τις βάσεις για το μέλλον, διασφαλίζοντας κάθε στάδιο που περνάει. Έτσι χτίζεται και η μετέπειτα ευρωπαϊκή πορεία του Γιώργου…’ Τα σημάδια από την αρχή έδειχναν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου οικοδομεί, μετά τη σωτηρία της Ελλάδας και της ψυχής του (ένεκα οικογενειακού παρελθόντος) το διεθνές του προφίλ. Δεν θα κάτσει να παρακολουθήσει τι θα πράξει ο επόμενος. Θα προχωρήσει στο επόμενο κεφάλαιο. Ο Γιώργος είναι πολίτης του κόσμου. Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες μίλια πτήσεων μέσα σε ένα χρόνο, the world is not enough.

Η στρατηγική του πορεία, ελλείψει ανταγωνισμού στην πίσω πλευρά του οικοπέδου του Μαξίμου (ΟΚ, μετά τη Στησιχόρου, για τους ακριβείς), ξεχώρισε από νωρίς. Η επικοινωνιακή προσέγγιση υπήρξε άρτια από την αρχή. Οι κανόνες του spinning, ο χειρισμός της δημοσιότητας και της καθημερινής ατζέντας των θεμάτων δεν ξέφυγε παρά ελάχιστες στιγμές (σε δύσκολο μιντιακό τοπίο, κι ας λένε όλοι ότι τα μίντια είναι φιλικά μαζί του – τρίχες, την (εμπορική) δουλειά τους κάνουν, η οποία σε εποχή κρίσης είναι προτεραιότητα. Αυτά βλέπει ο Λούλης και έχει σκάσει από τη ζήλια του γιατί το ξάφρισμα της πολιτικής επικοινωνίας τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Έξι χρόνια οι άλλοι είχαν ξεχάσει την πιτιά. Γι΄αυτό και πότε κατακεραυνώνει, πότε συμβουλεύει φιλικά τον Αντώνη. Βλέπει το τεράστιο κενό, αλλά και βεβαίως, τον διαφυγόντα τζίρο.

Έτσι, στην κυβερνητική, την καλή πλευρά του οικοπέδου του δικομματισμού, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Βέβαια, από το Μαξίμου έως τη Ρηγίλλης μεσολαβεί η Τουρκική Πρεσβεία. Συμβολισμός θα μού πείτε, αλλά παραμένει το μόνο επιχείρημα των νεο-δεξιών ότι, (πώς να το θέσω ευγενικά;), ‘ο Γιώργος δεν έχεις τις ίδιες εθνικές ευαισθησίες με τον μέσο Έλληνα’. Αλλά τί βλέπουμε; Με τον Ομπάμα, απ’ ότι φαίνεται, μιλάει κάπως περισσότερο τελευταίως, τον οποίο, θυμηθείτε φίλοι Δεξιοί, κάποτε υμνούσατε, μαζί με τον Γάλλο με τα τακούνια. Τέλοσπάντων, μένει να δούμε επ’ αυτού. Άλλωστε ξέρει ότι μία λάθος κίνηση και θα βρεθούν τα λάβαρα στον δρόμο, ο δε Άνθιμος θα κλείσει τα Τέμπη.

Το spinning του διεθνούς ρόλου έρχεται σε καλή στιγμή για τον Γιώργο με τον Προβόπουλο να μιλά για ενάρετο κύκλο (κι ας μετρά ο Μηταράκης τα δισ. του χρέους για να τα εξηγήσει στη Τζότζολα, κι ας φωνάζουν οι δεξιές εφημερίδες-πεκινουά), τον Μίχαλο-ΕΒΕΑ να μιλά θετικά για τον Αναπτυξιακό Νόμο (με τα συνήθη παραταξιακά disclaimers), τον Όλι να μάς επαινεί και να μάς απειλεί, γιατί, επιτέλους, το ΄μαθε το κόλπο, οι Έλληνες μόνο τότε αποδίδουν.

Για καλή μας τύχη, η προσωπική στρατηγική του Γιώργου (dazzle the locals, then go Global)είναι συνυφασμένη με την (υποχρεωτικά) καλή πορεία της χώρας. Αν καταφέρει να σώσει την Ελλάδα από τον εαυτό της, τότε όλα γίνονται φίλε, sky’s the limit. Άλλωστε η σύγκριση είναι φιλική προς τον χρήστη. Ο προκάτοχος είχε δώσει έμφαση μόνο στο ένα, και τού ‘φυγε το άλλο, δηλαδή όλοι εμείς.

Ετούτος εδώ, έχει σηκώσει καμμιά δεκαριά μπάλες στον αέρα και προς το παρόν δεν τού ‘χει πάσει καμμιά. Όχι πως θα ‘χαμε πρόβλημα για μια-δυο, βέβαια. It’s a matter of skills and multi-tasking. Ξέρει και από κομπιούτερς, μην το ξεχνάμε. Έχει διαφορά αυτό το ψηφιακό πολυ-εργαλείο από τις αδιέξοδες εικονικές ΄πίστες’ μπροστά από το joystick (Ααα! Το ‘γραψα κι εγώ, πού θα μού πήγαινε).

Λέτε ο George να διαδεχθεί τον κύριο με το παράξενο όνομα στα Ηνωμένα Έθνη; Ψάξτε ημερομηνίες λήξης θητείας, διαδικασίες διαδοχής κ.λπ. Πρέπει να δούμε πόσος χρόνος μάς απομένει. Πριν φύγει πρέπει να τελειώσει τη λάντζα στην ψωροκώσταινα, η οποία, να μού το θυμηθείτε, τελείως διαστροφικά – γιατί αυτοί είναι οι Έλληνες κύριε Κώστα μου – σε λίγα χρόνια θα τον παρακαλάνε να μην ξενιτευτεί.

Και ο Ραφηνιώτης θα συνεχίσει να σκουντάει την επικαιρότητα με τα δημοσιευματάκια για τα πήγαιν-έλα στο γραφείο του σαν να λέει: ‘Χμ, γκχμ… δείτε, είμαι κι εγώ εδώ…’

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

So, you think you can lead…

Στην ζωή και στην πολιτική, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των ανθρώπων καθορίζουν την πορεία τους, τις επιλογές τους, τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, εθνικής ή άλλης, η ικανότητα ενός προσώπου να ηγείται μιας χώρας, ή μιας παράταξης, αλλά και να να πορεύεται στη βάση αρχών και αξιών, σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότητα της πρακτικής πλευράς των ατομικών και συλλογικών επιδιώξεων αποτελεί το απόλυτο ζητούμενο της εποχής μας.

Σε σχετικά πρόσφατη ψηφιακή έκδοση του κεντροαριστερού αγγλικού Demos γίνεται εκτενής αναφορά στα γραπτά του Αριστοτέλη. Εκεί συνδυάζονται τα ‘Ηθικά Νικομάχεια’ με την αναπτυσσόμενη φιλοσοφία των οικονομικών της ευδαιμονίας (happiness economics), την τελευταία τάση της ολιστικής προσέγγισης της οικονομικής ανάπτυξης μέσα από την καθημερινότητα. Ναι, οι Άγγλοι του Γκόρντον, του Ντέιβιντ και του Νίκ διαβάζουν εκτενώς και παράγουν ιδέες και πολιτική υψηλού επίπεδου και χρηστικότητας.

Στη νέα αυτή θεώρηση, η ‘καλή ζωή’ είναι πολλά περισσότερα από την ικανότητα των νοικοκυριών να παράγουν χρήματα. Είναι ο τρόπος που βλέπουμε την ίδια τη ζωή, η έννοια της ανάπτυξης, της ατομικής και συλλογικής προόδου, η ανάπτυξη ικανότητας να ζούμε χωρίς να επιβαρύνουμε τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον που μάς φιλοξενεί.

Σε μία τέτοια νοοτροπία οδηγεί τους Έλληνες η αποδοτική έξοδος από την κρίση τους. Όπως αποδείχθηκε σε όλα τα επίπεδα, πέρα από τη ζωή με δανεικά, η ελληνική κρίση είναι πρωτίστως κρίση αξιών και νοοτροπίας. Διεθνώς, το concept ήταν πιο διευρυμένο και αφορούσε ένα βίαιο μάθημα σχετικά με τους τρόπους που χρησιμοποιούμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, του ανθρώπινου κεφαλαίου συμπεριλαμβανομένου.

Συχνά, άλλου είδους κρίσεις, για διαφορετικούς λόγους από τους προηγούμενους πλήττουν και τον χώρο της πολιτικής, ως αντανάκλασης, σε ένα βαθμό, της εικόνας της κοινωνίας. Αυτό ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα. Ως ευρωπαίοι ουραγοί στους οικονομικούς δείκτες, αλλά και από πλευράς στάσης ζωής. Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης η Ελλάδα διερχόταν διάφορες μορφές ‘πολιτικών κρίσεων’, κάθε φορά με τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε εποχής. Πάντα επιβίωνε, with other people’s money. Η πολυτέλεια αυτή εξαφανίστηκε, μαζί με την αξιοπιστία της πολιτικής όταν ξαφνικά τα νούμερα δεν έβγαιναν.

Σήμερα τα πράγματα μπορούν, και πρέπει να αλλάξουν. Οι ικανές ηγεσίες οδηγούν τους πολίτες έξω από την κρίση, στο φως. Εκείνοι που το πιστεύουν πρέπει να είναι σε θέση να το εφαρμόσουν. Πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες και στεβλώσεις που πηγάζουν από τον επαγγελματισμό της πολιτικής. Η ικανότητα κάποιου να είναι συνάμα και καλός χαρακτήρας, να νοιάζεται δηλαδή για τον τρόπο που ενεργεί, μπορεί να αποβεί σωτήριος συνδυασμός για μία χώρα, που, καιρό τώρα, αναζητά το άλμα προς τα εμπρός…

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία