Tag Archives: Παπανδρέου

Το ‘χαρτί’ των πρόωρων εκλογών

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Πραγματικά δεν ξέρω ποιος θα ήταν καλύτερος στο πόκερ. Ο Παπανδρέου ή ο Σαμαράς; Ή μήπως ο Καραμανλής; Μάλλον όχι οι δύο τελευταίοι, σίγουρα όχι ο μεσαίος, αν και ποτέ δεν ξέρεις πραγματικά όλα τα χαρίσματα του άλλου.

Τέλος πάντων. Δεν έχει και τόση σημασία, γιατί το τελευταίο εξάμηνο ήταν παρτίδα για έναν. Ο Γιώργος ανέδειξε την κρίση, κινήθηκε στρατηγικά προς την επιτήρηση ΕΕ-ΔΝΤ και λίγο πριν τις αυτοδιοικητικές, που εξελίσσονταν σε αντι-Μνημονιακός αγώνας, έπαιξε το χαρτί των πρόωρων εκλογών και οι κομματικές στάνες στέναξαν από τρόμο.

Τολμώ να είμαι κάθετη στην εκτίμησή μου κι ας διαψευσθώ. Οι αναλυτές συχνά αναλύουν και τα λάθη τους. Δεν κάνω λάθος όμως. Νομίζω. Η προσποίηση των πρόωρων εκλογών είναι η τελευταία πολιτική ανάσα για τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος στο εξής θα έχει μία και μόνη διέξοδο: Δουλειά – δουλειά – δουλειά. Σας θυμίζει τίποτα; Ήταν ατάκα Καραμανλή, η οποία όσο ωραία κι αν χρωμάτιζε τη στιγμή που ειπώθηκε, άλλο τόσο δραματικό ήταν το αποτέλεσμα.

Και μην ακούτε τα περί αστάθειας. Το επιχείρημα της «παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου» ισχύει μόνο αν αυτό αποτελεί επιθυμία της κυβέρνησης. Αυτό σίγουρα σάς θυμίζει αρκετά από την τελευταία πενταετία. Αν δεν αποτελεί επιδίωξη του Γιώργου, τότε είναι άλλη μία απλοϊκή διαπίστωση αντικυβερνητικών, οι οποίοι αξιολογούν τις καταστάσεις με παρωχημένα κριτήρια.

Μετά το τελευταίο πολιτικό μαξιλάρι της φιλολογίας περί πρόωρων (που συσπειρώνει τους ΠΑΣΟΚους και αποσυντονίζει τους ΝεοΔημοκράτες), η διαδρομή που ξεκινά λίγο πριν το 2011 είναι η «μεγάλη πορεία του Γιώργου» όχι προς τον λαό, αλλά ενάντια στα χρόνια προβλήματα της χώρας. Εκεί θα φανεί που πάει το πράγμα. Οι ελπίδες θα πρέπει να γίνουν αποχρώσες ενδείξεις και γρήγορα να εξελιχθούν σε έργο χειροπιαστό, προς δύο κατευθύνσεις: περιστολή του Κράτους (συγχωνεύσεις, καταργήσεις, μετατάξεις, ψηφιοποίηση κ.λπ.) και επενδύσεις. Ταυτόχρονα και εντατικά. Super fast track. Με επαναστατικές λύσεις σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Εκτιμώ ότι αυτό (πρέπει να) είναι το σχέδιο. Γιατί κακά τα ψέματα. Οι πρόωρες, εκτός από το ότι φρικάρουν τις αγορές και αποσυντονίζουν την ομάδα του Τόμσεν δεν ωφελούν ιδιαίτερα τον Γιώργο, περιορίζουν τη δυναμική της Ντόρας και μάλλον βλάπτουν τον Αντώνη.

Σε κάθε περίπτωση, εκνευρίζουν όλους εμάς, που για μία ακόμη φορά θα κληθούμε να προστατεύσουμε το επάγγελμα του πολιτικού από τα δύσκολα.

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Απλοί πολιτικοί και ηγέτες

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Μερικές φορές στην Ελλάδα, εκείνοι που θεωρούνται ηγέτες είναι στην ουσία ισάξιοι με ένα προικισμένο υπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. Ας πούμε, με ποιόν Έλληνα θα συγκρίνατε τον Μίλιμπαντ (τον έμπειρο) ή τον Όσμπορν; Δύσκολη ερώτησηακόμη πιο δύσκολη είναι η απάντηση. Συνήθως καταφεύγουμε σε υπεκφυγές περί διαφορετικών συνθηκών, κουλτούρας αλλά και τρόπου σκέψης των πολιτών.

Όταν οι συνθήκες οδηγούν σε αλλαγές, η διάδοχη κατάσταση διέρχεται περίοδο χάριτος. Για όλους. Κόμματα, αρχηγούς, ακόμη και απλούς υπουργούς, οι οποίοι είθισται στη χώρα μας να παραλαμβάνουν απλώς τα έπιπλα του ορόφου τους (μερικές φορές λείπουν κι αυτά), και να αρχίζουν τα τηλέφωνα, μπας και προσπαθήσουν να ξεφυτρώσουν κανένα ξέμπαρκο στέλεχος στον τομέα που ανέλαβαν.

Η περίοδος αυτή έχει τελειώσει προ πολλού, παρά τον πρόσφατο ανασχηματισμό. Ο Γιώργος Παπανδρέου κλείνει έναν χρόνο στο Μαξίμου (αν και μερικοί ορκίζονται ότι οι συνεχόμενες ημέρες παρουσίας είναι ελάχιστες), ο Αντώνης Σαμαράς συμπληρώνει σχεδόν το ίδιο διάστημα στα ηνία της ΝΔ. Κάποτε και οι δύο θα πρέπει να δείξουν τι αξίζουν. Ο πρώτος, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, μετά «τη διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία», ο δεύτερος, να σταθεροποιηθεί από τις ταλαντεύσεις που προκάλεσε η άνοδος στην κομματική κορυφή.

Αυτό είναι το λογικό, το αναμενόμενο, για τους πολιτικούς που επιθυμούν να γίνουν ηγέτες σε καιρούς δύσκολους. Θα πρέπει να αναδειχθούν μέσα από μικρές νίκες, κεκτημένα της πολιτικής καθημερινότητας, αλλά και να ανταποκριθούν σε εθνικές ευθύνες, ισορροπώντας μεταξύ εφηρμοσμένης πολιτικής και επικοινωνίας, κάτω από το μικροσκόπιο των περιστάσεων. Ιδιαίτερα όταν θεωρούνται υπεύθυνοι για το χάλι των ημερών.

Στην Ισλανδία, την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και τη Σκανδιναβία, ο πολιτικός που θα πιαστεί να χρηματίζεται οδηγείται στη φυλακή. Στην Κίνα μπορεί και να τον εκτελούν, χρεώνοντας τη σφαίρα στην οικογένεια. Στην Αγγλία παραιτούνται για λιγότερο σημαντικούς λόγους. Αν είναι υπεύθυνος για την καταστροφή της εθνικής οικονομίας, λόγω ανικανότητας ή οκνηρίας, διαπομπεύεται και η πολιτική του καριέρα τελειώνει.  Στην Ιαπωνία θα αυτοκτονούσε, για να αποσυμπιέσει τον λαό του.

Στην Ελλάδα υπάρχει η παραγραφή για όλες τις περιπτώσεις. Ο αυτοματισμός που δημιουργεί τις δικαιολογίες, τα «πειστικά» επιχειρήματα, που συμμερίζεται, ή όχι, το ακροατήριο, ανάλογα με το κομματικό «πιστεύω».  Το «έσχες», που σπάνια συνοδεύεται από το «πόθεν», το «ηθικό», που στηρίζει την ύπαρξή του στο ορισμό του «νόμιμου».

Ο χρηματισμός, η ανικανότητα, ακόμη και η οκνηρία είναι φαινόμενα παρακμής. Ιδιαίτερα όταν διαχειρίζεσαι τον «δημόσιο κορβανά». Αν πιαστείς πασαλειμένος στο μέλι, το σίγουρο είναι ότι το έγλυψες με λαιμαργία. Το πιθανότερο είναι ότι το έχεις απολαύσει και στο παρελθόν, χωρίς να σε ανακαλύψουν.

Αν δεν προλάβεις να κυβερνήσεις ή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό στον ορίζοντα, το μέλι βρίσκεται μακρυά. Σε περιπτώσεις δε, λιτότητας και έκτακτων μέτρων είναι τόσο λιγοστό, που δεν επαρκεί ούτε για τις ίδιες τις μέλισσες. Το πιθανότερο είναι όταν αναλάβεις, να βρεις άδεια τα βάζα. Άρα, παραμένεις καθαρός και χρησιμοποιείς τις ικανότητές του να «προσβάλεις» όπου μπορείς το αντίπαλο στρατόπεδο, προκειμένου να γλυτώσεις από το κρύο και να καταλάβεις τα ζεστά καταλύματα.

Αυτή είναι η λειτουργία της πολιτικής. Ανεξάρτητα από τις ανάγκες της χώρας. Επικρατεί η ανάγκη του επαγγέλματος, το οποίο διατηρεί στον αφρό ανεκδιήγητους τύπους, οι οποίοι περνούν από την ανυπαρξία στη δόξα και πίσω πάλι, ανασυντάσσονται, και από απομεινάρια ενός συστήματος ευδοκιμούν σε στελέχη έτοιμα για διακυβέρνηση. Πέριξ του νέου αρχηγού, ο οποίος έχει να αποδείξει πολλά. Ακόμη. Προτού οι παρατηρητές αποφανθούν ότι πραγματοποίησε το peak της πολιτικής απόδοσης και ευρεσιτεχνίας. Όπως για παράδειγμα με τη χρήση της γκρίζας διαφήμισης σε καιρό ειρήνης.

Παράξενα πράγματα. Για τον μέσο πολίτη. Διότι για τους επικοινωνιολόγους ίσως να θεωρήθηκε και επιτυχία…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Tο stress test του Γιώργου

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Όταν σε έναν μήνα από σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα παραλαμβάνει το βραβείο Quadriga στο Βερολίνο για την ‘προσφορά του στην καλύτερη διαφάλιση του μέλλοντος της κοινωνίας’, ελληνιστί την ‘αποτροπή πτώχευσης της χώρας’, εκτός από τους αφρούς που θα ρέουν στη Ρηγίλλης, θα πρέπει να έχει πετύχει και στα stress tests που μεσολαβούν.

Αυτά εν μέρει οφείλονται και στην στενή επαφή, την οποία αναγκάστηκε να έχει με το κόμμα, λόγω των εκλογών που έρχονται – στην ατζέντα – γρηγορότερα απ’ ότι θα περίμενε κανείς. Είναι και η νεο-Δεξιά που δεν αντέχει να περιμένει. Θέλει να δοκιμαστεί γρήγορα, για να επιπλεύσουν οι νέες στατιστικές αναλύσεις, να γίνουν οι παράξενες αναγωγές (σε εθνικό επίπεδο), να αποφευχθεί η περίπτωση θετικού αποτελέσματος των austerity measures (να υπάρχει μόνο το austerity μέχρι την κάλπη) και να ξεχαστεί το γρηγορότερο και η δεκάρα έναν χρόνο πριν, τον ίδιο, περίπου, καιρό.

Με σειρά εμφάνισης, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τις εξής δοκιμασίες: την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, τον ‘ανασχηματισμό’, την ‘επιτελική οργάνωση το Γραφείου του’ (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), την ομιλία στη Θεσσαλονίκη (να φανεί αισιόδοξος ή όχι;), τα πέρα-δώθε της τρόικας, που πλέον περνά από τις φιλοφρονήσεις στην αυστηρότητα, τον τούρκικο αμανέ που τραγουδά με βιασύνη την ‘ολοκλήρωση’ της νέας μας σχέσης, και βέβαια, επιτέλους, την υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών (αυθεντικά, όχι γιαλαντζί, όπως με τους φορτηγατζήδες, που τελικώς δεν καταλάβαμε τι έγινε… Μπορεί ο κουμπάρος της φίλης μου πού έχει ένα C-MAX που πέφτουν τα καθίσματα να κάνει μεταφορές στη γειτονιά; Κάτι Cherokee ανεξόφλητα, μπορούμε να τα δηλώσουμε μεταφορικά για μικρές διαδρομές στην περιοχή μας; Τα οικογενειακά επταθέσια μπορούν να μετατραπούν σε μινι-καμπ της γειτονιάς; Την επόμενη φορά που θα φτύσω δημοσίως, θα πρέπει να το καταγράψει συμβολαιογράφος;)

Και άλλα τέτοια, που αν δεν αλλάξουν, η οικονομική καθημερινότητα θα παραμείνει στα χάλια της. Και χωρίς πετρέλαιο. Με την κρίση και τον περιορισμό των εισοδημάτων, από πέρσι ‘φάνταζε’ ακριβό… φαντάσου φέτος…

Οι ασκήσεις ανθεκτικότητας του Γιώργου έχουν ξεκινήσει από την Πάρο, όταν η παραμικρή κίνηση στο ‘Ποσειδών’ γινόταν είδηση. Καιρό τώρα βρίσκονται σε εξέλιξη με λογής σενάρια να ‘βολτάρουν’ πέρα δώθε στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία. Και με τον καθένα να παίζει τον ρόλο του ντελάλη πληροφοριών και ΄παρεξηγήσεων’, πότε με την Μπιρμπίλη, άλλοτε με την Μπατζελή και πάει λέγοντας.

Σημαντική εξέλιξη των ημερών είναι το ‘γύρισμα’ της ΝΔ σε ό,τι αφορά το Μνημόνιο. Well done guys. A bit late though. Για την εικόνα του κόμματος δηλαδή, όχι επί της ουσίας. Επί της ουσίας έχετε απόλυτο δίκιο και το επιτελείο αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, κι ας το ξεκινήσατε όσο λιγότερο πολιτικά γινόταν.

Αυτό – να (θα) υποθέσω – σημαίνει ότι η ΝΔ αποφάσισε να ασκήσει πραγματικά αντιπολίτευση, τον πραγματικό θεσμικό ρόλο του watchdog της Κυβέρνησης… Έτσι, θα σπιντάρει και το Μαξίμου, το οποίο, τελευταίως μάλλον ζει την πολιτική πραγματικότητα μέσα από τα data projectors.

Άντε, κάντε τις αλλαγές να τελειώνουμε. Και εσύ Ρηγίλλης, μην μετακομίσεις στη θάλασσα. Κάτσε εδώ κοντά… Να σε νοιώθουμε..

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως cluster

Οι συζητήσεις για την οργάνωση και τον εκτελεστικό – συντονιστικό ρόλο του Πρωθυπουργικού Γραφείου (αυτό που κοινώς αποκαλούμε ‘το Μαξίμου’) εκτείνονται καθόλη της διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, έως τον Κώστα Καραμανλή. Είτε από πλευράς οργανωτικής και πολιτικής αποτελεσματικότητας, είτε σε ό,τι αφορά τις υπόγειες διαδρομές και τα παθήματα στελεχών του, που υποκύπτουν στα κελεύσματα της εξουσίας.

Τα διάφορα σχήματα που έχουν επικρατήσει κατά καιρούς στα ανώγια και τα κατώγια του Μεγάρου διαφέρουν στον τρόπο οργάνωσης και διοίκησης, διότι, ως είναι φυσικό, αντανακλούν και την προσωπικότητα του εκάστοτε ηγέτηΣτην πολιτική ουσία και το μάνατζμεντ.

Η αποτελεσματικότητα του Μαξίμου συνδέεται με πολλές ιστορίες που έχουν να διηγηθούν (αλλά αποφεύγουν) διάφοροι πρωταγωνιστές και κομπάρσοι του πυρήνα της διακυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά δε, τα πιο πρόσφατα, που αφορούν την προηγούμενη περίοδο διακυβέρνησης 2004-2009, το ύφος του απολογισμού είναι σκληρό και τεταμένο. Ακόμη.

Ο γράφων, από άλλη θέση τότε, στο δεύτερο μισό της ‘νέας διακυβέρνησης’, έχει τη συνείδησή του ήσυχη, έχοντας ανταποκριθεί στην – για αρκετούς τότε – πασιφανή ανάγκη επιτελικής οργάνωσης του κυβερνητικού κέντρου αποφάσεων. Τότε προτάθηκαν παράμετροι οργάνωσης, ψηφιακές διαδικασίες, άξονες δράσεις, έως πιθανό οργανόγραμμα και tips για τον τότε πρωθυπουργικό ιστότοπο. Η τύχη τους δεν έχει σημασία. Τότε, στο γενικότερο οργανωσιακό χάος της διαχείρισης των ιδεών και τακτικών, αυτά φάνταζαν ως λεπτομέρειες. Έμμελε, όμως να αποδειχθεί πόσο απαραίτητα ήταν.

Σήμερα, ο Γιώργος Παπανδρέου γνωρίζει τι πρέπει να γίνει. Ο ίδιος δεν είναι ψηφιακά αναλφάβητος, όπως οι περισσότεροι Έλληνες πολιτικοί. Βέβαια, η προσωπική του εικόνα επλήγη με το καλημέρα, όταν το opengov.gr εξελίχθηκε σε κομματικό πάρτυ, ή ακριβώς το αντίθετο, λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού (με λίγες εξαιρέσεις). Ας είναι όμως. Ο ΓΑΠ έχει ενθαρρύνει την εισροή φρέσκου και μοντέρνου know-how και σύντομα, μάλλον προτίθεται να αποπειραθεί το μεγάλο εγχείρημα, που δεν είναι άλλο από το πάντρεμα του πολιτικού μάνατζμεντ, με τους κανόνες της κλασικής διοίκησης και οργάνωσης και τις ψηφιοποιημένες διαδικασίες. Convergence, δηλαδή αλλά με την έννοια της εφηρμοσμένης πολιτικής.

Το πολιτικό μάνατζμεντ είναι ιδιάζουσα περίπτωση. Απαιτεί την αντίληψη και κατάκτηση της μέσης οδού, μεταξύ πολιτικής καινοτομίας και μίνιμαλ, αλλά αποτελεσματικού συστήματος οργάνωσης των ιδεών, της στρατηγικής και της γνώσης. Οργάνωση επικοινωνιακά ικανή στο front end, βαρειά και οργανωμένη στο back office.

Στη συζήτηση αυτή, μία έννοια ταιριάζει γάντι, κι ας ξενίσει τους digitally challenged. Το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως ‘cluster ιδεών και στρατηγικών’. Δεν θα επεκταθώ, τουλάχιστον εδώ, στην ελευθεριότητα του διαδικτύου. Αντ’ αυτού, θα προτείνω κάτι ‘συγκλονιστικό’, ιδιαίτερα για εκείνους που ζουν για τους συμβολισμούς. Να μετακομίσει το Πρωθυπουργικό Γραφείο και να διατηρηθεί το Μέγαρο για εθιμοτυπικές δράσεις (υποδοχή ηγετών, τελετουργικά, κ.λπ.). Οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και ο κεντρικός μηχανισμός του κυβερνητικού μάνατζμεντ δεν μπορεί να λειτουργεί με τους περιορισμούς του κτιρίου, χωροταξικούς και ψυχολογικούς. Από τις συνεντεύξεις και τα photo opportunities, είναι αδιανόητο να το φανταστεί κανείς το Πρωθυπουργικό Γραφείο ως χώρο εργασίας.

Αν η μετακόμιση είναι κάτι που σοκάρει και ίσως περιπλέκει τα πράγματα, τότε το ‘ψηφιακό virtual Πρωθυπουργικό γραφείο’ μπορεί να λύσει όλα τα προβλήματα… Κι ας τον κοροϊδέψουν, για ακόμη μία φορά, οι αδαείς… Έτσι άλλωστε λειτουργούν οι πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις γνώσης και στρατηγικής σε ολόκληρο τον κόσμο…

Leave a comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

So, you think you can lead…

Στην ζωή και στην πολιτική, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των ανθρώπων καθορίζουν την πορεία τους, τις επιλογές τους, τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα. Ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, εθνικής ή άλλης, η ικανότητα ενός προσώπου να ηγείται μιας χώρας, ή μιας παράταξης, αλλά και να να πορεύεται στη βάση αρχών και αξιών, σε συνδυασμό με την αποτελεσματικότητα της πρακτικής πλευράς των ατομικών και συλλογικών επιδιώξεων αποτελεί το απόλυτο ζητούμενο της εποχής μας.

Σε σχετικά πρόσφατη ψηφιακή έκδοση του κεντροαριστερού αγγλικού Demos γίνεται εκτενής αναφορά στα γραπτά του Αριστοτέλη. Εκεί συνδυάζονται τα ‘Ηθικά Νικομάχεια’ με την αναπτυσσόμενη φιλοσοφία των οικονομικών της ευδαιμονίας (happiness economics), την τελευταία τάση της ολιστικής προσέγγισης της οικονομικής ανάπτυξης μέσα από την καθημερινότητα. Ναι, οι Άγγλοι του Γκόρντον, του Ντέιβιντ και του Νίκ διαβάζουν εκτενώς και παράγουν ιδέες και πολιτική υψηλού επίπεδου και χρηστικότητας.

Στη νέα αυτή θεώρηση, η ‘καλή ζωή’ είναι πολλά περισσότερα από την ικανότητα των νοικοκυριών να παράγουν χρήματα. Είναι ο τρόπος που βλέπουμε την ίδια τη ζωή, η έννοια της ανάπτυξης, της ατομικής και συλλογικής προόδου, η ανάπτυξη ικανότητας να ζούμε χωρίς να επιβαρύνουμε τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον που μάς φιλοξενεί.

Σε μία τέτοια νοοτροπία οδηγεί τους Έλληνες η αποδοτική έξοδος από την κρίση τους. Όπως αποδείχθηκε σε όλα τα επίπεδα, πέρα από τη ζωή με δανεικά, η ελληνική κρίση είναι πρωτίστως κρίση αξιών και νοοτροπίας. Διεθνώς, το concept ήταν πιο διευρυμένο και αφορούσε ένα βίαιο μάθημα σχετικά με τους τρόπους που χρησιμοποιούμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, του ανθρώπινου κεφαλαίου συμπεριλαμβανομένου.

Συχνά, άλλου είδους κρίσεις, για διαφορετικούς λόγους από τους προηγούμενους πλήττουν και τον χώρο της πολιτικής, ως αντανάκλασης, σε ένα βαθμό, της εικόνας της κοινωνίας. Αυτό ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα. Ως ευρωπαίοι ουραγοί στους οικονομικούς δείκτες, αλλά και από πλευράς στάσης ζωής. Σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης η Ελλάδα διερχόταν διάφορες μορφές ‘πολιτικών κρίσεων’, κάθε φορά με τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε εποχής. Πάντα επιβίωνε, with other people’s money. Η πολυτέλεια αυτή εξαφανίστηκε, μαζί με την αξιοπιστία της πολιτικής όταν ξαφνικά τα νούμερα δεν έβγαιναν.

Σήμερα τα πράγματα μπορούν, και πρέπει να αλλάξουν. Οι ικανές ηγεσίες οδηγούν τους πολίτες έξω από την κρίση, στο φως. Εκείνοι που το πιστεύουν πρέπει να είναι σε θέση να το εφαρμόσουν. Πέρα από πολιτικές σκοπιμότητες και στεβλώσεις που πηγάζουν από τον επαγγελματισμό της πολιτικής. Η ικανότητα κάποιου να είναι συνάμα και καλός χαρακτήρας, να νοιάζεται δηλαδή για τον τρόπο που ενεργεί, μπορεί να αποβεί σωτήριος συνδυασμός για μία χώρα, που, καιρό τώρα, αναζητά το άλμα προς τα εμπρός…

 

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Well done George!

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Η φωτογραφία των εκπροσώπων της τρόικας (ή των Δυνάμεων του Μνημονίου) στη συνέντευξη τα λέει όλα. Οι έλεγχοι ήταν σαν πρώιμο viva για ντοκτορά, με τον εξωτερικό examiner να έχει τελικώς την καλύτερη διάθεση (IMF), τoν δεύτερο της παρέας, να κοιτά σχολαστικά με κακία γραφειοκράτη (EC) και τον τρίτο, τον καλό, τελικώς, από το τραπεζικό σύστημα (ECB), ο οποίος, είτε εκ φύσεως, είτε επειδή κρατά μισό θησαυροφυλάκιο παλιόχαρτα (junk) με το εθνόσημο, είχε βαλθεί να βοηθήσει.

Για όσους δεν κατάλαβαν τι έγινε, την πρώτη δοκιμασία την περάσαμε ‘μετ’ επαίνων’, αν και δεν γουστάρουμε ξένους να κρίνουν τις επιδόσεις μας. Τέλοσπάντων, κομμάτια να γίνει, τούς ακούσαμε να μας επιβραβεύουν, με καλά δομημένες – επικοινωνιακά – ατάκες. Ιδιαίτερα εκείνο το ‘οι συνταξιούχοι έδωσαν αυτά που μπορούσαν, να πληρώσουν οι πλούσιοι τώρα…’ ήταν συγκινητικό και σίγουρα γραμμένο από ελληνικό χέρι. Λίγα ακόμη να έλεγαν και θα μαζευόταν κόσμος μπροστά από το ΥΠΟΙΟ για να χειροκροτήσει, αψηφώντας τα ΜΑΤ που είχαν αποκλείσει το υπουργείο.

Την ίδια στιγμή, μια θάλασσα μακρύτερα, ο Γιώργος κάνει ασκήσεις αυτοσυγκέντρωσης και χαλάρωσης με την όσφρηση προσανατολισμένη στο ιώδιο της Χρυσής Ακτής, προσπαθώντας να ισορροπήσει το τσι, που από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση έχει αποσταθεροποιηθεί πλήρως. Τα briefs γεμίζουν τον χώρο, ανασχηματισμός, ριζικές αλλαγές, αναδιάρθρωση, ονοματολογία, όλα τα έχει μπροστά του. Ξέρει όμως ότι όλα θα κριθούν τον Οκτώβριο, όταν τα troika boys θα επιστρέψουν για τον βαρύ έλεγχο.

Ξέρει, επίσης, ότι τα προβλήματα γιγαντώνονται. Τα πολιτικά, γιατί τα οικονομικά έχουν οργανωθεί. Άλλωστε δεν ήταν δύσκολο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, ο ‘αυτόματος πιλότος’ της μακροοικονομίας και της ανταγωνιστικότητας είναι η καλύτερη λύση, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις και φοβίες. Όσο λιγότερο παρεμβαίνουν οι πολιτικοί, τόσο το καλύτερο. Αυτό το γνωρίζει ο Γιώργος. Όπως γνωρίζει ότι εντός κι εκτός του ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό σύστημα βράζει. Είναι κι αυτός ο Αντώνης που δεν απορροφά τίποτα. Όλο γκέλες κάνει. Λίγο να είχε απειλήσει την κυβέρνηση με επιτυχημένες κινήσεις, και μοντέρνο πολιτικό λόγο, να είχε κινητοποιηθεί ο πράσινος λαός… Θα είχε τσιμπήσει κι η συσπείρωση, οι πράσινοι θα είχαν στρέψει το βλέμμα τους, που το έχουν καρφωμένο στου Μαξίμου και δεν τολμά κανείς να κουνηθεί. Αλλά που…

Η συγκυρία παραμένει εκρηκτική. Βέβαια, οι σκληροί ΠΑΣΟΚοι κατεβαίνουν στα constituencies με λίγο καλύτερη διάθεση από πριν, με την ατάκα του Τόμσεν ήδη να ταξιδεύει στην ελληνική ύπαιθρο. ‘Είδς τί είπ’ ο ξένς; Αρκετά δώσαμ’. Αντε να δώσν κι άλλοι τώρα’, θα λένε στα ‘τυρκουάζ΄ – πλέον – καφενεία της γκρίνιας και της απόγνωσης. Έίδς; Είπε κι όλας ότι τούς ξέρνε τς πλουσίους και αυτούς με τα… πως τα λένε…τα κονέ… Θα τς πιάσνε όμως;’ Και άλλα τέτοια.

Φέτος τον Αύγουστο, η κρίση, η γκρίνια, η φτώχεια και η… απαιτούμενη ‘καλοπέραση’ μεταφέρεται στα συγγενικά σπίτια, στα χωριά, τους λόγγους και τα πανηγύρια. Οι συγγενείς θα ξανασμίξουν, να ενώσουν τα προβλήματα, να βρούνε λύσεις, να ξεκινήσουν από την αρχή.

Μετά της Παναγίας, όταν επιστρέψει ο Γιώργος και οι υπουργοί, βλέπουμε. Έως τότε, μαζί με τα κοψίδια, αναζητήστε και το τσι σας, γιατί η τελευταία δοκιμασία, το 2011 είναι μπροστά μας. Έως τώρα, καλά τα καταφέραμε… ‘Strong start’, ‘criteria met’, ‘impressive progress’, είναι καλές λέξεις και δεν απαντώνται συχνά στα briefs του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ. Οι ξένοι τεχνοκράτες δεν τις λένε εύκολα, κι ας είναι συμφωνημένα τα περισσότερα για να πάρουν μία ανάσα οι ντόπιοι…

Το πείραμα εξελίσσεται ομαλά…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Λάθος, πρώιμο, ή εικονικό το opengov.gr;

papandreou laptopΕίναι λάθος, διότι όταν αναλαμβάνεις την κυβέρνηση δεν στελεχώνεις θέσεις ΓΓ υπουργείων με ανοικτή διαδικασία recruiting, είναι πρώιμο διότι είναι νωρίς για τέτοια στην Ελλάδα του ρουσφετιού, ή απλώς λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού;

Έγραφα στα μέσα Οκτωβρίου ότι το Γραφείο Πρωθυπουργού χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για την προσέλκυση βιογραφικών για την στελέχωση 88 θέσεων Γραμματέων και Ειδικών Γραμματέων στα Υπουργεία και άλλων 2.000 σε διοικητικές θέσεις κ.λπ. και ότι αν αυτή η κίνηση είναι αληθινή, τότε θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες διαρθρωτικές αλλαγές στο Κράτος τα τελευταία 20 χρόνια (δείτε εδώ).

Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Τελικώς, ακόμη και οι λίγοι από εκείνους που στην αρχή θεώρησαν πραγματικά υπερβατική την προσπάθεια το ΓΑΠ,  μάλλον άρχισαν να απογοητεύονται από τις διαρροές στα Μέσα ότι προτάθηκαν θέσεις εκτός διαδικασίας, αλλά και από την ατάκα Καστανίδη: «Καλά, περιμένατε πως θα έπαιρνα γενικό γραμματέα στο υπουργείο μου άνθρωπο που δεν θα γνώριζα;». Λογικό; Μπορεί, ιδιαίτερα για πολιτικά εποπτευόμενες θέσεις ευθύνης. Αλλά αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τις διατυπώσεις του Γ. Παπανδρέου, αλλά και την αρχική φιλοσοφία του ψηφιακού ‘ανοίγματος’ του Πρωθυπουργικού Γραφείου στην αγορά εργασίας;

Τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη ‘λανθασμένη’ ανάγνωση της διαδικασίας στελέχωσης γενικών γραμματειών υπουργείων θα μπορούσαν να λυθούν αυτομάτως αν αυτές οι 88 καρέκλες αντιστοιχούσαν σε θέσεις τεχνοκρατικής απασχόλησης αορίστου χρόνου, τις οποίες θα στελέχωναν ανώτατοι managers με θεματική γνώση του εκάστοτε χώρου του υπουργείου και τις ανάλογες εργασιακές και μισθολογικές προδιαγραφές. Αυτά όμως μπορεί να γίνονται σε χώρες όπως η Δανία, αλλά στη χώρα μας, με τους κομματικούς στρατούς πότε πληγωμένους, πότε παρελαύνοντες, ίσως απέχουμε πολύ από αυτό που η διεθνής βιβλιογραφία αποκαλεί eGovernance, ή Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση στον δημόσιο τομέα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ό,τι και να συμβαίνει, η έννοια της διαφάνειας, ως αποτέλεσμα, ως κορυφαίος στόχος της εφαρμογής ψηφιακών εφαρμογών στον Δημόσιο Τομέα, αλλά και ως ασφαλιστική δικλείδα στον τρόπο διακυβέρνησης επλήγη ανεπανόρθωτα. Ακόμη πιο ενοχλητικό είναι ότι αυτό συνέβη πολύ νωρίς, σχεδόν με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον πρώτο ιντερνετικά ικανό πρωθυπουργό της Ελλάδος…

5 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία