Tag Archives: Γιώργος Παπανδρέου

Μία σου και μία μου…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Έχετε παρατηρήσει πως ανταλλάσσουν πολιτικές ατάκες ο Γιώργος Παπανδρέου με τον ΑντώνηΣαμαρά; Σαν συγχρονισμένοι παίκτες πινγκ-πονγκ, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν να πέσει το μπαλάκι κάτω. Που και που κάνουν μερικά φάλτσα αυξημένης δυσκολίας, αλλά απαλά, με τεχνική τέτοια ώστε το μπαλάκι να καθυστερεί με κόλπα στην πλευρά του αντιπάλου, ο οποίος – με προσπάθεια, όχι τζάμπα – να το προλαβαίνει και να το επιστρέφει. Αν πράγματι έπαιζαν table tennis στα dorms φοιτητές δεν το γνωρίζω. Είμαι μικρότερη άλλωστε. Αρκετά χρόνια.

Όμως, πολιτικά είναι πασιφανές. Ο Γιώργος είχε πει “δεν είμαι Καραμανλής“, ο Αντώνης είπε “δεν είμαι Παπανδρέου” (εννοεί τον ΓΑΠ φαντάζομαι, όχι τον ΑΓΠ, γιατί αυτό θα ήταν διπλή προσβολή, προς τον αείμνηστο, αλλά και τον θαυμαστή του, ΚΚ). Ο Γιώργος είπε για τη “γαλάζια πολυκατοικία”, ο Αντώνης τού απάντησε για την “πράσινη” κ.ο.κ.

Ο Γιώργος πορεύεται – αν και κάπως ενοχικά – στη βάση των απαιτήσεων του Μνημονίου. Ο Αντώνης τοποθετείται συμμετρικά “αντί-Μνημονιακά“. Ό,τι κι αν κάνει ο Γιώργος, ο Αντώνης κείται αντίθετος, περιμένοντας να επιστρέψει το μπαλάκι, με ευθύτητα και συμμετρία. Ο πολιτικός λόγος είναι “αντι-ΠΑΣΟΚ”, “αντι-Γιώργος”, “αντι-Κυβερνητικός”, “αντί”, ευρύτερα. Μήπως έχουν κάτι από παλαιότερα; Έναν λανθάνοντα ανταγωνισμό πατριωτικού τύπου; Και αυτό δεν το γνωρίζω όμως…

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η αυτού τού τύπου αντιπαράθεση δεν έχει νόημα στην Ελλάδα που βιώνει έντονα την οικονομική κρίση, λίγο πριν την αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Και, sorry, αλλά μάλλον ο confrontato θα πρέπει να το δει το θέμα.

Οι καιροί απαιτούν «φυγή προς τα εμπρός» (φράση early Μπένι, τού Έλληνα Γκόρντον Μπράουν), αλλά με πραγματικό γνωσιακό υπόβαθρο, όχι “πολιτικό λόγο στον χωρο-χρόνο του φαντασιακού”, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που έκλεβαν τη σύνταξη του Σημίτη. Ρεαλιστική πολιτική, αλλά please, όχι από πολιτικούς. Χρειάζονται κι άλλοι Μηταράκηδες, που όμως να παραμείνουν λίγο μακρύτερα του νεοκλασσικού ή του vovos building, γιατί η πολιτική είναι …κολλητική. Σε εποχή κρίσης, το ΚΕΕΛΠΝΟ θα έπρεπε ήδη να έχει εκδώσει οδηγίες αποφυγής της πολιτικολογίας, των ανεδαφικών προσδοκιών και της κενής μεγαλοστομίας.

Η πορεία μπροστά απαιτεί τεχνοκρατική αντίληψη και – βέβαια – επικοινωνιακή ικανότητα που να “πακετάρει” τα δύσκολα για τον μέσο Έλληνα,  ο οποίος σηκώνει το κεφάλι από τον κόσμο του μόνο όταν τού βάλεις το χέρι στην τσέπη. Και σε αυτό οι τύποι είναι μάγκες. Dudes θα έλεγα καλύτερα, όχι υποτιμητικά, αλλά λόγω ονομασίας προέλευσης και τεχνογνωσίας. Τον πάνε καλά τον Γιώργο, και όπως έχω – αναιδώς – ξαναγράψει, γράφουν νέο textbook: “How to escape (alive) from the Greek crisis”.

Από την άλλη, ευτυχώς που η Τζότζολα ξορκίζει την 30ετία που πέρασε. Συλλήβδην. Αυτό μάς κάνει λίγο πιο απαισιόδοξες για το φύλο, και για το μέλλον… Της κεντρο(Δεξιάς).

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως cluster

Οι συζητήσεις για την οργάνωση και τον εκτελεστικό – συντονιστικό ρόλο του Πρωθυπουργικού Γραφείου (αυτό που κοινώς αποκαλούμε ‘το Μαξίμου’) εκτείνονται καθόλη της διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, έως τον Κώστα Καραμανλή. Είτε από πλευράς οργανωτικής και πολιτικής αποτελεσματικότητας, είτε σε ό,τι αφορά τις υπόγειες διαδρομές και τα παθήματα στελεχών του, που υποκύπτουν στα κελεύσματα της εξουσίας.

Τα διάφορα σχήματα που έχουν επικρατήσει κατά καιρούς στα ανώγια και τα κατώγια του Μεγάρου διαφέρουν στον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, διότι, ως είναι φυσικό, αντανακλούν και την προσωπικότητα του εκάστοτε ηγέτηΣτην πολιτική ουσία και το μάνατζμεντ.

Η αποτελεσματικότητα του Μαξίμου συνδέεται με πολλές ιστορίες που έχουν να διηγηθούν (αλλά αποφεύγουν) διάφοροι πρωταγωνιστές και κομπάρσοι του πυρήνα της διακυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά δε, τα πιο πρόσφατα, που αφορούν την προηγούμενη περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009, το ύφος του απολογισμού είναι σκληρό και τεταμένο. Ακόμη.

Ο γράφων, από άλλη θέση τότε, στο δεύτερο μισό της ‘νέας διακυβέρνησης’, έχει τη συνείδησή του ήσυχη, έχοντας ανταποκριθεί στην – για αρκετούς τότε – πασιφανή ανάγκη επιτελικής οργάνωσης του κυβερνητικού κέντρου αποφάσεων. Τότε προτάθηκαν παράμετροι οργάνωσης, ψηφιακές διαδικασίες, άξονες δράσεις, έως πιθανό οργανόγραμμα και tips για τον τότε πρωθυπουργικό ιστότοπο. Η τύχη τους δεν έχει σημασία. Τότε, στο γενικότερο οργανωσιακό χάος της διαχείρισης των ιδεών και τακτικών, αυτά φάνταζαν ως λεπτομέρειες. Έμμελε, όμως να αποδειχθεί πόσο απαραίτητα ήταν.

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζει τι πρέπει να γίνει. Ο ίδιος δεν είναι ψηφιακά αναλφάβητος, όπως οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί. Βέβαια, η προσωπική του εικόνα επλήγη με το καλημέρα, όταν το opengov.gr εξελίχθηκε σε κομματικό πάρτυ, ή ακριβώς το αντίθετο, λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού (με λίγες εξαιρέσεις). Ας είναι όμως. Ο ΓΑΠ έχει ενθαρρύνει την εισροή φρέσκου και μοντέρνου know-how και σύντομα, μάλλον προτίθεται να αποπειραθεί το μεγάλο εγχείρημα, που δεν είναι άλλο από το πάντρεμα του πολιτικού μάνατζμεντ, με τους κανόνες της κλασικής διοίκησης και οργάνωσης και τις ψηφιοποιημένες διαδικασίες. Convergence, δηλαδή αλλά με την έννοια της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Το πολιτικό μάνατζμεντ είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Απαιτεί την αντίληψη και κατάκτηση της μέσης οδού, μεταξύ πολιτικής καινοτομίας και μίνιμαλ, αλλά αποτελεσματικού συστήματος οργάνωσης των ιδεών, της στρατηγικής και της γνώσης. Οργάνωση επικοινωνιακά ικανή στο front end, βαρειά και οργανωμένη στο back office.

Στη συζήτηση αυτή, μία έννοια ταιριάζει γάντι, κι ας ξενίσει τους digitally challenged. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως ‘cluster ιδεών και στρατηγικών’. Δεν θα επεκταθώ, τουλάχιστον εδώ, στην ελευθεριότητα του διαδικτύου. Αντ’ αυτού, θα προτείνω κάτι ‘συγκλονιστικό’, ιδιαίτερα για εκείνους που ζουν για τους συμβολισμούς. Να μετακομίσει το Πρωθυπουργικό Γραφείο και να διατηρηθεί το Μέγαρο για εθιμοτυπικές δράσεις (υποδοχή ηγετών, τελετουργικά, κ.λπ.). Οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και ο κεντρικός μηχανισμός του κυβερνητικού μάνατζμεντ δεν μπορεί να λειτουργεί με τους περιορισμούς του κτιρίου, χωροταξικούς και ψυχολογικούς. Από τις συνεντεύξεις και τα photo opportunities, είναι αδιανόητο να το φανταστεί κανείς το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως χώρο εργασίας.

Αν η μετακόμιση είναι κάτι που σοκάρει και ίσως περιπλέκει τα πράγματα, τότε το ‘ψηφιακό virtual Πρωθυπουργικό γραφείο’ μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα… Κι ας τον κοροϊδέψουν, για ακόμη μία φορά, οι αδαείς… Έτσι άλλωστε λειτουργούν οι πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις γνώσης και στρατηγικής σε ολόκληρο τον κόσμο…

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

Προσοχή στη μετάφραση

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Έγραφα σε προηγούμενο post ότι ο ανασχηματισμός – όπως τον εννοούν οι παλαιοκομματικοί και τα Μέσα – θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορεί να κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου, κατά την συμπλήρωση ενός έτους διακυβέρνησης. Οι δομικές αλλαγές στο κυβερνητικό μάνατζμεντ, όμως (αν περί αυτού πρόκειται), είναι κάτι το διαφορετικό.

Είναι λογικό οι αναξιοποίητοι πρώην υπουργοί, (νεότερα και μη) ιστορικά στελέχη και κομματικοί αξιωματούχοι να σπρώχνουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Βλέπουν την Κυβέρνηση να απομακρύνεται από το ΠΑΣΟΚ και θέλουν να κοντρολάρουν τα πράγματα. Όπως και τα μίντια, βέβαια, τα οποία παίζουν το δικό τους παιχνίδι εξουσίας.

Παρά τα όσα λέγονται, η σχέση του ΓΑΠ με τα Μέσα ήταν πάντοτε ήπια. Ο ίδιος δεν δείχνει να εξαρτάται από αυτά (τα όρια δοκιμάστηκαν στα πέτρινα χρόνια της αντιπολίτευσης, κόντρα στον χαρισματικό της Ραφήνας), όπως και δεν είχε πρόβλημα να εκτίθεται στη δημοσιότητα, κάθε φορά που περνούσε μπροστά από φωτογράφους ή τον ανακάλυπταν με σπορτίφ περιβολή να κωπηλατεί, να κάνει ορθοπεταλιές (μία φορά με παρ’ ολίγον μοιραία κατάληξη), ή να γράφει στο laptop στη βεράντα στις Σπέτσες. Ο ίδιος είναι αρκετά fit, το στυλ του είναι πηγαίο και έως σήμερα, δεν έχει φανεί ότι έχει την ανάγκη να στέκεται με προσπάθεια μπροστά στον φακό, ή να προστατεύει την εικόνα του όταν οι κάμερες και οι φωτογράφοι τον ‘συλλαμβάνουν’ με ελεύθερη περιβολή. Ακόμη και σε εκείνη την απρόσμενη (;) φωτογράφηση, εκείνο το πρωϊνό στον Πόρο, δεν έδειξε να ενοχλείται. Είναι cool με τα φαινόμενα της ζωής, αντιλαμβανόμενος τις επιδιώξεις των ανθρώπων.

Είμαι σίγουρη ότι ο ίδιος δεν πολυπιστεύει στα παραδοσιακά μίντια, αμφιβάλλω δε, αν τα τελευταία χρόνια έχει πιάσει στα χέρια του χαρτί εφημερίδας (οι αποδελτιώσεις δεν μετρούν, είναι σε Α4). Προτιμά την online, αυτόβουλη ενημέρωση και ενδεχομένως (και το εύχομαι) και τις προεκτάσεις της στις αυθεντικές πηγές πληροφόρησης, δυνατότητα που απλόχερα προσφέρει το διαδίκτυο.

Επομένως, ίσως και να μην βλέπει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους δεινόσαυρους των συγκροτημάτων Τύπου, που διαγκωνίζονται για τα χρέη τους, την κρατική διαφήμιση, το βάρος του πολυάριθμου προσωπικού, τα πολιτικά ΄γραμμάτια’ του παρελθόντος. Προτιμά τα δυτικοευρωπαϊκά και αμερικανικά πολιτικά μπλογκς και τις mainstream ψηφιακές αποδελτιώσεις που έχει δημιουργήσει ο ίδιος. Όλα αυτά εξηγούν και τα τσαλίμια στην ‘γραμμή’ των εφημερίδων, ιδιαίτερα στα πρωτοσέλιδα και τις στήλες γνώμης.

Με τον Γιώργο του 2004-2009 οι δημοσιογράφοι και τα αφεντικά τους υπήρξαν σκληρά συστημικοί.Με τον Γιώργο του 2010 έχουν βαλθεί να δοκιμάζουν τα πάντα. Μία κρύο, μία ζέστη. Για να θυμόμαστε ποιος είναι ο μαέστρος των εντυπώσεων των πολιτών. Όμως, οφείλω να αναγνωρίσω ότι αρκετοί αρθρογράφοι που σέβονται τον εαυτό τους έχουν αρχίσει – με μεγαλύτερη συχνότητα – να σχηματίζουν φράσεις που περιγράφουν ολοένα και πιο έντονα την έννοια του εθνικού συμφέροντος, ‘σε βάρος’ των κομματικών προτεραιοτήτων.

Η σκέψη του Γιώργου δείχνει να επικεντρώνεται σε δομικές αλλαγές. Σωστά. Καλώστες κι ας άργησαν. Τί είδους όμως;

Η συμμετοχή του Featherstone στην ‘υποεπιτροπή σοφών’ δίνει ελπίδες για αλλαγές ουσίας στο governance. Όσοι τον έχουν μελετήσει στα χρόνια της ακαδημαϊκής έρευνας στο Λονδίνο, ξέρουν ότι η παρουσία του είναι εγγύηση της προσαρμογής των ιδεών στην ελληνική πραγματικότητα. Μπορεί να στο γράψει έτσι ώστε να συμφωνεί κι ο Μηταράκης και η Τζότζολα.

Στο Μαξίμου περιμένουν, λένε, το τελικό κείμενο της μελέτης τους. Περιμένουν, λέω εγώ, την τελική μετάφραση στην ‘πολιτική ελληνική γλώσσα’, με τις κατάλληλες ατάκες για να μην φρικάρει η Ιπποκράτους, αλλά και να ζηλέψει τρελά η Ρηγίλλης.

Αρκεί στο τέλος, η εφαρμογή να στηριχθεί στο πρώτο κείμενο και όχι στο δεύτερο… κάτι σαν το Μνημόνιο ένα πράγμα… Και ας το ανακαλύψουν οι δεινόσαυροι. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Γι΄ αυτούς έχει ήδη πετάξει κάπου μια πεταλούδα. Το μέλλον, όπως κι ο Γιώργος είναι online, όπως έγραψε παραδίπλα κι ο συνάδελφος Μανώλης…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Γιώργο μην φύγεις…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν η Ντάρμπι Σώ έγραψε το Πέλικαν Μπριφ και το υπέβαλε στον μέντορα-εραστή της, το επόμενο πράγμα που έγινε ήταν να ανατιναχθεί ο μέντορας μέσα στο αυτοκίνητό του, μπροστά στα μάτια της. Η εκτίμησή της για τη συνωμοσία ήταν ακριβής.

Η επαλήθευση της εκτίμησης, που βασίζεται σε παρατήρηση και συνδυασμό πληροφοριών από μακρυά είναι στιγμές για τις οποίες ζουν οι αναλυτές. Αν συμμετέχεις στις διαδικασίες και γράφεις τα αυτονότητα, τότε είσαι τσάμπα man. Όταν όμως, παρατηρείς από μακρυά, τότε είναι αλλιώς. Στην περίπτωση της Ντάρμπι, η συνωμοσία της άλλαξε τη ζωή. Στην περίπτωση τη δική μου απλώς ένοιωσα μία μικρή δικαίωση όταν, κάτι που διατύπωνα, και οι συνομιλητές μου με κοιτούσαν με συμπάθεια, δείχνει να επαληθεύεται. Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι ο ΓΑΠ προορίζεται για μεγάλη θέση του εξωτερικού. Έως και ΓΓ ΟΗΕ, έγραψαν.

Τότε είχα γράψει: ‘Η επικοινωνιακή πολιτική, ο χειρισμός των θεμάτων πετυχαίνει, χτίζοντας τις βάσεις για το μέλλον, διασφαλίζοντας κάθε στάδιο που περνάει. Έτσι χτίζεται και η μετέπειτα ευρωπαϊκή πορεία του Γιώργου…’ Τα σημάδια από την αρχή έδειχναν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου οικοδομεί, μετά τη σωτηρία της Ελλάδας και της ψυχής του (ένεκα οικογενειακού παρελθόντος) το διεθνές του προφίλ. Δεν θα κάτσει να παρακολουθήσει τι θα πράξει ο επόμενος. Θα προχωρήσει στο επόμενο κεφάλαιο. Ο Γιώργος είναι πολίτης του κόσμου. Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες μίλια πτήσεων μέσα σε ένα χρόνο, the world is not enough.

Η στρατηγική του πορεία, ελλείψει ανταγωνισμού στην πίσω πλευρά του οικοπέδου του Μαξίμου (ΟΚ, μετά τη Στησιχόρου, για τους ακριβείς), ξεχώρισε από νωρίς. Η επικοινωνιακή προσέγγιση υπήρξε άρτια από την αρχή. Οι κανόνες του spinning, ο χειρισμός της δημοσιότητας και της καθημερινής ατζέντας των θεμάτων δεν ξέφυγε παρά ελάχιστες στιγμές (σε δύσκολο μιντιακό τοπίο, κι ας λένε όλοι ότι τα μίντια είναι φιλικά μαζί του – τρίχες, την (εμπορική) δουλειά τους κάνουν, η οποία σε εποχή κρίσης είναι προτεραιότητα. Αυτά βλέπει ο Λούλης και έχει σκάσει από τη ζήλια του γιατί το ξάφρισμα της πολιτικής επικοινωνίας τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Έξι χρόνια οι άλλοι είχαν ξεχάσει την πιτιά. Γι΄αυτό και πότε κατακεραυνώνει, πότε συμβουλεύει φιλικά τον Αντώνη. Βλέπει το τεράστιο κενό, αλλά και βεβαίως, τον διαφυγόντα τζίρο.

Έτσι, στην κυβερνητική, την καλή πλευρά του οικοπέδου του δικομματισμού, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Βέβαια, από το Μαξίμου έως τη Ρηγίλλης μεσολαβεί η Τουρκική Πρεσβεία. Συμβολισμός θα μού πείτε, αλλά παραμένει το μόνο επιχείρημα των νεο-δεξιών ότι, (πώς να το θέσω ευγενικά;), ‘ο Γιώργος δεν έχεις τις ίδιες εθνικές ευαισθησίες με τον μέσο Έλληνα’. Αλλά τί βλέπουμε; Με τον Ομπάμα, απ’ ότι φαίνεται, μιλάει κάπως περισσότερο τελευταίως, τον οποίο, θυμηθείτε φίλοι Δεξιοί, κάποτε υμνούσατε, μαζί με τον Γάλλο με τα τακούνια. Τέλοσπάντων, μένει να δούμε επ’ αυτού. Άλλωστε ξέρει ότι μία λάθος κίνηση και θα βρεθούν τα λάβαρα στον δρόμο, ο δε Άνθιμος θα κλείσει τα Τέμπη.

Το spinning του διεθνούς ρόλου έρχεται σε καλή στιγμή για τον Γιώργο με τον Προβόπουλο να μιλά για ενάρετο κύκλο (κι ας μετρά ο Μηταράκης τα δισ. του χρέους για να τα εξηγήσει στη Τζότζολα, κι ας φωνάζουν οι δεξιές εφημερίδες-πεκινουά), τον Μίχαλο-ΕΒΕΑ να μιλά θετικά για τον Αναπτυξιακό Νόμο (με τα συνήθη παραταξιακά disclaimers), τον Όλι να μάς επαινεί και να μάς απειλεί, γιατί, επιτέλους, το ΄μαθε το κόλπο, οι Έλληνες μόνο τότε αποδίδουν.

Για καλή μας τύχη, η προσωπική στρατηγική του Γιώργου (dazzle the locals, then go Global)είναι συνυφασμένη με την (υποχρεωτικά) καλή πορεία της χώρας. Αν καταφέρει να σώσει την Ελλάδα από τον εαυτό της, τότε όλα γίνονται φίλε, sky’s the limit. Άλλωστε η σύγκριση είναι φιλική προς τον χρήστη. Ο προκάτοχος είχε δώσει έμφαση μόνο στο ένα, και τού ‘φυγε το άλλο, δηλαδή όλοι εμείς.

Ετούτος εδώ, έχει σηκώσει καμμιά δεκαριά μπάλες στον αέρα και προς το παρόν δεν τού ‘χει πάσει καμμιά. Όχι πως θα ‘χαμε πρόβλημα για μια-δυο, βέβαια. It’s a matter of skills and multi-tasking. Ξέρει και από κομπιούτερς, μην το ξεχνάμε. Έχει διαφορά αυτό το ψηφιακό πολυ-εργαλείο από τις αδιέξοδες εικονικές ΄πίστες’ μπροστά από το joystick (Ααα! Το ‘γραψα κι εγώ, πού θα μού πήγαινε).

Λέτε ο George να διαδεχθεί τον κύριο με το παράξενο όνομα στα Ηνωμένα Έθνη; Ψάξτε ημερομηνίες λήξης θητείας, διαδικασίες διαδοχής κ.λπ. Πρέπει να δούμε πόσος χρόνος μάς απομένει. Πριν φύγει πρέπει να τελειώσει τη λάντζα στην ψωροκώσταινα, η οποία, να μού το θυμηθείτε, τελείως διαστροφικά – γιατί αυτοί είναι οι Έλληνες κύριε Κώστα μου – σε λίγα χρόνια θα τον παρακαλάνε να μην ξενιτευτεί.

Και ο Ραφηνιώτης θα συνεχίσει να σκουντάει την επικαιρότητα με τα δημοσιευματάκια για τα πήγαιν-έλα στο γραφείο του σαν να λέει: ‘Χμ, γκχμ… δείτε, είμαι κι εγώ εδώ…’

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το πείραμα του Γιώργου

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Είναι φορές που ο Γιώργος Παπανδρέου δοκιμάζει το θυμικό των Δεξιών στο έπαρκο. Όλοι όσοι έχουν απομείνει να κοιτούν τον Σαμαρά με προσμονή, είναι σίγουρο ότι είναι απόλυτα συγχυσμένοι από το …παιδο, το οποίο ΄φτάσαμε να το κάνουμε πρωθυπουργό’. Οι αριστεροί για άλλη μία φορά κοιτούν με ζήλια, περιμένοντας το ξεροκόματο (πάντα τους θυμόταν το ΠΑΣΟΚ, αλλά σήμερα έγιναν πολλά τα μερίδια – και μάλλον χωρίς αντίκρυσμα), οι κεντρώοι, από την άλλη πλευρά, κοιτούν με ενδιαφέρον το ‘πείραμα’. Όσο για τους ΠΑΣΟΚους, αυτοί είναι να τούς λυπάσαι. Τούς έμελλε να κάνουν πράξη όλα εκείνα που σεβάσμιοι οικονομολόγοι επεσήμαναν όλα αυτά τα χρόνια, από τον Ζολώτα και εντεύθεν. Γι’ αυτό και λιμάρουν κρυφά τις αλυσίδες του ‘Αρκούδου’, μπας και δραπετεύσει από το Μαξίμου, για να ισιώσει το κόμμα. Ίσως όμως, αυτός, που ζει τον George από κοντά, να έχει αντιληφθεί πράγματα, που ο μέσο ΠΑΣΟΚος αγνοεί.

Κατά τα άλλα, οι υπουργοί τελειώνουν κάτι ραντεβού με τους ‘ειδικούς’ της τρόικας και έχουν βάλει στόχο όταν βγει το πόρισμα να τούς βρει μακρυά από το Λεκανοπέδιο. Ετοιμάζονται για ολιγοήμερες διακοπές, ανάλογα με τις εκκρεμμότητές του ο καθένας – ανακοίνωσαν και ένα μάτσο νομοσχέδια, που ούτε η ειδησεογραφία δεν τα πρόλαβε παρά μόνο σε bullet-points. Μόνο το media handling μπορεί να πάρει μερικές ημέρες παραπάνω…

Η κυβερνητική παύση αφήνει το πεδίο ελεύθερο στον Αντώνη να ανασάνει, να πάρει και μερικές πρωτοβουλίες, να κάνει και τις καλοκαιρινές περιοδείες, τα ‘μπουλούκια’ στην επαρχία, μπάς και ορθοποδήσει η Αξιωματική. Γιατί η απαξιωμένη ΝΔ δεν βοηθάει ούτε το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, ενώνονται στα καφενεία οι ψηφοφόροι και συναγωνίζονται στις ιστορίες και τα ανέκδοτα για τους ‘αρχηγούς’.

Έτσι θα περάσουν οι ημέρες, να έρθει τής Παναγίας, να ευχηθούμε όλοι μαζί για το έθνος, για να ξεκινήσει το δεύτερο Season της διακυβέρνησης, με διευρυμένης διάρκειας επεισόδιο να προετοιμάζει το κοινό για τις εξελίξεις του επερχόμενου χειμώνα.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι οι πρωτοβουλίες του Γιώργου θα πάνε κι αυτές διακοπές. Το αντίθετο. Το μικρό ‘διάλειμμα’ από την κρίση, το οποίο θα βιώσουν και οι Έλληνες πολίτες στα πατρικά, τα εξοχικά και τις ΄φιλοξενίες’ στα χωριά, προσφέρεται για εναλλακτικού τύπου επικοινωνία, την οποία, αν το κρίνω σωστά, θα δούμε σύντομα. Κάποια στιγμή είχα πιστέψει ότι θα δούμε τον Ομπάμα με σόρτς σε κάποια παραλία να κόβει βόλτες στην άμμο με τον Γιώργο και οι δημοσιογράφοι να τρέχουν σαν τρελοί να καλύψουν το γεγονός από όλες τις γωνίες. Δεν το έχω απορρίψει ακόμη, ιδιαίτερα μετά από κάτι πρόσφατα ραντεβού υπηρεσιακών παραγόντων με άσχετη ατζέντα… Ο Αύγουστος είναι μπροστά μας. Θα δείξει…

Ο Ιορδανίδης έγραψε πρόσφατα στην Καθημερινή ότι η τεχνοκρατική προσέγγιση στην κρίση, που υιοθετεί ο Παπανδρέου καταρρίπτει παλαιές δομές και η έκβασή της παραπέμπει είτε σε ένα θαύμα που περιμένουμε όλοι να γίνει, είτε στην κατάρρευση της πολιτικής. Θα πρόσθετα (και το έχω κάνει ήδη σε παλαιότεροpost) ότι η πολιτική, με την παλιά (και κακή) έννοια είναι ήδη νεκρή. Και σημειωτέον, γιατί υπήρξαν αντιδράσεις, δεν τρέφω φιλο-Παπανδρεϊκά αισθήματα, είμαι μάλλον αδιάφορη για τις περιπέτειες των πολιτικών γόνων, απλώς βλέπω ένα checklist που άφησε ασυμπλήρωτο η προηγούμενη διακυβέρνηση να γεμίζει σιγά σιγά από το νεοΠΑΣΟΚ (πως λέμε New Labour;).

Έτσι τα πράγματα αλλάζουν. Και στην Ελλάδα αυτό συμβαίνει όταν αλλάζει ο τρόπος που τα βλέπουμε. Όπως έκαναν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολιτών μας οι οποίοι δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές, ψήφισαν για να ξεφύγουν από το τέλμα, από τη ‘μη-διακυβέρνηση’.

Έτσι, το νεοελληνικό πείραμα, που απέρριψε έναν Καραμανλή, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα προχωρεί στο επομένο στάδιο. Η δράση αυτή σημαίνει και κάτι άλλο, ιδιαίτερα σημαντικό, το οποίο ενισχύθηκε από την κρίση. Σημαίνει ότι οι πολίτες έχουν αρχίσει να ασχολούνται με το αύριο. Πέρα από τον 3ετή εκλογικό κύκλο και πέρα από κόμματα, τουλάχιστον όπως τα ξέραμε έως σήμερα…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το ‘παιδί που δεν έκανε’

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Οι Έλληνες έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Την ίδια στιγμή, παρά τις ‘γνώσεις’ μας, συνηθίζουμε να ενθουσιαζόμαστε εύκολα. Αυτό μάς κάνει τη ζωή λίγο πιο δύσκολη, ιδιαίτερα στην ενασχόληση με τα κοινά.

Αυτό, όμως, που δυσκολεύει πολύ περισσότερο είναι ο ρόλος των ηγετών μας. Στην αρχή τούς αποθεώνουμε, σε μία κρίση του θυμικού μας, έπειτα τους αποκαθηλώνουμε, γιατί μας απογοήτευσαν. Με την ίδια ένταση και απολυτοσύνη.

Το να είσαι Έλληνας ηγέτης είναι ίσως η δυσκολότερη δουλειά που υπάρχει. Πρώτα πρέπει να πείσεις τους κομματικούς ότι είσαι ο άνθρωπός τους. Μετά να δικτυωθείς σωστά, υποσχόμενος. Να έχεις το σωστό όνομα. Έπειτα να θεωρηθείς ως η καλύτερη λύση και να αναδειχθείς από τους ημετέρους. Κατόπιν να προστατεύσεις την εικόνα σου. Να είσαι απόμακρος, να δείχνεις σοφός και να εκτίθεσαι με φειδώ. Να γίνεσαι σπάνιος, τα ΜΜΕ να πέφτουν χαμηλά για μία συνέντευξή σου.

Αυτή ήταν η σχολή Καραμανλή. Οι 6 σεζόν διακυβέρνησης (2004-2009) έδειξαν ότι η σχολή απέτυχε, διότι ο υπερπροστατευτισμός δεν άφησε να γίνει έργο. Οι μετρήσεις και τα φόκους γκρουπς είχαν πάρει φωτιά, με αποτέλεσμα οι μηχανές της κυβέρνησης να είναι μονίμως στο ρελαντί.

Η σχολή Παπανδρέου (ο οποίος, κατά πολλούς ήρθε στην εξουσία ως η πλέον χειροπιαστή απόδειξη της πολιτικής θεωρίας του ‘ώριμου φρούτου’) είναι πολύ καλύτερη για την περίσταση που βιώνουμε. Για έναν απλό λόγο: διότι δεν υπάρχει. Δεν ιδρύθηκε ποτέ, γιατί δεν υπήρξαν εκείνοι που θεωρούσαν σοβαρό το ενδεχόμενο να γίνει πρωθυπουργός. Όπως έλεγε και ο Επίτιμος, ‘το παιδί δεν κάνει’. Άραγε το υποστηρίζει ακόμη;

Το ‘παιδί που δεν έκανε’ πήρε στα χέρια του την κρίση, ένα ιλλιγγιώδες δημοσιονομικό έλλειμμα και διαρθρωτικά προβλήματα δεκαετιών και στην αρχή ζεματίστηκε. Η καυτή πατάτα άχνιζε από μακριά και οι φωνές έφτασαν στις Βρυξέλλες. Και οι Ευρωπαίοι δεν είναι ηλίθιοι, ήξεραν από καιρό τα σάπια, άλλωστε το 2004 είχαν περιγραφεί σε επίσημα έγγραφα. Αλλά πάντα έδιναν στους Έλληνες λίγο περισσότερο περιθώριο από αυτό που τούς άξιζε. Ίσως να τούς αρέσει που έρχονται διακοπές στα κακομαθημένα. Όπως έγραψε πρόσφατα και ο Αντώνης Καρακούσης, η Ελλάδα είναι το καλύτερο κομμάτι γης στην Ευρώπη. Και το πιο ανεπεξέργαστo, να μού επιτραπεί να προσθέσω.

Έτσι μπορεί να έκαναν τα στραβά μάτια όταν το 2004 τα υπηρεσιακά χαρτιά από το ΥΠΟΙΟ για πρώτη φορά επισήμως περιέγραψαν how to cheat with statistics, Greek-style. Τότε το είδαν αισιόδοξα, πιστεύοντας στη χρησιμότητα της αυτογνωσίας. Όμως, όταν το φθινόπωρο 2009 η χαλαρή ηγεσία αποφάσισε ότι το τέρμινο τέλειωσε και κούνησε το τάβλι, η Ευρώπη αναπήδησε και κοίταξε με σκληρό βλέμμα νοτιοανατολικά.

Ο κατά βάθος ‘απολιτίκ’ conceptual-πρωθυπουργός που ακολούθησε, παρέλαβε τα καυτά κάρβουνα, μαζί με τους σβησμένους ‘σκληρούς’.

Το ‘παιδί που δεν έκανε’ δεν είχε τίποτα να χάσει. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να τραβήξει τις παραπεταμένες εισηγήσεις, να ανανεώσει τα σκονισμένα manual της διακυβέρνησης με νέες εκδόσεις και να σχεδιάσει από την αρχή. Back to basics. Restart. Άλλωστε το νήμα είχε χαθεί εδώ και χρόνια.

Ο σχεδιασμός της εκκίνησης ήταν χαοτικός και παραμένει ακόμη σε αρκετούς τομείς. Ο Αθανασάκης κλείστηκε κάπου στού Μαξίμου, ο Πάγκαλος πήρε ρόλο watchdog, τα πολιτικά μίκυ μάους με την τεχνοκρατική λατρεία ανέλαβαν να καθαρίσουν τον τόπο.

Οι Αμερικανοί σύμβουλοι, που από την πρώτη στιγμή δουλεύουν πυρετωδώς – και έως σήμερα, ομολογουμένως, σωστά – ξεκίνησαν από τα βασικά. Το case study είχε πολύ ενδιαφέρον. Αν πετύχουν, θα ανατρέψουν αρκετές θεωρίες περί της ελαστικότητας των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων. Ίσως γράψουν και 1-2 papers, αντικρούοντας τις πολιτισμικές παραμέτρους του Hofstede για τον ευρωπαϊκό βορρά και τον νότο.

Έως σήμερα, η διαχείριση φέρνει αποτελέσματα. Η επικοινωνιακή πολιτική, ο χειρισμός των θεμάτων πετυχαίνει, χτίζοντας τις βάσεις για το μέλλον, διασφαλίζοντας κάθε στάδιο που περνάει. Έτσι χτίζεται και η μετέπειτα ευρωπαϊκή πορεία του Γιώργου. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

Αν πετύχει ο Παπανδρέου η χώρα να ξεπεράσει την κρίση, να αναδιαρθώσει την οικονομία της και να στηριχθεί στις νέες αναπτυξιακές αιχμές της καινοτομίας, θα μείνει στην ιστορία, όχι της Μεταπολίτευσης, αλλά της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Αν δεν πετύχει, tough. Shit happens. Άλλος για τη βάρκα μας…

Επιστρέφω. Αν πετύχει όμως, (μετά από πίεση, Νεοδημοκράτες-συζητητές τού δίνουν 1%), θα είναι νίκη της τεχνοκρατικής θεώρησης της πολιτικής, της διακυβέρνησης με την ευρεία έννοια (governance). Δεν θα είναι νίκη της πολιτικής, γιατί η πολιτική είναι νεκρή. Απεβίωσε ενώ κυβερνούσε ο τελευταίος χαρισματικός…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

George and Antonis

Και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ γίνεται κατανοητό ότι, εν μέσω κρίσης, τα πολιτικά μηνύματα που εκπέμπονται έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα και συνοδεύονται από αυξημένη πολιτική ευθύνη. Η αυτονόητη συναίνεση με τίτλο τη διαφθορά ήταν το προοίμιο του συνεργατικού ανταγωνισμού που πρόσφατα εγκαινιάστηκε στην ελληνική πολιτική από δύο ηγέτες, που κάποτε μοιράστηκαν την ίδια φοιτητική στέγη και των οποίων οι κοσμοθεωρίες ανθίστανται στις συνήθεις μικροκομματικές σκοπιμότητες. So far so good, που θα έλεγαν και οι υπόλοιποι συμμαθητές, τότε, την εποχή της αμφισβήτησης, όπου οι ιδέες ήταν, ακόμη, το κύριο πεδίο της αντιπαράθεσης.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, οι δύο ηγέτες μοιράζονται το ίδιο τρακ. Ο George το βιώνει ως τρακ διακυβέρνησης (παρατεταμένο είναι η αλήθεια), αυτοοργάνωσης και υποστήριξης αγνών πολιτικών ιδεών, που τις βλέπει ήδη να ροκανίζονται από την σκληρή πραγματικότητα. Ο Antonis, από το άλλο μέρος βρέθηκε σαν σε ασανσέρ στο Τόκιο που τον εκτόξευσε από το υπόγειο στο penthouse σε χρόνο ελάχιστο. Μαζί του συμπαρασύρθηκαν, χαμένοι στη μετάφραση και ορισμένοι εκκολαπτόμενοι μικροηγέτες-βουλευτές, οι οποίοι, έκτοτε, αναζητούν, μαζί με τον αρχηγό τον δρόμο της νέας πολιτικής που θα σβήσει από το μυαλό των Ελλήνων την ανάμνηση των δέκα μονάδων που τους χωρίζουν από το νήμα της διακυβέρνησης.

Ο Σαμαράς βιώνει την κατακόρυφη άνοδο σε τοίχους που τού ήταν ξένοι, που ξεκλείδωσαν δύσκολα εκείνη τη νύχτα της 29ης Νοεμβρίου, όταν η αντίπαλος, ακούγοντας τα αδυσώπητα μηνύματα από τις κομματικές κάλπες, κούνησε το τάβλι. Μπορεί να ήταν έτοιμος για την ηγετική θέση, ίσως όμως δεν ήταν έτοιμος για το χάος που παρέλαβε.

Ομοίως και ο παλιός συμμαθητής του. Γνώριζε τα προβλήματα, δεν εξεπλάγη, αλλά πίστευε ότι μπορούσε κάπου να πατήσει για να ξεκινήσει να εφαρμόζει τις νέες στρατηγικές που ο Κώστας είχε αμελήσει. Όμως όχι, η πραγματικότητα ήταν σκληρή. Ίσως, τελικώς, να νοιώθει κι αυτός όπως ο Κώστας, όταν έπιανε το νήμα και τα προβλήματα από εκεί που τα είχε αφήσει ο άλλος Κώστας, τον Μάρτιο 2004.

Τα τελευταία έξι χρόνια, οι Έλληνες δοκίμασαν την κεντροδεξιά πολιτική σε κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό, η βελτίωση της ζωής των πολιτών οριακή (αν όχι μηδενική), οι «αλλαγές και μεταρρυθμίσεις» ατελέσφορες, τα επιτεύγματα στην εθνική οικονομία λογιστικά, τα οποία σκόρπισαν στους ανέμους της διεθνούς κρίσης. Σήμερα ξεκινά μία νέα προσπάθεια, με το ίδιο στόχο. Από την ίδια, αν όχι χειρότερη αφετηρία. Και οι Ευρωπαίοι κοιτούν παραξενεμένοι, ανακαλύπτοντας κάτι που τούς εξόργισε. Κάτι που είχε εξοργίσει και πολλούς από εμάς: Τα έξι χρόνια που πήγαν χαμένα.

Έτσι, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας προσβλέπουν στον George και τον Antonis να συμμαζέψουν, για πρώτη φορά, όλον αυτόν τον τραχανά, που η νεοελληνική πραγματικότητα έχει απλώσει κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης… Έργο δύσκολο, κυρίως νοοτροπίας. Ηγετών και πολιτών…

2 Comments

Filed under Ηγεσία