Tag Archives: Διαδίκτυο

Η ΝΔ, η Τζότζολα και τα blogs

Ορμώμενος από ένα σημείωμα του διορατικού ψηφιακού columnist Χάρη Παυλίδη, με τίτλο ‘Τολμηρό άνοιγμα στο διαδίκτυο’ επιχειρώ να ασχοληθώ με το παράδοξο εννοιολογικά θέμα που υπονοεί ο τίτλος. Γράφει ο Χ.Π, αναφερόμενος σε χθεσινό Δελτίο Τύπου της ΝΔ προς τους blogger: “η πρωτοβουλία της επικοινωνιακής ομάδας να έρθει πιο κοντά σ’ αυτό το ‘νέο είδος’ δημοσιογραφίας είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αρκεί βέβαια να γίνει αντιληπτό σε όλους ότι η προσέγγιση χρειάζεται ιδιαίτερη τόλμη και φυσικά ευρύτητα πνεύματος ώστε η σχέση που πάει να αναπτυχθεί να μην οδηγήσει σε ‘τραυματική εμπειρία’… Κι ένα ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι μέχρι που θα αντέξει ο κομματικός μηχανισμός- ο όποιος κομματικός μηχανισμός- την ‘αυθάδεια’ ενός μπλόγκερ…’

Η απάντηση δόθηκε. Το αποτέλεσμα δείχνει προδιαγεγραμμένο, ιδιαίτερα όταν η ‘επαφή’ που επιδιώκεται ξεκινά με την εκδήλωση πρόθεσης αποστολής δελτίων τύπου του κόμματος, που ήδη είναι αναρτημένα στο κομματικό site!

Οι bloggers είναι ιδιαίτερος τύπος ανθρώπων. Με ανησυχίες, αυξημένες ικανότητες στη γραφή, στην αξιολόγηση των πραγμάτων, ή απλώς στην εξιστόρηση όψεων της προσωπικής τους ζωής, για να αποκτά και νόημα η ουσία του όρου. Έρευνα που είχε γίνει στις ΗΠΑ πριν από λίγα χρόνια κατέγραψε ότι πάνω από τους μισούς bloggers χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο ως μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης των απόψεών τους, 54% είναι κάτω των τριάντα ετών και η πλειονότητα υποστηρίζει ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο ‘ποστάρουν’ κείμενα σε προσωπικά ιστολόγια (blogs) είναι για να μοιράζονται προσωπικές τους εμπειρίες ή πρακτικές γνώσεις ή ικανότητες με τους αναγνώστες τους.

Βέβαια, στην Ελλάδα, το blogging απέκτησε δημοσιότητα ως εναλλακτική πλατφόρμα δημοσιοποίησης ειδήσεων και, κυρίως, διατύπωσης απόψεων, σχολίων με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την αμεσότητα της δημοσίευσης. Με όλα τα συνεπακόλουθα, βέβαια, που συνοδεύουν την ταχύτητα στον χώρο της δημοσιογραφίας. Κάποια στιγμή, ακολούθησαν και τα κόμματα, όταν είδαν ότι άρχισαν με …ψηφιακή ταχύτητα να χάνουν την επαφή με τους νέους.

Όμως τα blogs είναι χρήσιμα για σοβαρότερους λόγους. Σε περιόδους κρίσης, και σε ατελή πολιτικά συστήματα όπως το ελληνικό, στους χώρους των κατεστημένων δομών, η δημοκρατία υπολειτουργεί, γίνεται θύμα των εκάστοτε συμφερόντων και επιδιώξεων. Έτσι, ο δυναμισμός των πολιτών, που συντηρεί την ουσία της δημοκρατίας στη χώρα μας, εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητά τους, στα καφενεία, στις ουρές, στον δρόμο και στη σχόλη. Την τελευταία δεκαετία, η συζήτηση γίνεται και στο διαδίκτυο, στα (εμμέσως προσωποπαγή) πολιτικά ιστολόγια, όπου ενίοτε γίνονται και αποκαλύψεις για υποθέσεις που αφορούν δημόσια πρόσωπα, αξιωματούχους της κυβέρνησης, υπουργούς, κ.λπ. Άλλες φορές δημοσιοποιούνται και λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής πολιτικών και προσωπικοτήτων, γεγονός που ταράζει τα νερά και ενεργοποιεί δυνάμεις αντίδρασης από τους θιγόμενους, και γενικότερα τους υπερασπιστές του status quo.

Πέραν αυτών, η ελεύθερη διατύπωση ιδεών, απόψεων, η σκληρή κριτική προς το πολιτικό σύστημα (η οποία επιβάλλεται στις μέρες μας), η αποκάλυψη κακώς κειμένων και η δημοσιοποίηση παραπόνων πολιτών, οι οποίοι, λόγω γραφειοκρατίας και αναποτελεσματικότητας του Κράτους δεν βρίσκουν το δίκιο τους, αποτελούν στοιχεία κοινωνικής προσφοράς. Ενισχύεται έτσι ο δημοκρατικός διάλογος, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, αποκαλύπτονται στους πολίτες οι κρυφές ατζέντες και επιδιώξεις του ενός και του άλλου και απογυμνώνονται οι ελίτ, που έχουν συνηθίσει να “καταναλώνουν τη χώρα” χωρίς να βρίσκουν αντιδράσεις.

Λέγεται ότι η δημοσιογραφία θριαμβεύει όταν οι ελίτ είναι διχασμένες. Όταν οι επιδιώξεις τους είναι αντικρουόμενες και οι στόχοι πολύτιμοι για κάθε πλευρά. Αυτό είναι αληθές, σε ορισμένες περιπτώσεις. Όμως, κατά κανόνα και στα περισσότερα ζητήματα, οι ελίτ, σε γενικές γραμμές συμφωνούν και συμπορεύονται.

Έτσι, στη μάχη για τη δημόσια διατύπωση του αυτονόητου, τα blogs, η αδόμητη, σχεδόν αναρχική πλευρά του δημόσιου διαλόγου, παρά τις υπερβολές, εξελίσσεται σε όαση ελευθερίας και ανεξαρτησίας.

Άρα, το μήνυμα προς οργανισμούς, φορείς και πολιτικά κόμματα, που επιθυμούν να εντάξουν τους bloggers στην επικοινωνιακή πολιτική τους είναι να γνωρίσουν καλά το πεδίο, προτού επιχειρήσουν τη διείσδυση. Καταρχάς το πεδίο του διαδικτύου και ακολούθως τον απέραντο και ευμετάβλητο χώρο του blogging.

Συμβουλή προς την κα Τζότζολα, η οποία ξεκίνησε τις επαφές της με τα νέα μέσα: Εξερευνήστε το πεδίο με προσοχή και για αρχή δημιουργείστε το δικό σας ιστολόγιο ή site. Πρόσεξα ότι τα tzotzola.gr / .eu / ακόμη και .com είναι ελεύθερα προς κατοχύρωση. Σπεύστε…

 

Advertisements

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Διαδικτυακές κλάψες

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Το διαδίκτυο είναι γνωστό για τα μικρά και τα μεγάλα παραμύθια του. Πολλές φορές τα τελευταία 15 χρόνια, διάφορες εκστρατείες, καμπάνιες ή chain emails έχουν ξεγελάσει το κοινό που κλικάρει ανυποψίαστο.

Όμως, αν ο 35χρονος άνεργος πατέρας, που ξεκίνησε την καμπάνια ‘get Greece back’ (πάρτε πίσω την Ελλάδα) είναι υπαρκτός, τότε τού εύχομαι να βρει σύντομα δουλειά, να είναι καλύτερη από την προηγούμενη και να την κρατήσει έως τα βαθειά του γεράματα. Been there, done that. Τα υπόλοιπα, όμως, είναι κάπως περίεργα…

Γιατί αν δεν υπάρχει, και η καμπάνια είναι πολιτική κίνηση με δακρύβρεχτο starting point, τότε αδελφές και αδελφοί, είναι ντροπή. Αν είναι below-the-line κομματική δράση τότε είναι αίσχος. Και, παρά το ότι τίποτα δεν θα με εξέπληττε στην ελληνική πολιτική σκηνή (ιδιαίτερα από ιντστρούχτορες που έχουν μείνει πίσω στις επιδόσεις), το κακό είναι ότι βλάπτεται η έννοια του ψηφιακού ακτιβισμού, για την οποία, εδώ και καιρό επιχειρηματολογώ (και πολύ πριν το forum Greece) ότι είναι πολύτιμο εργαλείο για τα χρόνια που έρχονται.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, και, πιστέψτε με, δεν μπορούμε να έχουμε πολιτικούς σχηματισμούς ή κόμματα να παίζουν παιχνίδια στο διαδίκτυο (αν αυτό συμβαίνει), ιδιαίτερα σε περιόδους που οι πολίτες μιας χώρας αισθάνονται ευάλωτοι.

Οι καιροί είναι δύσκολοι, τόσο για την ασφάλεια σε ατομικό επίπεδο, όσο και για την κοινωνία συνολικά. Οι ραγδαίες αλλαγές δεν ελέγχονται, ούτε ερμηνεύονται εύκολα κοινωνικά. Μετά από 15 χρόνια γεωμετρικής προόδου του διαδικτύου, μόλις πρόσφατα τα κοινωνικά συμπεράσματα αυτής της έκρηξης έχουν αρχίσει να αποκτούν νόημα.

Οι μεταβολές είναι οριζόντιες και βίαιες και επαναδιατάσσουν ολόκληρη τη ζωή μας. Απλώς, η υστέρηση της χώρας μας, προκαλεί την εντύπωση ότι η ψηφιακή επανάσταση περιορίζεται μόνο στα ψηφιακά γκάτζετς. Εκτός ‘συνόρων’, ο ψηφιακός κόσμος προχωρεί με ταχύτητα, και όχι στους τομείς αιχμής, αλλά πρωτίστως στην καθημερινότητα. Εκεί δηλαδή που έχει σημασία.

Η χώρα μας, η οποία – σε ψηφιακούς όρους – βρέθηκε πίσω στις αναπτυσσόμενες (αν βάλεις και τα δημοσιονομικά και τις μεταρρυθμίσεις άστα να πάνε), στην κλίμακα της ανάπτυξης ξεκινά από ακόμη χαμηλότερη αφετηρία. Η τρόικα δεν είναι τίποτ’ άλλο από – sorry – την ΄φωτιά που πήρε ο κώλος μας’, μπας και κινηθούμε πιο γρήγορα.

Επομένως, μια καμπάνια τύπου ‘get Greece back’ είναι σχεδόν ασυνάρτητη. Ζητάμε ‘να πάρουμε πίσω την Ελλάδα’ που …κάποιος μάς πήρε; Πάτε καλά; Μήπως οι συμμετέχοντες στο ‘project’ αρέσκονται γενικώς να βρίζουν το ‘κράτος’ και τον ‘γείτονα’ κάθε φορά που χάνουν τη βολή τους; Αν δεν το έχετε καταλάβει, το ‘κράτος’ και ο ‘γείτονας’ είστε εσείς οι ίδιοι, είμαστε όλοι εμείς. Όλοι πρέπει να αλλάξουμε, όχι παρακαλώντας, αλλά με αυτογνωσία, αυτοέλεγχο και πραγματική δράση.

Από την άλλη, στην Ελλάδα αρεσκόμαστε να μεγαλοποιούμε οτιδήποτε κάνουμε, αλλά και βέβαια, οτιδήποτε μάς κάνουν. Οποιαδήποτε περιπέτεια του δρόμου, διαπληκτισμό ή κατόρθωμα σε δημόσια υπηρεσία μπορεί να συνοδεύει τις συνουσίες μας με τα trans λιπαρά για ημέρες ολόκληρες. Ομοίως, η αίσθηση ότι η τρόικα μας κυβερνά (πλέον πρέπει να γελάνε οι άνθρωποι) μάς διεγείρει, με την …κακή έννοια. Κι ας αφορά τεχνοκρατικούς χειρισμούς στρεβλώσεων και διαρθρωτικών προβλημάτων που ‘μάλλιασε΄ η γλώσσα οικονομολόγων να αναλύουν από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.

Η σημερινή συγκυρία δεν ανήκει σε κανέναν Γιώργο ή Αντώνη, πόσο μάλλον Κώστα, οι οποίοι, κάποτε, με τους κατάλληλους πολιτικούς συσχετισμούς βρέθηκαν να κυβερνούν, πότε το κόμμα τους, πότε την ίδια τη χώρα…

Και βέβαια δεν είναι οι συγκυρίες που μάς έφεραν ως εδώ. Είμαστε εμείς οι ίδιοι που ψηφίσαμε το 2004 τον Κώστα, τον ξαναψηφίσαμε το 2007 και το 2009 είπαμε …next… Και ήρθε ο Γιώργος, μπας και τα κάνει καλύτερα…

Συγχρόνως ήρθε και ο λογαριασμός, η ‘λυπητερή’ που λέμε… Κάπως έτσι ξεκινά και η κλάψα, online or other. Αλλά υπάρχουν και όρια.

Όταν ζητάς την πανελλήνια κινητοποίηση ενάντια στη σωτηρία του μέλλοντος των παιδιών σου αποτελεί σύμπτωμα (δικαιολογημένης;) γραφικότητας. Αν είσαι, που λένε, ‘απλός πολίτης’. Αλλά είναι επίδειξη τραγικής ανευθυνότητας αν είσαι οτιδήποτε άλλο…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο

No nonsense TV

Ήρθε η ώρα να αλλάξουν τα πράγματα στην ελληνική τηλεοπτική αγορά. Σε δύο κρίσιμους τομείς: Στον τεχνολογικό, δεδομένου ότι, πλέον, το μέλλον ανήκει στην απόλυτη ψηφιοποίηση συσκευών και διαδικασιών, αλλά και στον ενημερωτικό, αφού χρειάζεται νέος αέρας και αντικατάσταση των απηρχαιωμένων φλύαρων προτύπων του παρελθόντος.

Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ενημέρωση των πολιτών, οι εξελίξεις απαιτούν σοβαρή αντιμετώπιση, κατάλληλα σχεδιασμένη, προκειμένου να προωθείται η ουσία, αλλά με τρόπο που να ελκύει το ενδιαφέρον όσων επιθυμούν, με γνώσεις, να αντιμετωπίσουν την προσωπική τους καθημερινότητα, αλλά και την ευρύτερη πολιτική πραγματικότητα που καθορίζει τη ζωή τους.

Αυτό είναι άλλωστε και το ζητούμενο της εποχής. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου, τότε που οι πολίτες έδειξαν ότι μπορούν και αντιδρούν όταν οι περιστάσεις το απαιτούν. Να αλλάζουν μία κυβέρνηση που τούς πλήγωσε, να δίνουν ευκαιρίες σε μία νέα, που δείχνει ότι μπορεί να αξιοποιήσει τις νέες ιδέες, να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες διαδοχής για τον νέο αρχηγό της ελληνικής κεντροδεξιάς.

Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Στο μυαλό των πολιτών, στην ελληνική οικονομία, που πλέον πρέπει να αλλάξει μυαλά, στην πολιτική καθημερινότητα, στην οποία δεν χωρούν ανοησίες και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Η πορεία είναι μπροστά, ο μονόδρομος της εξυγίανσης, διαδικασιών και νοοτροπίας είναι ξεκάθαρος.

Αυτός είναι και ο ρόλος των Μέσων Ενημέρωσης, σε μία χώρα όπου οι προτεραιότητες είναι, πλέον, κατανοητές από όλους. Ο εναγκαλισμός με την πολιτική πρέπει να δώσει τη θέση του στην προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος, στην παρακολούθηση και το fine tuning των επιτευγμάτων και στην κατακεραύνωση των κακών πρακτικών και των ατασθαλιών της εξουσίας.

Να γίνουν τα Μέσα, και ιδιαίτερα η τηλεόραση, που διατηρεί το προβάδισμα στις προτιμήσεις των Ελλήνων, πραγματικός μηχανισμός λογοδοσίας των κυβερνήσεων, όπως θα έλεγε και ο Γιώργος Παπανδρέου, και όχι λιβανιστήρια των υπουργών τους.

Βέβαια, η ψηφιακή τεχνολογία, το διαδίκτυο, οι συνήθειες των νέων ανθρώπων, έχουν ήδη διαγράψει το περίγραμμα της νομοτέλειας που επέρχεται και έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δημιουργικής καταστροφής, της επώδυνης αλλαγής προς κάτι το πλήρως διαφορετικό.

Έως τότε, ορισμένες στρατηγικές, που στηρίζονται στην ουσία της πολιτικής και της επικοινωνίας, μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να δημιουργήσουν νέα τηλεοπτικά πρότυπα, να κινητοποιήσουν τους πολίτες, να προκαλέσουν και να εναντιωθούν στα ρηχά στερεότυπα της τηλεοπτικής ενημέρωσης.

Πλέον, στην εποχή μας, οι αλλαγές πρέπει να οδεύουν πάντοτε προς το καλύτερο. Και η ώρα έχει ήδη σημάνει…

3 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης