Tag Archives: Ελλάδα

Δημιουργική καταστροφή

Την τελευταία φορά που οι Έλληνες αισθάνθηκαν ότι «τα πράγματα πάνε καλά για τη χώρα» ήταν το καλοκαίρι 2004, τότε που ψυχολογικά, αθλητικά, αλλά και πολιτικά η χώρα βρέθηκε στο υψηλότερο βάθρο. Έκτοτε τα πράγματα αντιστράφηκαν. Στη χρονοσειρά της εθνικής διάθεσης, η ψαλίδα μεταξύ της απαισιοδοξίας και της αισιοδοξίας διευρύνεται διαρκώς.

Σήμερα, η ψυχολογία έχει πατώσει. Και δικαιολογημένα. Η εποχή για τη χώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Τα εθνικά θεμελιώδη μεγέθη έχουν ξεφύγει. Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν ήρθαν ποτέ, η λογιστική βελτίωση των πραγμάτων δεν άντεξε τη δοκιμασία της πρώτης κρίσης που διήλθε η κοινώς λεγόμενη ‘παγκοσμιοποίηση’, το μοντέλο διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης οδηγήθηκε σε πτώχευση.

Το μούδιασμα που προκαλεί η οικονομική αβεβαιότητα και η υπερκατανάλωση των Μέσων Ενημέρωσης επεκτείνεται σε ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού. Η αστάθεια κυριαρχεί. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Τα ερωτήματα σχεδόν αλλόκοτα. Είναι ασφαλείς οι καταθέσεις μας; Τί θα γίνει αν επιστρέψουμε στη δραχμή; Θα τυπωθούν μεγάλα χαρτονομίσματα για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τεράστιες ‘δραχμικές τιμές’ που συναντούμε στην καθημερινότητα μας; [Αυτό και μόνο δεν είναι κακή ιδέα, όχι όμως για την κεντρική οικονομική πολιτική, αλλά για τις ενώσεις καταναλωτών. Να μετατρέψουν, επικοινωνιακά, τις σημερινές τιμές σε δραχμές, έτσι, απλώς και μόνο για να ‘τιμήσουν’ δημοσίως την ακρίβεια… κουλούρι 200 δρχ., καφές και τυρόπιτα 3.500 δρχ., ποτό 7.000, μήλα 1.500 το κιλό, 250.000 δρχ. ο καθαρός βασικός μισθός… και πάει λέγοντας].

Οι προοπτικές έχουν ήδη προδιαγραφεί και περιγραφεί. Η προεξόφληση του μέλλοντος έχει εξαντληθεί από όλα τα χείλη για διαφορετικούς λόγους. Τα κυβερνητικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν περιθώρια κινήσεων και χαρακτηριστικά ηρώων για το τέλος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με σκοπό να γεμίσουν οι άδειες σελίδες των ομιλιών προέδρου και στελεχών, οι οποίοι καλούνται να επιχειρηματολογήσουν με τη φαρέτρα παντελώς άδεια.

Στην χώρα μας κρίση διέρχεται το Κράτος, το οποίο αφού το αποψιλώσαμε, αδυνατεί πλέον να μάς συντηρήσει. Ομοίως, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες είδαν την αγελάδα να αδυνατίζει και το άρμεγμα σταμάτησε. Βέβαια, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο, όπως να διακρίνονται για τις δεξιότητές τους, προσωπικά και επιχειρηματικά. Έτσι, εκείνοι που πρόλαβαν και έκαναν τις μπάζες είναι ασφαλείς. Και για να είναι ασφαλέστεροι, έβγαλαν και μερικά εκατομμύρια ευρώ στην Ευρώπη. Οι υπόλοιποι έμειναν ξέμπαρκοι. Με άδεια τα κρατικά ταμεία και την ποιοτικά ανύπαρκτη οντότητά τους, το μέλλον τους είναι κενό. Έτσι προκαλούν ανεργία, επεκτείνοντας την δυστυχία τους σε εργαζόμενους που τούς εμπιστεύτηκαν.

Αυτά παρατηρούνται σε όλους τους τομείς. Από τη μεταποίηση και την δήθεν βαρειά βιομηχανία της χώρας, τις χιλιάδες παρασιτικές επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες προστατεύονται από τον, πλέον, πολιτικό όρο ‘μικρομεσαίες’, έως και τα ‘μαγαζιά’ της εγχώριας βιομηχανίας της επικοινωνίας, πολλά από τα οποία δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τηλεοπτικών καναλιών συμπεριλαμβανομένων.

Η ευθύνη για την κατάσταση είναι συνολική. Βέβαια, πιο υπεύθυνοι είναι οι εκάστοτε κυβερνώντες, δηλαδή κάποιοι από εμάς, οι οποίοι (με την εξαίρεση των τζακιών που ‘ηγούνται’ των προσπαθειών) κατά καιρούς επιλέγονται να κάνουν κουμάντο.

Πρωτίστως η ευθύνη ανήκει σε όλους εκείνους που έχουν αποτύχει να προστατεύσουν τη χώρα από τις αδυναμίες της, τους πολίτες από την προχειρότητα σκέψης και δράσης, τον εθνικό πλούτο από τη διανομή του σε βολεμένους και ανάξιους, όχι γιατί έχω κάτι εναντίον τους, αλλά διότι οι ιδιότητες αυτές συνοδεύονται από αναποτελεσματικότητα, αδράνεια και εύκολες λύσεις. Οι οποίες όμως δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι, αυτό που μάς έμεινε είναι η πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή. Με οργανωμένο τρόπο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται το μέλλον της χώρας. Αρκετές χώρες που σήμερα αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, κάποια στιγμή στην ιστορία τους «τα άλλαξαν όλα». Κι όσοι θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, ας ψάξουν στο διαδίκτυο έναν διάσημο Ούγγρο με το όνομα Joseph Schumpeter…

Advertisements

3 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης

Ψηφιοποιείστε τις πολιτικές νεολαίες

Τα τελευταία χρόνια οι νεολαίες των κομμάτων μάς έχουν ‘χαρίσει’ πάμπολλες σκηνές απείρου κάλλους, στα αμφιθέατρα και τους δρόμους, τους χώρους συνεδριάσεων και τα αθλητικά venues όπου γίνονται τα συνέδρια των πολιτικών νεογνών του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, την στιγμή που η Αξιωματική Αντιπολίτευση αναζητά τον δρόμο της μετά την εκλογική κατάρρευση, τα εσωτερικά στρατόπεδα των ΟΝΝΕΔιτών πλακώνονται με ιπτάμενες καρέκλες στο ‘έκτακτο συνέδριο’ της οργάνωσης (απ’ όπου και η φωτό).

Δύο είναι τα κυρίαρχα αρνητικά χαρακτηριστικά των νεανικών κομματικών ομάδων: ο φανατισμός και η ενασχόληση με άσχετα πράγματα από εκείνα για τα οποία δημιουργήθηκαν. Φανατισμός γιατί αντί να ζητούν με πείσμα αλλαγές και εκσυγχρονισμό των κομμάτων υποστηρίζουν με πάθος τα σύμβολα του παρελθόντος και το άσχετο της δράσης, γιατί πολλά έχει το μενού της καθημερινότητας των νεαρών, τα οποία ούτε που φαντάζεται ο μέσος πολίτης.

Σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι νέοι στη χώρα μας (και τα τελευταία χρόνια και οι γηραιότεροι) επιλέγουν να απομακρύνονται από τα κόμματα εξουσίας. Τα παλαιοκαθεστωτικά πρότυπα δεν έχουν πέραση πια σε έναν κοινωνικό περίγυρο όπου οι κανόνες και τα ζητούμενα έχουν προ πολλού προσπεράσει την ξύλινη γλώσσα των κομμάτων.

Με λίγα λόγια, η ΟΝΝΕΔ, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, οι νεολαίες των υπολοίπων κομμάτων και προπαντός οι φοιητικές κομματικές παρατάξεις πρέπει να καταργηθούν. Τουλάχιστον ως επίσημα παρακλάδια των κομμάτων. Αν επιθυμούν οι φοιτητές ας πουλούν την σκέψη τους στα κόμματα. Αλλά, γαμώτο, όλο αυτό να μην συνοδεύεται και από πολιτικό νταβατζιλίκι, νταραβέρια με τους πρυτάνεις και σκοτεινές πρακτικές εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Στις παρέες είναι πολλά πράγματα γνωστά, τα περισσότερα των οποίων κινούνται στα όρια της παρανομίας, ή τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Πέρα από αυτά, το κομματικό φοιτηταριό είναι βασική αιτία παρακμής των ελληνικών πανεπιστημίων, τα οποία φυτοζωούν πνευματικά και κοινωνικά.

Σαμαράς και Παπανδρέου εκπροσωπούν την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Φίλοι είναι, ας συνεννοηθούν και να καταργήσουν τα παρασιτικά συστήματα των πολιτικών νεολαιών. Να ξεκαθαρίσουν τις νεανικές παρέες, οι οποίες μολύνονται από νωρίς από τις εκδουλεύσεις, τα ‘μέσα’ και το πελατειακό σύστημα που τούς παραλαμβάνει στην εφηβεία ακόμη.

Αν  θέλουν ανταλλαγή ιδεών να το πράξουν ψηφιακά. Να συναγωνιστούν στο facebook, στα ψηφιακά fora, στο twitter και τα συναφή πεδία κοινωνικής δικτύωσης.

Η ώρα ήρθε και την αρχή πρέπει να την κάνει αυτός που ασχολείται με την αναδιοργάνωση του οίκου του. Όπως ο Αρχηγός Αντώνης… Να θυμηθεί τότε, που έκανε την υπέρβαση… Σήμερα είναι πιο αναγκαίο… αν θέλει να ξεκολλήσσει το κόμμα του από τη δημοσκοπικά χαμηλή μονοψήφια πολιτική επιρροή. Κι ας είναι και αστάθμιστη…

3 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Κίτρινα φαινόμενα

Σήμερα, 2 Μαρτίου 2010, το μεσημέρι, το Σύνταγμα και οι πέριξ δρόμοι έκλεισαν από την αστυνομία για να φιλοξενήσουν μερικές δεκάδες ταξί, που επέλεξαν να σταθμεύσουν στο κάτω μέρος της πλατείας. Διαμαρτύρονταν, με αιτήματα άγνωστα στον μέσο πολίτη – περαστικό. Ουδείς ενημέρωνε ή επιχειρηματολογούσε. Απλώς επιβάρυναν τη ζωή των υπολοίπων συμπολιτών τους, καθήμενοι με φραπεδιές ανά χείρας, εδώ κι εκεί.

Η κατάληψη της Πλατείας Συντάγματος εκτεινόταν από τη γωνία της Σταδίου έως τη Φιλελλήνων. Ήθελαν να καταλάβουν και την Όθωνος, μου είπε ένα όργανο της τάξης, “αλλά δεν τούς αφήσαμε”… Και καλά τούς κάνατε. Ρώτησα κι έναν μεγαλύτερο σε ηλικία και γαλόνια αν θυμόταν ξανά τέτοιου είδους αποκλεισμό της Πλατείας. Μού απάντησε αρνητικά.

Έμ βέβαια, τα τελευταία έξι χρόνια, η κυβέρνηση ΝΔ τούς χάϊδευε κάθε φορά που απειλούσαν με κινητοποιήσεις. Μετρούσαν οι “επικοινωνιστές” του Μαξίμου: τόσες χιλιάδες ταξί επί τόσα άτομα, επί τόσο μέσο όρο τα μέλη της μέσης οικογένειας, και τα ψηφαλάκια ήταν πολλά. Κι έτσι φτάσαμε έως και στη θεσμοθέτηση της κίνησης στους λεωφορειόδρομους. Αν και δεν είμαι σίγουρος. Ελπίζω να μην πρόκαναν και να απέμειναν μόνο τα κυβερνητικά αυτοκίνητα, που εκινούντο δεξιά με ταχύτητα για να προλάβουν τις τελευταίες συσκέψεις της διακυβέρνησης…

Σε ένα μπαρμπρίζ διέκρινα τη φράση “όχι στο ξεπούλημα”. Δεν ήταν σαφές, αλλά δεν στάθηκα… Έχω και προκατάληψη έναντι στην πιο ευνοημένη, προστατευμένη (για πολιτικούς λόγους) επαγγελματική τάξη, η οποία συσσωρεύει μπόλικο μαύρο χρήμα, που κάθε χρόνο αντιστοιχεί σε μία τεκμαρτή φορολόγηση γελοίου ύψους. Για να μην αναφερθώ στις πολλαπλές ταρίφες, την άρνηση εξυπηρέτησης, την αγένεια, τη μπίχλα πολλών οδηγών και αυτοκινήτων, την αυθαίρετη χρέωση των τουριστών, και άλλα πολλά.

Καμμία κοινωνική υπευθυνότητα ή αίσθηση καθήκοντος. Να αλλάξουν ή να φτωχύνουν. Τόσο απλά.

Άσχετο, αλλά σημαντικό από πλευράς νοοτροπίας: Μετά την επιτόπια παρατήρηση του κίτρινου φαινομένου, πήγα να πάρω καφέ από το Via Macchiato στην Όθωνος. Sorry για τη διαφήμιση, αλλά δεν ξέρω άλλο café, το οποίο να μείωσε τις τιμές, τυπώνοντας και νέο τιμοκατάλογο. Αν ξέρετε άλλο εσείς, διαφημίστε το. Έχει σημασία, αν θέλετε στο μέλλον να τον πίνετε και αλλού φθηνότερα…

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Μετανάστες και Ιθαγενείς

Έχετε προσέξει πόσο εύκολα μαθαίνουν να μιλούν ελληνικά οι περισσότεροι ξένοι που ζουν στη χώρα μας; Άνθρωποι από πολλές αφετηρίες, γεωγραφικές, κοινωνικές και οικονομικές, για διαφορετικούς λόγους επιλέγουν την Ελλάδα για να ζήσουν η ζωή τους, ή άλλοι, προκειμένου να ανασυγκροτηθούν, με σκοπό να περάσουν αργότερα σε πιο ανεπτυγμένες κοινωνίες. Εκεί ξέρουν ότι θα τούς προσφερθούν περισσότερες ευκαιρίες ενσωμάτωσης, το κράτος θα είναι πιο ανθρώπινο απέναντί τους και πιο δίκαιο, παρόλο που γνωρίζουν ότι η ζωή θα είναι πιο σκληρή, αλλά συνάμα και πιο ορθολογική.

Βέβαια, συμβαίνει και το άλλο. Αν περάσουν ορισμένα χρόνια, ο ξένος επισκέπτης, που αρχικά βρέθηκε τρανζιτ στην Ελλάδα, δύσκολα εγκαταλείπει τον τόπο που τον φιλοξένησε στο πρώτο φευγιό από την πατρίδα του. Επιμένει και παραμένει στη χώρα της ελευθερίας, παρά την προσωρινότητά του ενώπιον θεσμών και ανθρώπων, σε έναν τόπο όπου οι ιθαγενείς επιθυμούν να μην αναγνωρίζουν τα παιδιά του, παρά το ότι γεννήθηκαν στο έδαφός τους.

Είναι πολλά τα “μη-ελληνάκια” σε όλες, πλέον, τις βαθμίδες του εθνικού συστήματος εκπαίδευσης. Πλήρως ενσωματωμένα στις παρέες, συχνά διακρίνονται για την ευφυία και την κοινωνικότητά τους. Και δεν διστάζουν, σε άπταιστα ελληνικά και με δικαιολογημένα αγριεμένο ύφος να χρησιμοποιούν με αφοπλιστική ακρίβεια λέξεις όπως ‘αδικία’, ‘ισότητα’, ‘δικαιοσύνη’.

Είναι λέξεις που πληγώνουν αυτόν εδώ τον τόπο και την ιστορία του. Μία χώρα, που πάντοτε υπήρξε προορισμός ξένων, πολλοί εκ των οποίων παρέμεναν για πάντα, μάθαιναν τη γλώσσα, τις συνήθειες, καταφέρνοντας να απορροφούν στωϊκά και με χαμόγελο τα εθνικά μας ελαττώματα.

Είναι η “ελληνοποιητική δύναμη της ελληνικής γης” (όπως έλεγε και ο Αμερικανός αρχαιολόγος John Caskey), που ποτέ δεν έπαψε να ισχύει και ποτέ δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Σε συμφωνία με την προαιώνια αρχή, που ήθελε Έλληνες να είναι “όλοι όσοι ομιλούν την ελληνική γλώσσα, σέβονται την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του ελληνικού έθνους, μετέχουν της ελληνικής παιδείας και θάπτουν τους ηρωικούς νεκρούς τους με την ελληνική σημαία”.

Όμως, ο σεβασμός στη δύναμη του τόπου είναι ψιλά και δυσανάγνωστα γράμματα για τους πολιτικούς που πασχίζουν να παράξουν ιδεολογήματα και πολιτικό λόγο μόνο και μόνο για να δηλώσουν την ύπαρξή τους. Τα πράγματα όμως αλλάζουν, και όποιος δεν αλλάζει, μπορεί να μην βουλιάξει, το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξεχωρίσει. Θα τον απορροφήσουν τα στερεότυπα του ενός συγκυριακού δήθεν πατριωτισμού που πιστεύει στην “καθαρότητα”. Τίνος άραγε; Ας κοιτάξει λίγο την προέλευση που είχαν οι Πλακιώτες της παλιάς εποχής και μετά τα λέμε…

Άραγε πόσο αξίζουμε εμείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς, τη γη που πατάμε και συχνά κακοποιούμε μέσα από τη στρεβλή εντύπωσή μας για τα πράγματα; Σίγουρα όχι περισσότερο από τα παιδιά των ξένων που μιλούν ελληνικά, αγγλικά, αλλά όχι τη μητρική τους γλώσσα, γιατί γεννήθηκαν εδώ, στην Ελλάδα…

* Το σημερινό κομμάτι είναι αφιερωμένο σε μία καλή φίλη, που έχει θητεύσει σε καίρια πόστα στην πολιτική και η σκέψη της είναι έξαλλη από την υποκρισία των ημερών.

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Χαμένες ιδέες

desert-walkΠόσοι Έλληνες θεωρούν απαράδεκτη την απεργία των λιμενεργατών, οι οποίοι αντιστέκονται στην απώλεια των στρεβλών κεκτημένων τους; Εισοδήματα κατά μέσο όρο 150.000 ευρώ ετησίως, μίζες και διαφθορά, κληρονομικά δικαιώματα στην εργασία, όλα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά εργαζομένων στην Ελλάδα στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Επαναλαμβάνω: πόσοι συμπολίτες μας θεωρούν τη δράση αυτής της εργασιακής μικροομάδας αντικοινωνική; Αν δεν είναι έμποροι και εισαγωγείς, που θίγονται άμεσα από την ακύρωση της οικονομικής τους δραστηριότητας, κατά πόσο ο μέσος πολίτης νοιάζεται για τέτοιου είδους εξώφθαλμα φαινόμενα παρακμής;

Δεν έχω υπόψη μου δημοσκόπηση στην οποία να έχει τεθεί το ερώτημα περί της υποστήριξης, αδιαφορίας ή απόρριψης των απεργιακών κινητοποιήσεων από την ελληνική κοινωνία. Θα είχε ενδιαφέρον όμως ένα απλό ερώτημα καταγραφής της θετικής, ουδέτερης ή αρνητικής στάσης των πολιτών; Μήπως θα έπρεπε να διερευνηθεί η όλη κατάσταση με άλλου είδους ερώτημα όπως: Θα θέλατε να είσαστε στη θέση τους; Οι απαντήσεις ίσως και να προκαλούσαν έκπληξη στους στατιστικούς αναλυτές. Ή μία ερώτηση που θα προκαλούσε, στη βάση της ειλικρίνειας, θα ήταν: ‘πόσο αντικοινωνικό λαμόγιο νοιώθετε;’ Με υποθετικά δεδομένη την ειλικρίνεια των ερωτώμενων, οι απαντήσεις μπορεί και να άλλαζαν την εντύπωσή μας για τα πράγματα, ίσως και το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας.

Και αυτό είναι κάτι που ευρύτερα λείπει από τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες, συνήθως εξυπηρετούν τις παραγγελίες των πελατών τους (κανάλια, εφημερίδες, πολιτικούς). Και είναι φυσικό. Κατά πόσο όμως αυτοί οι ‘παίκτες’ επιθυμούν να αναζητήσουν την αλήθεια, να ψάξουν σε βάθος τις τάσεις που κυριαρχούν ή σχηματίζονται στην κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους; Η απάντηση είναι ‘λιγότερο απ’ ότι θα έπρεπε’, δεδομένης της ευθύνης που και οι τρεις αυτές κατηγορίες έχουν για την πορεία της πνευματικής και πολιτιστικής συνοχής του εγχώριου ανθρώπινου κεφαλαίου.

Στην αναζήτηση των σύγχρονων ιδεών και απόψεων, μύχιων και φανερών στηρίζεται η επιτυχία κάθε μορφής κοινωνικής και πολιτικής ηγεσίας και διακυβέρνησης, είτε αυτό αποτελεί μία νέα προσπάθεια που προωθείται από μία ομάδα σύγχρονων ανθρώπων πάνω σε ένα αλυσιτελές και παρωχημένο σύστημα του παρελθόντος, είτε είναι μία πολιτική προσωπικότητα που αναδύεται από τον απέναντι χώρο και αναζητά τον βηματισμό της στην πορεία προς την κατάκτηση της ‘κυβερνησιμότητας’.

Η εθνική αυτογνωσία, δηλαδή, είναι το κλειδί και το πρώτο βήμα προκειμένου όλοι οι Έλληνες να …συναινέσουν να προοδεύσουν…

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Tι χρειάζεται η ΝΔ για να προχωρήσει

KK in OppositionΗ απάντηση που όλοι αβίαστα σκέφτονται είναι έναν/ μία αρχηγό που να μπορεί να ανασυντάξει το κόμμα της ΝΔ, να διευθύνει αποτελεσματικά τον διάλογο για τη νέα κεντροδεξιά πλατφόρμα, να αναδιοργανώσει τους τοπικούς πυρήνες ανά την Ελλάδα, να κερδίσει εκλογές, κ.λπ., κ.λπ.

Σωστά όλα αυτά και κάπως αυτονόητα. Εξού και το φαινομενικό αδιέξοδο που αισθάνονται οι οπαδοί, μπροστά στη «ζωή χωρίς τον Καραμανλή», όχι λόγω έλλειψης προοπτικών, αλλά λόγω του σοκ που εγκυμονούσε η κάλπη και της ασυνήθιστης διάθεσης του ηγέτη να αποχωρήσει με βιασύνη. Άλλος ένας λόγος είναι και η έλλειψη ανανέωσης, παρά το εκλογικό αποτέλεσμα, το οποίο άφησε εκτός νέους που δεν πρόκαναν. Δηλαδή η ΝΔ έχασε και τα πρόσωπα έμειναν σχεδόν τα ίδια.

Παρά ταύτα, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι το κύριο που χρειάζεται η παράταξη της ΝΔ προκειμένου να ορθοποδήσει, να οργανωθεί και να διεκδικήσει με αξιώσεις την επάνοδο στην εξουσία.

Αυτό που χρειάζεται είναι πολιτικό R&D. Για όσους παραξενεύονται, εννοώ πολύ απλά την έρευνα και ανάπτυξη, στις ιδέες, τις πρακτικές, τις παραμέτρους της κεντροδεξιάς ιδεολογικής πλατφόρμας (η οποία, υπενθυμίζω, είναι και κεντρώα και δεξιά) στον τομέα του πολιτικού και προγραμματικού λόγου, ακόμη και στα πρόσωπα (για να αντιμετωπιστεί και η παρωχημένη εικόνα των ηττημένων που παρελαύνουν στα τηλεπαράθυρα).

Και βέβαια στη συνέχεια, χρειάζεται πλατφόρμα εφαρμογής όλων αυτών στο επίπεδο της πολιτικής καθημερινότητας. Εκεί δηλαδή που χάθηκε η μάχη, όχι τον Οκτώβριο 2008 στη ΔΕΘ (τότε ‘κτυπήθηκε’ η εικόνα Καραμανλή), αλλά από την Άνοιξη 2005, όταν η αίσθηση των Ελλήνων για τα πράγματα αναποδογύρισε – με τους πολίτες να αισθάνονται ακριβώς το αντίθετο σε σχέση ακριβώς με έναν χρόνο πριν, δηλαδή την Άνοιξη 2004.

Η «πολιτική έρευνα και ανάπτυξη» είναι απαραίτητη σε όλους τους τομείς της κεντροδεξιάς πολιτικής. Με ξεχωριστά, διακριτά στάδια, που απαιτούν χρόνο και μέθοδο. Με ουσιαστική αναζήτηση και επεξεργασία ιδεών, αρχών και κειμένων και την σύσταση κυλιόμενης κυβερνητικής πρότασης, σε πολλαπλά επίπεδα ανάλυσης, πάνω στην οποία θα κτιστεί η άσκηση αντιπολίτευσης και οι εναλλακτικές προτάσεις. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ιδιαίτερα αν οι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης επιθυμούν να ακολουθήσουν το ΠΑΣΟΚ κατά πόδας, τόσο προγραμματικά, όσο και στον τομέα της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Το σημείωμα αυτό περιλαμβάνει τίτλους και παραινέσεις. Για τις λεπτομέρειες θα επανέλθουμε. Άλλωστε το greek story είναι ιδαιτέρως πολιτικό, διαχρονικό και πολύ ενδιαφέρον…

3 Comments

Filed under Πολιτική