Tag Archives: Καραμανλής

Γιώργο μην φύγεις…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν η Ντάρμπι Σώ έγραψε το Πέλικαν Μπριφ και το υπέβαλε στον μέντορα-εραστή της, το επόμενο πράγμα που έγινε ήταν να ανατιναχθεί ο μέντορας μέσα στο αυτοκίνητό του, μπροστά στα μάτια της. Η εκτίμησή της για τη συνωμοσία ήταν ακριβής.

Η επαλήθευση της εκτίμησης, που βασίζεται σε παρατήρηση και συνδυασμό πληροφοριών από μακρυά είναι στιγμές για τις οποίες ζουν οι αναλυτές. Αν συμμετέχεις στις διαδικασίες και γράφεις τα αυτονότητα, τότε είσαι τσάμπα man. Όταν όμως, παρατηρείς από μακρυά, τότε είναι αλλιώς. Στην περίπτωση της Ντάρμπι, η συνωμοσία της άλλαξε τη ζωή. Στην περίπτωση τη δική μου απλώς ένοιωσα μία μικρή δικαίωση όταν, κάτι που διατύπωνα, και οι συνομιλητές μου με κοιτούσαν με συμπάθεια, δείχνει να επαληθεύεται. Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι ο ΓΑΠ προορίζεται για μεγάλη θέση του εξωτερικού. Έως και ΓΓ ΟΗΕ, έγραψαν.

Τότε είχα γράψει: ‘Η επικοινωνιακή πολιτική, ο χειρισμός των θεμάτων πετυχαίνει, χτίζοντας τις βάσεις για το μέλλον, διασφαλίζοντας κάθε στάδιο που περνάει. Έτσι χτίζεται και η μετέπειτα ευρωπαϊκή πορεία του Γιώργου…’ Τα σημάδια από την αρχή έδειχναν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου οικοδομεί, μετά τη σωτηρία της Ελλάδας και της ψυχής του (ένεκα οικογενειακού παρελθόντος) το διεθνές του προφίλ. Δεν θα κάτσει να παρακολουθήσει τι θα πράξει ο επόμενος. Θα προχωρήσει στο επόμενο κεφάλαιο. Ο Γιώργος είναι πολίτης του κόσμου. Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες μίλια πτήσεων μέσα σε ένα χρόνο, the world is not enough.

Η στρατηγική του πορεία, ελλείψει ανταγωνισμού στην πίσω πλευρά του οικοπέδου του Μαξίμου (ΟΚ, μετά τη Στησιχόρου, για τους ακριβείς), ξεχώρισε από νωρίς. Η επικοινωνιακή προσέγγιση υπήρξε άρτια από την αρχή. Οι κανόνες του spinning, ο χειρισμός της δημοσιότητας και της καθημερινής ατζέντας των θεμάτων δεν ξέφυγε παρά ελάχιστες στιγμές (σε δύσκολο μιντιακό τοπίο, κι ας λένε όλοι ότι τα μίντια είναι φιλικά μαζί του – τρίχες, την (εμπορική) δουλειά τους κάνουν, η οποία σε εποχή κρίσης είναι προτεραιότητα. Αυτά βλέπει ο Λούλης και έχει σκάσει από τη ζήλια του γιατί το ξάφρισμα της πολιτικής επικοινωνίας τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Έξι χρόνια οι άλλοι είχαν ξεχάσει την πιτιά. Γι΄αυτό και πότε κατακεραυνώνει, πότε συμβουλεύει φιλικά τον Αντώνη. Βλέπει το τεράστιο κενό, αλλά και βεβαίως, τον διαφυγόντα τζίρο.

Έτσι, στην κυβερνητική, την καλή πλευρά του οικοπέδου του δικομματισμού, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Βέβαια, από το Μαξίμου έως τη Ρηγίλλης μεσολαβεί η Τουρκική Πρεσβεία. Συμβολισμός θα μού πείτε, αλλά παραμένει το μόνο επιχείρημα των νεο-δεξιών ότι, (πώς να το θέσω ευγενικά;), ‘ο Γιώργος δεν έχεις τις ίδιες εθνικές ευαισθησίες με τον μέσο Έλληνα’. Αλλά τί βλέπουμε; Με τον Ομπάμα, απ’ ότι φαίνεται, μιλάει κάπως περισσότερο τελευταίως, τον οποίο, θυμηθείτε φίλοι Δεξιοί, κάποτε υμνούσατε, μαζί με τον Γάλλο με τα τακούνια. Τέλοσπάντων, μένει να δούμε επ’ αυτού. Άλλωστε ξέρει ότι μία λάθος κίνηση και θα βρεθούν τα λάβαρα στον δρόμο, ο δε Άνθιμος θα κλείσει τα Τέμπη.

Το spinning του διεθνούς ρόλου έρχεται σε καλή στιγμή για τον Γιώργο με τον Προβόπουλο να μιλά για ενάρετο κύκλο (κι ας μετρά ο Μηταράκης τα δισ. του χρέους για να τα εξηγήσει στη Τζότζολα, κι ας φωνάζουν οι δεξιές εφημερίδες-πεκινουά), τον Μίχαλο-ΕΒΕΑ να μιλά θετικά για τον Αναπτυξιακό Νόμο (με τα συνήθη παραταξιακά disclaimers), τον Όλι να μάς επαινεί και να μάς απειλεί, γιατί, επιτέλους, το ΄μαθε το κόλπο, οι Έλληνες μόνο τότε αποδίδουν.

Για καλή μας τύχη, η προσωπική στρατηγική του Γιώργου (dazzle the locals, then go Global)είναι συνυφασμένη με την (υποχρεωτικά) καλή πορεία της χώρας. Αν καταφέρει να σώσει την Ελλάδα από τον εαυτό της, τότε όλα γίνονται φίλε, sky’s the limit. Άλλωστε η σύγκριση είναι φιλική προς τον χρήστη. Ο προκάτοχος είχε δώσει έμφαση μόνο στο ένα, και τού ‘φυγε το άλλο, δηλαδή όλοι εμείς.

Ετούτος εδώ, έχει σηκώσει καμμιά δεκαριά μπάλες στον αέρα και προς το παρόν δεν τού ‘χει πάσει καμμιά. Όχι πως θα ‘χαμε πρόβλημα για μια-δυο, βέβαια. It’s a matter of skills and multi-tasking. Ξέρει και από κομπιούτερς, μην το ξεχνάμε. Έχει διαφορά αυτό το ψηφιακό πολυ-εργαλείο από τις αδιέξοδες εικονικές ΄πίστες’ μπροστά από το joystick (Ααα! Το ‘γραψα κι εγώ, πού θα μού πήγαινε).

Λέτε ο George να διαδεχθεί τον κύριο με το παράξενο όνομα στα Ηνωμένα Έθνη; Ψάξτε ημερομηνίες λήξης θητείας, διαδικασίες διαδοχής κ.λπ. Πρέπει να δούμε πόσος χρόνος μάς απομένει. Πριν φύγει πρέπει να τελειώσει τη λάντζα στην ψωροκώσταινα, η οποία, να μού το θυμηθείτε, τελείως διαστροφικά – γιατί αυτοί είναι οι Έλληνες κύριε Κώστα μου – σε λίγα χρόνια θα τον παρακαλάνε να μην ξενιτευτεί.

Και ο Ραφηνιώτης θα συνεχίσει να σκουντάει την επικαιρότητα με τα δημοσιευματάκια για τα πήγαιν-έλα στο γραφείο του σαν να λέει: ‘Χμ, γκχμ… δείτε, είμαι κι εγώ εδώ…’

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Δεν ωφελεί σε τίποτα ο ανασχηματισμός

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου προχωρήσει σε ευρύ ανασχηματισμό, θα είναι το πρώτο μεγάλο λάθος μιας κυβέρνησης, η οποία, έως τώρα, με αρκετά προβλήματα δείχνει να προχωρεί με σταθερά βήματα προς τον εθνικό στόχο. Την σταθεροποίηση, και κυρίως, εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας από τις δεσμεύσεις και τις στεβλώσεις του παρελθόντος.

Απ’ εδώ και πέρα μόνο ένα μικρό fine tuning επιτρέπεται, αντικαθιστώντας εκείνους που δεν κρατιώνται να δοκιμαστούν ως περιφερειάρχες. Και πάλι, όλα αυτά τα ενοχλητικά μπορούν να αποφευχθούν.

Προχθές έγραψα αλλού ότι οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές πρέπει να αναβληθούν. Το καμουφλάρισα κάτω από τον τίτλο ‘Αύγουστος’, με το disclaimer ότι τον Αύγουστο οι σκέψεις είναι ελεύθερες, για να μην φρικάρουν τελείως και κάτι κουρασμένα παλληκάρια στη Ρηγίλλης. Όχι πως νοιάζονται… σε περίπτωση που κάποιος αυγουστιάτικα έκανε συστηματικό browsing.

Τα Μέσα και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν ‘παίζουν΄ ανασχηματισμό και ‘πρόωρες’ εναλλάξ, κάθε λίγο και λιγάκι. Σαν εποχικό ρεπορτάζ του προσκυνήματος στην Τήνο κατήντησαν οι ‘κορυφαίες στιγμές’ άσκησης του πρωθυπουργικό δικαιώματος, προνομίου ή όπως αλλιώς θέλετε, πέστε το. Προφανείς οι λόγοι. Αποσταθεροποίηση, προώθηση δικών μας προσώπων, ικανοποίηση ματαιοδοξίας άλλων, που βλέπουν το όνομά τους να ‘παίζει’ εν μέσω θέρους, αναζωογόνηση του ρεπορτάζ και των πωλήσεων, που πλέον έχουν πάρει την κατιούσα. Ανεπιστρεπτί.

Η παρέα του Καραμανλή, όταν στριμωχνόταν, σπινάριζε ότι ‘ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις’. Τί εννοούσαν άραγε, ουδείς κατάλαβε ποτέ… Εκτός αν η πύρρεια νίκη του 2007, οι νίκες στις τοπικές εκλογές, οι ‘θρίαμβοι’ στην ΚΕΔΚΕ, ΕΝΑΕ και τα άλλα όργανα που διαφεντεύουν (για να μην πω τίποτ’ άλλο) τις τοπικές κοινωνίες αποτελούσαν το πρότυπο του κεντροδεξιού πρωταθλητισμού… Και άλλα τέτοια. Στοπ στην αναδρομική γκρίνια όμως. Πίσω στο σήμερα.

Ο ανασχηματισμός τώρα θα αποτελέσει πισωγύρισμα. Θα χαθεί η δυναμική, οι αγορές θα στραβοκοιτάξουν, θα χαλάσουμε τις διακοπές του Τόμσεν τελοσπάντων. Και βέβαια, πιστέψτε με, ουδείς ενδιαφέρεται για τον Γιώργο, τη Λούκα, την Τίνα, τον Θεόδωρο. Είναι εκεί για διαφορετικούς λόγους. Άλλοι για να δουλεύουν μέχρι εξάντλησης, άλλοι για κυματοθραύστες, κ.λπ. Η προσωπική τους πορεία δεν αφορά κανέναν. Όχι πια. Η εθνική προτεραιότητα είναι πιο ισχυρή από όλους. Ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Μόνο αν …ανασχημάτιζε τον εαυτό του, ίσως να τραβούσε την προσοχή του κόσμου.

Το ζήτημα είναι ρήξεις με τα κατεστημένα και δουλειά, δουλειά, δουλειά. Μια επιτυχημένη ατάκα της προηγούμενης διακυβέρνησης, που πέρασε και δεν έκαστε. Φτου, πάλι παρασύρθηκα…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Το Κεντροδεξιό αδιέξοδο

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Τα πράγματα είχαν φανεί από τις Εθνικές Εκλογές 2007, εκείνες της πύρινης καταστροφής της Πελοποννήσου… Τότε, τα κυβερνητικά καύσιμα είχαν ήδη εξαντληθεί, η στρατηγική (όποια κι αν ήταν) είχε πάει περίπατο και τα κυβερνητικά στελέχη κρατούσαν την ανάσα τους προκειμένου το τότε κυβερνών Κόμμα να περάσει πάνω από τον πήχυ, έστω και λίγο. Και τα κατάφερε. Η κεκτημένη ταχύτητα της διακυβέρνησης, η πληγή της καταστροφής, το σάλεμα των ημερών, η μορφή του Κώστα με τον Μπαρόζο airborne πάνω από τα καμένα, γύρευε τι…

Η νίκη ήταν πύρρεια. Στην κυριολεξία. Θυμάμαι φίλος μου πού παρακολουθούσε από κοντά τα κομματικά πράγματα, μού έλεγε ότι πάλι θα χαλαρώσει το σύστημα και μετά θα έρθει η πτώση… Έτσι κι έγινε… Και έκανε πάταγο.

Η απογοήτευση, που οδήγησε πάνω από 500.000 μέλη της ‘ΝΔημοκρατικής βάσης’ να απέχουν από τις εθνικές εκλογές 2009, μετέτρεψε την ήττα σε ελεύθερη πτώση στον γκρεμό των 10 μονάδων. Οι λόγοι πολλοί, με κυρίαρχο τα φοβικά σύνδρομα και την αδράνεια, παρά τις μεγάλες νίκες που σημειώθηκαν επί χάρτου και στον τομέα της βερμπαλιστικής διαχείρισης του κυβερνητικού έργου.

Έτσι προχώρησε το 2008 και η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη, εκεί που κάποτε ξεκίνησαν όλα. Το τέλος του sequel του Καραμανλισμού γράφτηκε με δραματικό τρόπο. Το σήριαλ κατέβηκε απότομα, λόγω έλλειψης τηλεθέασης, αλλά και ενδιαφέροντος, από πλευράς πρωταγωνιστών.

Ο Καραμανλής υπήρξε 12 χρόνια αρχηγός της ΝΔ και 5,5 στην πρωθυπουργία της χώρας. Η πρώτη περίοδος είναι αρκετός χρόνος, η δεύτερη όχι και τόσο. Με την έννοια ότι η πρώτη ιδιότητα μπορεί (και ίσως έπρεπε) να αλλάξει, για τη δεύτερη όμως ήταν νωρίς. Για τα συνήθη ελληνικά πρότυπα. Αλλά όμως, τα συναισθήματα ήταν βίαια και το κοινό δεν είχε άλλο υπομονή.

Τα χρόνια εκείνα, οι Έλληνες δοκίμασαν την κεντροδεξιά πολιτική σε κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό, η βελτίωση της ζωής των πολιτών οριακή (αν όχι μηδενική), οι ‘αλλαγές και μεταρρυθμίσεις’ ατελέσφορες, τα επιτεύγματα στην εθνική οικονομία λογιστικά, τα οποία σκόρπισαν στους ανέμους της διεθνούς κρίσης.

Η πορεία προς το τέλος ήταν παρακμιακή. Το ίδιο το τέλος, δραματικό.

Οι πολίτες έξαλλοι, έχοντας πλέον ξυπνήσει από τον λήθαργο του παλαιοκομματισμού και την αυταπάτη της βάσης-μάζας κινούνται με θυμό ενάντια σε οτιδήποτε θυμίζει τον πολιτικό παρασιτισμό. Απορρίπτουν πρακτικές του παρελθόντος που οδήγησαν στην απαξίωση της σύγχρονης ελληνικής κεντροδεξιάς, όχι αμιγώς κομματικά, αλλά ως χώρου φιλελεύθερων ιδεών. Και ύστερα αδιέξοδο, στην πολιτική και στο ανθρώπινο δυναμικό.

Και μετά … ήρθαν οι μέλισσες. Αυτά όμως σε επόμενο σημείωμα…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη και πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

That’s all folks

Το τέλος του sequel του Καραμανλισμού γράφεται αυτές τις ημέρες στις καθέτους της Ρηγίλλης, μία εκ των οποίων οδηγεί στο Μαξίμου.

karamanlis wetΗ προκήρυξη των εκλογών προκάλεσε αναστάτωση στις τάξεις των νεοδημοκρατών. Ορθώς και ερμηνεύτηκε ως exit strategy ενός ηγέτη, ο οποίος ήδη είχε δώσει δείγματα αποστασιοποίησης από τη φιλοσοφία της διακυβέρνησης, από την ουσία της εφηρμοσμένης ηγεσίας. Ένας Πρωθυπουργός που από πολύ νωρίς υπήρξε παραπάνω του δέοντος προσεκτικός (ή επιφυλακτικός) στις κινήσεις του, με αποτέλεσμα ποτέ πραγματικά να μην τολμήσει να συγκρουστεί.

Τα πράγματα πλέον είναι ξεκάθαρα. Κατά τη χάραξη της στρατηγικής, ο Κώστας Καραμανλής έδωσε μεγάλο βάρος στα πιθανά αδιέξοδα της διακυβέρνησης εις βάρος των δραστικών και ριζοσπαστικών λύσεων, που θα οδηγούσαν σε μετρήσιμα αποτελέσματα. Και έτσι στέρησε από τους πολίτες την ευκαιρία να τον στηρίξουν. Γιατί όταν θα έφθανε η ώρα της κρίσης, οι υποστηρικτές του δεν θα ήταν οι εφημερίδες και τα τηλεοπτικά κανάλια αλλά οι ίδιοι οι πολίτες, οι οποίοι θα είχαν δει τη ζωή τους να βελτιώνεται.

Ο Καραμανλής είχε την ευκαιρία να αφήσει εποχή στην ιστορία της χώρας, να κριθεί ως σημαντικότερος του θείου του. Αναγνωρίζω ότι ελάχιστοι θεωρούν ότι η εκτίμηση αυτή έχει βάση. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο κάθε ηγέτης κρίνεται με βάση τα ζητούμενα της εποχής. Για παράδειγμα, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η τακτική του Εθνάρχη θα ήταν αποτελεσματική σήμερα (όπως ισχυρίζονται με ένταση οι παλαιότεροι), σε μία σύγχρονη κοινωνία, όπου επικρατούν άλλου είδους συμπεριφορές.

Είμαι το ίδιο απόλυτα σίγουρος ότι η τραχιά παρακολούθηση και η πολιτική φοβέρα του ιδρυτή της ΝΔ θα μπορούσε, σήμερα, πολύ πιο αποτελεσματικά να αντικατασταθεί από ένα προηγμένο λογισμικό διακυβέρνησης, με κέντρο το Μαξίμου, το οποίο, με ιεραρχική διαβάθμιση θα διέσπειρε την πληροφορία προς τα κάτω, όταν απαιτείτο, αλλά και προς τα πάνω, όταν χρειαζόταν να αξιολογηθούν οι διαδικασίες υλοποίησης του κυβερνητικου έργου. Μέχρι και δείκτες αποτελεσματικότητας θα μπορούσαν να εξαχθούν για κάθε υπουργό και υπουργείο.

Αλλά αυτά όλα ήταν μάλλον εκτός πραγματικότητας για έναν πυρήνα διακυβέρνησης, όπου ο αριθμός των τίτλων μόρφωσης εξαντλούνταν στα δάκτυλα του ενός, άντε των δύο χεριών.  Θελέστα και παθέστα. Indeed.

Γι’ αυτό και η αποδόμηση του συστήματος διακυβέρνησης δεν ήταν σπουδαία υπόθεση, ιδιαίτερα όταν, λόγω Βατοπεδίου, εξέλειψε ο διαχειριστής των παπαγάλων.

Έτσι, η φούσκα της νέας διακυβέρνησης έσκασε και τα ‘σκάγια’ διεσπάρησαν με τυχαίο τρόπο. Πήραν εχθρούς και φίλους. Τις αντιδράσεις τίς ζούμε αυτές τις ημέρες. Με τον Τσιτουρίδη να μιλά στα κανάλια, τον Δούκα να επιφυλλάσεται και το ΠΑΣΟΚ να ξεφεύγει προς τα εμπρός, στα γκάλοπ και στον πολιτικό λόγο.

Η κάλπη εγκυμονεί. Εκπλήξεις και κινδύνους. Για όλους.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική

Running out of gas

Στη διεθνή βιβλιογραφία της δημοσιογραφίας (κείμενα άγνωστα στους Έλληνες του επαγγέλματος) αναφέρεται ένα είδος επιλόγου των άρθρων με τον όρο out of gas ending. Αυτό σημαίνει ότι το κείμενο απλώς ολοκληρώνεται με τις τελευταίες διαθέσιμες πληροφορίες που ενδιαφέρουν τον αναγνώστη.

gasΑυτήν την εντύπωση μού προκάλεσε η συνέντευξη τύπου του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στον (σχεδόν θεσμικό) πρωταγωνιστή των τηλεοπτικών ειδήσεων Γιάννη Πρετεντέρη. The Prime Minister is running out of gas.

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο. Συμβαίνει για προσωπικούς λόγους, ή ακόμη και όταν ο ηγέτης δεν έχει πλέον τίποτα να προσφέρει. Συνέβη με τον Κώστα Σημίτη. Κι αν αυτό δεν αποτελεί σπουδαίο παράδειγμα, συνέβη και με τον Τόνι Μπλερ.

Ο Τόνι ήταν Πρωθυπουργός της Βρετανίας από τον Μάιο 1997 έως τις 27 Ιουνίου 2007. Ήταν αρχηγός των Εργατικών από το 1994 έως το 2007. Και αποχώρησε γιατί ο χρόνος του τελείωσε. Και η διάθεσή του επίσης. Ήθελε να αλλάξει ασχολίες, προσωπική ατζέντα, εικόνα προς τον κόσμο. Παρέδωσε τα κλειδιά στον έως τότε συγκυβερνήτη του Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος, αν και εξαιρετικό μυαλό και άριστος στην στρατηγική, δεν διέθετε τις ικανότητες του ηγέτη. Για να μην το αδικούμε, οι όποιες ηγετικές ικανότητες που διαθέτει δεν ταιριάζουν καθόλου με το πρότυπο που είχε χαράξει ο Τόνι και το οποίο κυριάρχησε στη βρετανική πολιτική σκηνή την τελευταία δεκαετία.

Ο Καραμανλής είναι 12 χρόνια αρχηγός της ΝΔ και 5,5 στην πρωθυπουργία της χώρας. Το πρώτο είναι αρκετός χρόνος, το δεύτερο όχι και τόσο. Με την έννοια ότι η πρώτη ιδιότητα μπορεί (και ίσως πρέπει) να αλλάξει, για τη δεύτερη όμως, αδελφέ μου, είναι νωρίς.

Παρά ταύτα, η δρομολόγηση έχει γίνει. Τα σημάδια ήταν ολόγυρά μας. Η κόπωση έγινε αισθητή στην προηγούμενη τηλεοπτική συνέντευξη κατά την προεκλογική περίοδο, όταν για να περιγράψει τα 3+2 χρόνια διακυβέρνησης, χρησιμοποίησε τη φράση «μακρά χρονική περίοδο; παραμονής στην εξουσία». Ήταν και το «κουρασμένος» του φίλου δημοσιογράφου, που ήταν μάλλον ένα άγαρμπο spin, παρά ένα γλίστρημα της γλώσσας. Το σχέδιο είχε τεθεί σε εφαρμογή. Η στρατηγική της εξόδου περιελάμβανε εκλογές το φθινόπωρο (ούτως ή άλλως ο Παπανδρέου είχε ήδη δεσμευτεί ότι πρώτα θα προκαλέσει εκλογές και μετά θα ψηφίσει τον Πρόεδρο) και αποχώρηση με τις όσες λιγότερες απώλειες για την εικόνα του και την παράταξη. Άλλωστε, αρκεί που ο νέος Πρωθυπουργός, προκειμένου να εδραιωθεί και να χαράξει νέα πορεία, θα στηριχθεί στα κακώς κείμενα της προηγούμενης περιόδου. Να μην το πράξει και ο/η διάδοχος, ενώ προσπαθεί να μαζέψει τα υπολείμματα της παράταξης.

Η ρηχή επιχειρηματολογία, που αναπτύχθηκε κατά της διάρκεια της συνέντευξης στο Mega (χθες 10.9.2009), συχνά κινδύνεψε με αποδόμηση, ιδιαίτερα στα σημεία των παραμέτρων που επικαλείται για την προκήρυξη των εκλογών, τις αναφορές σε θείο και εξάδελφο, την άγνοια για τη δράση της πυροσβεστικής στις καταστροφικές πυρκαγιές και το λάθος με το ΕΤΑΚ.

Η συνέχεια είναι ευδιάκριτη. Μόνο που οι επόμενες 20 ημέρες θα είναι δύσκολες και η αντίστροφη μέτρηση βασανιστικά αργή.

Το κείμενο αυτό δεν επιθυμώ να το ολοκληρώσω. Όπως και ο Κώστας Καραμανλής τη θητεία του…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική

Τα χέρια του μαέστρου έμειναν μετέωρα

Βρισκόμαστε μόλις στη δεύτερη ημέρα ημέρα της προεκλογικής περιόδου και η ΝΔ δείχνει ξεκάθαρα γιατί έχει απωλέσει την επικοινωνία με τους πολίτες. Είναι δυνατόν η ατζέντα να καθορίζεται από τη διαμάχη των παλαιών στελεχών για τον αριθμό θέσης στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας; Ακόμη εκεί είμαστε; Δεν έχουμε προοδεύσει καθόλου;

maestro_vertical_handsΑντί να καλούμαστε να κρίνουμε νέους ανθρώπους, με μυαλό και περιεχόμενο, καταξιωμένους επαγγελματικά, με καθαρό προφίλ, οι οποίοι να είναι σε θέση να προσφέρουν στη διακυβέρνηση του τόπου, ή να εμπνεύσουν κοινωνικές κινήσεις προόδου, γινόμαστε μάρτυρες του διαγκωνισμού της τρίτης ηλικίας της πολιτικής για μια θέση στο άσυλο της σιγουριάς. Αν το ΠΑΣΟΚ κάνει το ίδιο με τα δικά του ΚΑΠΗ, τότε δεν αξίζει στον Παπανδρέου η ευκαιρία της διακυβέρνησης.

Τότε, τον Μάρτιο 2004, ήταν αρκετοί που αναγνώριζαν την ανάγκη ο Καραμανλής να κυβερνήσει όπως δεν κυβέρνησε κανείς ποτέ σε αυτόν τον τόπο. Τα πράγματα ήταν κρίσιμα, οι προσδοκίες μεγάλες, οι πολίτες έτοιμοι να δεχθούν τα πάντα, αρκεί να το έλεγε ο Πρωθυπουργός τους. Δυστυχώς τίποτ’ από αυτά δεν αξιοποιήθηκε. Αυτές οι στιγμές, όταν χάνονται, ιδιαίτερα στην πολιτική ιστορία έχουν δραματικές συνέπειες για τη χώρα, αλλά και για τον ηγέτη της που τις σπατάλησε.

Η παράδοση της εξουσίας στο ΠΑΣΟΚ (διότι περί αυτού πρόκειται – κανείς δεν πιστεύει ότι οι 6-7 μονάδες διαφορά μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ καλύπτονται, ό,τι και να γίνει), αποτελεί το τελευταίο κομμάτι μιας συμφωνίας που έμεινε ημιτελής. Τα αρχικά μέτρα ήταν ενθουσιώδη, οι δυναμικές ήταν fortissimo, η ψυχολογία άριστη, η διάθεση εξαιρετική. Γρήγορα όμως επικράτησε το pianissimo, ενίοτε δε οι βασανιστικές μακρόσυρτες παύσεις, που διέλυσαν την ορχήστρα.

Πριν πέσουν και παραδοθούν στη δύναμη της μοίρας, τα χέρια του μαέστρου έμειναν πολλές φορές μετέωρα. Ήταν οι κρίσιμες εκείνες στιγμές που σημάδεψαν τη διακυβέρνηση, μεταφέροντας τη δύναμη του μηνύματος στην τηλεόραση, τις εφημερίδες, ακόμη και το διαδίκτυο. Παραδίδοντας τη δύναμη του καθορισμού της ατζέντας των καθημερινών συζητήσεων, όχι για το πόσο καλά τα κάνει ο Πρωθυπουργός, αλλά για το αν τελικώς θα κάνει κάτι.

Η διακυβέρνηση Καραμανλή 2004-2009 ήταν η εποχή που άνθισε το διαδίκτυο στη χώρα μας, όχι γιατί «στρώθηκε» η χώρα με οπτικές ίνες, αλλά διότι οι πολίτες ένοιωσαν την ανάγκη, στην αρχή να επικοινωνήσουν και μετά να φωνάξουν. Ξυπνήστε! Πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας. Μην παραδώσετε τη χώρα στο ΠΑΣΟΚ. Αν μη τι άλλο, δεν είναι ακόμη έτοιμοι οι ΠΑΣΟΚοι να μας κυβερνήσουν. Οι πληγές είναι νωπές.

Η νομοτέλεια λειτουργεί. Η έκβαση των πραγμάτων κινείται αντίθετα από τα συμφέροντα της κεντροδεξιάς. Η νέα πράσινη εποχή έρχεται…

Leave a comment

Filed under Ηγεσία, Πολιτική