Tag Archives: Κυβέρνηση

Ο Λάο Τσε στο μεγάλο λιμάνι

Στην Κίνα, ο κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός θεός. Η αποστολή του στο κόσμο περιβάλλεται από αρχές και αξίες, βαθιά ριζωμένες στην παράδοση, που καθοδηγούν την προσωπική και οικογενειακή εξέλιξη.

Όταν απαιτείται, ο Κινέζος με τη φόρμα ή το κοστούμι εργασίας, σχηματίζει ένα χαμογελαστό πλήθος και παρατάσσεται δίπλα στον captain, τον αρχηγό της ομάδας, της επιχείρησης. Ακόμη περισσότερο τον Πρωθυπουργό, ο οποίος τούς επισκέπτεται σε μία ξένη χώρα, σε ένα λιμάνι που έχει τα χάλια του και έχουν αναλάβει να το οργανώσουν.

Παρατάσσονται με χαμόγελο, κι ας βρίσκονται σε άλλη χώρα, όπου οι ντόπιοι, με στραβωμένα μούτρα και βίαιες εκφράσεις αποδοκιμάζουν την παρουσία τους. Κρατούν οικεία χρώματα και ναι, δεν μπορεί… κάπου πήρε το μάτι τους και ένα σφυροδρέπανο. Στην αρχή ένοιωσαν συγκίνηση, μετά όμως, όταν ο μεταφραστής εξήγησε τα νοήματα που εξέπεμπαν τα αγριεμένα πρόσωπα, αντιλήφθηκαν ότι τα αισθήματα είναι εχθρικά. Παρά την ιδεολογική συμπάθεια, απ’ ό,τι φαίνεται, σήμερα είναι αυτοί οι καπιταλιστές, σε μία χώρα της ΕΕ (!), που ακόμη αντιστέκεται, με απηρχαιωμένο πολιτικό λόγο.

Πόσο κατανοητή είναι η Παπαρήγα όταν μιλά για απλά ζητήματα της καθημερινότητας! Η αμεσότητα που έχει είναι μεγάλο προσόν, αρκεί να καταλαβαίνεις το περιεχόμενο των λόγων. Είπε προχθές ότι σήμερα, τα νέα ζευγάρια δεν τα βγάζουν πέρα οικονομικά, και αυτό επηρεάζει την απόφασή τους να κάνουν παιδιά. Αυτό το καταλάβαμε. Και μάς έμεινε.

Για τους Κινέζους, η Ελλάδα είναι ιδανικός προορισμός. Για επενδύσειςταξίδιασπουδές, ακόμη και τελετές γάμων, όπως έχει καταδείξει η κοσμοσυρροή στην Σαντορίνη. Στην προηγούμενη επίσκεψη του προέδρου Χου Ζιντάο στην Αθήνα, ζευγάρια από την Κίνα φωτογραφίζονταν στα σκαλοπάτια του Ζαππείου, με χαμόγελο ευτυχίας στα χείλη.

Είναι σαφές ότι η Ελλάδα αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση για τους Κινέζους. Πρώτ’ απ’ όλα, τούς αρέσει το παρουσιαστικό των Ελλήνων. Στέκονται και τούς κοιτούν με τις ώρες. (Σημειωτέον ότι στην Κινεζική κουλτούρα η έννοια «κοιτώ επίμονα, είμαι αγενής», δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και κανένας ενδοιασμός να σε αγγίξουν, κι ας είσαι ξένος, αρκεί η μορφή σου να τούς προκαλεί το ενδιαφέρον). Μικρό το παράδειγμα, αλλά χαρακτηριστικό για τη διαφορά κουλτούρας που υπάρχει.

Η διαφορά αυτή, όμως, ενώνεται στα βάθη της ιστορίας. Δύο αρχαίοι πολιτισμοί μοιράζονται στην αίσθηση της αιωνιότητας, τις ισχυρές ιδέες και αξίες που μελετούν και θαυμάζουν οι ξενοι, τα ιδιαίτερα, γηγενή πνευματικά χαρακτηριστικά των κατοίκων.

Ίσως να είναι ευτύχημα για την ανθρωπότητα, που ο αριθμός των Κινέζων πολιτών ανέρχεται σε 1,3 δισ., περισσότερους, δηλαδή, από το άθροισμα της ΕΕ, των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Βραζιλίας.

Έτσι, με τις κατάλληλες προϋποθέσεις, η απόβαση της Κίνας στη Δύση ίσως δράσει ως αντιστάθμισμα στη Δυτική παρακμάζουσα «ανάπτυξη» και ισορροπήσει ο κόσμος.

Για την Ελλάδα, ουδέν σχόλιο. Με μερικά δισ., μπορούν να πάρουν τη θέση τους στο Πάνθεον… Ως εκεί όμως. Αν τούς δουν μαζεμένους για καφέ στο Σύνταγμα, μπορεί και να τούς ορμήξει το ΠΑΜΕ, επειδή… αλλαξοπίστησαν…

*

«Μια φορά ο Λάο Τσε με τους μαθητές του περνούσε μέσα από το δάσος όπου οι υλοτόμοι έκοβαν δέντρα. Εκατό υλοτόμοι χτυπούσαν τα δέντρα με τσεκούρια και το δάσος ήταν γεμάτο με πεσμένα δέντρα. Ο Λάο Τσε αντιλήφθηκε ένα δέντρο που δεν το έκοψαν οι υλοτόμοι. Το δέντρο είχε λοξό, καμπύλο κορμό με πολλά κλαδιά. Ο Δάσκαλος έστειλε τους μαθητές να ρωτήσουν, γιατί δεν έκοψαν αυτό το δέντρο.

– Είναι άχρηστο, απάντησε ο παλιότερος υλοτόμος, απ’ αυτό το δέντρο δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε καυσόξυλα.

Όταν την απάντηση μετέφεραν στον Λάο Τσε εκείνος είπε στους μαθητές του:

– Να είστε σαν αυτό το δέντρο, να μάθετε να είστε «άχρηστοι», τότε κανένας δε θα σας πειράζει. Αυτό το δέντρο είναι σοφό. Κοιτάξτε γύρω του τα πεσμένα δέντρα, ήταν ίσια, λυγερά και ψηλά. Φαίνεται πως αυτά τα ψηλά δέντρα ήταν υπερήφανα για τον εαυτό τους και έγιναν για κάποιους χρήσιμα. Να είστε «ανώφελοι και άχρηστοι», δηλαδή μην γίνεστε εμπόρευμα, πράγμα το οποίο μπορεί κανείς να το πουλήσει και να το αγοράσει».

Αυτή θα μπορούσε να είναι η βάση της Ελληνο-κινεζικής συνεργασίας. Για να είμαστε, εμείς οι υπόλοιποι, τα στραβά δέντρα, ασφαλή…

Advertisements

Leave a comment

Filed under Κοινωνία

Οδός Τόμσεν

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξαετίας, σε κάθε ευκαιρία, διατύπωνα την άποψη ότι η «επανίδρυση του κράτους» στηρίζεται αποκλειστικά στη ψηφιοποίηση υπηρεσιών και διαδικασιών και στην εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων μάνατζμεντ, απηλλαγμένων από κομματικές προτεραιότητες.

Άνευ σημασίας. Πολλοί άλλοι, και ακόμη περισσότεροι – τεχνικά πιο ενημερωμένοι – είχαν διατυπώσει και αναλύσει πολλές από τις αρχές και τις πρακτικές του eGovernance, η αλλιώς «ψηφιακής διακυβέρνησης». Σε συνέδρια, συνεδριάσεις, συναντήσεις κυβερνητικών στελεχών, παντού. Η ύλη, επομένως, είχε διδαχθεί. Τα αποτελέσματα, όμως, υπήρξαν πενιχρά, έως ανύπαρκτα.

Η κεντροδεξιά «νέα διακυβέρνηση» δεν πείραξε τους δημόσιους υπαλλήλους και τα κεκτημένα τους, όπως δεν τάραξε τα νερά στα κλειστά επαγγέλματα, τις σπάταλες συνήθειες ημετέρων και μη, και άλλες πτυχές της καθημερινότητας των πολιτών, οι οποίες επιδεινώθηκαν ιδιαιτέρως, εκείνο το διάστημα. Η τακτική αντιμετώπιση των θεμάτων ήταν τακτική “touch and go”, με διπλό αρνητικό αποτέλεσμα: την είσπραξη του πολιτικού κόστους και την προώθηση ατελέσφορων πολιτικών. Το γιατί, το οποίο στην αρχή ήταν κοινό μυστικό, πλέον, το γνωρίζει όλη η Ελλάδα.

Και φυσικά, δεν έχει σημασία να αναζητηθούν οι αιτιάσεις, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο. Η κρισιμότητα της τρέχουσας περιόδου δεν επιτρέπει «πισωγυρίσματα», ούτε καν της σκέψης. Εξεταστικές, αναζήτηση ευθυνών, Βατοπέδια, μοναστήρια και καλόγεροι με λάπτοπ δεν έχουν σημασία σε μία εποχή όπου κρίνεται το μέλλον της χώρας.

Κάποτε, επί Καραμανλή, επιλέξαμε την Ευρώπη, αποφεύγοντας τη Βαλκανοποίηση. Το 1990-1993 – παρά τα όσα λέγονται – η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη εξυγίανε τα θεμελιώδη της ελληνικής οικονομίας (έλλειμμα, κρυφά χρέη, πραγματικό πληθωρισμό). Αυτό έδωσε την ευκαιρία στον Σημίτη, επτά χρόνια μετά – με τα κατάλληλα statistics, που δεν ήταν ελληνικής, μόνο, έμπνευσης – να βάλει τη χώρα στην ΟΝΕ.

Αυτή η αλληλουχία γεγονότων, μάς έσωσε σήμερα. Και αυτό επειδή το «κλείδωμα» στην Ευρωζώνη, τελικώς, ήταν πολλά περισσότερα από την έλευση του ευρώ, η οποία, κατά κύριο λόγο, μεταφράστηκε σε ακρίβεια, υπερκατανάλωση, υπερδανεισμό και – στην ουσία – ψευδοανάπτυξη.

Το τελευταίο εξάμηνο, η Ευρώπη, με τα ρευστά και του ΔΝΤ στέκεται δίπλα στην Ελλάδα. Σχεδόν κάθε Ευρωπαίος προσφέρει από την τσέπη του σε εκείνους του Νότιους τύπους με τους ανίκανους πολιτικούς και την σκέψη αποκλειστικά στο σήμερα. Είναι κακό; Όχι κατ’ ανάγκη.Είμαστε συνηθισμένοι να καταβροχθίζουμε ευρωπαϊκά πακέτα. Απλώς, η τακτική αυτή δεν μάς πάει μακρύτερα. Ξαφνικά τα λεφτά τελειώνουν, και στο νοικοκυριό και στο Λογιστήριο του Κράτους. Γι’ αυτό και στο εξής, οι αλλαγές πρέπει να είναι δομικές και οριζόντιες.

Το Μνημόνιο δεν είναι τίποτ’ άλλο από αυτό που θα έπρεπε να έχουμε κάνει μόνοι μας από την εποχή του Ζολώτα. Και δεν είναι κακή ιδέα να το διατηρήσουμε και μετά την κρίση, έστω ως συμβολισμό. Να ονομάσουμε, για παράδειγμα, «Μνημόνια» όλους τους προϋπολογισμούς που θα ακολουθήσουν μετά το 2013. Για να θυμόμαστε αυτά που πρέπει να κάνουμε οικειοθελώς, από κοινού και κατά μόνας.

Να κάνουμε και κάτι άλλο. Το κομμάτι της οδού Νίκης, μπροστά από το ΥΠΟΙΟ, μόνο αυτό, από τη μία κλούβα έως την άλλη, να ονομαστεί «Οδός Τόμσεν». Για να τον θυμόμαστε και μετά… Τόσα έχει κάνει ο άνθρωπος… Μόνο και μόνο να βάλεις τους Έλληνες σε σειρά δεν είναι μικρό κατόρθωμα…

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Επιστροφή στη σπέκουλα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Από χθες, και επισήμως, επέστρεψε η πολιτική σπέκουλα στα μίντια και τα πολιτικά πηγαδάκια. Είχε ξεκινήσει στην Πάρο, με την ανθρωπογεωγραφία του ‘ανασχηματισμού’, συνεχίστηκε με τιςανυπακοές της τάδε και του δείνα, που δεν πρόκειται να παραμείνουν στην Κυβέρνηση, ‘εφόσον αρνήθηκαν στον Πρόεδρο’, τους ‘παγκίτες’ του ΠΑΣΟΚ να δίνουν συνεντεύξεις για την επάνοδό τους και άλλα τέτοια γραφικά.

Από χθες ξεκινά και πάλι ο κομματικός αγώνας, στη διαδρομή προς τον Νοέμβριο, προς τις τοπικές εκλογές. Μία διαδρομή που θα είναι εξαντλητική χωρίς λόγο και βέβαια παντελώς άχαρη, ιδιαίτερα μετά την απόλυτη κομματικοποίηση της αντιπαράθεσης, και φυσικά, με λάθος διακύβευμα.

Απ’ ό,τι φαίνεται, τα δύο μεγάλα κόμματα επιθυμούν διακαώς να αναμετρηθούν, γύρευε γιατί. Στον κοινό νου. Γιατί στους διαδρόμους της κομματικής διαστροφής, λόγοι πάντοτε υπάρχουν. Οι πράσινοι θέλουν να βρουν στο βαθύ ΠΑΣΟΚ κάτι να ασχολείται για να ξεχάσει το Μνημόνιο να φτάσουμε αναίμακτα μέχρι τα Χριστούγεννα, οι γαλάζιοι για να ανασυνταχθεί ο μηχανισμός, να μετρηθούμε να δούμε πόσοι μείναμε. Αντίστοιχα επίσης, οι μεν θέλουν να εδραιώσουν τον ‘Καλλικράτη’, οι δε άλλοι να ξορκίσουν το παρελθόν, με πρώτον τον αρχηγό, ο οποίος ‘σηκώνει βάρος που δεν είναι δικό του’, όπως είπε χθες στον φίλο Χατζηνικολάου.

Και τα δύο κόμματα έχουν ζόρια με τις υποψηφιότητες. Από έλλειψη ενδιαφέροντος, πολιτική δειλία, εσωτερικές κόντρες, άρνηση εγκατάλειψης της κυβερνητικής καρέκλας με αντάλλαγμα τα βουνά και τις ραχούλες, κ.λπ. Οι αρχηγοί μαθαίνουν ο μεν Γιώργος ότι να είσαι γιος του πατέρα σου σημαίνει ότι πρέπει να αποδείξεις διπλά τι αξίζεις, ο δε Αντώνης τί σημαίνει να ηγείσαι του κόμματος της τριχοτόμησης. Μεταξύ άλλων να είσαι καθημερινά αντιμέτωπος με …τριλήμματα. Κοινώς ίντριγκες που απορρέουν από τρεις κομματικές περιοχές… με ήδη εμφανή τα αποτελέσματα…

Η ενασχόληση με τους τοπικούς άρχοντες που βιώνουν την μοναξιά – πολιτικά και ουσιαστικά – της ελληνικής υπαίθρου μάς πηγαίνει πίσω, πριν από την ‘εποχή του Μνημονίου’, που λένε και οι ταλαιπωρημένοι δεξιοί. Η πολιτική πορεία προς τις τοπικές εκλογές, ενώ ουσιαστικά δεν έχει το παραμικρό νόημα αυτήν την εποχή, δημιουργεί πολιτικά ψευδο-διλήμματα, τα οποία καθυπαγορεύονται από το εκάστοτε συμφέρον του ενός από τα δύο ‘μεγάλα’ κόμματα, που το άλλο αναγκάζεται να ακολουθήσει, προκειμένου να μην μείνει πίσω στην αντιπαράθεση.

Σε όλα αυτά η λογική μου λέει το αντίθετο. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 20 χρόνια, τα τοπικά ζητήματα θα έπρεπε να κυριαρχούν στην ατζέντα. Με την καλή έννοια, μακριά από πελατειακές σχέσεις. Ανάπτυξη δεν θέλουμε; Δεν θα έρθει μόνη της. Θα πρέπει να την επιδιώξουμε. Και αν την επιδιώξουμε, πού νομίζετε ότι θα συμβεί; Στο κέντρο των Αθηνών ή στα Μεσόγεια με τις ανύπαρκτες υποδομές; Πουθενά από τα δύο. Το επόμενο διάστημα, ο μόνος τζίρος downtown θα είναι το καμπριολέ διώροφο λεωφορείο για τους τουρίστες, όσο κρατάει ο καιρός, οι κουλουρτζήδες και τα ικριώματα του Νικήτα. Αντε και τα souvlaki shops της Μητροπόλεως.

Η ανάπτυξη βρίσκεται εκεί έξω’, θα έλεγε η Σκάλι στους αυθεντικούς ‘Φακέλους’ της έρευνας και του μυστηρίου. Γιατί περί μυστηρίου πρόκειται στην περίπτωσή μας. Θέλει πολύ σκέψη προκειμένου να καταλήξει κανείς ότι οι προοπτικές της ανάπτυξης εντοπίζονται κοντά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της;

Εναλλακτικές πηγές ενέργειες και βιοκαύσιμα, αγροτουρισμός, ποιοτικός κλασικός τουρισμός, βιοκαλλιέργειες, εκπαίδευση, υγεία, retirement communities. Όλα αυτά είνα πλεονεκτήματα της χώρας που δεν έχουν εξερευνηθεί, ή αυτό έχει συμβεί περιστασιακά, με αποτέλεσμα ΄λαμπρά΄παραδείγματα που όλοι θαυμάζουμε όταν περνούμε βιαστικά με το αυτοκίνητο. (Και παρεπιμπτόντως, την επόμενη φορά που θα πάτε διακοπές, έστω και τριήμερο, προτιμήστε τους μικρούς ήρωες της υπαίθρου, από την παρακμή των νησιωτών φοροφυγάδων). Πόσο Σκιόπα πρέπει να είσαι για να το καταλάβεις; Ο Μηταράκης αρκεί και περισσεύει για τον καθορισμό τωνστρατηγικών προτεραιοτήτων της χώρας.

Αυτά είναι τα ‘διακυβεύματα’ των τοπικών εκλογών και όχι το πολιτικό μήνυμα, προκειμένου οι συγκάτοικοι του Harvard να δυναμώσουν την περπατησιά τους στο κόμμα τους.

Και μια και το ανέφερα, λίγα λόγια, και τελευταία, για την Αθήνα, γιατί για τα 5 εκατ. κατοίκους του L.A., απ’ ό,τι φαίνεται Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα, με την ευρεία – βέβαια – έννοια, διότι, πλέον, οι βίλες έχουν πάρει τα βουνά.

Το ‘δώρο’ που έκανε ο Γιώργος στον Αντώνη να κατεβάσει τον – καθόλα σεβαστό και μη πολιτικό – Γιώργο Καμίνη για υποψήφιο Δήμαρχο Αθηνών (for old times’ sake), εξυπηρετεί και τον ίδιο. Πρώτον, βάζει σε εφαρμογή το εναλλακτικό πείραμα του ‘κοινωνικού μάνατζερ’ και δεύτερον, με την προεξοφλούμενη (;) επικράτηση Κακλαμάνη κρατά το φιλαράκι πολιτικά ζωντανό και την Αξιωματική στα πόδια της. Γεγονός πολύ χρήσιμο για την συσπείρωση όλων τους.

Άσε που το κέφι της ‘επερχόμενης νίκης’ του Νικήτα θα ακυρώσει και την πρώτη συζήτηση περί αρχηγίας που θα έσκαγε σε 8 εβδομάδες από σήμερα, όταν τα ΄ώριμα γκάλοπ’ θα έσπειραν τον τρόμο σε Αττική και Θεσσαλονίκη… Για τις κάλπες του Νοεμβρίου ουδέν σχόλιο…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Tο stress test του Γιώργου

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν σε έναν μήνα από σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα παραλαμβάνει το βραβείο Quadriga στο Βερολίνο για την ‘προσφορά του στην καλύτερη διαφάλιση του μέλλοντος της κοινωνίας’, ελληνιστί την ‘αποτροπή πτώχευσης της χώρας’, εκτός από τους αφρούς που θα ρέουν στη Ρηγίλλης, θα πρέπει να έχει πετύχει και στα stress tests που μεσολαβούν.

Αυτά εν μέρει οφείλονται και στην στενή επαφή, την οποία αναγκάστηκε να έχει με το κόμμα, λόγω των εκλογών που έρχονται – στην ατζέντα – γρηγορότερα απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Είναι και η νεο-Δεξιά που δεν αντέχει να περιμένει. Θέλει να δοκιμαστεί γρήγορα, για να επιπλεύσουν οι νέες στατιστικές αναλύσεις, να γίνουν οι παράξενες αναγωγές (σε εθνικό επίπεδο), να αποφευχθεί η περίπτωση θετικού αποτελέσματος των austerity measures (να υπάρχει μόνο το austerity μέχρι την κάλπη) και να ξεχαστεί το γρηγορότερο και η δεκάρα έναν χρόνο πριν, τον ίδιο, περίπου, καιρό.

Με σειρά εμφάνισης, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τις εξής δοκιμασίες: την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, τον ‘ανασχηματισμό’, την ‘επιτελική οργάνωση το Γραφείου του’ (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), την ομιλία στη Θεσσαλονίκη (να φανεί αισιόδοξος ή όχι;), τα πέρα-δώθε της τρόικας, που πλέον περνά από τις φιλοφρονήσεις στην αυστηρότητα, τον τούρκικο αμανέ που τραγουδά με βιασύνη την ‘ολοκλήρωση’ της νέας μας σχέσης, και βέβαια, επιτέλους, την υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών (αυθεντικά, όχι γιαλαντζί, όπως με τους φορτηγατζήδες, που τελικώς δεν καταλάβαμε τι έγινε… Μπορεί ο κουμπάρος της φίλης μου πού έχει ένα C-MAX που πέφτουν τα καθίσματα να κάνει μεταφορές στη γειτονιά; Κάτι Cherokee ανεξόφλητα, μπορούμε να τα δηλώσουμε μεταφορικά για μικρές διαδρομές στην περιοχή μας; Τα οικογενειακά επταθέσια μπορούν να μετατραπούν σε μινι-καμπ της γειτονιάς; Την επόμενη φορά που θα φτύσω δημοσίως, θα πρέπει να το καταγράψει συμβολαιογράφος;)

Και άλλα τέτοια, που αν δεν αλλάξουν, η οικονομική καθημερινότητα θα παραμείνει στα χάλια της. Και χωρίς πετρέλαιο. Με την κρίση και τον περιορισμό των εισοδημάτων, από πέρσι ‘φάνταζε’ ακριβό… φαντάσου φέτος…

Οι ασκήσεις ανθεκτικότητας του Γιώργου έχουν ξεκινήσει από την Πάρο, όταν η παραμικρή κίνηση στο ‘Ποσειδών’ γινόταν είδηση. Καιρό τώρα βρίσκονται σε εξέλιξη με λογής σενάρια να ‘βολτάρουν’ πέρα δώθε στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία. Και με τον καθένα να παίζει τον ρόλο του ντελάλη πληροφοριών και ΄παρεξηγήσεων’, πότε με την Μπιρμπίλη, άλλοτε με την Μπατζελή και πάει λέγοντας.

Σημαντική εξέλιξη των ημερών είναι το ‘γύρισμα’ της ΝΔ σε ό,τι αφορά το Μνημόνιο. Well done guys. A bit late though. Για την εικόνα του κόμματος δηλαδή, όχι επί της ουσίας. Επί της ουσίας έχετε απόλυτο δίκιο και το επιτελείο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, κι ας το ξεκινήσατε όσο λιγότερο πολιτικά γινόταν.

Αυτό – να (θα) υποθέσω – σημαίνει ότι η ΝΔ αποφάσισε να ασκήσει πραγματικά αντιπολίτευση, τον πραγματικό θεσμικό ρόλο του watchdog της Κυβέρνησης… Έτσι, θα σπιντάρει και το Μαξίμου, το οποίο, τελευταίως μάλλον ζει την πολιτική πραγματικότητα μέσα από τα data projectors.

Άντε, κάντε τις αλλαγές να τελειώνουμε. Και εσύ Ρηγίλλης, μην μετακομίσεις στη θάλασσα. Κάτσε εδώ κοντά… Να σε νοιώθουμε..

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Γιώργο μην φύγεις…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν η Ντάρμπι Σώ έγραψε το Πέλικαν Μπριφ και το υπέβαλε στον μέντορα-εραστή της, το επόμενο πράγμα που έγινε ήταν να ανατιναχθεί ο μέντορας μέσα στο αυτοκίνητό του, μπροστά στα μάτια της. Η εκτίμησή της για τη συνωμοσία ήταν ακριβής.

Η επαλήθευση της εκτίμησης, που βασίζεται σε παρατήρηση και συνδυασμό πληροφοριών από μακρυά είναι στιγμές για τις οποίες ζουν οι αναλυτές. Αν συμμετέχεις στις διαδικασίες και γράφεις τα αυτονότητα, τότε είσαι τσάμπα man. Όταν όμως, παρατηρείς από μακρυά, τότε είναι αλλιώς. Στην περίπτωση της Ντάρμπι, η συνωμοσία της άλλαξε τη ζωή. Στην περίπτωση τη δική μου απλώς ένοιωσα μία μικρή δικαίωση όταν, κάτι που διατύπωνα, και οι συνομιλητές μου με κοιτούσαν με συμπάθεια, δείχνει να επαληθεύεται. Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού ΕΠΙΚΑΙΡΑ διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι ο ΓΑΠ προορίζεται για μεγάλη θέση του εξωτερικού. Έως και ΓΓ ΟΗΕ, έγραψαν.

Τότε είχα γράψει: ‘Η επικοινωνιακή πολιτική, ο χειρισμός των θεμάτων πετυχαίνει, χτίζοντας τις βάσεις για το μέλλον, διασφαλίζοντας κάθε στάδιο που περνάει. Έτσι χτίζεται και η μετέπειτα ευρωπαϊκή πορεία του Γιώργου…’ Τα σημάδια από την αρχή έδειχναν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου οικοδομεί, μετά τη σωτηρία της Ελλάδας και της ψυχής του (ένεκα οικογενειακού παρελθόντος) το διεθνές του προφίλ. Δεν θα κάτσει να παρακολουθήσει τι θα πράξει ο επόμενος. Θα προχωρήσει στο επόμενο κεφάλαιο. Ο Γιώργος είναι πολίτης του κόσμου. Μετά από εκατοντάδες χιλιάδες μίλια πτήσεων μέσα σε ένα χρόνο, the world is not enough.

Η στρατηγική του πορεία, ελλείψει ανταγωνισμού στην πίσω πλευρά του οικοπέδου του Μαξίμου (ΟΚ, μετά τη Στησιχόρου, για τους ακριβείς), ξεχώρισε από νωρίς. Η επικοινωνιακή προσέγγιση υπήρξε άρτια από την αρχή. Οι κανόνες του spinning, ο χειρισμός της δημοσιότητας και της καθημερινής ατζέντας των θεμάτων δεν ξέφυγε παρά ελάχιστες στιγμές (σε δύσκολο μιντιακό τοπίο, κι ας λένε όλοι ότι τα μίντια είναι φιλικά μαζί του – τρίχες, την (εμπορική) δουλειά τους κάνουν, η οποία σε εποχή κρίσης είναι προτεραιότητα. Αυτά βλέπει ο Λούλης και έχει σκάσει από τη ζήλια του γιατί το ξάφρισμα της πολιτικής επικοινωνίας τώρα βγαίνει στην επιφάνεια. Έξι χρόνια οι άλλοι είχαν ξεχάσει την πιτιά. Γι΄αυτό και πότε κατακεραυνώνει, πότε συμβουλεύει φιλικά τον Αντώνη. Βλέπει το τεράστιο κενό, αλλά και βεβαίως, τον διαφυγόντα τζίρο.

Έτσι, στην κυβερνητική, την καλή πλευρά του οικοπέδου του δικομματισμού, τα πράγματα κυλούν ομαλά. Βέβαια, από το Μαξίμου έως τη Ρηγίλλης μεσολαβεί η Τουρκική Πρεσβεία. Συμβολισμός θα μού πείτε, αλλά παραμένει το μόνο επιχείρημα των νεο-δεξιών ότι, (πώς να το θέσω ευγενικά;), ‘ο Γιώργος δεν έχεις τις ίδιες εθνικές ευαισθησίες με τον μέσο Έλληνα’. Αλλά τί βλέπουμε; Με τον Ομπάμα, απ’ ότι φαίνεται, μιλάει κάπως περισσότερο τελευταίως, τον οποίο, θυμηθείτε φίλοι Δεξιοί, κάποτε υμνούσατε, μαζί με τον Γάλλο με τα τακούνια. Τέλοσπάντων, μένει να δούμε επ’ αυτού. Άλλωστε ξέρει ότι μία λάθος κίνηση και θα βρεθούν τα λάβαρα στον δρόμο, ο δε Άνθιμος θα κλείσει τα Τέμπη.

Το spinning του διεθνούς ρόλου έρχεται σε καλή στιγμή για τον Γιώργο με τον Προβόπουλο να μιλά για ενάρετο κύκλο (κι ας μετρά ο Μηταράκης τα δισ. του χρέους για να τα εξηγήσει στη Τζότζολα, κι ας φωνάζουν οι δεξιές εφημερίδες-πεκινουά), τον Μίχαλο-ΕΒΕΑ να μιλά θετικά για τον Αναπτυξιακό Νόμο (με τα συνήθη παραταξιακά disclaimers), τον Όλι να μάς επαινεί και να μάς απειλεί, γιατί, επιτέλους, το ΄μαθε το κόλπο, οι Έλληνες μόνο τότε αποδίδουν.

Για καλή μας τύχη, η προσωπική στρατηγική του Γιώργου (dazzle the locals, then go Global)είναι συνυφασμένη με την (υποχρεωτικά) καλή πορεία της χώρας. Αν καταφέρει να σώσει την Ελλάδα από τον εαυτό της, τότε όλα γίνονται φίλε, sky’s the limit. Άλλωστε η σύγκριση είναι φιλική προς τον χρήστη. Ο προκάτοχος είχε δώσει έμφαση μόνο στο ένα, και τού ‘φυγε το άλλο, δηλαδή όλοι εμείς.

Ετούτος εδώ, έχει σηκώσει καμμιά δεκαριά μπάλες στον αέρα και προς το παρόν δεν τού ‘χει πάσει καμμιά. Όχι πως θα ‘χαμε πρόβλημα για μια-δυο, βέβαια. It’s a matter of skills and multi-tasking. Ξέρει και από κομπιούτερς, μην το ξεχνάμε. Έχει διαφορά αυτό το ψηφιακό πολυ-εργαλείο από τις αδιέξοδες εικονικές ΄πίστες’ μπροστά από το joystick (Ααα! Το ‘γραψα κι εγώ, πού θα μού πήγαινε).

Λέτε ο George να διαδεχθεί τον κύριο με το παράξενο όνομα στα Ηνωμένα Έθνη; Ψάξτε ημερομηνίες λήξης θητείας, διαδικασίες διαδοχής κ.λπ. Πρέπει να δούμε πόσος χρόνος μάς απομένει. Πριν φύγει πρέπει να τελειώσει τη λάντζα στην ψωροκώσταινα, η οποία, να μού το θυμηθείτε, τελείως διαστροφικά – γιατί αυτοί είναι οι Έλληνες κύριε Κώστα μου – σε λίγα χρόνια θα τον παρακαλάνε να μην ξενιτευτεί.

Και ο Ραφηνιώτης θα συνεχίσει να σκουντάει την επικαιρότητα με τα δημοσιευματάκια για τα πήγαιν-έλα στο γραφείο του σαν να λέει: ‘Χμ, γκχμ… δείτε, είμαι κι εγώ εδώ…’

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Δεν ωφελεί σε τίποτα ο ανασχηματισμός

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου προχωρήσει σε ευρύ ανασχηματισμό, θα είναι το πρώτο μεγάλο λάθος μιας κυβέρνησης, η οποία, έως τώρα, με αρκετά προβλήματα δείχνει να προχωρεί με σταθερά βήματα προς τον εθνικό στόχο. Την σταθεροποίηση, και κυρίως, εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας από τις δεσμεύσεις και τις στεβλώσεις του παρελθόντος.

Απ’ εδώ και πέρα μόνο ένα μικρό fine tuning επιτρέπεται, αντικαθιστώντας εκείνους που δεν κρατιώνται να δοκιμαστούν ως περιφερειάρχες. Και πάλι, όλα αυτά τα ενοχλητικά μπορούν να αποφευχθούν.

Προχθές έγραψα αλλού ότι οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές πρέπει να αναβληθούν. Το καμουφλάρισα κάτω από τον τίτλο ‘Αύγουστος’, με το disclaimer ότι τον Αύγουστο οι σκέψεις είναι ελεύθερες, για να μην φρικάρουν τελείως και κάτι κουρασμένα παλληκάρια στη Ρηγίλλης. Όχι πως νοιάζονται… σε περίπτωση που κάποιος αυγουστιάτικα έκανε συστηματικό browsing.

Τα Μέσα και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν ‘παίζουν΄ ανασχηματισμό και ‘πρόωρες’ εναλλάξ, κάθε λίγο και λιγάκι. Σαν εποχικό ρεπορτάζ του προσκυνήματος στην Τήνο κατήντησαν οι ‘κορυφαίες στιγμές’ άσκησης του πρωθυπουργικό δικαιώματος, προνομίου ή όπως αλλιώς θέλετε, πέστε το. Προφανείς οι λόγοι. Αποσταθεροποίηση, προώθηση δικών μας προσώπων, ικανοποίηση ματαιοδοξίας άλλων, που βλέπουν το όνομά τους να ‘παίζει’ εν μέσω θέρους, αναζωογόνηση του ρεπορτάζ και των πωλήσεων, που πλέον έχουν πάρει την κατιούσα. Ανεπιστρεπτί.

Η παρέα του Καραμανλή, όταν στριμωχνόταν, σπινάριζε ότι ‘ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις’. Τί εννοούσαν άραγε, ουδείς κατάλαβε ποτέ… Εκτός αν η πύρρεια νίκη του 2007, οι νίκες στις τοπικές εκλογές, οι ‘θρίαμβοι’ στην ΚΕΔΚΕ, ΕΝΑΕ και τα άλλα όργανα που διαφεντεύουν (για να μην πω τίποτ’ άλλο) τις τοπικές κοινωνίες αποτελούσαν το πρότυπο του κεντροδεξιού πρωταθλητισμού… Και άλλα τέτοια. Στοπ στην αναδρομική γκρίνια όμως. Πίσω στο σήμερα.

Ο ανασχηματισμός τώρα θα αποτελέσει πισωγύρισμα. Θα χαθεί η δυναμική, οι αγορές θα στραβοκοιτάξουν, θα χαλάσουμε τις διακοπές του Τόμσεν τελοσπάντων. Και βέβαια, πιστέψτε με, ουδείς ενδιαφέρεται για τον Γιώργο, τη Λούκα, την Τίνα, τον Θεόδωρο. Είναι εκεί για διαφορετικούς λόγους. Άλλοι για να δουλεύουν μέχρι εξάντλησης, άλλοι για κυματοθραύστες, κ.λπ. Η προσωπική τους πορεία δεν αφορά κανέναν. Όχι πια. Η εθνική προτεραιότητα είναι πιο ισχυρή από όλους. Ακόμη και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Μόνο αν …ανασχημάτιζε τον εαυτό του, ίσως να τραβούσε την προσοχή του κόσμου.

Το ζήτημα είναι ρήξεις με τα κατεστημένα και δουλειά, δουλειά, δουλειά. Μια επιτυχημένη ατάκα της προηγούμενης διακυβέρνησης, που πέρασε και δεν έκαστε. Φτου, πάλι παρασύρθηκα…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Well done George!

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Η φωτογραφία των εκπροσώπων της τρόικας (ή των Δυνάμεων του Μνημονίου) στη συνέντευξη τα λέει όλα. Οι έλεγχοι ήταν σαν πρώιμο viva για ντοκτορά, με τον εξωτερικό examiner να έχει τελικώς την καλύτερη διάθεση (IMF), τoν δεύτερο της παρέας, να κοιτά σχολαστικά με κακία γραφειοκράτη (EC) και τον τρίτο, τον καλό, τελικώς, από το τραπεζικό σύστημα (ECB), ο οποίος, είτε εκ φύσεως, είτε επειδή κρατά μισό θησαυροφυλάκιο παλιόχαρτα (junk) με το εθνόσημο, είχε βαλθεί να βοηθήσει.

Για όσους δεν κατάλαβαν τι έγινε, την πρώτη δοκιμασία την περάσαμε ‘μετ’ επαίνων’, αν και δεν γουστάρουμε ξένους να κρίνουν τις επιδόσεις μας. Τέλοσπάντων, κομμάτια να γίνει, τούς ακούσαμε να μας επιβραβεύουν, με καλά δομημένες – επικοινωνιακά – ατάκες. Ιδιαίτερα εκείνο το ‘οι συνταξιούχοι έδωσαν αυτά που μπορούσαν, να πληρώσουν οι πλούσιοι τώρα…’ ήταν συγκινητικό και σίγουρα γραμμένο από ελληνικό χέρι. Λίγα ακόμη να έλεγαν και θα μαζευόταν κόσμος μπροστά από το ΥΠΟΙΟ για να χειροκροτήσει, αψηφώντας τα ΜΑΤ που είχαν αποκλείσει το υπουργείο.

Την ίδια στιγμή, μια θάλασσα μακρύτερα, ο Γιώργος κάνει ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης και χαλάρωσης με την όσφρηση προσανατολισμένη στο ιώδιο της Χρυσής Ακτής, προσπαθώντας να ισορροπήσει το τσι, που από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση έχει αποσταθεροποιηθεί πλήρως. Τα briefs γεμίζουν τον χώρο, ανασχηματισμός, ριζικές αλλαγές, αναδιάρθρωση, ονοματολογία, όλα τα έχει μπροστά του. Ξέρει όμως ότι όλα θα κριθούν τον Οκτώβριο, όταν τα troika boys θα επιστρέψουν για τον βαρύ έλεγχο.

Ξέρει, επίσης, ότι τα προβλήματα γιγαντώνονται. Τα πολιτικά, γιατί τα οικονομικά έχουν οργανωθεί. Άλλωστε δεν ήταν δύσκολο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο ‘αυτόματος πιλότος’ της μακροοικονομίας και της ανταγωνιστικότητας είναι η καλύτερη λύση, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις και φοβίες. Όσο λιγότερο παρεμβαίνουν οι πολιτικοί, τόσο το καλύτερο. Αυτό το γνωρίζει ο Γιώργος. Όπως γνωρίζει ότι εντός κι εκτός του ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό σύστημα βράζει. Είναι κι αυτός ο Αντώνης που δεν απορροφά τίποτα. Όλο γκέλες κάνει. Λίγο να είχε απειλήσει την κυβέρνηση με επιτυχημένες κινήσεις, και μοντέρνο πολιτικό λόγο, να είχε κινητοποιηθεί ο πράσινος λαός… Θα είχε τσιμπήσει κι η συσπείρωση, οι πράσινοι θα είχαν στρέψει το βλέμμα τους, που το έχουν καρφωμένο στου Μαξίμου και δεν τολμά κανείς να κουνηθεί. Αλλά που…

Η συγκυρία παραμένει εκρηκτική. Βέβαια, οι σκληροί ΠΑΣΟΚοι κατεβαίνουν στα constituencies με λίγο καλύτερη διάθεση από πριν, με την ατάκα του Τόμσεν ήδη να ταξιδεύει στην ελληνική ύπαιθρο. ‘Είδς τί είπ’ ο ξένς; Αρκετά δώσαμ’. Αντε να δώσν κι άλλοι τώρα’, θα λένε στα ‘τυρκουάζ΄ – πλέον – καφενεία της γκρίνιας και της απόγνωσης. Έίδς; Είπε κι όλας ότι τούς ξέρνε τς πλουσίους και αυτούς με τα… πως τα λένε…τα κονέ… Θα τς πιάσνε όμως;’ Και άλλα τέτοια.

Φέτος τον Αύγουστο, η κρίση, η γκρίνια, η φτώχεια και η… απαιτούμενη ‘καλοπέραση’ μεταφέρεται στα συγγενικά σπίτια, στα χωριά, τους λόγγους και τα πανηγύρια. Οι συγγενείς θα ξανασμίξουν, να ενώσουν τα προβλήματα, να βρούνε λύσεις, να ξεκινήσουν από την αρχή.

Μετά της Παναγίας, όταν επιστρέψει ο Γιώργος και οι υπουργοί, βλέπουμε. Έως τότε, μαζί με τα κοψίδια, αναζητήστε και το τσι σας, γιατί η τελευταία δοκιμασία, το 2011 είναι μπροστά μας. Έως τώρα, καλά τα καταφέραμε… ‘Strong start’, ‘criteria met’, ‘impressive progress’, είναι καλές λέξεις και δεν απαντώνται συχνά στα briefs του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ. Οι ξένοι τεχνοκράτες δεν τις λένε εύκολα, κι ας είναι συμφωνημένα τα περισσότερα για να πάρουν μία ανάσα οι ντόπιοι…

Το πείραμα εξελίσσεται ομαλά…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία