Tag Archives: Ηγεσία

Απλοί πολιτικοί και ηγέτες

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Μερικές φορές στην Ελλάδα, εκείνοι που θεωρούνται ηγέτες είναι στην ουσία ισάξιοι με ένα προικισμένο υπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. Ας πούμε, με ποιόν Έλληνα θα συγκρίνατε τον Μίλιμπαντ (τον έμπειρο) ή τον Όσμπορν; Δύσκολη ερώτησηακόμη πιο δύσκολη είναι η απάντηση. Συνήθως καταφεύγουμε σε υπεκφυγές περί διαφορετικών συνθηκών, κουλτούρας αλλά και τρόπου σκέψης των πολιτών.

Όταν οι συνθήκες οδηγούν σε αλλαγές, η διάδοχη κατάσταση διέρχεται περίοδο χάριτος. Για όλους. Κόμματα, αρχηγούς, ακόμη και απλούς υπουργούς, οι οποίοι είθισται στη χώρα μας να παραλαμβάνουν απλώς τα έπιπλα του ορόφου τους (μερικές φορές λείπουν κι αυτά), και να αρχίζουν τα τηλέφωνα, μπας και προσπαθήσουν να ξεφυτρώσουν κανένα ξέμπαρκο στέλεχος στον τομέα που ανέλαβαν.

Η περίοδος αυτή έχει τελειώσει προ πολλού, παρά τον πρόσφατο ανασχηματισμό. Ο Γιώργος Παπανδρέου κλείνει έναν χρόνο στο Μαξίμου (αν και μερικοί ορκίζονται ότι οι συνεχόμενες ημέρες παρουσίας είναι ελάχιστες), ο Αντώνης Σαμαράς συμπληρώνει σχεδόν το ίδιο διάστημα στα ηνία της ΝΔ. Κάποτε και οι δύο θα πρέπει να δείξουν τι αξίζουν. Ο πρώτος, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, μετά «τη διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία», ο δεύτερος, να σταθεροποιηθεί από τις ταλαντεύσεις που προκάλεσε η άνοδος στην κομματική κορυφή.

Αυτό είναι το λογικό, το αναμενόμενο, για τους πολιτικούς που επιθυμούν να γίνουν ηγέτες σε καιρούς δύσκολους. Θα πρέπει να αναδειχθούν μέσα από μικρές νίκες, κεκτημένα της πολιτικής καθημερινότητας, αλλά και να ανταποκριθούν σε εθνικές ευθύνες, ισορροπώντας μεταξύ εφηρμοσμένης πολιτικής και επικοινωνίας, κάτω από το μικροσκόπιο των περιστάσεων. Ιδιαίτερα όταν θεωρούνται υπεύθυνοι για το χάλι των ημερών.

Στην Ισλανδία, την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και τη Σκανδιναβία, ο πολιτικός που θα πιαστεί να χρηματίζεται οδηγείται στη φυλακή. Στην Κίνα μπορεί και να τον εκτελούν, χρεώνοντας τη σφαίρα στην οικογένεια. Στην Αγγλία παραιτούνται για λιγότερο σημαντικούς λόγους. Αν είναι υπεύθυνος για την καταστροφή της εθνικής οικονομίας, λόγω ανικανότητας ή οκνηρίας, διαπομπεύεται και η πολιτική του καριέρα τελειώνει.  Στην Ιαπωνία θα αυτοκτονούσε, για να αποσυμπιέσει τον λαό του.

Στην Ελλάδα υπάρχει η παραγραφή για όλες τις περιπτώσεις. Ο αυτοματισμός που δημιουργεί τις δικαιολογίες, τα «πειστικά» επιχειρήματα, που συμμερίζεται, ή όχι, το ακροατήριο, ανάλογα με το κομματικό «πιστεύω».  Το «έσχες», που σπάνια συνοδεύεται από το «πόθεν», το «ηθικό», που στηρίζει την ύπαρξή του στο ορισμό του «νόμιμου».

Ο χρηματισμός, η ανικανότητα, ακόμη και η οκνηρία είναι φαινόμενα παρακμής. Ιδιαίτερα όταν διαχειρίζεσαι τον «δημόσιο κορβανά». Αν πιαστείς πασαλειμένος στο μέλι, το σίγουρο είναι ότι το έγλυψες με λαιμαργία. Το πιθανότερο είναι ότι το έχεις απολαύσει και στο παρελθόν, χωρίς να σε ανακαλύψουν.

Αν δεν προλάβεις να κυβερνήσεις ή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό στον ορίζοντα, το μέλι βρίσκεται μακρυά. Σε περιπτώσεις δε, λιτότητας και έκτακτων μέτρων είναι τόσο λιγοστό, που δεν επαρκεί ούτε για τις ίδιες τις μέλισσες. Το πιθανότερο είναι όταν αναλάβεις, να βρεις άδεια τα βάζα. Άρα, παραμένεις καθαρός και χρησιμοποιείς τις ικανότητές του να «προσβάλεις» όπου μπορείς το αντίπαλο στρατόπεδο, προκειμένου να γλυτώσεις από το κρύο και να καταλάβεις τα ζεστά καταλύματα.

Αυτή είναι η λειτουργία της πολιτικής. Ανεξάρτητα από τις ανάγκες της χώρας. Επικρατεί η ανάγκη του επαγγέλματος, το οποίο διατηρεί στον αφρό ανεκδιήγητους τύπους, οι οποίοι περνούν από την ανυπαρξία στη δόξα και πίσω πάλι, ανασυντάσσονται, και από απομεινάρια ενός συστήματος ευδοκιμούν σε στελέχη έτοιμα για διακυβέρνηση. Πέριξ του νέου αρχηγού, ο οποίος έχει να αποδείξει πολλά. Ακόμη. Προτού οι παρατηρητές αποφανθούν ότι πραγματοποίησε το peak της πολιτικής απόδοσης και ευρεσιτεχνίας. Όπως για παράδειγμα με τη χρήση της γκρίζας διαφήμισης σε καιρό ειρήνης.

Παράξενα πράγματα. Για τον μέσο πολίτη. Διότι για τους επικοινωνιολόγους ίσως να θεωρήθηκε και επιτυχία…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Στο μυαλό του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Είσαι από καλή οικογένεια με περπατησιά στην ιστορία του Έθνους.

Έχεις χαρακτηριστικά που προσωπικά σε κάνουν να νοιώθεις υπερήφανος, άρα σού προσδίδουν και αυτοπεποίθηση.

Στο παρελθόν περισσότερο, αλλά και τώρα, έχεις δει τα βλέμματα συγκίνησης των γηραιότερων, αλλά και μερικών νέων, όταν σε κοιτούν χαμογελαστά με καθαρότητα.

Σήμερα, οι κομματικές αίθουσες σε χειροκροτούν, η κίνησή σου στον χώρο έχει επιταχυνθεί, το βλέμμα έχει σκληρύνει. Ο ηγέτης προσπαθεί να βγει από το καλούπι του χθες.

Παρέλαβες μία Παράταξη καταρρακωμένη, έτοιμη να κάνει ό,τι τής πεις.

Η δυνατότητά σου για αλλαγές ήταν αυξημένη, τουλάχιστον του τύπου που απαιτεί το σύγχρονο, μοντέρνο κόμμα της Ευρώπης του 2010. Έχεις μπροστά σου επιτυχημένα παραδείγματα Άγγλων, Γάλλων, Γερμανών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την πολιτική με επιστημοσύνη.

Έχεις την ευκαιρία να γράψεις πολιτική ιστορία, με την άνευ προηγουμένου ανανέωση και εκσυγχρονισμό του κομματικού οργανισμού και την σταθεροποίηση του βηματισμού του.

Η Κυβέρνηση έχει να διαχειρισθεί την σημαντικότερη εθνική οικονομική κρίση της τελευταίας 35ετίας, μερίδιο ευθύνης – κυρίως λόγω αδράνειας – έχει ο προκάτοχός σου (τί καλύτερη συγκριτική γραμμή εκκίνησης).

Η Αντιπολίτευση που πρέπει να κάνεις, αν και εκ πρώτης όψεως άχαρη, για τον προσεκτικό παρατηρητή είναι μοναδική ευκαιρία εκπαίδευσης και ποιοτικής αναβάθμισης του κομματικού μηχανισμού που διαθέτεις.

Η ‘κρίση’ της Παράταξής σου είναι – στην ουσία – η ευκαιρία σου. Μία και, λόγω της κακής συγκυρίας, ίσως και η μοναδική.

Αντί, λοιπόν να εξερευνήσεις το πολύ ενδιαφέρον τοπίο – ενδιαφέρον, βέβαια, για όσους ασχολούνται κατ’ επάγγελμα με την πολιτική και δεν ‘τρέχουν’ για τα προς το ζειν – λες και πράττεις τα ακόλουθα:

  1. Αναφέρεσαι – κατά την εσωκομματική διαδικασία – πάνω από μία φορά στον πολιτικό εγκλεισμό σου κατ’ οίκον, όπου ‘επί οκτώ χρόνια κοιτούσες τους τοίχους του σπιτιού σου’. Καθόλου ελπιδοφόρο μήνυμα από έναν ηγέτη να ομολογεί ότι ήταν στο ψυγείο (όποια κι αν είναι η θυμική αντίδραση που προκαλεί η έμμεση υπενθύμιση του πολιτικού διώκτη σου).
  2. Κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής προεκλογικής περιόδου απέχεις από κάθε τι το καινοτομικό και μοντέρνο, αγνοώντας τη νέα γενιά. Με την συντηρητική εικόνα που εκπέμπεις σε ιδέες και στυλ, κερδίζεις τους μεγαλύτερους – σε ηλικία – συμπολίτες σου, χάνεις τους νέους και τις νέες, που σε θεωρούν μιας άλλης εποχής. Απομένουν να σε θαυμάζουν οι ‘οργανωμένες’ με τον ξύλινο λόγο.
  3. Αναλαμβάνεις (με το καλό) αρχηγός και δεν κάνεις 2-3 εντυπωσιακές κινήσεις – με το καλημέρα – που να αποπνέουν ανανέωση και να δημιουργούν την εντύπωση ότι τα πράγματα άλλαξαν.
  4. Χάνεις τις πρώτες 100 ημέρες με τετριμμένα και μηδενικής αξίας επικοινωνιακούς συμβολισμούς και μηνύματα, εκπέμποντας μία εσωτερική διελκυστίνδα πρώην και νυν στελεχών για την κατάληψη κομματικών θέσεων.
  5. Χρησιμοποιείς την παραδοσιακή τεχνική της ανταμοιβής των κομματικών προσπαθειών φίλων, αλλά και εχθρών, προκειμένου να τούς πλησιάσεις.
  6. Στις 200 ημέρες από την ανάληψη της αρχηγίας σου, το κοντέρ παραμένει στο μηδέν. Δεν έχει αλλάξει ούτε η πληροφορική υποδομή του κόμματος, ενώ το απόλυτο ψηφιακό εργαλείο σου, ο δικτυακός τόπος του κόμματος παραμένει τόπος για μαστορέματα.
  7. Διορίζεις παλαιές μορφές σε καίριες θέσεις, οι οποίοι έχουν σημεία αναφοράς την προηγούμενη αρχηγία ή το παλιό σου κόμμα. Την ίδια στιγμή, μία περίεργη κίνηση πολιτών σε πλαισιώνει, η οποία επιχειρηματολογεί λες και ήρθε το τέλος του κόσμου (για να δώσει αξία στην ύπαρξή της) και ταυτόχρονα παραμένει στο σκοτάδι για τον πολύ κόσμο.
  8. Διατάσσεις εκλογική ετοιμότητα (ας αφήσουμε στην άκρη την άρνηση του Μνημονίου) σε ένα κόμμα, το οποίο προέρχεται από βαρειά ήττα, νοιώθει εργασιακή ανασφάλεια και η ψυχολογία βρίσκεται κάτω του μηδενός.
  9. Πραγματοποιείς Τακτικό Συνέδριο 7 μήνες μετά την εκλογή σου, διενεργώντας απλώς μερικές αλλαγές στο Καταστατικό και την ονομασία των οργάνων, που – να είστε σίγουροι – δεν ενδιαφέρουν ούτε τους εργαζόμενους το Κόμμα, οι οποίοι, άντε να αλλάξουν τα ταμπελάκια στα ντοσιέ αρχειοθέτησης (μπορεί και όχι).
  10. Επιλέγεις τον νέο Γραμματέα σου δια βοής (βλ. Σοβιέτ) και ανακοινώνεις ότι μετακομίζεις στη Συγγρού, πεντακόσια μέτρα από το θαλάσσιο μέτωπο σε ορόφους που έχουν ως footer το κατά άλλα συμπαθές μαγαζί Saturn και ως header τον ‘Babis Vovos’.

Διαπιστώσεις χωρίς συνέχεια, εδώ και παραπέρα.

Δεν μπορώ να πω, και ο Μπαϊρακτάρης ως σημείο εκκίνησης του αγώνα κατά των νταβατζήδων με είχε ξενήσει. Αλλά η σημειολογία της Συγγρού (λέγε με ‘Αμφιθέα’) με αφήνει άναυδο.

Άγνωσται αι βουλαί, θα μού πείτε. Μα γι’ αυτό επιλέγω την παράθεση απλώς διαπιστώσεων και δεν προχωρώ σε περαιτέρω σχολιασμό, διότι, μέσα σ’ όλα, πάντα συμπαθούσα τον Αντώνη. Ως άνθρωπο.

Ως ηγέτη δεν τον έχω σκεφτεί ακόμη. Αλλά προσπαθώ. Εντατικά…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

So, you think you can lead…

Στην ζωή και στην πολιτική, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των ανθρώπων καθορίζουν την πορεία τους, τις επιλογές τους, τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, εθνικής ή άλλης, η ικανότητα ενός προσώπου να ηγείται μιας χώρας, ή μιας παράταξης, αλλά και να να πορεύεται στη βάση αρχών και αξιών, σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότητα της πρακτικής πλευράς των ατομικών και συλλογικών επιδιώξεων αποτελεί το απόλυτο ζητούμενο της εποχής μας.

Σε σχετικά πρόσφατη ψηφιακή έκδοση του κεντροαριστερού αγγλικού Demos γίνεται εκτενής αναφορά στα γραπτά του Αριστοτέλη. Εκεί συνδυάζονται τα ‘Ηθικά Νικομάχεια’ με την αναπτυσσόμενη φιλοσοφία των οικονομικών της ευδαιμονίας (happiness economics), την τελευταία τάση της ολιστικής προσέγγισης της οικονομικής ανάπτυξης μέσα από την καθημερινότητα. Ναι, οι Άγγλοι του Γκόρντον, του Ντέιβιντ και του Νίκ διαβάζουν εκτενώς και παράγουν ιδέες και πολιτική υψηλού επίπεδου και χρηστικότητας.

Στη νέα αυτή θεώρηση, η ‘καλή ζωή’ είναι πολλά περισσότερα από την ικανότητα των νοικοκυριών να παράγουν χρήματα. Είναι ο τρόπος που βλέπουμε την ίδια τη ζωή, η έννοια της ανάπτυξης, της ατομικής και συλλογικής προόδου, η ανάπτυξη ικανότητας να ζούμε χωρίς να επιβαρύνουμε τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον που μάς φιλοξενεί.

Σε μία τέτοια νοοτροπία οδηγεί τους Έλληνες η αποδοτική έξοδος από την κρίση τους. Όπως αποδείχθηκε σε όλα τα επίπεδα, πέρα από τη ζωή με δανεικά, η ελληνική κρίση είναι πρωτίστως κρίση αξιών και νοοτροπίας. Διεθνώς, το concept ήταν πιο διευρυμένο και αφορούσε ένα βίαιο μάθημα σχετικά με τους τρόπους που χρησιμοποιούμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, του ανθρώπινου κεφαλαίου συμπεριλαμβανομένου.

Συχνά, άλλου είδους κρίσεις, για διαφορετικούς λόγους από τους προηγούμενους πλήττουν και τον χώρο της πολιτικής, ως αντανάκλασης, σε ένα βαθμό, της εικόνας της κοινωνίας. Αυτό ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα. Ως ευρωπαίοι ουραγοί στους οικονομικούς δείκτες, αλλά και από πλευράς στάσης ζωής. Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης η Ελλάδα διερχόταν διάφορες μορφές ‘πολιτικών κρίσεων’, κάθε φορά με τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε εποχής. Πάντα επιβίωνε, with other people’s money. Η πολυτέλεια αυτή εξαφανίστηκε, μαζί με την αξιοπιστία της πολιτικής όταν ξαφνικά τα νούμερα δεν έβγαιναν.

Σήμερα τα πράγματα μπορούν, και πρέπει να αλλάξουν. Οι ικανές ηγεσίες οδηγούν τους πολίτες έξω από την κρίση, στο φως. Εκείνοι που το πιστεύουν πρέπει να είναι σε θέση να το εφαρμόσουν. Πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες και στεβλώσεις που πηγάζουν από τον επαγγελματισμό της πολιτικής. Η ικανότητα κάποιου να είναι συνάμα και καλός χαρακτήρας, να νοιάζεται δηλαδή για τον τρόπο που ενεργεί, μπορεί να αποβεί σωτήριος συνδυασμός για μία χώρα, που, καιρό τώρα, αναζητά το άλμα προς τα εμπρός…

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

George and Antonis

Και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ γίνεται κατανοητό ότι, εν μέσω κρίσης, τα πολιτικά μηνύματα που εκπέμπονται έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη βαρύτητα και συνοδεύονται από αυξημένη πολιτική ευθύνη. Η αυτονόητη συναίνεση με τίτλο τη διαφθορά ήταν το προοίμιο του συνεργατικού ανταγωνισμού που πρόσφατα εγκαινιάστηκε στην ελληνική πολιτική από δύο ηγέτες, που κάποτε μοιράστηκαν την ίδια φοιτητική στέγη και των οποίων οι κοσμοθεωρίες ανθίστανται στις συνήθεις μικροκομματικές σκοπιμότητες. So far so good, που θα έλεγαν και οι υπόλοιποι συμμαθητές, τότε, την εποχή της αμφισβήτησης, όπου οι ιδέες ήταν, ακόμη, το κύριο πεδίο της αντιπαράθεσης.

Σήμερα, πολλά χρόνια μετά, οι δύο ηγέτες μοιράζονται το ίδιο τρακ. Ο George το βιώνει ως τρακ διακυβέρνησης (παρατεταμένο είναι η αλήθεια), αυτοοργάνωσης και υποστήριξης αγνών πολιτικών ιδεών, που τις βλέπει ήδη να ροκανίζονται από την σκληρή πραγματικότητα. Ο Antonis, από το άλλο μέρος βρέθηκε σαν σε ασανσέρ στο Τόκιο που τον εκτόξευσε από το υπόγειο στο penthouse σε χρόνο ελάχιστο. Μαζί του συμπαρασύρθηκαν, χαμένοι στη μετάφραση και ορισμένοι εκκολαπτόμενοι μικροηγέτες-βουλευτές, οι οποίοι, έκτοτε, αναζητούν, μαζί με τον αρχηγό τον δρόμο της νέας πολιτικής που θα σβήσει από το μυαλό των Ελλήνων την ανάμνηση των δέκα μονάδων που τους χωρίζουν από το νήμα της διακυβέρνησης.

Ο Σαμαράς βιώνει την κατακόρυφη άνοδο σε τοίχους που τού ήταν ξένοι, που ξεκλείδωσαν δύσκολα εκείνη τη νύχτα της 29ης Νοεμβρίου, όταν η αντίπαλος, ακούγοντας τα αδυσώπητα μηνύματα από τις κομματικές κάλπες, κούνησε το τάβλι. Μπορεί να ήταν έτοιμος για την ηγετική θέση, ίσως όμως δεν ήταν έτοιμος για το χάος που παρέλαβε.

Ομοίως και ο παλιός συμμαθητής του. Γνώριζε τα προβλήματα, δεν εξεπλάγη, αλλά πίστευε ότι μπορούσε κάπου να πατήσει για να ξεκινήσει να εφαρμόζει τις νέες στρατηγικές που ο Κώστας είχε αμελήσει. Όμως όχι, η πραγματικότητα ήταν σκληρή. Ίσως, τελικώς, να νοιώθει κι αυτός όπως ο Κώστας, όταν έπιανε το νήμα και τα προβλήματα από εκεί που τα είχε αφήσει ο άλλος Κώστας, τον Μάρτιο 2004.

Τα τελευταία έξι χρόνια, οι Έλληνες δοκίμασαν την κεντροδεξιά πολιτική σε κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό, η βελτίωση της ζωής των πολιτών οριακή (αν όχι μηδενική), οι «αλλαγές και μεταρρυθμίσεις» ατελέσφορες, τα επιτεύγματα στην εθνική οικονομία λογιστικά, τα οποία σκόρπισαν στους ανέμους της διεθνούς κρίσης. Σήμερα ξεκινά μία νέα προσπάθεια, με το ίδιο στόχο. Από την ίδια, αν όχι χειρότερη αφετηρία. Και οι Ευρωπαίοι κοιτούν παραξενεμένοι, ανακαλύπτοντας κάτι που τούς εξόργισε. Κάτι που είχε εξοργίσει και πολλούς από εμάς: Τα έξι χρόνια που πήγαν χαμένα.

Έτσι, οι Ευρωπαίοι φίλοι μας προσβλέπουν στον George και τον Antonis να συμμαζέψουν, για πρώτη φορά, όλον αυτόν τον τραχανά, που η νεοελληνική πραγματικότητα έχει απλώσει κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης… Έργο δύσκολο, κυρίως νοοτροπίας. Ηγετών και πολιτών…

2 Comments

Filed under Ηγεσία

Η Ντόρα, ο Αντώνης και οι άλλοι

three plus oneΣε περίπου 15 ημέρες, τα μέλη της ΝΔ και οι φίλοι που θα εγγραφούν ως μέλη και θα ψηφίσουν στις κομματικές κάλπες θα εκφραστούν πολιτικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ντόρα ή Αντώνης; Εκεί ανήκουν και οι ψήφοι διαμαρτυρίας που θα συλλέξει ο Ψωμιάδης, ο οποίος κινούμενος στην σκιά των πρωταγωνιστών και δεξιότερα του Σαμαρά, κατοχυρώνει ποσοστό που ιδεολογικά θα μπορούσε να ανήκει στον ‘αρχηγό Αντώνη’.

Η υποψηφιότητα Ψωμιάδη θα ευνοούσε ιδιαιτέρως την Ντόρα αν – όπως διαφαινόταν στην αρχή – η ‘ψηλή’ μπορούσε να καθαρίσει την υπόθεση από τον πρώτο γύρο. Ψαλίδιζε δύναμη από Σαμαρά, ιδιαίτερα στη Μακεδονία, όπου παραμένει ισχυρό το Σκοπιανό ζήτημα, και με την προϋπόθεση ότι ο Μεσσήνιος δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει δυναμική, το φίνις θα ήταν νοκ άουτ στον πρώτο γύρο για την πλευρά Μπακογιάννη.

Όμως, μετά την προσχώρηση Αβραμόπουλου, τα πράγματα άλλαξαν. Παρόλο που – όπως λέγεται – ο δεύτερος δεν μετέφερε και μεγάλο πολιτικό βάρος προς το στρατόπεδο Σαμαρά, η κίνηση αυτή έδωσε το σύνθημα για την επικοινωνιακή αντεπίθεση των Σαμαρικών, που πολύ γρήγορα κατεγράφη στα γκάλοπ που ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων επιμένουν να διενεργούν.

Η Ντόρα χρειάζεται όλη τη δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει το επόμενο διάστημα έως την πρώτη κάλπη και αναλόγως του εύρους του αποτελέσματος, η τελική μάχη θα δοθεί την εβδομάδα που ακολουθεί έως το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου, όπου θα εκλεγεί η νέα ηγεσία του κόμματος. Το door to door εντατικοποιείται, τα επιχειρήματα αναπτύσσονται με ένταση. Η ίδια, αν και σε κάποιο βαθμό επανασυσπειρώνει τον λεγόμενο μεσαίο χώρο που η ΝΔ είχε απωλέσει από πολύ νωρίς κατά την διακυβέρνηση Καραμανλή, υπολείπεται σε διείσδυση στη βαριά δεξιά πτέρυγα. Όμως εκεί δεν είναι μόνη. Υπάρχει το κριτήριο της κυβερνησιμότητας, που έχει τραβήξει πολλούς προς το στρατόπεδο Μπακογιάννη, ενώ, λίγο πιο πέρα κινείται ο ένοικος της γκαρσονιέρας της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, ο οποίος, έχοντας για καιρό προστατέψει την εικόνα του, πετυχαίνει και εκφράζει νέο, έξυπνο (και όπως πάντα αποτελεσματικό, επικοινωνιακά) πολιτικό λόγο, κινούμενος ως προκεχωρημένο φυλάκιο μέσα στην καρδιά της δεξιάς παραταξιακής συνείδησης. Επιχειρηματολογεί υπέρ της Παράταξης, όπως έπραττε πάντα και συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας και προτείνει τη λύση Μπακογιάννη.

Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι. Άλλωστε η φιλοσοφία της Ντόρας, που είναι περισσότερο κεντρώα από δεξιά, μπορεί να αποτελέσει το μέσο εξαγνισμού του αρχηγού του ΛΑΟΣ, ο οποίος με ταπεινότητα να επανενωθεί με τη μητέρα-παράταξη. Απ’ ότι φαίνεται, στόχος είναι η επάνοδος Καρατζαφέρη, έστω και ως προοπτική, που επισήμως δεν επικροτείται, να λειτουργήσει λυτρωτικά στο θυμικό της παραδοσιακής βάσης και να υπερκεράσει τη δυναμική Σαμαρά – Αβραμόπουλου.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, για την επόμενη ημέρα, ο αριθμός των οπαδών που θα ψηφίσουν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ήδη έχει καταγραφεί η αδιαφορία περίπου 1 εκατομμυρίου ψηφοφόρων που αποχώρησαν από την «πλατειά κοινωνική συμμαχία». Και βέβαια, πολύ μεγάλη ήταν και η αποχή από τις κάλπες. By the way αυτό σημαίνει ότι ‘το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου’ έχει πιάσει οροφή, σε μία πολύ κακή στιγμή για τη ΝΔ, πολιτικά και εκλογικά. Η ψύχραιμη εκλογική ανάλυση, μαζί με το παρατεταμένο τρακ της πρώτης Κυβέρνησης Παπανδρέου, που, προς το παρόν εισπράττει το ανάθεμα των Βρυξελλών, δίνει σε ορισμένους ελπίδες για ανοιξιάτικα εκλογικά παιχνίδια.

Αυτός είναι ένας άλλος ένας λόγος που η ΝΔ πρέπει να βρει γρήγορα την περπατησιά της. Με παπούτσι ή γόβα, η δυναμική αντιπολίτευση μάς κάνει όλους καλύτερους…

3 Comments

Filed under Ηγεσία

Τα χέρια του μαέστρου έμειναν μετέωρα

Βρισκόμαστε μόλις στη δεύτερη ημέρα ημέρα της προεκλογικής περιόδου και η ΝΔ δείχνει ξεκάθαρα γιατί έχει απωλέσει την επικοινωνία με τους πολίτες. Είναι δυνατόν η ατζέντα να καθορίζεται από τη διαμάχη των παλαιών στελεχών για τον αριθμό θέσης στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας; Ακόμη εκεί είμαστε; Δεν έχουμε προοδεύσει καθόλου;

maestro_vertical_handsΑντί να καλούμαστε να κρίνουμε νέους ανθρώπους, με μυαλό και περιεχόμενο, καταξιωμένους επαγγελματικά, με καθαρό προφίλ, οι οποίοι να είναι σε θέση να προσφέρουν στη διακυβέρνηση του τόπου, ή να εμπνεύσουν κοινωνικές κινήσεις προόδου, γινόμαστε μάρτυρες του διαγκωνισμού της τρίτης ηλικίας της πολιτικής για μια θέση στο άσυλο της σιγουριάς. Αν το ΠΑΣΟΚ κάνει το ίδιο με τα δικά του ΚΑΠΗ, τότε δεν αξίζει στον Παπανδρέου η ευκαιρία της διακυβέρνησης.

Τότε, τον Μάρτιο 2004, ήταν αρκετοί που αναγνώριζαν την ανάγκη ο Καραμανλής να κυβερνήσει όπως δεν κυβέρνησε κανείς ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Τα πράγματα ήταν κρίσιμα, οι προσδοκίες μεγάλες, οι πολίτες έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα, αρκεί να το έλεγε ο Πρωθυπουργός τους. Δυστυχώς τίποτ’ από αυτά δεν αξιοποιήθηκε. Αυτές οι στιγμές, όταν χάνονται, ιδιαίτερα στην πολιτική ιστορία έχουν δραματικές συνέπειες για τη χώρα, αλλά και για τον ηγέτη της που τις σπατάλησε.

Η παράδοση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ (διότι περί αυτού πρόκειται – κανείς δεν πιστεύει ότι οι 6-7 μονάδες διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καλύπτονται, ό,τι και να γίνει), αποτελεί το τελευταίο κομμάτι μιας συμφωνίας που έμεινε ημιτελής. Τα αρχικά μέτρα ήταν ενθουσιώδη, οι δυναμικές ήταν fortissimo, η ψυχολογία άριστη, η διάθεση εξαιρετική. Γρήγορα όμως επικράτησε το pianissimo, ενίοτε δε οι βασανιστικές μακρόσυρτες παύσεις, που διέλυσαν την ορχήστρα.

Πριν πέσουν και παραδοθούν στη δύναμη της μοίρας, τα χέρια του μαέστρου έμειναν πολλές φορές μετέωρα. Ήταν οι κρίσιμες εκείνες στιγμές που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση, μεταφέροντας τη δύναμη του μηνύματος στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, ακόμη και το διαδίκτυο. Παραδίδοντας τη δύναμη του καθορισμού της ατζέντας των καθημερινών συζητήσεων, όχι για το πόσο καλά τα κάνει ο Πρωθυπουργός, αλλά για το αν τελικώς θα κάνει κάτι.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009 ήταν η εποχή που άνθισε το διαδίκτυο στη χώρα μας, όχι γιατί «στρώθηκε» η χώρα με οπτικές ίνες, αλλά διότι οι πολίτες ένοιωσαν την ανάγκη, στην αρχή να επικοινωνήσουν και μετά να φωνάξουν. Ξυπνήστε! Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας. Μην παραδώσετε τη χώρα στο ΠΑΣΟΚ. Αν μη τι άλλο, δεν είναι ακόμη έτοιμοι οι ΠΑΣΟΚοι να μας κυβερνήσουν. Οι πληγές είναι νωπές.

Η νομοτέλεια λειτουργεί. Η έκβαση των πραγμάτων κινείται αντίθετα από τα συμφέροντα της κεντροδεξιάς. Η νέα πράσινη εποχή έρχεται…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική