Tag Archives: Κοινωνία

Μετρό χωρίς μέτρο

Δεν χρειαζόταν η δημοσκόπηση της GPO για να μάθουμε ότι οι πολίτες είναι αγανακτισμένοι από τις απεργίες στα μέσα μεταφοράς. Αρκεί κανείς να βρισκόταν στον Σταθμό Πλακεντίας χθες το πρωί, όταν οι ‘υπεύθυνοι’ σταμάτησαν τα τραίνα στις 10.40, με τις κυλιόμενες σε λειτουργία και τους πολίτες να αγοράζουν εισιτήρια, να τα ακυρώνουν και να προχωρούν στις σκάλες καθόδου. ‘Δεν έχει άλλα τραίνα… Σταματήστε… Γυρίστε πίσω…’ φώναζαν οι δημόσιοι λειτουργοί και το ρολόι (Siemens) στον τοίχο έγραφε 10.41…

Το τί ακολούθησε είναι γνώριμο σε όλους μας, δεδομένου ότι κάποια στιγμή, σε κάποιο σταθμό, μία από αυτές τις ημέρες έχουμε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Η διαμαρτυρία των πολιτών είναι διαρκής, αυξανόμενη, στα πρόθυρα της σωματικής βίας…

Ξαφνικά πλησίασε δειλά η ‘υπεύθυνη του σταθμού’. Απάντησε σε επίμονες ερωτήσεις ότι η ευθύνη της περιορίζεται στη λειτουργία του σταθμού, ‘τα δρομολόγια βγαίνουν από αλλού…’ Το Συντονιστικό των απεργών εννοούσε αλλά δεν τόλμησε να το πει.

Τα ψωμιά σας τελείωσαν…’ φώναζαν στον (άτυχο, αλλά αυθάδη) υπάλληλο,  που στεκόταν, άγνωστο γιατί, μπροστά στις σκάλες, και ο οποίος απάντησε: ‘Ναι, το ξέρω, το είπε και ο Υπουργός…’. ‘Χεστήκαμε για τον Υπουργό’, ήταν η απάντηση… ‘Εσείς μάς ταλαιπωρείτε…’.

Κάποια στιγμή, ο υπάλληλος έκανε το λάθος να πει ότι ‘αν δεν φύγετε θα φωνάξω την Αστυνομία…’. Εκεί κάπου, τα βήματα των πολιτών τούς οδήγησαν πλησιέστερα του αυθάδη, αλλά οι ψυχραιμότεροι επικράτησαν

Την προηγούμενη ημέρα, υπάλληλος-συνδικαλιστής του Μετρό κολλούσε Α4-αφίσες μέσα στα βαγόνια, με ένα κατεβατό παρωχημένες, λαϊκίστικες ατάκες. Από εκείνες που στα κομματικά γραφεία αποκαλούν ‘πολιτικό λόγο’.

Ημέρες Μνημονίου, που θα έλεγαν και οι δεξιές γραφίδες… Αλλά οι συνδικαλιστικές αλητείες πρέπει να σταματήσουν… Έτσι δεν είναι Συγγρού μου;

Advertisements

Leave a comment

Filed under Κοινωνία

Η αίσθηση των Ελλήνων για τα πράγματα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Στην τακτική εξαμηνιαία έρευνα-μελέτη Forum της Metron Analysis για τις τάσεις στην πολιτική και την κοινωνία δημοσιεύεται μία χρονοσειρά που – κατά την ταπεινή μου γνώμη – έχει ιδιαίτερη σημασία για την αποτίμηση των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα.

Είναι το διάγραμμα που παράγεται από τη διερεύνηση των απαντήσεων των ερωτώμενων για την ‘κατεύθυνση των πραγμάτων στη χώρα’, τα τελευταία 6 χρόνια (2004-2010).

Τον Μάιο 2004, περίπου 55% των πολιτών πίστευε ότι τα πράγματα στη χώρα πήγαιναν ‘προς τη σωστή κατεύθυνση’, σε αντίθεση με το 34,5% που θεωρούσε ότι τα πράγματα κινούνταν ‘προς τη λάθος κατεύθυνση’. Αυτό ήταν το peak της θετικής εντύπωσης των πολιτών για την πορεία της χώρας, ως αποτέλεσμα της δράσης της τότε κεντροδεξιάς ‘νέας διακυβέρνησης’. Και κατά κάποιον τρόπο, θα λέγαμε, το απόγειο της ‘πλατειάς κοινωνικής συμμαχίας’ που έφερε τον Καραμανλή στην εξουσία.

Προτού ακόμη τελειώσει το πρώτο έτος της πρώτης Κυβέρνησης ΝΔ, η πτώση ήδη είχε ξεκινήσει. Οι τάσεις διασταυρώθηκαν πολύ νωρίς, περί τα τέλη 2004. Έτσι, από τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 2005 (μόλις ένα χρόνο μετά τη νίκη της ΝΔ), είχαμε την πλήρη αντεστραμμένη εικόνα: 56% των πολιτών δήλωναν ότι τα πράγματα κινούνταν ‘προς τη λάθος κατεύθυνση’, με 34% το αντίθετο.

H ευφορία του καλοκαιριού 2004 και τα νέα δεδομένα που δημιουργήθηκαν από τις υπέρμετρες προσδοκίες για κάτι καλύτερο ήταν το υλικό που τροφοδότησε την αισιοδοξία των Ελλήνων. Τότε, το κακό παρελθόν, ο ‘κυβερνητισμός’ του ΠΑΣΟΚ και η ξέφρενη προεκλογική ρητορεία της ΝΔ είχαν ανεβάσει τον πήχη ψηλά.

Όμως, η ταχεία πτώση της εμπιστοσύνης των πολιτών, που πολύ γρήγορα θεώρησαν ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, σημαίνει ότι η εναρκτήρια κυβερνητική στρατηγική ήταν αποτυχημένη σε τέτοιο βαθμό που αμέσως απογοήτευσε τους πολίτες, οι οποίοι (guess what) είχαν απόλυτο δίκιο όταν το δήλωναν στους δημοσκόπους, σε εκείνη, την – τότε φαινομενικά – πρώιμη περίοδο…

Η συνεχιζόμενη διεύρυνση της ψαλίδας ανεκόπη το περασμένο φθινόπωρο σχεδόν στο τέλος της κλίμακας (80% αρνητισμός), όταν ο λόγος της απαισιοδοξίας αποσύρθηκε από την κεντρική πολιτική σκηνή. Τότε, η έλευση του Γιώργου Παπανδρέου έδωσε στους πολίτες ένα μικρό πάτημα για να αισθανθούν καλύτερα. Κατόπιν, το χαστούκι της κρίσης ‘διόρθωσε’ την πορεία προς την απαισιοδοξία. Έκτοτε παλεύουν με την κρίση και την ψυχολογία τους. Και οι πολιτικοί με τα προβλήματα, στον οίκο τους και τη δημόσια σφαίρα.

Το σημαντικό είναι ότι η σοφία των πολιτών παραμένει ο ασφαλέστερος δείκτης. Για όλους…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Κοινωνία

Η κρίση ως ..ευλογία

Συνήθως, κάθε συστημική κρίση με εθνική ταυτότητα, όπως αυτή που σήμερα ζούμε στη χώρα μας, εκτός από τα προβλήματα που δημιουργεί σε ανθρώπους και επιχειρήσεις, συγχρόνως αποτελεί καλή ευκαιρία επανατοποθέτησης της εθνικής στρατηγικής για το μέλλον. Άρα, όπως λένε και τα ‘επίσημα χείλη’, η κρίση πρέπει να εξελιχθεί κυρίως σε ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Αυτή είναι η πολιτική καραμέλα, που οι πολιτικοί μοιράζουν με ευκολία και πιπιλούν με επικοινωνιακή ευχαρίστηση, κάθε φορά που τα σύννεφα μαζεύονται πάνω από το κεφάλι τους.

Κατ’ ουσίαν, πέρα από τον πολιτικό ελιγμό που επιχειρεί η φράση, αυτό είναι που έχει σημασία για μία χώρα, η οποία λίγο πριν τον χρηματοικονομικό και δημοσιονομικό γκρεμό, αποφάσισε (;) να σοβαρευτεί και να προσπαθήσει να επιλύσει προβλήματα τριακονταετίας. Το ενδεχόμενο αυτό χαράσσει σαφή πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή, με την καλή, πάντα, έννοια.

Βέβαια, αν και οι περισσότεροι από εμάς υποστηρίζουν ότι τα μέτρα είναι αναγκαία και δηλώνουμε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες για να σωθεί η χώρα, μόλις αντιληφθούμε το περιεχόμενο της ενεργούς προσπάθειας, αμέσως ξεκινούμε τον αντίλογο. Ο καθένας από την οπτική του, τα κεκτημένα του, τον μικρόκοσμο που κατάφερε να έχει εξασφαλίσει έως σήμερα. Τότε που, επιτρέψτε μου να πω, ζούσαμε στην ‘προηγούμενη Ελλάδα’. Εδώ και μερικούς μήνες, η αναγκαιότητα μας έκανε να τρυπήσουμε το εθνικό κουκούλι και να κοιτάξουμε λίγο πιο μακρυά. Και δεν είναι δύσκολο. Για όποιον επιθυμεί best practices, αρκεί μία μικρή έρευνα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι πολίτες των οποίων, όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται το σκεπτικό των Ελλήνων, αλλά για μία ακόμη φορά κλήθηκαν να καταβάλουν μετρητά (κάθε Γερμανός ή Γερμανίδα από 100 ευρώ, για παράδειγμα), χωρίς πολλές εξηγήσεις, μόνο και μόνο γιατί βρισκόμαστε σε κίνδυνο…Hello?? Tell them George, this not the way to live your life. Like there is no tomorrow…

Τα θεμελιώδη είναι εναντίον μας. Και θα παραμείνουν εχθρικά αν δεν παράξουμε νέο χρήμα, ανάπτυξη και νέες ιδέες, για τις οποίες να επιστρατεύσουμε τα εθνικά πλεονεκτήματα, όπως νέου τύπου τουρισμό, βιολογικά προϊόντα, υγειονομικά θέρετρα και παιδεία, κ.λπ.

Αν παραμείνουμε στον δρόμο προς τον στόχο, οι παράπλευρες απώλειες θα είναι έντονες, ιδίως για εκείνους που είχαν μάθει στις εύκολες δουλειές, με το Κράτος και αναμεταξύ τους. Αυτοί τέλειωσαν, όπως τελειώνουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες μαγαζιά που άλλες τόσες εκατοντάδες χιλιάδες, ανειδίκευτοι ‘εμπορευάμενοι’ Έλληνες άνοιξαν, για να  ψωνίζει ο ένας από τον άλλο… Ομοίως οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, τα γραφεία διευκολύνσεων, οι μεσάζοντες και όλοι εκείνοι που απορείς πως τα καταφέρνουν… Οι κινήσεις είναι απλές για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Διαφάνεια, ψηφιοποιημένα συστήματα, πλήρες μάνατζμεντ. It’s literally a few clicks George, yes?

Και κάπου εδώ, αν έχουμε ήδη αρχίσει να τα καταφέρνουμε, η κρίση ήδη έχει μετατραπεί σε …ευλογία.

1 Comment

Filed under Κοινωνία

Κίτρινα φαινόμενα

Σήμερα, 2 Μαρτίου 2010, το μεσημέρι, το Σύνταγμα και οι πέριξ δρόμοι έκλεισαν από την αστυνομία για να φιλοξενήσουν μερικές δεκάδες ταξί, που επέλεξαν να σταθμεύσουν στο κάτω μέρος της πλατείας. Διαμαρτύρονταν, με αιτήματα άγνωστα στον μέσο πολίτη – περαστικό. Ουδείς ενημέρωνε ή επιχειρηματολογούσε. Απλώς επιβάρυναν τη ζωή των υπολοίπων συμπολιτών τους, καθήμενοι με φραπεδιές ανά χείρας, εδώ κι εκεί.

Η κατάληψη της Πλατείας Συντάγματος εκτεινόταν από τη γωνία της Σταδίου έως τη Φιλελλήνων. Ήθελαν να καταλάβουν και την Όθωνος, μου είπε ένα όργανο της τάξης, “αλλά δεν τούς αφήσαμε”… Και καλά τούς κάνατε. Ρώτησα κι έναν μεγαλύτερο σε ηλικία και γαλόνια αν θυμόταν ξανά τέτοιου είδους αποκλεισμό της Πλατείας. Μού απάντησε αρνητικά.

Έμ βέβαια, τα τελευταία έξι χρόνια, η κυβέρνηση ΝΔ τούς χάϊδευε κάθε φορά που απειλούσαν με κινητοποιήσεις. Μετρούσαν οι “επικοινωνιστές” του Μαξίμου: τόσες χιλιάδες ταξί επί τόσα άτομα, επί τόσο μέσο όρο τα μέλη της μέσης οικογένειας, και τα ψηφαλάκια ήταν πολλά. Κι έτσι φτάσαμε έως και στη θεσμοθέτηση της κίνησης στους λεωφορειόδρομους. Αν και δεν είμαι σίγουρος. Ελπίζω να μην πρόκαναν και να απέμειναν μόνο τα κυβερνητικά αυτοκίνητα, που εκινούντο δεξιά με ταχύτητα για να προλάβουν τις τελευταίες συσκέψεις της διακυβέρνησης…

Σε ένα μπαρμπρίζ διέκρινα τη φράση “όχι στο ξεπούλημα”. Δεν ήταν σαφές, αλλά δεν στάθηκα… Έχω και προκατάληψη έναντι στην πιο ευνοημένη, προστατευμένη (για πολιτικούς λόγους) επαγγελματική τάξη, η οποία συσσωρεύει μπόλικο μαύρο χρήμα, που κάθε χρόνο αντιστοιχεί σε μία τεκμαρτή φορολόγηση γελοίου ύψους. Για να μην αναφερθώ στις πολλαπλές ταρίφες, την άρνηση εξυπηρέτησης, την αγένεια, τη μπίχλα πολλών οδηγών και αυτοκινήτων, την αυθαίρετη χρέωση των τουριστών, και άλλα πολλά.

Καμμία κοινωνική υπευθυνότητα ή αίσθηση καθήκοντος. Να αλλάξουν ή να φτωχύνουν. Τόσο απλά.

Άσχετο, αλλά σημαντικό από πλευράς νοοτροπίας: Μετά την επιτόπια παρατήρηση του κίτρινου φαινομένου, πήγα να πάρω καφέ από το Via Macchiato στην Όθωνος. Sorry για τη διαφήμιση, αλλά δεν ξέρω άλλο café, το οποίο να μείωσε τις τιμές, τυπώνοντας και νέο τιμοκατάλογο. Αν ξέρετε άλλο εσείς, διαφημίστε το. Έχει σημασία, αν θέλετε στο μέλλον να τον πίνετε και αλλού φθηνότερα…

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Χαμένες ιδέες

desert-walkΠόσοι Έλληνες θεωρούν απαράδεκτη την απεργία των λιμενεργατών, οι οποίοι αντιστέκονται στην απώλεια των στρεβλών κεκτημένων τους; Εισοδήματα κατά μέσο όρο 150.000 ευρώ ετησίως, μίζες και διαφθορά, κληρονομικά δικαιώματα στην εργασία, όλα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά εργαζομένων στην Ελλάδα στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Επαναλαμβάνω: πόσοι συμπολίτες μας θεωρούν τη δράση αυτής της εργασιακής μικροομάδας αντικοινωνική; Αν δεν είναι έμποροι και εισαγωγείς, που θίγονται άμεσα από την ακύρωση της οικονομικής τους δραστηριότητας, κατά πόσο ο μέσος πολίτης νοιάζεται για τέτοιου είδους εξώφθαλμα φαινόμενα παρακμής;

Δεν έχω υπόψη μου δημοσκόπηση στην οποία να έχει τεθεί το ερώτημα περί της υποστήριξης, αδιαφορίας ή απόρριψης των απεργιακών κινητοποιήσεων από την ελληνική κοινωνία. Θα είχε ενδιαφέρον όμως ένα απλό ερώτημα καταγραφής της θετικής, ουδέτερης ή αρνητικής στάσης των πολιτών; Μήπως θα έπρεπε να διερευνηθεί η όλη κατάσταση με άλλου είδους ερώτημα όπως: Θα θέλατε να είσαστε στη θέση τους; Οι απαντήσεις ίσως και να προκαλούσαν έκπληξη στους στατιστικούς αναλυτές. Ή μία ερώτηση που θα προκαλούσε, στη βάση της ειλικρίνειας, θα ήταν: ‘πόσο αντικοινωνικό λαμόγιο νοιώθετε;’ Με υποθετικά δεδομένη την ειλικρίνεια των ερωτώμενων, οι απαντήσεις μπορεί και να άλλαζαν την εντύπωσή μας για τα πράγματα, ίσως και το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας.

Και αυτό είναι κάτι που ευρύτερα λείπει από τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες, συνήθως εξυπηρετούν τις παραγγελίες των πελατών τους (κανάλια, εφημερίδες, πολιτικούς). Και είναι φυσικό. Κατά πόσο όμως αυτοί οι ‘παίκτες’ επιθυμούν να αναζητήσουν την αλήθεια, να ψάξουν σε βάθος τις τάσεις που κυριαρχούν ή σχηματίζονται στην κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους; Η απάντηση είναι ‘λιγότερο απ’ ότι θα έπρεπε’, δεδομένης της ευθύνης που και οι τρεις αυτές κατηγορίες έχουν για την πορεία της πνευματικής και πολιτιστικής συνοχής του εγχώριου ανθρώπινου κεφαλαίου.

Στην αναζήτηση των σύγχρονων ιδεών και απόψεων, μύχιων και φανερών στηρίζεται η επιτυχία κάθε μορφής κοινωνικής και πολιτικής ηγεσίας και διακυβέρνησης, είτε αυτό αποτελεί μία νέα προσπάθεια που προωθείται από μία ομάδα σύγχρονων ανθρώπων πάνω σε ένα αλυσιτελές και παρωχημένο σύστημα του παρελθόντος, είτε είναι μία πολιτική προσωπικότητα που αναδύεται από τον απέναντι χώρο και αναζητά τον βηματισμό της στην πορεία προς την κατάκτηση της ‘κυβερνησιμότητας’.

Η εθνική αυτογνωσία, δηλαδή, είναι το κλειδί και το πρώτο βήμα προκειμένου όλοι οι Έλληνες να …συναινέσουν να προοδεύσουν…

Leave a comment

Filed under Πολιτική