Tag Archives: Εκλογές

Απαιτείται πολιτική σοβαρότητα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Σε μία από τις πιο διάσημες σκηνές των Αδελφών Μαρξ στην ταινία Monkey Business, ο Χάρπο προσπαθεί να κρυφτεί από την αστυνομία, παριστάνοντας έναν χαρακτήρα παιδικού κουκλοθέατρου. Η απλότητα του γελοίου της στιγμής ‘βγάζει΄ γέλιο στους παλαιότερους, ενώ θυμίζει και την καθιερωμένη έννοια στην αμερικανική αργκώ που παραπέμπει σε έλλειψη σοβαρότητας, ή απλώς ανόητες πράξεις.

Αυτό μού θύμισαν οι ισχυρισμοί των πολιτικών κομμάτων μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών, όπου όλοι δηλώνουν ευχαριστημένοι, σαν να είμαστε σε φοιτητικές εκλογές. Δηλαδή, πάλι καλά που υπάρχει η Singular, γιατί μπορεί να μην συμφωνούσαν και στα αποτελέσματα.

Στη Νέα Δημοκρατία «αναγεννώνται», με έναν κουρασμένο Σαμαρά να επικοινωνεί τηλεοπτικά, με κόπο, αργά το βράδυ με τους λιγοστούς πολίτες που δεν έβλεπαν Μαυρογιαλούρο στο Star και είχαν ξεχαστεί στη ροή των εκλογών, στο ΠΑΣΟΚ «άντεξαν» και εξαντλήθηκαν να ασχολούνται με την «μπλόφα» του αρχηγού τους, στο ΚΚΕ ετοιμάζουν καινούργια πανώ, που να αποτυπώνουν την αρχοντιά που προσδίδει η (έστω και συγκυριακή) άνοδος των ποσοστών, η μοντέρνα Αριστερά γλύφει τις πληγές της. Οι ανεξάρτητοι της μεγάλης σκηνή αποσύρονται για τα περαιτέρω. Ο δικομματισμός κέρδισε, αν και κουτσουρεμένος, κοντά στο 50%, στην Αττική (οι αναγωγές είναι για τους δημοσκόπους). Τουλάχιστον πέρασε το ποσοστό της αποχής.

Σοβαρευτείτε κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές. Αφήστε τις κομματικές ανοησίες για τον καιρό που η ανάπτυξη φτάσει πάλι σε θετικό πρόσημο. Αν και έως τότε, οι πολίτες θα έχουν αντιληφθεί την παρωχημένη ύπαρξη μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού με την ξύλινη γλώσσα και τις χαζές δικαιολογίες στο στόμα.

Τότε, όταν θα έχει επιστρέψει η ανάπτυξη στον τόπο, η ζήτηση για νέους, με τεχνοκρατική αντίληψη και ικανότητες οργάνωσης και διοίκησης θα κυριαρχεί έναντι των σημερινών πολιτικών, που θα φαντάζουν πρωταγωνιστές βωβού κινηματογράφου. Αυτό άλλωστε δεν κάνουμε στην τηλεόρασή μας κάθε φορά που βλέπουμε τις talking heads στα δελτία ειδήσεων; Σκοτώνουμε τον ήχο, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο καλύτερο.

Οι χθεσινές εκλογές ήταν διασυρμός για το πολιτικό σύστημα, το μιντιακό κατεστημένο και τους αναλυτές παλαιάς κοπής, οι οποίοι έπαιζαν με ανούσια νοήματα, λές και μπορούσε να βγει συμπέρασμα όταν οι μισοί ψηφοφόροι δεν εμφανίστηκαν στην κάλπη.

