Tag Archives: Κρίση

Το τέλος της ανευθυνότητας

Η διεθνής κρίση και η ελληνική κρίση δεν έχουν τα ίδια αίτια. Έχουν όμως κοινά χαρακτηριστικά. Το προφανές είναι όλες οι οικονομίες επηρεάζονται από την επενδυτική ψυχολογία και δράση, η οποίες, ως πλήρως παγκοσμιοποιημένες, καθορίζονται από το ταξίδι δευτερολέπτων που πλέον πραγματοποιεί η πληροφορία στα διεθνή δίκτυα. Ο στόχος είναι οι επιτυχημένες επενδύσεις σε έναν κόσμο όπου οι αγορές και τα Μέσα Ενημέρωσης δεν κοιμούνται ποτέ. Όποιος χάσει στο Τόκυο, περιμένει να ρεφάρει στη Νέα Υόρκη, αν ξαφνικά έχει απώλειες στις αναδυόμενες, ψάχνει να τις καλύψει από τον αδύναμο κρίκο της ευαίσθητης Ευρωζώνης.

Οι διεθνείς μηχανισμοί του χρήματος δεν υπόκεινται σε εθνικές ευαισθησίες, όπως και οι πληροφορίες έχουν προ πολλού σταματήσει να σέβονται τα εθνικά σύνορα. Με την έλευση του διαδικτύου, το “παιχνίδι” των ειδήσεων έχει αλλάξει και έχει ξεφύγει από τον έλεγχο που ασκούσαν οι κατεστημένοι “παραγωγοί και διανεμητές” των ειδήσεων σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Η νέα αυτή πραγματικότητα είναι υπό διαμόρφωση και είμαστε ακόμη στην αρχή. Το σίγουρο είναι ότι οι συνθήκες είναι πολύ πιο σύνθετες από ό,τι στο παρελθόν, όταν η κυκλική «συμπεριφορά» της οικονομίας κυριαρχούσε στις μακροοικονομικές αναλύσεις, οι αρκούδες διαδέχονταν με συνέπεια τους ταύρους και αντίστροφα, και όταν ο κρατικός μανδύας εκάλυπτε πολλά από τα προβλήματα που γεννούσε η κακή, ευκαιριακή και κοινωνικά ανεύθυνη επιχειρηματικότητα.

Σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών, το διαδίκτυο, η χρήση του υπολογιστή ως εργαλείου και ως πλατφόρμας επιχειρηματικότητας δημιούργησαν νέα δεδομένα. Νέοι ρυθμοί και παράμετροι ανάπτυξης αλλάζουν τον τρόπο που ζούμε, επικοινωνούμε, εργαζόμαστε. Η δημιουργία και διαχείριση περιεχομένου στην ιδιωτική και δημόσια σφαίρα, οι εμπορευσιμότητα των πληροφοριών και της γνώσης αποτελούν πεδία που προσδιορίζουν τη νέα οικονομία, καθώς και έναν νέο τρόπο ζωής.

Στη μετα-βιομηχανική Ευρώπη και ΗΠΑ η ζωή γίνεται λίγο πιο σκληρή για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Στη Μεσόγειο, τα πράγματα είναι λίγο καλύτερα και όλα συνεχίζουν να προχωρούν με βραδύτερο ρυθμό. Ακόμη και η επούλωση των τραυματισμένων οικονομιών. Στην Ελλάδα για παράδειγμα, έχουμε όση βιομηχανία χρειαζόμαστε προκειμένου να λειτουργήσει η χώρα και να διατηρηθούν οι τελευταίες οικογένειες επιχειρηματιών που επιμένουν να παράγουν, από την πρώτη ύλη στο τελικό προϊόν. Η έλλειψη βιομηχανίας μάς γλυτώνει από τη ρύπανση, αλλά και τις στρατιές ανέργων που η κρίση δημιουργεί στις βιομηχανικές περιοχές ανά τον κόσμο. Στις υπηρεσίες και το εμπόριο, το πέρασμα από την απασχόληση στην ανεργία πάντοτε ήταν διαδικασία πιο ευέλικτη, κυρίως λόγω του ευμετάβλητου των κλάδων. Στην Ελλάδα μονίμως τα λουκέτα διαδέχονταν τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων.

Βέβαια, την περίοδο αυτή, η απότομη μείωση της ροής του χρήματος από το Κράτος και τους καταναλωτές προκάλεσε βίαιη κατάρρευση μέρους των κλάδων αυτών, με κερκόπορτα την προχειρότητα που χαρακτηρίζει τον ελληνικό μικρο-επιχειρηματικό οπορτουνισμό. Το δομικό ξεκαθάρισμα της μικροοικονομίας βρίσκεται σε εξέλιξη, με την εγκατάλειψη της “αρπαχτής” ως κυρίαρχης πρακτικής.

Έως σήμερα, ο κόσμος λειτουργούσε σε περιβάλλον υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης. Τα αυτοκίνητα πλέον δεν χωρούν στο Λεκανοπέδιο, πολλοί Έλληνες εξερευνούν τον κόσμο χωρίς να γνωρίζουν τον τόπο τους, στα σπίτια μας σωρεύονται ρούχα που πολλοί από εμάς φορούν σπάνια. Χαμένα χρήματα, χαμένη εργασία (για να παραχθεί η αγοραστική δύναμη), λάθος προσανατολισμός και προτεραιότητες.

Στις ειδήσεις και στον δημόσιο πολιτικό λόγο, ακούγεται ότι η κάθετη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης της Ελλάδος οφείλεται στη δραστική μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Παρουσιάζεται ως πρόβλημα, ενώ, θα μπορούσε να είναι η απαρχή της λύσης. Το ίδιο συμβαίνει με το ζήτημα του δανεισμού. Η υπερκατανάλωση, η οποία επιτυγχάνεται, τις περισσότερες φορές στη βάση της προσδοκίας εισοδημάτων ή της απλής μετάθεσης των πληρωμών στο μέλλον (δόσεις), τροφοδοτεί τον υπερδανεισμό, η εξυπηρέτηση του οποίου κατατρώγει το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών.

Η αντίθετη άποψη είναι όμως ότι, κατ’ αυτόν τον τρόπο κινείται η αγορά. Όμως, ποιά αγορά; Των προστατευμένων επαγγελμάτων, της υπερπληθώρας των τραπεζών, των μαγαζιών, των εμπορικών κέντρων, και βέβαια, των πολιτικών προσώπων, και των Μέσων Ενημέρωσης; Και βέβαια έτσι δεν κινείται η αγορά, αλλά το σύστημα του εύκολου αλληλοπλουτισμού, με τον τελευταίο στην αλυσίδα να πληρώνει τον λογαριασμό. Συνήθως οι πολίτες. Αν μπορέσουν, πλέον…

Όλα αυτά, μαζί με τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κράτους, ως επιχειρηματίαμονοπωλητήαποκλειστικού πελάτηδιαφημιζόμενου αποτελούν τις κύριες κακοδαιμονίες της ελληνικής οικονομίας, αυτό που στην οικονομική επιστήμη ευγενικά ονομάζουμε “διαρθρωτικά προβλήματα”.

Τον τελευταίο χρόνο, η διαπίστωση του χρόνιου αδιεξόδου έγινε και στην πράξη, με σκληρό τρόπο. Με την μείωση των μισθών και των συντάξεων του δημοσίου, με την κατάρρευση της κατανάλωσης, την στάση πληρωμών των πολιτών προς τις τράπεζες, την εφορία, τη ΔΕΗ, ακόμη και τον ΟΤΕ.

Είναι το τέλος της εποχής της ανευθυνότητας των επιχειρηματιών, των εμπόρων, των πολιτών. Κυρίως, βέβαια, των πολιτικών, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία και την τήρηση των νόμων.

Τα επόμενα 1+1 έτη θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμα για την Ελλάδα. Κρίσιμο όχι μόνο για τη διόρθωση του νεοελληνικού χάους του παρελθόντος, αλλά κυρίως για τον σχεδιασμό του μέλλοντος…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Κοινωνία

Η κρίση και το πολιτικό “εγώ”

Οι περιστάσεις στη χώρα είναι πολύ κρίσιμες για να αφήνουμε πράγματα στην τύχη. Αυτό σημαίνει ότι τα δεδομένα πρέπει να εξετάζονται σε βάθος και να αναλύονται στη βάση των εθνικών αναγκών και προτεραιοτήτων.

Η πορεία προς την ανάκαμψη (όλων μας) απαιτεί σκέψη καθαρήπροσγειωμένη καιαπαλλαγμένη από πάθη και ιδεολογήματα, ακόμη, δε, περισσότερο από κομματικές, ή καιευρύτερες «παραταξιακού τύπου» αγκυλώσεις. Σκέψη και θεώρηση των πραγμάτων που να κινείται μακρύτερα από εκεί που ενστικτωδώς μάς οδηγεί το θυμικό και η βίαιη ανάγνωση της πολιτικής. Μακρύτερα, δηλαδή, από το συνηθισμένο πεδίο ενασχόλησης του μέσου πολιτικού, δηλαδή τον ορίζοντα που σχηματίζουν οι πελατειακές σχέσεις και ο διαρκής και φαύλος εκλογικός κύκλος.

Σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, επιβεβλημένη είναι η συνειδητή και υπεύθυνη ενασχόληση με τα δημόσια πράγματα, το συλλογικό συμφέρον και τις εθνικές προτεραιότητες, στρατηγικής σημασίας, αλλά και εκείνες που σχηματίζονται στη βάση των αναγκών που επιτάσσει η συγκυρία.

Με απλά λόγια, την εποχή της κρίσης, του Μνημονίου, της τρόικας, των αγριεμένων αγορών, που προσπαθούν να ρεφάρουν, στοχεύοντας τους αδύναμους, δεν κοιτάμε τον εαυτό μας, το κόμμα μας, την επανεκλογή μας, την περιφέρειά μας. (Εκτός κι αν τη μετράμε σε εκατοστά, οπότε θα πρέπει, ούτως ή άλλως, να είναι ισχνή.)

Εκείνοι που θεωρούν ότι μπορούν να συμβάλουν στην κοινή προσπάθεια, με καθαρότητα, πρέπει να το κάνουν πράξη, προσεγγίζοντας τα ζητήματα με νηφάλιο και ολιστικό τρόπο, αποφεύγοντας την ευκαιριακή και βραχυχρόνια στόχευση, στην οικονομία, την επιχειρηματικότητα, την πολιτική.

Στους τομείς αυτούς, η νέα ελληνική σκέψη ξεκινά μόλις πραγματικά ξεφορτωθούμε το παρελθόν. Τα «κλειστά», αλλά κυρίως «προστατευμένα επαγγέλματα», που συντελούν στην αύξηση του κόστους ζωής και τη επιβάρυνση της καθημερινότητας των πολιτών, την παλιά νοοτροπία της «αρπαχτής», τις κακές υπηρεσίες προς τους ξένους επισκέπτες-πελάτες, καθώς και την άγνοια κινδύνου, σε ό,τι αφορά την ραγδαία εξάπλωση των αρνητικών εντυπώσεων μέσα από τις νέες ψηφιακές πλατφόρμες.

Η ζωή αλλάζει σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους τομείς. Η ψηφιακή τεχνολογία επιταχύνει τις αλλαγές και επαναπροσδιορίζει την έννοια της ανάπτυξης και υπανάπτυξης. Αυτό επιδρά και στον βαθμό επιτυχίας που μπορεί να επιτευχθεί με παλαιά εργαλεία και παρωχημένη νοοτροπία. Στην Ελλάδα, το ευρύτερο σκορ αποτελεσματικότητας διαρκώς μειώνεται και τείνει να εξαλειφθεί, δεδομένου ότι πλέον και επισήμως, τρεφόμαστε από τα λεφτά που μάς εξασφάλισε η τρόικα.

Όσο και αν ζωγραφίζουμε κάθετες πορείες εξόδου από την κρίση των αριθμών, βασικός στόχος είναι να αντιμετωπίσουμε την κρίση των ανθρώπων. Στον τρόπο σκέψης, δράσης, ακόμη και σχηματισμού επιχειρημάτων.

Στην εποχή της κρίσης, οι θύτες-πρωταγωνιστές πρέπει να αλλάξουν, ή οι ίδιοι να αλλάξουν ριζικά στάση και άποψη. Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται από την καθυποταγή του «εγώ» στο γενικότερο καλό (greater good), κυρίως εκείνων που δραστηριοποιούνται στα δημόσια πράγματα, εξ επαγγέλματος.

Προσοχή όμως. Ο κίνδυνος ακύρωσης του στόχου είναι υπαρκτός. Όπως έλεγε και ο Κομφούκιος, «μόνο οι πιο σοφοί και οι πιο ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη». Και, συνήθως, στην πολιτική, πλεονάζουν οι δεύτεροι…

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Η κρίση ως ..ευλογία

Συνήθως, κάθε συστημική κρίση με εθνική ταυτότητα, όπως αυτή που σήμερα ζούμε στη χώρα μας, εκτός από τα προβλήματα που δημιουργεί σε ανθρώπους και επιχειρήσεις, συγχρόνως αποτελεί καλή ευκαιρία επανατοποθέτησης της εθνικής στρατηγικής για το μέλλον. Άρα, όπως λένε και τα ‘επίσημα χείλη’, η κρίση πρέπει να εξελιχθεί κυρίως σε ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Αυτή είναι η πολιτική καραμέλα, που οι πολιτικοί μοιράζουν με ευκολία και πιπιλούν με επικοινωνιακή ευχαρίστηση, κάθε φορά που τα σύννεφα μαζεύονται πάνω από το κεφάλι τους.

Κατ’ ουσίαν, πέρα από τον πολιτικό ελιγμό που επιχειρεί η φράση, αυτό είναι που έχει σημασία για μία χώρα, η οποία λίγο πριν τον χρηματοικονομικό και δημοσιονομικό γκρεμό, αποφάσισε (;) να σοβαρευτεί και να προσπαθήσει να επιλύσει προβλήματα τριακονταετίας. Το ενδεχόμενο αυτό χαράσσει σαφή πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή, με την καλή, πάντα, έννοια.

Βέβαια, αν και οι περισσότεροι από εμάς υποστηρίζουν ότι τα μέτρα είναι αναγκαία και δηλώνουμε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες για να σωθεί η χώρα, μόλις αντιληφθούμε το περιεχόμενο της ενεργούς προσπάθειας, αμέσως ξεκινούμε τον αντίλογο. Ο καθένας από την οπτική του, τα κεκτημένα του, τον μικρόκοσμο που κατάφερε να έχει εξασφαλίσει έως σήμερα. Τότε που, επιτρέψτε μου να πω, ζούσαμε στην ‘προηγούμενη Ελλάδα’. Εδώ και μερικούς μήνες, η αναγκαιότητα μας έκανε να τρυπήσουμε το εθνικό κουκούλι και να κοιτάξουμε λίγο πιο μακρυά. Και δεν είναι δύσκολο. Για όποιον επιθυμεί best practices, αρκεί μία μικρή έρευνα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι πολίτες των οποίων, όχι μόνο δεν αντιλαμβάνονται το σκεπτικό των Ελλήνων, αλλά για μία ακόμη φορά κλήθηκαν να καταβάλουν μετρητά (κάθε Γερμανός ή Γερμανίδα από 100 ευρώ, για παράδειγμα), χωρίς πολλές εξηγήσεις, μόνο και μόνο γιατί βρισκόμαστε σε κίνδυνο…Hello?? Tell them George, this not the way to live your life. Like there is no tomorrow…

Τα θεμελιώδη είναι εναντίον μας. Και θα παραμείνουν εχθρικά αν δεν παράξουμε νέο χρήμα, ανάπτυξη και νέες ιδέες, για τις οποίες να επιστρατεύσουμε τα εθνικά πλεονεκτήματα, όπως νέου τύπου τουρισμό, βιολογικά προϊόντα, υγειονομικά θέρετρα και παιδεία, κ.λπ.

Αν παραμείνουμε στον δρόμο προς τον στόχο, οι παράπλευρες απώλειες θα είναι έντονες, ιδίως για εκείνους που είχαν μάθει στις εύκολες δουλειές, με το Κράτος και αναμεταξύ τους. Αυτοί τέλειωσαν, όπως τελειώνουν και τα εκατοντάδες χιλιάδες μαγαζιά που άλλες τόσες εκατοντάδες χιλιάδες, ανειδίκευτοι ‘εμπορευάμενοι’ Έλληνες άνοιξαν, για να  ψωνίζει ο ένας από τον άλλο… Ομοίως οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, τα γραφεία διευκολύνσεων, οι μεσάζοντες και όλοι εκείνοι που απορείς πως τα καταφέρνουν… Οι κινήσεις είναι απλές για να γίνει αυτό πραγματικότητα. Διαφάνεια, ψηφιοποιημένα συστήματα, πλήρες μάνατζμεντ. It’s literally a few clicks George, yes?

Και κάπου εδώ, αν έχουμε ήδη αρχίσει να τα καταφέρνουμε, η κρίση ήδη έχει μετατραπεί σε …ευλογία.

1 Comment

Filed under Κοινωνία

Political Leftovers

Όλοι πλέον ξέρουν ότι οι περιστάσεις είναι κρίσιμες για τη χώρα μας. Η Ελλάδα με τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες, τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος και τους μικροπολιτικούς στην ψυχή και τις ιδέες δεν πάει παρακάτω. Καταναλώσαμε, φτάσαμε στο τέλος, ξύσαμε και τον πάτο και όταν δεν υπήρχε άλλο, γυρίσαμε και κοιτάξαμε προς τον ουρανό, περιμένοντας ξανά άλλο ένα free refill από το πουθενά.

Αλλά δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Έξω από το βαρέλι, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Ο υπόλοιπος κόσμος έχει πέσει σε περισυλλογή, μαθαίνει από τις δυσκολίες, ανασυγκροτείται και οργανώνει νέες, πιο στέρεες δομές ανάπτυξης. Στην πορεία αυτή, όταν παρουσιάζονται και ευκαιρίες συσσώρευσης (για να βγουν και τα σπασμένα των προηγούμενων μηνών), όσοι μπορούν τις εκμεταλλεύονται. Οι δυνατοί παίκτες κινητοποιούν τους κερδοσκοπικούς μηχανισμούς και απομυζούν από τα αδύναμα μέλη του κοπαδιού, τα οποία δεν κινούνται με ταχύτητα, μένουν πίσω και χαζομασουλούν καρπούς πλούσιους σε λιπαρά, αλλά φτωχούς σε δύναμη ανάπτυξης.

Έτσι είναι η Ελλάδα. Αυτοί είναι οι Έλληνες, όπως αβίαστα ισχυρίστηκε κάποτε ο Κώστας Σημίτης, όταν ένοιωσε ότι είχαν εξαντληθεί τα πολιτικά επιχειρήματα και το μόνο που απέμενε ήταν η επίκληση εθνικών μας χαρακτηριστικών. Μόνο που ίσως η Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει να είναι ‘έτσι’ και να ξεκινήσει μία πορεία προς το ‘αλλιώς’. Με περισσότερη αυτοκυριαρχία, καλύτερ γνώση για τις εξελίξεις, με πιο συλλογικό τρόπο σκέψης και προπάντων, ακομπλεξάριστη ικανότητα άμεσης απόρριψης των πολιτικών υπηρετών που ‘δεν κάνουν’.

Το διαδίκτυο προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες οργανωμένης έκφρασης. Και παρά την οικονομική δυστοκία της εποχής, ορισμένοι ιστότοποι πραγματικής πολιτικής παρέμβασης πρέπει να δημιουργηθούν, προκειμένου να συγκεντρώσουν την συμμετοχή των πολιτών που επιθυμούν να συμβάλουν ενεργά στο ξεκαθάρισμα του τοπίου και στο νέο ξεκίνημα που απαιτείται.

Είναι καιρός για ψηφιακό ακτιβισμό και σκληρές τοποθετήσεις ενάντια στον πολιτικό κόσμο που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Γιατί πλέον πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι οι υπηρέτες της κοινωνίας των πολιτών την πρόδωσαν ανεπανόρθωτα. Οικειοποιήθηκαν με βάρδιες τον συλλογικό πλούτο των πολιτών (του αφεντικού τους δηλαδή), μεγάλο μέρος του οποίου προήλθε από τους ευρωπαϊους συμπολίτες μας.

Η απάτη είναι διαχρονική. Το πεδίο υλοποίησής της είναι η πολιτική. Σήμερα, τα απομεινάρια αυτής της γενιάς πολιτικής πρακτικής, βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα να πράξουν, για πρώτη φορά, το καθήκον τους. Είναι γιατί τα ταμεία είναι άδεια και πλέον δεν προσφέρονται για κόλπα; Είναι γιατί η ανάσα των Βρυξελλών είναι πλέον έντονη στο σβέρκο των ντόπιων μικροπολιτικών; Για οποιονδήποτε λόγο, τα περιθώρια τέλειωσαν. Η διαχρονική συναίνεση στα κόλπα, ας αντικατασταθεί με συναίνεση για εξυγίανση. Προσοχή όμως, ας μην επιλέξουν πάλι τους γνωστούς-άγνωστους μισθωτούς για να εξυγιάνουν. Αυτές είναι τσάμπα μαγκιές…

1 Comment

Filed under Πολιτική

Οι ανέμελοι της διαφθοράς

Όπως δείχνουν να εξελίσσονται τα πράγματα, ο ιστορικός του μέλλοντος θα περιγράψει την περίοδο που διανύουμε ως την εποχή που ξαφνικά στη χώρα αυτή θυμηθήκαμε την εφμαρμογή των νόμων, αποφασίσαμε ότι το νόμιμο δεν είναι πάντοτε και ηθικό και ότι η σπατάλη των κεφαλαίων του δημοσίου αποτελεί αντικοινωνική ενέργεια.

Ίσως, πολλά χρόνια μετά διαπιστωθεί και ένα ιστορικό παράδοξο, που μόνο οι Έλληνες μπορούν να προκαλέσουν, μέσα από την ιδιαίτερη σχέση που διατηρούν με τη νομιμότητα αλλά και την κοινή λογική. Ποιό είναι αυτό; Το τέλος της εποχής των ανέμελων κρατικών λειτουργών, των πολιτικών που δεν θέλησαν ποτέ να γίνουν υπηρέτες της κοινωνίας, των εκ πεποιθήσεως ανεπάγγελτων που είδαν την πολιτική ως ευκαιρία πλουτισμού, δυσανάλογου με τις ικανότητές τους.

Γιατί όμως παράδοξο; Γιατί ο γιός εκείνου που άνοιξε τον κύκλο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μάλλον θα τον κλείσει τριάντα χρόνια μετά με ευρεία κοινωνική συναίνεση, αλλά και με θύμα την αντίθετη παράταξη, η οποία, αν και δεν φέρει την κύρια ευθύνη, εκπρόσωποί της θα αποτελέσουν παραδείγματα προς αποφυγή, όταν αποδειχθεί ότι είχαν χώσει γερά το χέρι μέσα στο βάζο με το μέλι.

Στην παραδειγματική τιμωρία των προηγούμενων κρατικών λειτουργών θα στηριχθεί η φυγή προς τα εμπρός που θα επιχειρήσει ο Γιώργος Παπανδρέου, όχι γιατί το απαιτούν οι Βρυξέλλες, αλλά διότι μπορεί να το κάνει. Και ξέρει ότι αν το πετύχει, τότε θα μείνει στην ιστορία ως ικανότερος ακόμη και από τον πατέρα του, που τόσο επιμένει να θαυμάζει ο προκάτοχός του.

Και οι πολίτες, είναι έτοιμοι να συναινέσουν, να δεχθούν τη ρήξη με το κακό παρελθόν τους, να αποκυρήξουν την αδιαφορία, την αναποτελεσματικότητα, την αντικοινωνική συμπεριφορά. Και δεν χάνουν την ευκαιρία να δίνουν τα μηνύματα με πείσμα. Όποιος αντισταθεί θα παραμεριστεί. Ήδη τα δήθεν τολμήματα και τα πισωγυρίσματα των νεοφώτιστων της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάνω στην ατζέντα των ημερών, ίσως και να τροφοδοτούν την διεύρυνση της ψαλίδας μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων και των αρχηγών τους.

Στην πορεία προς την εθνική εξυγίανση, τα πρώτα (και ίσως μοναδικά) θύματα θα είναι οι ανέμελοι της διαφθοράς. Εκείνοι που χρησιμοποίησαν το κρατικό χρήμα για ίδιο όφελος ή για να πλουτίσουν οι φίλοι τους. Όσοι κρατικοί λειτουργοί σπατάλησαν, λίγο πριν την ελληνική οικονομική κρίση τα τελευταία ρευστά στα κρατικά ταμεία χωρίς στόχο, έτσι, επειδή μπορούσαν να υπογράψουν τη διάθεσή τους προς ημετέρους.

Η εποχή αλλάζει. Η κρίση μάς κάνει σοφότερους. Οι πολίτες περιμένουν περισσότερα από τους πολιτικούς. Τα ηθικά ζητήματα υπερισχύουν της νομιμότητας. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ποιοι και συνήθως για ποιούς λόγους νομοθετούν… Και πλέον, αυτοί δεν είναι και τόσο αξιόπιστοι, ούτε παραδείγματα προς μίμηση…

1 Comment

Filed under Κοινωνία