Tag Archives: Μνημόνιο

Οδός Τόμσεν

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας εξαετίας, σε κάθε ευκαιρία, διατύπωνα την άποψη ότι η «επανίδρυση του κράτους» στηρίζεται αποκλειστικά στη ψηφιοποίηση υπηρεσιών και διαδικασιών και στην εφαρμογή σύγχρονων μεθόδων μάνατζμεντ, απηλλαγμένων από κομματικές προτεραιότητες.

Άνευ σημασίας. Πολλοί άλλοι, και ακόμη περισσότεροι – τεχνικά πιο ενημερωμένοι – είχαν διατυπώσει και αναλύσει πολλές από τις αρχές και τις πρακτικές του eGovernance, η αλλιώς «ψηφιακής διακυβέρνησης». Σε συνέδρια, συνεδριάσεις, συναντήσεις κυβερνητικών στελεχών, παντού. Η ύλη, επομένως, είχε διδαχθεί. Τα αποτελέσματα, όμως, υπήρξαν πενιχρά, έως ανύπαρκτα.

Η κεντροδεξιά «νέα διακυβέρνηση» δεν πείραξε τους δημόσιους υπαλλήλους και τα κεκτημένα τους, όπως δεν τάραξε τα νερά στα κλειστά επαγγέλματα, τις σπάταλες συνήθειες ημετέρων και μη, και άλλες πτυχές της καθημερινότητας των πολιτών, οι οποίες επιδεινώθηκαν ιδιαιτέρως, εκείνο το διάστημα. Η τακτική αντιμετώπιση των θεμάτων ήταν τακτική “touch and go”, με διπλό αρνητικό αποτέλεσμα: την είσπραξη του πολιτικού κόστους και την προώθηση ατελέσφορων πολιτικών. Το γιατί, το οποίο στην αρχή ήταν κοινό μυστικό, πλέον, το γνωρίζει όλη η Ελλάδα.

Και φυσικά, δεν έχει σημασία να αναζητηθούν οι αιτιάσεις, πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο. Η κρισιμότητα της τρέχουσας περιόδου δεν επιτρέπει «πισωγυρίσματα», ούτε καν της σκέψης. Εξεταστικές, αναζήτηση ευθυνών, Βατοπέδια, μοναστήρια και καλόγεροι με λάπτοπ δεν έχουν σημασία σε μία εποχή όπου κρίνεται το μέλλον της χώρας.

Κάποτε, επί Καραμανλή, επιλέξαμε την Ευρώπη, αποφεύγοντας τη Βαλκανοποίηση. Το 1990-1993 – παρά τα όσα λέγονται – η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη εξυγίανε τα θεμελιώδη της ελληνικής οικονομίας (έλλειμμα, κρυφά χρέη, πραγματικό πληθωρισμό). Αυτό έδωσε την ευκαιρία στον Σημίτη, επτά χρόνια μετά – με τα κατάλληλα statistics, που δεν ήταν ελληνικής, μόνο, έμπνευσης – να βάλει τη χώρα στην ΟΝΕ.

Αυτή η αλληλουχία γεγονότων, μάς έσωσε σήμερα. Και αυτό επειδή το «κλείδωμα» στην Ευρωζώνη, τελικώς, ήταν πολλά περισσότερα από την έλευση του ευρώ, η οποία, κατά κύριο λόγο, μεταφράστηκε σε ακρίβεια, υπερκατανάλωση, υπερδανεισμό και – στην ουσία – ψευδοανάπτυξη.

Το τελευταίο εξάμηνο, η Ευρώπη, με τα ρευστά και του ΔΝΤ στέκεται δίπλα στην Ελλάδα. Σχεδόν κάθε Ευρωπαίος προσφέρει από την τσέπη του σε εκείνους του Νότιους τύπους με τους ανίκανους πολιτικούς και την σκέψη αποκλειστικά στο σήμερα. Είναι κακό; Όχι κατ’ ανάγκη.Είμαστε συνηθισμένοι να καταβροχθίζουμε ευρωπαϊκά πακέτα. Απλώς, η τακτική αυτή δεν μάς πάει μακρύτερα. Ξαφνικά τα λεφτά τελειώνουν, και στο νοικοκυριό και στο Λογιστήριο του Κράτους. Γι’ αυτό και στο εξής, οι αλλαγές πρέπει να είναι δομικές και οριζόντιες.

Το Μνημόνιο δεν είναι τίποτ’ άλλο από αυτό που θα έπρεπε να έχουμε κάνει μόνοι μας από την εποχή του Ζολώτα. Και δεν είναι κακή ιδέα να το διατηρήσουμε και μετά την κρίση, έστω ως συμβολισμό. Να ονομάσουμε, για παράδειγμα, «Μνημόνια» όλους τους προϋπολογισμούς που θα ακολουθήσουν μετά το 2013. Για να θυμόμαστε αυτά που πρέπει να κάνουμε οικειοθελώς, από κοινού και κατά μόνας.

Να κάνουμε και κάτι άλλο. Το κομμάτι της οδού Νίκης, μπροστά από το ΥΠΟΙΟ, μόνο αυτό, από τη μία κλούβα έως την άλλη, να ονομαστεί «Οδός Τόμσεν». Για να τον θυμόμαστε και μετά… Τόσα έχει κάνει ο άνθρωπος… Μόνο και μόνο να βάλεις τους Έλληνες σε σειρά δεν είναι μικρό κατόρθωμα…

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Μία σου και μία μου…

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Έχετε παρατηρήσει πως ανταλλάσσουν πολιτικές ατάκες ο Γιώργος Παπανδρέου με τον ΑντώνηΣαμαρά; Σαν συγχρονισμένοι παίκτες πινγκ-πονγκ, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να μην αφήσουν να πέσει το μπαλάκι κάτω. Που και που κάνουν μερικά φάλτσα αυξημένης δυσκολίας, αλλά απαλά, με τεχνική τέτοια ώστε το μπαλάκι να καθυστερεί με κόλπα στην πλευρά του αντιπάλου, ο οποίος – με προσπάθεια, όχι τζάμπα – να το προλαβαίνει και να το επιστρέφει. Αν πράγματι έπαιζαν table tennis στα dorms φοιτητές δεν το γνωρίζω. Είμαι μικρότερη άλλωστε. Αρκετά χρόνια.

Όμως, πολιτικά είναι πασιφανές. Ο Γιώργος είχε πει “δεν είμαι Καραμανλής“, ο Αντώνης είπε “δεν είμαι Παπανδρέου” (εννοεί τον ΓΑΠ φαντάζομαι, όχι τον ΑΓΠ, γιατί αυτό θα ήταν διπλή προσβολή, προς τον αείμνηστο, αλλά και τον θαυμαστή του, ΚΚ). Ο Γιώργος είπε για τη “γαλάζια πολυκατοικία”, ο Αντώνης τού απάντησε για την “πράσινη” κ.ο.κ.

Ο Γιώργος πορεύεται – αν και κάπως ενοχικά – στη βάση των απαιτήσεων του Μνημονίου. Ο Αντώνης τοποθετείται συμμετρικά “αντί-Μνημονιακά“. Ό,τι κι αν κάνει ο Γιώργος, ο Αντώνης κείται αντίθετος, περιμένοντας να επιστρέψει το μπαλάκι, με ευθύτητα και συμμετρία. Ο πολιτικός λόγος είναι “αντι-ΠΑΣΟΚ”, “αντι-Γιώργος”, “αντι-Κυβερνητικός”, “αντί”, ευρύτερα. Μήπως έχουν κάτι από παλαιότερα; Έναν λανθάνοντα ανταγωνισμό πατριωτικού τύπου; Και αυτό δεν το γνωρίζω όμως…

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι η αυτού τού τύπου αντιπαράθεση δεν έχει νόημα στην Ελλάδα που βιώνει έντονα την οικονομική κρίση, λίγο πριν την αρχή της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Και, sorry, αλλά μάλλον ο confrontato θα πρέπει να το δει το θέμα.

Οι καιροί απαιτούν «φυγή προς τα εμπρός» (φράση early Μπένι, τού Έλληνα Γκόρντον Μπράουν), αλλά με πραγματικό γνωσιακό υπόβαθρο, όχι “πολιτικό λόγο στον χωρο-χρόνο του φαντασιακού”, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που έκλεβαν τη σύνταξη του Σημίτη. Ρεαλιστική πολιτική, αλλά please, όχι από πολιτικούς. Χρειάζονται κι άλλοι Μηταράκηδες, που όμως να παραμείνουν λίγο μακρύτερα του νεοκλασσικού ή του vovos building, γιατί η πολιτική είναι …κολλητική. Σε εποχή κρίσης, το ΚΕΕΛΠΝΟ θα έπρεπε ήδη να έχει εκδώσει οδηγίες αποφυγής της πολιτικολογίας, των ανεδαφικών προσδοκιών και της κενής μεγαλοστομίας.

Η πορεία μπροστά απαιτεί τεχνοκρατική αντίληψη και – βέβαια – επικοινωνιακή ικανότητα που να “πακετάρει” τα δύσκολα για τον μέσο Έλληνα,  ο οποίος σηκώνει το κεφάλι από τον κόσμο του μόνο όταν τού βάλεις το χέρι στην τσέπη. Και σε αυτό οι τύποι είναι μάγκες. Dudes θα έλεγα καλύτερα, όχι υποτιμητικά, αλλά λόγω ονομασίας προέλευσης και τεχνογνωσίας. Τον πάνε καλά τον Γιώργο, και όπως έχω – αναιδώς – ξαναγράψει, γράφουν νέο textbook: “How to escape (alive) from the Greek crisis”.

Από την άλλη, ευτυχώς που η Τζότζολα ξορκίζει την 30ετία που πέρασε. Συλλήβδην. Αυτό μάς κάνει λίγο πιο απαισιόδοξες για το φύλο, και για το μέλλον… Της κεντρο(Δεξιάς).

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το Μνημόνιο, μνημείο λαϊκισμού

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Μνημόνιο, τρόικα, ΔΝΤ, αγορές, είναι λέξεις που συμβολίζουν το ξένο, που ήρθε να αναστατώσει τη ζωή μας. Που έθιξε τον εγωϊσμό μας, υποβαθμίζει την ακεραιότητα της χώρας, κάνει τους Έλληνες φτωχότερους.

Συμβολίζουν το ξένο και αυτή τη φορά και εχθρικό, γιατί, μην ξεχνιόμαστε, το ‘ξενόφερτο’ ήταν πάντα κάτι που ο Έλληνας έχει συνηθίσει να περιμένει με ‘λαχτάρα’. Τα δολλάρια εξ Αμερικής, τα πακέτα ΚΠΣ, τους τουρίστες. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, πάντα περιμέναμε κάποια βοήθεια, την οποία ‘περιδρομιάζαμε’ με ευχαρίστηση και την ‘κοπανούσαμε’ λίγο πριν έρθει ο λογαριασμός.

Η πιο μεγάλη – όμως – ώρα είναι τώρα. Τού ελέγχου. Δεκάδες χρόνια ανοικτά, με αυτοπεραίωση των εθνικών λογιστικών, με ξένα χρήματα. Τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Με τη μορφή βοήθειας. Πάλι. Γιατί μόνοι μας δεν το αποφασίσαμε. Δεν το θελήσαμε, θα μάς χαλούσε τη διάθεση.

Έχετε δει ευρωπαίους ελεγκτές επιδοτήσεων κτηνοτροφίας να τους καθοδηγούν στα στενά της ελληνικής υπαίθρου; Η διαδρομή τους είναι πάντα η μακρύτερη, τόσο ώστε να γκαζώσουν τα κοπάδια να αλλάξουν ραχούλα, επομένως και ιδιοκτήτη. Κάπως έτσι περάσαμε πολλά χρόνια, με το ελληνικό δαιμόνιο να ‘τα καταφέρνει’ με τα λεφτά των άλλων.

Το Μνημόνιο θα μπορούσε να είναι ένα από τα σκέλη του ανεκδότου, που πολύ γουστάρουν να διηγούνται οι Έλληνες… για τον Γερμανό που οργανώνει, τον Ιάπωνα/Κορεάτη/Κινέζο (διάλεξε και πάρε) που παράγει, τον Ιταλό που σχεδιάζει και τον Έλληνα που στο τέλος, δανείζεται από τους προηγούμενους για να αγοράσει και να καταναλώσει το τελικό προϊόν. Έ, στο τέλος ήρθε και οΤόμσεν για το έλεγχο των βιβλίων. Να κάνει και λίγο τον μάνατζερ, συμβουλευτικά, να απειλήσει, να ενθαρρύνει, να επιβραβεύσει, να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του, προκειμένου τα δανεικά να μην είναι κι αγύριστα. Οι Ευρωπαίοι το μάθανε το μάθημά τους. Οι Έλληνες αφού απειληθούν και μπουν σε σειρά, την κρίσιμη στιγμή τούς ανταμοίβεις με καλά λόγια, για να τους πιέσεις λίγο ακόμη μετά, προκειμένου να διατηρήσουν την προσπάθεια. Κλασική διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού γήινων χαρακτήρων, που κοιτούν την πάρτη τους.

Κάτι δεν πάει καλά σε αυτήν την εικόνα, δεν νομίζετε; Ο κοινός Ευρωπαίος νους έχει σίγουρα επαναστατήσει με τους Έλληνες. Γενικώς εμφανίζονται να μην ξέρουν τι θέλουν, τη δε πρόοδο την αντιλαμβάνονται μόνο ως αύξηση της καταναλωτικής ικανότητας. Το Μνημόνιο δεν είναι τίποτ’ άλλο από αυτά που έπρεπε να έχουμε κάνει – από μόνοι μας – όλα αυτά τα χρόνια.

Από τη μια ο λαός δεν γουστάρει καταπίεση, αλλά σε ποσοστό 90% πιστεύει ότι πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση προτείνει ‘έναν άλλο δρόμο’ (βλ. ΓΑΠ όταν ήταν Αντιπολίτευση), τα Κουκούδια το χαβά τους και η Ευρωπαϊκή Αριστερά τα ‘χει παίξει, από τότε που μία Συνιστώσα (η πιο έξυπνη να την πω;) εξερευνά τα όρια της φιλελεύθερης αριστεράς. Αρκετά δεξιότερα, ο Καρατζαφέρης επιδίδεται σε δημοσιογραφικά σέξι επικοινωνιακά τσιτάτα, συντηρώντας το καλύτερο πολιτικό stand up comedy της πόλης. Βέβαια, δεν προσφέρει τίποτα. Κυρίως γελάς με τα πλήγματα που καταφέρνει στον αντίπαλο. Guerilla politics και μαγκιές προς το Νεοκλασσικό που τρίζει, σαν τα πατώματά του.

Κατά τα άλλα, το Μνημόνιο εξελίσσεται σε καραμέλα των αρθρογράφων και φετίχ της νεο-Δεξιάς. Δύο παρατηρήσεις, πολύ προσωπικές: πρώτον, ευτυχώς που το έχουμε, για να το βρίζουμε, για να στηρίζεται το Μαξίμου, για να μπορεί η Τζότζολα να κάνει ομοιοκαταληξίες. Σκεφτείτε να μην υπήρχε το Μνημόνιο… ο νεο-Δεξιός ‘ανένδοτος’ δεν θα είχε αντικείμενο, η έξοδος Αβραμόπουλου στο λαό θα ήταν χωρίς ατζέντα, ο σχεδιασμός Δήμα χωρίς τις απαιτούμενες αντιθέσεις.

Δεύτερον, στην ουσία του, τί είναι το Μνημόνιο; Σε τί διαφέρει από την ομιλία Καραμανλή στη ΔΕΘ, που άνοιξε την προεκλογική περίοδο των εθνικών εκλογών 2009; Διαφέρει στην παρακράτηση των επιδομάτων και των δώρων των δημοσίων υπαλλήλων; Μήπως έχασαν τις εικονικές υπερωρίες και τα ‘πετρέλαια’ ή το ‘επίδομα προϋπολογισμού’; Επιδόματα, δηλαδή, για να διεκπεραιώνουν τη δουλειά για την οποία τους προσέλαβαν.

Sorry, αλλά ήταν χρωστούμενα. Είναι πολλά τα χρόνια που οι δημόσιοι υπάλληλοι θεωρούν τον μισθό τους κεκτημένο, και για να δουλέψουν ζητούν αυξήσεις και υπερωρίες. Ήρθε η ώρα να επιστρέψουν μερικά από τα ‘κεκτημένα’ στους υπόλοιπους που τούς τρέφουν.

Και βέβαια, Κυβέρνηση και τρόικα ποντάρησαν στα μη καταβληθέντα, παρακρατώντας απλώς τα κεφάλαια στην πηγή. Δεν θα λάβετε, απλά γιατί δεν βγαίνουμε. Πού σπαταλήθηκαν; Ποιοί τα έφαγαν; Μα εμείς οι ίδιοι. Οι περισσότεροι, τουλάχιστον, από εμάς, από το 1981 έως σήμερα. Εναλλάξ. Οι κομματικοί στρατοί πήγαιναν και έρχονταν. Με το αζημίωτο.

Γιατί χρειάστηκε η τρόικα για να αρχίσουμε να συμμαζεύουμε το νοικοκυριό; Απλή απάντηση: Γιατί δεν το κάναμε μόνοι μας. Γιατί δεν το κάναμε από μόνοι μας όλον αυτόν τον καιρό; Γιατί δεν θέλαμε να πιεστούμε… Πώς το λένε, δεν γουστάραμε, βρε αδελφέ.

Απλά πράγματα.

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Well done George!

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Η φωτογραφία των εκπροσώπων της τρόικας (ή των Δυνάμεων του Μνημονίου) στη συνέντευξη τα λέει όλα. Οι έλεγχοι ήταν σαν πρώιμο viva για ντοκτορά, με τον εξωτερικό examiner να έχει τελικώς την καλύτερη διάθεση (IMF), τoν δεύτερο της παρέας, να κοιτά σχολαστικά με κακία γραφειοκράτη (EC) και τον τρίτο, τον καλό, τελικώς, από το τραπεζικό σύστημα (ECB), ο οποίος, είτε εκ φύσεως, είτε επειδή κρατά μισό θησαυροφυλάκιο παλιόχαρτα (junk) με το εθνόσημο, είχε βαλθεί να βοηθήσει.

Για όσους δεν κατάλαβαν τι έγινε, την πρώτη δοκιμασία την περάσαμε ‘μετ’ επαίνων’, αν και δεν γουστάρουμε ξένους να κρίνουν τις επιδόσεις μας. Τέλοσπάντων, κομμάτια να γίνει, τούς ακούσαμε να μας επιβραβεύουν, με καλά δομημένες – επικοινωνιακά – ατάκες. Ιδιαίτερα εκείνο το ‘οι συνταξιούχοι έδωσαν αυτά που μπορούσαν, να πληρώσουν οι πλούσιοι τώρα…’ ήταν συγκινητικό και σίγουρα γραμμένο από ελληνικό χέρι. Λίγα ακόμη να έλεγαν και θα μαζευόταν κόσμος μπροστά από το ΥΠΟΙΟ για να χειροκροτήσει, αψηφώντας τα ΜΑΤ που είχαν αποκλείσει το υπουργείο.

Την ίδια στιγμή, μια θάλασσα μακρύτερα, ο Γιώργος κάνει ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης και χαλάρωσης με την όσφρηση προσανατολισμένη στο ιώδιο της Χρυσής Ακτής, προσπαθώντας να ισορροπήσει το τσι, που από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση έχει αποσταθεροποιηθεί πλήρως. Τα briefs γεμίζουν τον χώρο, ανασχηματισμός, ριζικές αλλαγές, αναδιάρθρωση, ονοματολογία, όλα τα έχει μπροστά του. Ξέρει όμως ότι όλα θα κριθούν τον Οκτώβριο, όταν τα troika boys θα επιστρέψουν για τον βαρύ έλεγχο.

Ξέρει, επίσης, ότι τα προβλήματα γιγαντώνονται. Τα πολιτικά, γιατί τα οικονομικά έχουν οργανωθεί. Άλλωστε δεν ήταν δύσκολο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο ‘αυτόματος πιλότος’ της μακροοικονομίας και της ανταγωνιστικότητας είναι η καλύτερη λύση, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις και φοβίες. Όσο λιγότερο παρεμβαίνουν οι πολιτικοί, τόσο το καλύτερο. Αυτό το γνωρίζει ο Γιώργος. Όπως γνωρίζει ότι εντός κι εκτός του ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό σύστημα βράζει. Είναι κι αυτός ο Αντώνης που δεν απορροφά τίποτα. Όλο γκέλες κάνει. Λίγο να είχε απειλήσει την κυβέρνηση με επιτυχημένες κινήσεις, και μοντέρνο πολιτικό λόγο, να είχε κινητοποιηθεί ο πράσινος λαός… Θα είχε τσιμπήσει κι η συσπείρωση, οι πράσινοι θα είχαν στρέψει το βλέμμα τους, που το έχουν καρφωμένο στου Μαξίμου και δεν τολμά κανείς να κουνηθεί. Αλλά που…

Η συγκυρία παραμένει εκρηκτική. Βέβαια, οι σκληροί ΠΑΣΟΚοι κατεβαίνουν στα constituencies με λίγο καλύτερη διάθεση από πριν, με την ατάκα του Τόμσεν ήδη να ταξιδεύει στην ελληνική ύπαιθρο. ‘Είδς τί είπ’ ο ξένς; Αρκετά δώσαμ’. Αντε να δώσν κι άλλοι τώρα’, θα λένε στα ‘τυρκουάζ΄ – πλέον – καφενεία της γκρίνιας και της απόγνωσης. Έίδς; Είπε κι όλας ότι τούς ξέρνε τς πλουσίους και αυτούς με τα… πως τα λένε…τα κονέ… Θα τς πιάσνε όμως;’ Και άλλα τέτοια.

Φέτος τον Αύγουστο, η κρίση, η γκρίνια, η φτώχεια και η… απαιτούμενη ‘καλοπέραση’ μεταφέρεται στα συγγενικά σπίτια, στα χωριά, τους λόγγους και τα πανηγύρια. Οι συγγενείς θα ξανασμίξουν, να ενώσουν τα προβλήματα, να βρούνε λύσεις, να ξεκινήσουν από την αρχή.

Μετά της Παναγίας, όταν επιστρέψει ο Γιώργος και οι υπουργοί, βλέπουμε. Έως τότε, μαζί με τα κοψίδια, αναζητήστε και το τσι σας, γιατί η τελευταία δοκιμασία, το 2011 είναι μπροστά μας. Έως τώρα, καλά τα καταφέραμε… ‘Strong start’, ‘criteria met’, ‘impressive progress’, είναι καλές λέξεις και δεν απαντώνται συχνά στα briefs του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ. Οι ξένοι τεχνοκράτες δεν τις λένε εύκολα, κι ας είναι συμφωνημένα τα περισσότερα για να πάρουν μία ανάσα οι ντόπιοι…

Το πείραμα εξελίσσεται ομαλά…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία