Tag Archives: Νέα Δημοκρατία

Η ΝΔ, η Τζότζολα και τα blogs

Ορμώμενος από ένα σημείωμα του διορατικού ψηφιακού columnist Χάρη Παυλίδη, με τίτλο ‘Τολμηρό άνοιγμα στο διαδίκτυο’ επιχειρώ να ασχοληθώ με το παράδοξο εννοιολογικά θέμα που υπονοεί ο τίτλος. Γράφει ο Χ.Π, αναφερόμενος σε χθεσινό Δελτίο Τύπου της ΝΔ προς τους blogger: “η πρωτοβουλία της επικοινωνιακής ομάδας να έρθει πιο κοντά σ’ αυτό το ‘νέο είδος’ δημοσιογραφίας είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αρκεί βέβαια να γίνει αντιληπτό σε όλους ότι η προσέγγιση χρειάζεται ιδιαίτερη τόλμη και φυσικά ευρύτητα πνεύματος ώστε η σχέση που πάει να αναπτυχθεί να μην οδηγήσει σε ‘τραυματική εμπειρία’… Κι ένα ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι μέχρι που θα αντέξει ο κομματικός μηχανισμός- ο όποιος κομματικός μηχανισμός- την ‘αυθάδεια’ ενός μπλόγκερ…’

Η απάντηση δόθηκε. Το αποτέλεσμα δείχνει προδιαγεγραμμένο, ιδιαίτερα όταν η ‘επαφή’ που επιδιώκεται ξεκινά με την εκδήλωση πρόθεσης αποστολής δελτίων τύπου του κόμματος, που ήδη είναι αναρτημένα στο κομματικό site!

Οι bloggers είναι ιδιαίτερος τύπος ανθρώπων. Με ανησυχίες, αυξημένες ικανότητες στη γραφή, στην αξιολόγηση των πραγμάτων, ή απλώς στην εξιστόρηση όψεων της προσωπικής τους ζωής, για να αποκτά και νόημα η ουσία του όρου. Έρευνα που είχε γίνει στις ΗΠΑ πριν από λίγα χρόνια κατέγραψε ότι πάνω από τους μισούς bloggers χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο ως μοναδικό μέσο δημοσιοποίησης των απόψεών τους, 54% είναι κάτω των τριάντα ετών και η πλειονότητα υποστηρίζει ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο ‘ποστάρουν’ κείμενα σε προσωπικά ιστολόγια (blogs) είναι για να μοιράζονται προσωπικές τους εμπειρίες ή πρακτικές γνώσεις ή ικανότητες με τους αναγνώστες τους.

Βέβαια, στην Ελλάδα, το blogging απέκτησε δημοσιότητα ως εναλλακτική πλατφόρμα δημοσιοποίησης ειδήσεων και, κυρίως, διατύπωσης απόψεων, σχολίων με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την αμεσότητα της δημοσίευσης. Με όλα τα συνεπακόλουθα, βέβαια, που συνοδεύουν την ταχύτητα στον χώρο της δημοσιογραφίας. Κάποια στιγμή, ακολούθησαν και τα κόμματα, όταν είδαν ότι άρχισαν με …ψηφιακή ταχύτητα να χάνουν την επαφή με τους νέους.

Όμως τα blogs είναι χρήσιμα για σοβαρότερους λόγους. Σε περιόδους κρίσης, και σε ατελή πολιτικά συστήματα όπως το ελληνικό, στους χώρους των κατεστημένων δομών, η δημοκρατία υπολειτουργεί, γίνεται θύμα των εκάστοτε συμφερόντων και επιδιώξεων. Έτσι, ο δυναμισμός των πολιτών, που συντηρεί την ουσία της δημοκρατίας στη χώρα μας, εκφράζεται μέσα από την καθημερινότητά τους, στα καφενεία, στις ουρές, στον δρόμο και στη σχόλη. Την τελευταία δεκαετία, η συζήτηση γίνεται και στο διαδίκτυο, στα (εμμέσως προσωποπαγή) πολιτικά ιστολόγια, όπου ενίοτε γίνονται και αποκαλύψεις για υποθέσεις που αφορούν δημόσια πρόσωπα, αξιωματούχους της κυβέρνησης, υπουργούς, κ.λπ. Άλλες φορές δημοσιοποιούνται και λεπτομέρειες της προσωπικής ζωής πολιτικών και προσωπικοτήτων, γεγονός που ταράζει τα νερά και ενεργοποιεί δυνάμεις αντίδρασης από τους θιγόμενους, και γενικότερα τους υπερασπιστές του status quo.

Πέραν αυτών, η ελεύθερη διατύπωση ιδεών, απόψεων, η σκληρή κριτική προς το πολιτικό σύστημα (η οποία επιβάλλεται στις μέρες μας), η αποκάλυψη κακώς κειμένων και η δημοσιοποίηση παραπόνων πολιτών, οι οποίοι, λόγω γραφειοκρατίας και αναποτελεσματικότητας του Κράτους δεν βρίσκουν το δίκιο τους, αποτελούν στοιχεία κοινωνικής προσφοράς. Ενισχύεται έτσι ο δημοκρατικός διάλογος, μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, αποκαλύπτονται στους πολίτες οι κρυφές ατζέντες και επιδιώξεις του ενός και του άλλου και απογυμνώνονται οι ελίτ, που έχουν συνηθίσει να “καταναλώνουν τη χώρα” χωρίς να βρίσκουν αντιδράσεις.

Λέγεται ότι η δημοσιογραφία θριαμβεύει όταν οι ελίτ είναι διχασμένες. Όταν οι επιδιώξεις τους είναι αντικρουόμενες και οι στόχοι πολύτιμοι για κάθε πλευρά. Αυτό είναι αληθές, σε ορισμένες περιπτώσεις. Όμως, κατά κανόνα και στα περισσότερα ζητήματα, οι ελίτ, σε γενικές γραμμές συμφωνούν και συμπορεύονται.

Έτσι, στη μάχη για τη δημόσια διατύπωση του αυτονόητου, τα blogs, η αδόμητη, σχεδόν αναρχική πλευρά του δημόσιου διαλόγου, παρά τις υπερβολές, εξελίσσεται σε όαση ελευθερίας και ανεξαρτησίας.

Άρα, το μήνυμα προς οργανισμούς, φορείς και πολιτικά κόμματα, που επιθυμούν να εντάξουν τους bloggers στην επικοινωνιακή πολιτική τους είναι να γνωρίσουν καλά το πεδίο, προτού επιχειρήσουν τη διείσδυση. Καταρχάς το πεδίο του διαδικτύου και ακολούθως τον απέραντο και ευμετάβλητο χώρο του blogging.

Συμβουλή προς την κα Τζότζολα, η οποία ξεκίνησε τις επαφές της με τα νέα μέσα: Εξερευνήστε το πεδίο με προσοχή και για αρχή δημιουργείστε το δικό σας ιστολόγιο ή site. Πρόσεξα ότι τα tzotzola.gr / .eu / ακόμη και .com είναι ελεύθερα προς κατοχύρωση. Σπεύστε…

 

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Ο Μιχελάκης και ο ‘κοσμάκης’

Το τελευταίο διάστημα, ο Αντώνης Σαμαράς έχει σημάνει την έναρξη γενικού ρεκτιφιέ του κομματικού μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας. Με τα νέα γραφεία, το νέο σήμα, το νέο site (προς το παρόν, ευτυχώς, σε beta έκδοση), η προσπάθεια ανανέωσης της εικόνας της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη.

Στο πλαίσιο αυτό, επελέγη ο δημοσιογράφος Γιάννης Μιχελάκης ως η προμετωπίδα του επικοινωνιακού μηχανισμού της ΝΔ, ο οποίος, σε επίπεδο στελεχών ενισχύεται από δύο αναπληρωτές (Γεροντόπουλο, Τζότζολα), έναν επικεφαλής Γραφείου Τύπου (Μουρούτη) και έναν ειδικό επί του διαδικτύου (Πτωχό). Ολοι αυτοί προφανώς περιστοιχίζονται από συνεργάτες, ενώ, όπως διαβάζω στο ενημερωμένο newpost.gr, άλλοι 22 εργαζόμενοι παρακολουθούν διαρκώς το διαδίκτυο και τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Μία μικρή αίθουσα σύνταξης δηλαδή.

Ο κυβερνοχώρος υποδέχθηκε τον διορισμό Μιχελάκη με ανάμικτα συναισθήματα. Ορισμένα sites ασχολήθηκαν με λεπτομέρειες από το παρελθόν του δημοσιογράφου στον Ant1 και αλλού, άλλα σφύριξαν αδιάφορα (όταν θέλει το συνάφι σνομπάρει μέσω της αποχής, γνωρίζοντας πόσο η μη-δημοσιότητα πληγώνει τους συναδέλφους), ενώ πιο συγκροτημένοι ιστότοποι πολιτικού περιεχομένου, προέβησαν σε περαιτέρω ανάλυση.

Στο statesmen.gr θεωρούν ότι ο Μιχελάκης έχει όλες τις προϋποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων και των εφαρμογών υψηλής τεχνολογίας της Συγγρού, προκειμένου να διαπρέψει, εισάγοντας νέο μοντέλος επικοινωνίας. Εκεί σημείωναν με την ανάληψη των καθηκόντων: «Η αλλαγή στο μοντέλο δημοσιοποίησης των θέσεων της ΝΔ είναι εμφανής, καθώς τα briefings των πολιτικών συντακτών που διοργανώνονταν μέχρι πρότινος, έχουν αντικατασταθεί από στοχευμένες ανακοινώσεις του Γραφείου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, που δίνουν θεσμικές απαντήσεις στην Κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ, ή επιχειρούν να διαμορφώσουν μέρος της ατζέντας της καθημερινότητας, επί της οποίας θα διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση.» (βλ. Τι αλλάζει ο Μιχελάκης)

Στο newpost.gr ήταν πιο επιφυλακτικοί, ίσως γιατί δεν αντέχουν ‘διάδοχες καταστάσεις’ (μετά την επικοινωνιακή ομάδα Καραμανλή, το χάος). Έγραφαν πρόσφατα σε άρθρο με τίτλο ‘Για να δούμε τι ψάρια θα πιάσει ο Μιχελάκης…’ σχετικά με την αποτελεσματικότητα του καθημερινού γαλάζιου μπρίφινγκ: “θα γίνεται μια ώρα πριν από αυτό του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιώργου Πεταλωτή. Αυτό εμπεριέχει ένα καλό: να βάζει ζητήματα και ενίοτε να επιβάλει την πολιτική ατζέντα. Εμπεριέχει και ένα κακό: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να τον “γράφει” κανονικά και να περνάει τη δική του ατζέντα, αφήνοντας τις απαντήσεις στον Μιχελάκη για τις γραπτές ανακοινώσεις του απογεύματος. Θα εξαρτηθεί βέβαια από τα θέματα που θα θέτει…”.

Σήμερα, η ατάκα της ημέρας με την οποία ξεκίνησε το μπρίφινγκ στη Συγγρού ελπίζουμε να μην κριθεί αποτελεσματική γιατί πρωτίστως ήταν ανάρμοστη: “Το όχι στα σκληρά μέτρα δεν είναι για να χαιδέψουμε τα αυτιά του κοσμάκη”, είπε ο Μιχελάκης, καταμαρτυρώντας τη νοοτροπία της πολιτικής-ρετιρέ. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω περαιτέρω. Η διαδρομή σκέψης που φανερώνει η λέξη “κοσμάκης” είναι αυτό ακριβώς από το οποίο προσπαθούμε, ως πολίτες και ως χώρα να ξεφύγουμε.

Καλή αρχή Εκπρόσωπε…

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Στο μυαλό του Αντώνη Σαμαρά

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Είσαι από καλή οικογένεια με περπατησιά στην ιστορία του Έθνους.

Έχεις χαρακτηριστικά που προσωπικά σε κάνουν να νοιώθεις υπερήφανος, άρα σού προσδίδουν και αυτοπεποίθηση.

Στο παρελθόν περισσότερο, αλλά και τώρα, έχεις δει τα βλέμματα συγκίνησης των γηραιότερων, αλλά και μερικών νέων, όταν σε κοιτούν χαμογελαστά με καθαρότητα.

Σήμερα, οι κομματικές αίθουσες σε χειροκροτούν, η κίνησή σου στον χώρο έχει επιταχυνθεί, το βλέμμα έχει σκληρύνει. Ο ηγέτης προσπαθεί να βγει από το καλούπι του χθες.

Παρέλαβες μία Παράταξη καταρρακωμένη, έτοιμη να κάνει ό,τι τής πεις.

Η δυνατότητά σου για αλλαγές ήταν αυξημένη, τουλάχιστον του τύπου που απαιτεί το σύγχρονο, μοντέρνο κόμμα της Ευρώπης του 2010. Έχεις μπροστά σου επιτυχημένα παραδείγματα Άγγλων, Γάλλων, Γερμανών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την πολιτική με επιστημοσύνη.

Έχεις την ευκαιρία να γράψεις πολιτική ιστορία, με την άνευ προηγουμένου ανανέωση και εκσυγχρονισμό του κομματικού οργανισμού και την σταθεροποίηση του βηματισμού του.

Η Κυβέρνηση έχει να διαχειρισθεί την σημαντικότερη εθνική οικονομική κρίση της τελευταίας 35ετίας, μερίδιο ευθύνης – κυρίως λόγω αδράνειας – έχει ο προκάτοχός σου (τί καλύτερη συγκριτική γραμμή εκκίνησης).

Η Αντιπολίτευση που πρέπει να κάνεις, αν και εκ πρώτης όψεως άχαρη, για τον προσεκτικό παρατηρητή είναι μοναδική ευκαιρία εκπαίδευσης και ποιοτικής αναβάθμισης του κομματικού μηχανισμού που διαθέτεις.

Η ‘κρίση’ της Παράταξής σου είναι – στην ουσία – η ευκαιρία σου. Μία και, λόγω της κακής συγκυρίας, ίσως και η μοναδική.

Αντί, λοιπόν να εξερευνήσεις το πολύ ενδιαφέρον τοπίο – ενδιαφέρον, βέβαια, για όσους ασχολούνται κατ’ επάγγελμα με την πολιτική και δεν ‘τρέχουν’ για τα προς το ζειν – λες και πράττεις τα ακόλουθα:

  1. Αναφέρεσαι – κατά την εσωκομματική διαδικασία – πάνω από μία φορά στον πολιτικό εγκλεισμό σου κατ’ οίκον, όπου ‘επί οκτώ χρόνια κοιτούσες τους τοίχους του σπιτιού σου’. Καθόλου ελπιδοφόρο μήνυμα από έναν ηγέτη να ομολογεί ότι ήταν στο ψυγείο (όποια κι αν είναι η θυμική αντίδραση που προκαλεί η έμμεση υπενθύμιση του πολιτικού διώκτη σου).
  2. Κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής προεκλογικής περιόδου απέχεις από κάθε τι το καινοτομικό και μοντέρνο, αγνοώντας τη νέα γενιά. Με την συντηρητική εικόνα που εκπέμπεις σε ιδέες και στυλ, κερδίζεις τους μεγαλύτερους – σε ηλικία – συμπολίτες σου, χάνεις τους νέους και τις νέες, που σε θεωρούν μιας άλλης εποχής. Απομένουν να σε θαυμάζουν οι ‘οργανωμένες’ με τον ξύλινο λόγο.
  3. Αναλαμβάνεις (με το καλό) αρχηγός και δεν κάνεις 2-3 εντυπωσιακές κινήσεις – με το καλημέρα – που να αποπνέουν ανανέωση και να δημιουργούν την εντύπωση ότι τα πράγματα άλλαξαν.
  4. Χάνεις τις πρώτες 100 ημέρες με τετριμμένα και μηδενικής αξίας επικοινωνιακούς συμβολισμούς και μηνύματα, εκπέμποντας μία εσωτερική διελκυστίνδα πρώην και νυν στελεχών για την κατάληψη κομματικών θέσεων.
  5. Χρησιμοποιείς την παραδοσιακή τεχνική της ανταμοιβής των κομματικών προσπαθειών φίλων, αλλά και εχθρών, προκειμένου να τούς πλησιάσεις.
  6. Στις 200 ημέρες από την ανάληψη της αρχηγίας σου, το κοντέρ παραμένει στο μηδέν. Δεν έχει αλλάξει ούτε η πληροφορική υποδομή του κόμματος, ενώ το απόλυτο ψηφιακό εργαλείο σου, ο δικτυακός τόπος του κόμματος παραμένει τόπος για μαστορέματα.
  7. Διορίζεις παλαιές μορφές σε καίριες θέσεις, οι οποίοι έχουν σημεία αναφοράς την προηγούμενη αρχηγία ή το παλιό σου κόμμα. Την ίδια στιγμή, μία περίεργη κίνηση πολιτών σε πλαισιώνει, η οποία επιχειρηματολογεί λες και ήρθε το τέλος του κόσμου (για να δώσει αξία στην ύπαρξή της) και ταυτόχρονα παραμένει στο σκοτάδι για τον πολύ κόσμο.
  8. Διατάσσεις εκλογική ετοιμότητα (ας αφήσουμε στην άκρη την άρνηση του Μνημονίου) σε ένα κόμμα, το οποίο προέρχεται από βαρειά ήττα, νοιώθει εργασιακή ανασφάλεια και η ψυχολογία βρίσκεται κάτω του μηδενός.
  9. Πραγματοποιείς Τακτικό Συνέδριο 7 μήνες μετά την εκλογή σου, διενεργώντας απλώς μερικές αλλαγές στο Καταστατικό και την ονομασία των οργάνων, που – να είστε σίγουροι – δεν ενδιαφέρουν ούτε τους εργαζόμενους το Κόμμα, οι οποίοι, άντε να αλλάξουν τα ταμπελάκια στα ντοσιέ αρχειοθέτησης (μπορεί και όχι).
  10. Επιλέγεις τον νέο Γραμματέα σου δια βοής (βλ. Σοβιέτ) και ανακοινώνεις ότι μετακομίζεις στη Συγγρού, πεντακόσια μέτρα από το θαλάσσιο μέτωπο σε ορόφους που έχουν ως footer το κατά άλλα συμπαθές μαγαζί Saturn και ως header τον ‘Babis Vovos’.

Διαπιστώσεις χωρίς συνέχεια, εδώ και παραπέρα.

Δεν μπορώ να πω, και ο Μπαϊρακτάρης ως σημείο εκκίνησης του αγώνα κατά των νταβατζήδων με είχε ξενήσει. Αλλά η σημειολογία της Συγγρού (λέγε με ‘Αμφιθέα’) με αφήνει άναυδο.

Άγνωσται αι βουλαί, θα μού πείτε. Μα γι’ αυτό επιλέγω την παράθεση απλώς διαπιστώσεων και δεν προχωρώ σε περαιτέρω σχολιασμό, διότι, μέσα σ’ όλα, πάντα συμπαθούσα τον Αντώνη. Ως άνθρωπο.

Ως ηγέτη δεν τον έχω σκεφτεί ακόμη. Αλλά προσπαθώ. Εντατικά…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το Κεντροδεξιό αδιέξοδο

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Τα πράγματα είχαν φανεί από τις Εθνικές Εκλογές 2007, εκείνες της πύρινης καταστροφής της Πελοποννήσου… Τότε, τα κυβερνητικά καύσιμα είχαν ήδη εξαντληθεί, η στρατηγική (όποια κι αν ήταν) είχε πάει περίπατο και τα κυβερνητικά στελέχη κρατούσαν την ανάσα τους προκειμένου το τότε κυβερνών Κόμμα να περάσει πάνω από τον πήχυ, έστω και λίγο. Και τα κατάφερε. Η κεκτημένη ταχύτητα της διακυβέρνησης, η πληγή της καταστροφής, το σάλεμα των ημερών, η μορφή του Κώστα με τον Μπαρόζο airborne πάνω από τα καμένα, γύρευε τι…

Η νίκη ήταν πύρρεια. Στην κυριολεξία. Θυμάμαι φίλος μου πού παρακολουθούσε από κοντά τα κομματικά πράγματα, μού έλεγε ότι πάλι θα χαλαρώσει το σύστημα και μετά θα έρθει η πτώση… Έτσι κι έγινε… Και έκανε πάταγο.

Η απογοήτευση, που οδήγησε πάνω από 500.000 μέλη της ‘ΝΔημοκρατικής βάσης’ να απέχουν από τις εθνικές εκλογές 2009, μετέτρεψε την ήττα σε ελεύθερη πτώση στον γκρεμό των 10 μονάδων. Οι λόγοι πολλοί, με κυρίαρχο τα φοβικά σύνδρομα και την αδράνεια, παρά τις μεγάλες νίκες που σημειώθηκαν επί χάρτου και στον τομέα της βερμπαλιστικής διαχείρισης του κυβερνητικού έργου.

Έτσι προχώρησε το 2008 και η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στη Θεσσαλονίκη, εκεί που κάποτε ξεκίνησαν όλα. Το τέλος του sequel του Καραμανλισμού γράφτηκε με δραματικό τρόπο. Το σήριαλ κατέβηκε απότομα, λόγω έλλειψης τηλεθέασης, αλλά και ενδιαφέροντος, από πλευράς πρωταγωνιστών.

Ο Καραμανλής υπήρξε 12 χρόνια αρχηγός της ΝΔ και 5,5 στην πρωθυπουργία της χώρας. Η πρώτη περίοδος είναι αρκετός χρόνος, η δεύτερη όχι και τόσο. Με την έννοια ότι η πρώτη ιδιότητα μπορεί (και ίσως έπρεπε) να αλλάξει, για τη δεύτερη όμως ήταν νωρίς. Για τα συνήθη ελληνικά πρότυπα. Αλλά όμως, τα συναισθήματα ήταν βίαια και το κοινό δεν είχε άλλο υπομονή.

Τα χρόνια εκείνα, οι Έλληνες δοκίμασαν την κεντροδεξιά πολιτική σε κρίσιμα προβλήματα του τόπου. Το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό, η βελτίωση της ζωής των πολιτών οριακή (αν όχι μηδενική), οι ‘αλλαγές και μεταρρυθμίσεις’ ατελέσφορες, τα επιτεύγματα στην εθνική οικονομία λογιστικά, τα οποία σκόρπισαν στους ανέμους της διεθνούς κρίσης.

Η πορεία προς το τέλος ήταν παρακμιακή. Το ίδιο το τέλος, δραματικό.

Οι πολίτες έξαλλοι, έχοντας πλέον ξυπνήσει από τον λήθαργο του παλαιοκομματισμού και την αυταπάτη της βάσης-μάζας κινούνται με θυμό ενάντια σε οτιδήποτε θυμίζει τον πολιτικό παρασιτισμό. Απορρίπτουν πρακτικές του παρελθόντος που οδήγησαν στην απαξίωση της σύγχρονης ελληνικής κεντροδεξιάς, όχι αμιγώς κομματικά, αλλά ως χώρου φιλελεύθερων ιδεών. Και ύστερα αδιέξοδο, στην πολιτική και στο ανθρώπινο δυναμικό.

Και μετά … ήρθαν οι μέλισσες. Αυτά όμως σε επόμενο σημείωμα…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη και πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

H προηγούμενη και η νέα Ελλάδα

Οι συζητήσεις είναι πολλές, τα σενάρια που ορισμένοι αποτολμούν να διατυπώσουν σαφώς λιγότερα. Η ραστώνη του καλοκαιριού που ξεκίνησε, αυτή τη φορά είναι ισχνή. Η ανησυχία των πολιτών πρόδηλη. Κανείς δεν έχει διάθεση για πολλά. Πόσα θα αντέξει η τσέπη μας; Ξηλωμένη, ήδη, των περισσότερων, ξεχυλωμένη επίσης, από τους λογαριασμούς που στριμώχνουν για να μην τους βλέπουν. Οι διακοπές μπροστά μας και πίσω μας. Κυρίως ψυχολογικά, γιατί το στρίμωγμα στον Έλληνα λειτουργεί αντίθετα. Η αυτοσυντήρηση τον οδηγεί στη διαφυγή, πάσης φύσεως. Γι΄αυτό, οι έχοντες και κατέχοντες (σπίτι στο χωριό) είναι εντάξει. Ήδη ετοιμάζονται, γιατί η Αθήνα δεν τους χωράει πια. Στενάχωρα τα πράγματα. Μουδιασμένοι και οι προϊστάμενοι, οι εργοδότες ήδη κοιτούν περίεργα, έχοντας υποσχεθεί – όσο μπόρεσαν – μόνο την επιβίωση της εργασιακής θέσης, οι υπουργοί ιδρωκοπούν με τους ΔΝΤίτες, ο Γιώργος, όταν μπορεί, δραπετεύει στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Τα χωριά θα στενάξουν φέτος. Οι συζητήσεις επίσης. Για τον Σαμαρά με αυτήν την περίεργη ομάδα συμβούλων και γραφιάδων, που τελικά τί είπαν στο Συνέδριο; Κανείς δεν θυμάται. Για τον Γιώργο, που τελικώς προσπαθεί ο καημένος (λές να τα καταφέρει;), για τον Καραμανλή που δεν γουστάρει την πίεση και το ύφος του όταν τον κυνηγούν οι παπαράτσι στις παραλίες, τη Ντόρα που τόλμησε αλλά τώρα τί; Πολύ το παιδεύει. Α, είναι κι ο Αβραμόπουλος που έκανε το Συνέδριο. Τί φιλοξενία ήταν αυτή! Τέλειος τελετάρχης (και παρουσίασε και θέσεις), σωστός MC έλεγαν οι μυημένοι.

Και ο καιρός κυλάει. Έχουμε, λέει, εξασφαλίσει και την τρίτη δόση. Τελικά θα το σώσουμε το πατρικό. Τη χώρα εννοώ. Αρκεί να μην γίνουν εκλογές. Γι’ αυτό εκείνοι που αρέσκονται στα δύο σενάρια της (κεντροδεξιάς) απελπισίας (πτώχευση, διπλές εκλογές), ας σταματήσουν τη μπούρδα, ας πάρουν απόφαση ότι οι επερχόμενες δημοτικές θα είναι ίδια ή και μεγαλύτερη πανωλεθρία από τις εθνικές του Οκτωβρίου και ας δουλέψουν να επανασυστήσουν τους άξονες που κάνουν πράξη τις ιδεολογικές αρχές, τον πολιτικό σχεδιασμό (στο …μάξιμουμ), τις νέες ιδέες και, επιτέλους, την ψηφιακή οργάνωση και το διαδικτυακό περιεχόμενο.

Για αρκετό καιρό δεν είχα διάθεση να γράψω εδώ, ούτε καν με όπλο τη δημοσιογραφική γκρίνια που πολλοί από εμάς απολαμβάνουν κάθε φορά που τούς έρχεται μία ιδέα και βρίσκουν τα λόγια να την επενδύσουν. Τελευταίως όμως, κάτι αλλάζει και κινητοποιεί τη σκέψη. Πολιτικά, η περίοδος είναι εξαιρετικά κρίσιμη κι ας μην ασχολούνται οι πολίτες, τουλάχιστον φανερά. Την περίοδο αυτή τελειώνει η προηγούμενη Ελλάδα (αφήστε τη νέα Μεταπολίτευση της ΝΝΔ, είναι σάχλα) και ξεκινά η νέα Ελλάδα. Σχηματίζονται οι πολιτικοί συσχετισμοί της επόμενης δεκαετίας, όχι στα πολιτικά γραφεία, αλλά στη σκέψη των Ελλήνων. Και όποιος προλάβει να τοποθετηθεί εγκαίρως και με πολιτικό λόγο δανεισμένο από τον κοινό νου, που …μιλάει στους πολίτες, τότε θα έχει προβάδισμα. Από τα υλικά που βλέπω γύρω μου, δύο είναι τα επιτελεία που θα έχουν την ευκαιρία να εδραιωθούν: εκείνης κι εκείνου. Η πρώτη έχει την άνεση του νηφάλιου σχεδιασμού, αλλά με την ευκαιρία να συρρικνούται χρονικά κάθε ημέρα που περνά, ο δεύτερος έχει την ευκαιρία να δοξαστεί, αν πιεζόμενος από τα μεγάλα προβλήματα εντέλει αποδειχθεί ανώτερος των περιστάσεων και του εαυτού του.

Προς το παρόν, οι πολίτες δεν θέλουν να ακούν να μιλούν οι πολιτικοί. Γιατί ακόμη, η γλώσσα τους είναι βουτηγμένη σε εκείνα που τούς πλήγωσαν και λένε τις ίδιες τρίχες, με τον ίδιο τρόπο, στα ίδια τηλεοπτικά παράθυρα.

Η ανάπαυλα από την πολιτική συζήτηση είναι για να συνέλθει η ψυχολογία και να εξασφαλισθεί και πάλι ο επιούσιος. Η σκέψη του Έλληνα όμως, τρέχει. Προς το παρόν κουνάει το κεφάλι με πολλαπλές ερμηνείες: κούνια που σας κούναγε… μα, τόσο άχρηστοι!… πάλι οι μισθωτοί θα την πληρώσουν … τέτοια ξεφτίλα … αν ξαναψηφίσω να με φτύσεις… λαμόγια!

Και κάτι άλλο: Επειδή μάλλον αυτό το καλοκαίρι οι διακοπές όλων θα είναι μικρότερης διάρκειας και η πόλη θα παραμείνει γεμάτη, προτείνω μία εθνική δοκιμασία: να κάνουμε Εξεταστικές Επιτροπές Πολιτών στο Ζάππειο ή στον Εθνικό Κήπο. Ο Νικήτας άλλο που δεν θέλει, να στήνει ικριώματα, κάθε τρεις και λίγο. Αντικείμενο συζήτησης θα είναι εκείνοι που απολαμβάνουν την ξεφτίλα της ασυλίας και της παραγραφής. Θέμα των συζητήσεων το φαίνεσθαι, το ηθικό και το νόμιμο. Θα προσφέρονται και ομοιώματα υπουργών προηγούμενων κυβερνήσεων για γιαουρτοπόλεμο και μικρές γκιλοτίνες όπου ο καθένας θα αποκεφαλίζει συμβολικά τον πολιτικό της αρεσκείας του. Η τηλεοπτική εικόνα που θα παραχθεί θα είναι εξαιρετική. Και θα ισιώσει τα πράγματα, τουλάχιστον στην πολιτική καθημερινότητα.

2 Comments

Filed under Κοινωνία

ΟΝΝΕΔίτικοι ευρύτεροι συμβολισμοί

Αν είναι αλήθεια ότι ένας εκ των υποψηφίων προέδρων της χαζο-ΟΝΝΕΔ οικειοποιήθηκε 300.000 από τα νέα ψηφιακά προφίλ μελών της Νέας Δημοκρατίας (κάτω των 30 ετών) και απέστειλε στα κινητά τους διπλάσιο αριθμό sms, προπαγανδίζοντας (με αφελές πασχαλινό κείμενο) την ‘καμπάνια’ του ως πολιτικός νεογνός, τότε στη ΝΔ, οι καινούργιοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τίποτα (βλ. parapolitika.gr).

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι παλαικομματικές πρακτικές, οι πονηριές και η  ελιτίστικη αφέλεια, ως ασπίδα ενάντια στην αυθαιρεσία έχουν πολλαπλάσια αρνητική επίπτωση σήμερα, απ’ ότι στο παρελθόν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πολίτες έχουν ξυπνήσει από τον λήθαργο του παλαιοκομματισμού και την αυταπάτη της βάσης-μάζας και απορρίπτουν τον πολιτικό παρασιτισμό. Απορρίπτουν πρακτικές του παρελθόντος που οδήγησαν στην απαξίωση της σύγχρονης ελληνικής κεντροδεξιάς.

Επίσης, η νέα ομάδα (με εξαίρεση την κεφαλή, για την οποία κρατώ επιφύλαξη) δεν αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ είναι κάτω από τον μεγεθυντικό φακό των πολιτών, όσων, τελοσπάντων, έχουν παραμείνει στον χώρο. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η πορεία μπροστά, ιδιαίτερα ενός κόμματος που αντιμετωπίζει την χλεύη της κοινωνίας, απαιτεί πρακτικές πραγματικά καινοτόμες, που θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς για το μέλλον. Δεν έχουν αντιληφθεί, τέλος, ότι δεν έχουν ακόμη καν ‘ξεκινήσει’, παρά το σύνθημα που σκαρφίστηκαν και το οποίο κοσμεί το λογότυπο. Απ’ ότι φαίνεται, ακόμη προσπαθούν να επιστρέψουν στην πραγματικότητα, αναρριχόμενοι από το βάραθρο του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος.

Σε πολιτικά πολιτισμένες χώρες, η ενέργεια του υποψηφίου προέδρου της χαζο-νεολαίας θα είχε ως συνέπεια να πέσουν κεφάλια, να απολυθούν στελέχη με παραδειγματικές, δημόσιες αναφορές και ίσως και μία-δυο αγωγές, για παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Αμέσως. Χθες. Με πολιτικά αυστηρό τρόπο.

Το επιχείρημα του ωχαδερφισμού και των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων, πλέον δεν περνούν στις νέες γενιές. Ούτε της below the radar κίνησης. Στη ψηφιακή εποχή, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει ότι μπορεί κάτι να μείνει κρυφό, ή ότι μπορεί να ελέγξει τα μίντια. Κανένας και σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να ελέγξει ψηφιακά μέσα, τα οποία αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουν και ‘αποκαλυπτικά μιας χρήσεως’, σε κυλιόμενα, εναλλασσόμενα ψηφιακά οικόπεδα. Ξυπνήστε…

Τέλος, με αυτά τα μυαλά, οι νέοι δεν πρόκειται να πλησιάσουν ούτε απέξω τη Ρηγίλλης. Κι ας μετακομίσει σε νέα κτίρια, κι ας σβήσει τον πυρσό, θυμηθεί τα πουλιά του Άρη και προσθέσει το απαιτούμενο πορτοκαλί. Αν δεν αλλάξει η σκέψη, τα νερά θα λιμνάσουν.

Όμως κάποιος πρέπει να ταράξει τα νερά. Η παρεϊστικη πολιτική μπορεί να είναι το άλλο άκρο του προηγούμενου κυβερνητικού ‘συστήματος’, αλλά από πλευράς αποτελεσματικότητας δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα βότσαλο στη λίμνη…

ΥΓ. By the way, που έλεγε και ένας συναισθηματικός Πασόκος, το Greek Story έχει διατυπώσει ξεκάθαρη γνώμη για τις κομματικές νεολαίες, η οποία συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη: κατάργηση.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Oι 100 ημέρες της Πτώσης Καραμανλή

Οι 100 ημέρες που οδήγησαν την κεντροδεξιά παράταξη στην αντιπολίτευση και τον Κώστα Καραμανλή εκτός αρχηγίας ΝΔ ήταν ημέρες μεστές σε νόημα και πολιτικό περιεχόμενο.

Από τις ευρωεκλογές έως το Φθινόπωρο της κεντροδεξιάς αυτογνωσίας, οι ημέρες που μεσολάβησαν σημάδεψαν την εικόνα που οι Έλληνες διαμόρφωσαν, όχι μόνο για τις ικανότητες της σύγχρονης κεντροδεξιάς, αλλά ευρύτερα, για το έμψυχο δυναμικό της εγχώριας πολιτικής σκηνής.

Ήταν ημέρες κρίσιμες, ιδιαίτερα για τους πολίτες, οι οποίοι ήδη είχαν αποστείλει το μήνυμά τους από τις 7 Ιουνίου στην κάλπη των ευρωεκλογών. Ημέρες κρίσιμες τους πολιτικούς, που μοιραία μετουσίωναν την πολιτική αποδιοργάνωση και τη μοιρολατρία εκείνων των ημερών. Ήταν κρίσιμη περίοδος για τον ηγέτη τον ίδιο, ο οποίος ήδη είχε αναχωρήσει από το πολιτικό μάνατζμεντ.

Ήταν το καλοκαίρι 2009, η τελευταία σκηνική πράξη μιας κυβέρνησης που υποσχέθηκε να κάνει τη διαφορά στη δημόσια ζωή. Μιας κυβέρνησης που είχε τη δυνατότητα να το πράξει, αλλά δεν τα κατάφερε.

Ήταν ημέρες που άλλαξαν τον τρόπο που οι πολίτες βλέπουν όχι μόνο τη ΝΔ, αλλά συνολικά τα πολιτικά πράγματα. Άνετα μπορεί να πει κανείς ότι τις ημέρες αυτές ισχυροποιήθηκε και η πολιτική απάθεια που γεννήθηκε στις Ευρωεκλογές και διατηρήθηκε ισχυρή (και επί τω πλείστον γαλάζια) στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές. Γεννήθηκε όχι ως σκέψη, αλλά ως πράξη (voter’s apathy), αψηφώντας τον νόμο της ψήφου. Μία μικρή επανάσταση των πολιτών, που, χωρίς να γίνει αντιληπτό, μετέτρεψε την Ελλάδα σε Ευρώπη, και τους Έλληνες πολίτες σε σκεπτόμενους ψηφοφόρους.

Ήταν ημέρες διάψευσης και των τελευταίων προσδοκιών των πολιτών που το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι 2004 πίστεψαν ότι επιτέλους, θα γίνει κάτι διαφορετικό. Όμως η εξαετής διακυβέρνηση τελείωσε χωρίς αποτέλεσμα. Κυριάρχησαν άλλα. Οι μικρο-κομματικές σκοπιμότητες, τα συμφέροντα και οι προσωπικές φιλοδοξίες ανθρώπων, που θίγουν την αξιοπρέπεια της χώρας, την πίστη των πολιτών στα δημόσια πράγματα, την πορεία προς το μέλλον.

Για άλλη μία φορά, οι πολίτες έδωσαν ευκαιρία στον επόμενο στη σειρά πολιτικό. Και περιμένουν. Αρκετοί περιμένουν εδώ και καιρό. Από το 2007, όταν ψήφισαν για τελευταία φορά. Και δεν βιάζονται. Άλλωστε οι πολίτες δεν έχουν να αποδείξουν κάτι. Αυτή είναι δουλειά των πολιτικών…

Για όσους θέλουν να εμβαθύνουν ξανά στον κλίμα της περιόδου της αντίστροφης μέτρησης, από τις Ευρωεκλογές έως τις Εθνικές Εκλογές, ημερών, κάντε κλικ εδώ

Leave a comment

Filed under Ηγεσία