Τη γελοιότητα της χθεσινής ημέρας απεικονίζει ο – αυτή τη φορά – «απαγορευμένος» χάρτης της χώρας με το πράσινο και μπλε χρώμα. Κάποιοι που τον κατασκεύασαν στο διαδίκτυο παρατήρησαν ότι τα χρωματικά σύνορα κόβουν ακριβώς την Ελλάδα στη μέση. Σκέφτηκα ότι ευτυχώς που δεν έπαιξε τηλεοπτικά, γιατί θα είχαμε νέες ανοησίες… Έως και αναφορές στην παλιά Ελλάδα και τα «νέα εδάφη» ήταν ικανοί να κάνουν. Στη λειψυδρία ουσίας που διακρίνει τα σημερινά «κόμματα εξουσίας».

Την επόμενη Κυριακή να παρακαλάτε φίλοι πολιτικοί να μην έχει πάλι καλοκαιρία. Αν ο καιρός είναι καλός, δεδομένου κι ότι τα συμπεράσματα τα βγάλατε, εκλέχθηκαν και οι δημοτικοί σύμβουλοι, άρα οι οικογένειες αποδεσμεύτηκαν από την κάλπη, τότε η συμμετοχήθα φθάσει το ποσοστό του δικομματισμού.

Τότε θα έχετε μείνει μόνοι… και τα τηλεοπτικά πάνελ θα είναι για γέλια.. ή για κλάματα. Εκτός αν έχει καμιά καλή ταινία πάλι…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική ανάλυτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Ποιον θα ψηφίσω στην Αθήνα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Ποιός φταίει για την απαίσια καθημερινότητα των Αθηνών; Αν η σκέψη σας πηγαίνει κατευθείαν στο “εμείς οι ίδιοι”…think again. Αυτό θα ήταν πέρα ως πέρα αληθινό, αν είχα το ελεύθερο να κλωτσήσω με δύναμη τον αναβάτη στο μηχανάκι που κορνάρει με μανία στους πεζούς στο πεζοδρόμιο για να περάσει. Πέρσι στην περιοχή του Συντάγματος, ένας τέτοιος είχε σκοτώσει μία γυναίκα πάνω στον πεζόδρομο. Το μάθαμε γιατί έτυχε να είναι διάσημη στον χώρο του πνεύματος.

Αν, επομένως ο νυν ή ο επόμενος Τοπικός Άρχοντας μού παραχωρήσει το δικαίωμα να κλωτσήσω τον επόμενο παράνομο αναβάτη που με απειλεί, τότε θα νοιώσω ότι έχω ένα μικρό μερίδιο ευθύνης για την κατάντια της πόλης. Μικρά μερίδια ευθύνης θα είχαμε όλοι μας αν γινόταν να γίνει πράξη αυτό το μικρό outsourcing αυτο-αστυνόμευσης. Δεν έχουμε όμως…

Ομοίως για τα αυτοκίνητα που κλείνουν τις διαβάσεις. Αντί για τα αυτοκόλλητα «Γαϊδούρι» και τη διαπόμπευση (ποιός ιδρώνει;) στα blogs να είχαν οι πολίτες το δικαίωμα να περνάνε ένα χρώμα (δημοτικό) σπρέι το αυτοκίνητο που κλείνει τη διάβαση για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ή το μοναδικό άνοιγμα από τα καγκελάκια του Αβραμόπουλου. (Κοροϊδεύαμε κάποτε… αλλά δεν φανταζόμασταν ότι τα χειρότερα ήταν μπροστά μας… Είμαι πλέον βέβαιη, ότι αυτά τα καγκελάκια, θωράκισαν την Αθήνα από τους επόμενους Δημάρχους που ακολούθησαν).

Από τα λίγα μέτρα που ανακοινώθηκαν, οργανώθηκαν και εφαρμόζονται στην Αθήνα είναι ταπαρκόμετρα. Τυχαίο; δεν νομίζω (να το πω κι εγώ, όλοι το γράφουν). Κατά τα άλλα, οι άστεγοιέχουν γεμίσει κάθε εσοχή στο κέντρο, μικροί χώροι εδώ κι εκεί χρησιμοποιούνται για αποθήκευση από τα κινητά “μαγαζιά” των μαυρούληδων, ενώ κάθε λίγο και λιγάκι η Πλατεία Συντάγματος είναι απροσπέλαστη από τα events, που ελάχιστοι κατανοούν και για τα οποία λιγότεροι ενδιαφέρονται.

Ποιός είναι υπεύθυνος για το παράνομο παρκάρισμα πάνω στα πεζοδρόμια; Στους πεζόδρομους; Δεν είμαι σίγουρη για τις αρμοδιότητες, αλλά είτε είναι ο Παπουτσής, είτε ο Κακλαμάνης. Φαντάζομαι κάπου εκεί βρίσκονται οι αρμοδιότητες, αλλά δεν θα έπαιρνα και όρκο. Στην Ελλάδα είμαστε. Έως πρότινος η Πανεπιστημίου ανήκε στο εθνικό δίκτυο. Νομίζω.

Ο Παπουτσής δεν ακούγεται τελευταίως, το έχει ρίξει στους λαθρομετανάστες, λόγω και της ευρωπαϊκής εμπειρίας. Ο Κακλαμάνης όμως είναι διαθέσιμος και σε φόρμα, λόγω της επερχόμενου αγώνα. Ας μάς απαντήσει…

Κατά τα άλλα, με τρόμο περιμένω το Χριστουγεννιάτικο πρότζεκτ στην Πλατεία Συντάγματος, εν μέσω κρίσης. Το κακό είναι ότι οι τοπικές εκλογές ολοκληρώνονται λίγο πριν την έναρξη της σεζόν. Και αυτός που θα εκλεγεί θα έχει δικαίωμα να ξεσαλώσει. Με τα συνήθη επιχειρήματα για τους χώρους που οι πολίτες πρέπει να ζουν και να χαίρονται και άλλα τέτοια…

Ιδού ποιον θα ψηφίσω στην Αθήνα. Αυτόν που θα υποσχεθεί να αφήσει την Πλατεία Συντάγματος στην ησυχία της… το ένα και μοναδικό χώρο-σύμβολο που απέμεινε για τουρίστες και …ιθαγενείς.

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Επιστροφή στη σπέκουλα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Από χθες, και επισήμως, επέστρεψε η πολιτική σπέκουλα στα μίντια και τα πολιτικά πηγαδάκια. Είχε ξεκινήσει στην Πάρο, με την ανθρωπογεωγραφία του ‘ανασχηματισμού’, συνεχίστηκε με τιςανυπακοές της τάδε και του δείνα, που δεν πρόκειται να παραμείνουν στην Κυβέρνηση, ‘εφόσον αρνήθηκαν στον Πρόεδρο’, τους ‘παγκίτες’ του ΠΑΣΟΚ να δίνουν συνεντεύξεις για την επάνοδό τους και άλλα τέτοια γραφικά.

Από χθες ξεκινά και πάλι ο κομματικός αγώνας, στη διαδρομή προς τον Νοέμβριο, προς τις τοπικές εκλογές. Μία διαδρομή που θα είναι εξαντλητική χωρίς λόγο και βέβαια παντελώς άχαρη, ιδιαίτερα μετά την απόλυτη κομματικοποίηση της αντιπαράθεσης, και φυσικά, με λάθος διακύβευμα.

Απ’ ό,τι φαίνεται, τα δύο μεγάλα κόμματα επιθυμούν διακαώς να αναμετρηθούν, γύρευε γιατί. Στον κοινό νου. Γιατί στους διαδρόμους της κομματικής διαστροφής, λόγοι πάντοτε υπάρχουν. Οι πράσινοι θέλουν να βρουν στο βαθύ ΠΑΣΟΚ κάτι να ασχολείται για να ξεχάσει το Μνημόνιο να φτάσουμε αναίμακτα μέχρι τα Χριστούγεννα, οι γαλάζιοι για να ανασυνταχθεί ο μηχανισμός, να μετρηθούμε να δούμε πόσοι μείναμε. Αντίστοιχα επίσης, οι μεν θέλουν να εδραιώσουν τον ‘Καλλικράτη’, οι δε άλλοι να ξορκίσουν το παρελθόν, με πρώτον τον αρχηγό, ο οποίος ‘σηκώνει βάρος που δεν είναι δικό του’, όπως είπε χθες στον φίλο Χατζηνικολάου.

Και τα δύο κόμματα έχουν ζόρια με τις υποψηφιότητες. Από έλλειψη ενδιαφέροντος, πολιτική δειλία, εσωτερικές κόντρες, άρνηση εγκατάλειψης της κυβερνητικής καρέκλας με αντάλλαγμα τα βουνά και τις ραχούλες, κ.λπ. Οι αρχηγοί μαθαίνουν ο μεν Γιώργος ότι να είσαι γιος του πατέρα σου σημαίνει ότι πρέπει να αποδείξεις διπλά τι αξίζεις, ο δε Αντώνης τί σημαίνει να ηγείσαι του κόμματος της τριχοτόμησης. Μεταξύ άλλων να είσαι καθημερινά αντιμέτωπος με …τριλήμματα. Κοινώς ίντριγκες που απορρέουν από τρεις κομματικές περιοχές… με ήδη εμφανή τα αποτελέσματα…

Η ενασχόληση με τους τοπικούς άρχοντες που βιώνουν την μοναξιά – πολιτικά και ουσιαστικά – της ελληνικής υπαίθρου μάς πηγαίνει πίσω, πριν από την ‘εποχή του Μνημονίου’, που λένε και οι ταλαιπωρημένοι δεξιοί. Η πολιτική πορεία προς τις τοπικές εκλογές, ενώ ουσιαστικά δεν έχει το παραμικρό νόημα αυτήν την εποχή, δημιουργεί πολιτικά ψευδο-διλήμματα, τα οποία καθυπαγορεύονται από το εκάστοτε συμφέρον του ενός από τα δύο ‘μεγάλα’ κόμματα, που το άλλο αναγκάζεται να ακολουθήσει, προκειμένου να μην μείνει πίσω στην αντιπαράθεση.

Σε όλα αυτά η λογική μου λέει το αντίθετο. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 20 χρόνια, τα τοπικά ζητήματα θα έπρεπε να κυριαρχούν στην ατζέντα. Με την καλή έννοια, μακριά από πελατειακές σχέσεις. Ανάπτυξη δεν θέλουμε; Δεν θα έρθει μόνη της. Θα πρέπει να την επιδιώξουμε. Και αν την επιδιώξουμε, πού νομίζετε ότι θα συμβεί; Στο κέντρο των Αθηνών ή στα Μεσόγεια με τις ανύπαρκτες υποδομές; Πουθενά από τα δύο. Το επόμενο διάστημα, ο μόνος τζίρος downtown θα είναι το καμπριολέ διώροφο λεωφορείο για τους τουρίστες, όσο κρατάει ο καιρός, οι κουλουρτζήδες και τα ικριώματα του Νικήτα. Αντε και τα souvlaki shops της Μητροπόλεως.

Η ανάπτυξη βρίσκεται εκεί έξω’, θα έλεγε η Σκάλι στους αυθεντικούς ‘Φακέλους’ της έρευνας και του μυστηρίου. Γιατί περί μυστηρίου πρόκειται στην περίπτωσή μας. Θέλει πολύ σκέψη προκειμένου να καταλήξει κανείς ότι οι προοπτικές της ανάπτυξης εντοπίζονται κοντά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της;

Εναλλακτικές πηγές ενέργειες και βιοκαύσιμα, αγροτουρισμός, ποιοτικός κλασικός τουρισμός, βιοκαλλιέργειες, εκπαίδευση, υγεία, retirement communities. Όλα αυτά είνα πλεονεκτήματα της χώρας που δεν έχουν εξερευνηθεί, ή αυτό έχει συμβεί περιστασιακά, με αποτέλεσμα ΄λαμπρά΄παραδείγματα που όλοι θαυμάζουμε όταν περνούμε βιαστικά με το αυτοκίνητο. (Και παρεπιμπτόντως, την επόμενη φορά που θα πάτε διακοπές, έστω και τριήμερο, προτιμήστε τους μικρούς ήρωες της υπαίθρου, από την παρακμή των νησιωτών φοροφυγάδων). Πόσο Σκιόπα πρέπει να είσαι για να το καταλάβεις; Ο Μηταράκης αρκεί και περισσεύει για τον καθορισμό τωνστρατηγικών προτεραιοτήτων της χώρας.

Αυτά είναι τα ‘διακυβεύματα’ των τοπικών εκλογών και όχι το πολιτικό μήνυμα, προκειμένου οι συγκάτοικοι του Harvard να δυναμώσουν την περπατησιά τους στο κόμμα τους.

Και μια και το ανέφερα, λίγα λόγια, και τελευταία, για την Αθήνα, γιατί για τα 5 εκατ. κατοίκους του L.A., απ’ ό,τι φαίνεται Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα, με την ευρεία – βέβαια – έννοια, διότι, πλέον, οι βίλες έχουν πάρει τα βουνά.

Το ‘δώρο’ που έκανε ο Γιώργος στον Αντώνη να κατεβάσει τον – καθόλα σεβαστό και μη πολιτικό – Γιώργο Καμίνη για υποψήφιο Δήμαρχο Αθηνών (for old times’ sake), εξυπηρετεί και τον ίδιο. Πρώτον, βάζει σε εφαρμογή το εναλλακτικό πείραμα του ‘κοινωνικού μάνατζερ’ και δεύτερον, με την προεξοφλούμενη (;) επικράτηση Κακλαμάνη κρατά το φιλαράκι πολιτικά ζωντανό και την Αξιωματική στα πόδια της. Γεγονός πολύ χρήσιμο για την συσπείρωση όλων τους.

Άσε που το κέφι της ‘επερχόμενης νίκης’ του Νικήτα θα ακυρώσει και την πρώτη συζήτηση περί αρχηγίας που θα έσκαγε σε 8 εβδομάδες από σήμερα, όταν τα ΄ώριμα γκάλοπ’ θα έσπειραν τον τρόμο σε Αττική και Θεσσαλονίκη… Για τις κάλπες του Νοεμβρίου ουδέν σχόλιο…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Running out of gas

Στη διεθνή βιβλιογραφία της δημοσιογραφίας (κείμενα άγνωστα στους Έλληνες του επαγγέλματος) αναφέρεται ένα είδος επιλόγου των άρθρων με τον όρο out of gas ending. Αυτό σημαίνει ότι το κείμενο απλώς ολοκληρώνεται με τις τελευταίες διαθέσιμες πληροφορίες που ενδιαφέρουν τον αναγνώστη.

gasΑυτήν την εντύπωση μού προκάλεσε η συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στον (σχεδόν θεσμικό) πρωταγωνιστή των τηλεοπτικών ειδήσεων Γιάννη Πρετεντέρη. The Prime Minister is running out of gas.

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο. Συμβαίνει για προσωπικούς λόγους, ή ακόμη και όταν ο ηγέτης δεν έχει πλέον τίποτα να προσφέρει. Συνέβη με τον Κώστα Σημίτη. Κι αν αυτό δεν αποτελεί σπουδαίο παράδειγμα, συνέβη και με τον Τόνι Μπλερ.

Ο Τόνι ήταν Πρωθυπουργός της Βρετανίας από τον Μάιο 1997 έως τις 27 Ιουνίου 2007. Ήταν αρχηγός των Εργατικών από το 1994 έως το 2007. Και αποχώρησε γιατί ο χρόνος του τελείωσε. Και η διάθεσή του επίσης. Ήθελε να αλλάξει ασχολίες, προσωπική ατζέντα, εικόνα προς τον κόσμο. Παρέδωσε τα κλειδιά στον έως τότε συγκυβερνήτη του Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος, αν και εξαιρετικό μυαλό και άριστος στην στρατηγική, δεν διέθετε τις ικανότητες του ηγέτη. Για να μην το αδικούμε, οι όποιες ηγετικές ικανότητες που διαθέτει δεν ταιριάζουν καθόλου με το πρότυπο που είχε χαράξει ο Τόνι και το οποίο κυριάρχησε στη βρετανική πολιτική σκηνή την τελευταία δεκαετία.

Ο Καραμανλής είναι 12 χρόνια αρχηγός της ΝΔ και 5,5 στην πρωθυπουργία της χώρας. Το πρώτο είναι αρκετός χρόνος, το δεύτερο όχι και τόσο. Με την έννοια ότι η πρώτη ιδιότητα μπορεί (και ίσως πρέπει) να αλλάξει, για τη δεύτερη όμως, αδελφέ μου, είναι νωρίς.

Παρά ταύτα, η δρομολόγηση έχει γίνει. Τα σημάδια ήταν ολόγυρά μας. Η κόπωση έγινε αισθητή στην προηγούμενη τηλεοπτική συνέντευξη κατά την προεκλογική περίοδο, όταν για να περιγράψει τα 3+2 χρόνια διακυβέρνησης, χρησιμοποίησε τη φράση «μακρά χρονική περίοδο; παραμονής στην εξουσία». Ήταν και το «κουρασμένος» του φίλου δημοσιογράφου, που ήταν μάλλον ένα άγαρμπο spin, παρά ένα γλίστρημα της γλώσσας. Το σχέδιο είχε τεθεί σε εφαρμογή. Η στρατηγική της εξόδου περιελάμβανε εκλογές το φθινόπωρο (ούτως ή άλλως ο Παπανδρέου είχε ήδη δεσμευτεί ότι πρώτα θα προκαλέσει εκλογές και μετά θα ψηφίσει τον Πρόεδρο) και αποχώρηση με τις όσες λιγότερες απώλειες για την εικόνα του και την παράταξη. Άλλωστε, αρκεί που ο νέος Πρωθυπουργός, προκειμένου να εδραιωθεί και να χαράξει νέα πορεία, θα στηριχθεί στα κακώς κείμενα της προηγούμενης περιόδου. Να μην το πράξει και ο/η διάδοχος, ενώ προσπαθεί να μαζέψει τα υπολείμματα της παράταξης.

Η ρηχή επιχειρηματολογία, που αναπτύχθηκε κατά της διάρκεια της συνέντευξης στο Mega (χθες 10.9.2009), συχνά κινδύνεψε με αποδόμηση, ιδιαίτερα στα σημεία των παραμέτρων που επικαλείται για την προκήρυξη των εκλογών, τις αναφορές σε θείο και εξάδελφο, την άγνοια για τη δράση της πυροσβεστικής στις καταστροφικές πυρκαγιές και το λάθος με το ΕΤΑΚ.

Η συνέχεια είναι ευδιάκριτη. Μόνο που οι επόμενες 20 ημέρες θα είναι δύσκολες και η αντίστροφη μέτρηση βασανιστικά αργή.

Το κείμενο αυτό δεν επιθυμώ να το ολοκληρώσω. Όπως και ο Κώστας Καραμανλής τη θητεία του…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική

Τα χέρια του μαέστρου έμειναν μετέωρα

Βρισκόμαστε μόλις στη δεύτερη ημέρα ημέρα της προεκλογικής περιόδου και η ΝΔ δείχνει ξεκάθαρα γιατί έχει απωλέσει την επικοινωνία με τους πολίτες. Είναι δυνατόν η ατζέντα να καθορίζεται από τη διαμάχη των παλαιών στελεχών για τον αριθμό θέσης στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας; Ακόμη εκεί είμαστε; Δεν έχουμε προοδεύσει καθόλου;

maestro_vertical_handsΑντί να καλούμαστε να κρίνουμε νέους ανθρώπους, με μυαλό και περιεχόμενο, καταξιωμένους επαγγελματικά, με καθαρό προφίλ, οι οποίοι να είναι σε θέση να προσφέρουν στη διακυβέρνηση του τόπου, ή να εμπνεύσουν κοινωνικές κινήσεις προόδου, γινόμαστε μάρτυρες του διαγκωνισμού της τρίτης ηλικίας της πολιτικής για μια θέση στο άσυλο της σιγουριάς. Αν το ΠΑΣΟΚ κάνει το ίδιο με τα δικά του ΚΑΠΗ, τότε δεν αξίζει στον Παπανδρέου η ευκαιρία της διακυβέρνησης.

Τότε, τον Μάρτιο 2004, ήταν αρκετοί που αναγνώριζαν την ανάγκη ο Καραμανλής να κυβερνήσει όπως δεν κυβέρνησε κανείς ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Τα πράγματα ήταν κρίσιμα, οι προσδοκίες μεγάλες, οι πολίτες έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα, αρκεί να το έλεγε ο Πρωθυπουργός τους. Δυστυχώς τίποτ’ από αυτά δεν αξιοποιήθηκε. Αυτές οι στιγμές, όταν χάνονται, ιδιαίτερα στην πολιτική ιστορία έχουν δραματικές συνέπειες για τη χώρα, αλλά και για τον ηγέτη της που τις σπατάλησε.

Η παράδοση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ (διότι περί αυτού πρόκειται – κανείς δεν πιστεύει ότι οι 6-7 μονάδες διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καλύπτονται, ό,τι και να γίνει), αποτελεί το τελευταίο κομμάτι μιας συμφωνίας που έμεινε ημιτελής. Τα αρχικά μέτρα ήταν ενθουσιώδη, οι δυναμικές ήταν fortissimo, η ψυχολογία άριστη, η διάθεση εξαιρετική. Γρήγορα όμως επικράτησε το pianissimo, ενίοτε δε οι βασανιστικές μακρόσυρτες παύσεις, που διέλυσαν την ορχήστρα.

Πριν πέσουν και παραδοθούν στη δύναμη της μοίρας, τα χέρια του μαέστρου έμειναν πολλές φορές μετέωρα. Ήταν οι κρίσιμες εκείνες στιγμές που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση, μεταφέροντας τη δύναμη του μηνύματος στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, ακόμη και το διαδίκτυο. Παραδίδοντας τη δύναμη του καθορισμού της ατζέντας των καθημερινών συζητήσεων, όχι για το πόσο καλά τα κάνει ο Πρωθυπουργός, αλλά για το αν τελικώς θα κάνει κάτι.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009 ήταν η εποχή που άνθισε το διαδίκτυο στη χώρα μας, όχι γιατί «στρώθηκε» η χώρα με οπτικές ίνες, αλλά διότι οι πολίτες ένοιωσαν την ανάγκη, στην αρχή να επικοινωνήσουν και μετά να φωνάξουν. Ξυπνήστε! Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας. Μην παραδώσετε τη χώρα στο ΠΑΣΟΚ. Αν μη τι άλλο, δεν είναι ακόμη έτοιμοι οι ΠΑΣΟΚοι να μας κυβερνήσουν. Οι πληγές είναι νωπές.

Η νομοτέλεια λειτουργεί. Η έκβαση των πραγμάτων κινείται αντίθετα από τα συμφέροντα της κεντροδεξιάς. Η νέα πράσινη εποχή έρχεται…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική