Tag Archives: Παπαρήγα

Win-win για την Κεντροαριστερά

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Επιτέλους! Έπρεπε να μιλήσει η Αλέκα για τις εναλλακτικές «πράσινες» υποψηφιότητες στις επικείμενες εκλογές, οι οποίες δρουν ως πολιτικός προθάλαμος του ΠΑΣΟΚ, για να ειπωθεί το αυτονότητο. Ότι, όπως φαίνεται, η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ καταφέρνει το «αντάρτικο» ενάντια στο Μνημόνιο (σκεφτείτε ο Τόμσεν να ήταν Γερμανός… θα γελούσε όλη η Ευρώπη με τις γραφικότητες των Ελλήνων) να παραμείνει στις τάξεις του.

Η κεντροδεξιά, εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να οδηγήσει την «αντι-Μνημονιακή» καμπάνια. Η επιλογή ήταν λάθος. Τόσο για την συνυπευθυνότητα στην κρίση, όσο και λόγω του ότι φιλελευθερισμός επιτάσσει την πάταξη των στρεβλώσεων. Άλλωστε, με έναν και μόνο ελιγμό, το ΠΑΜΕ, μπορεί να εξουδετερώσει την εικόνα της Ρηγίλλης. Αρκούν μερικά ανεβάσματα με τα δίκυκλα στην Οθωνος με τις μαύρες σημαίες και το δάκτυλο κολλημένο στην κόρνα και τη Βουλή στον ορίζοντα. Όπως προχθές, την Παρασκευή το πρωί, συντεταγμένοι, με ενθουσιασμό και τους τουρίστες να επευφημούν.

Ορισμένοι είτε δεν το αντιλαμβάνονται, ή πράγματι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ότι η εκλογική επικράτηση Δημαρά και των διάφορων «Δημαράδων» ανά την επικράτεια (ΠΑΣΟΚογενών, δηλαδή, επιφανών «ανταρτών») θα σημαίνει νίκη της κεντροαριστεράς και το τέλος της κεντροδεξιάς όπως τη γνωρίσαμε.

Το στρατήγημα είναι ιδιοφυές. Οι πολίτες θα ξεσπάσουν, αλλά μέσα στο «μαντρί». Μόλις τα πράγματα αρχίσουν να βελτιώνονται, ο «αντάρτης» τοπικός άρχοντας θα απαιτεί μέτρα κοινωνικού χαρακτήρα, κονδύλια για τις υποβαθισμένες περιοχές, χώρους για τους Ρομά, και η κυβέρνηση θα ανταποκρίνεται με σεμνότητα, προς τον γνήσιο λαϊκό ηγέτη. Αφήστε που ο νέος μικρός Πρωθυπουργός της Αττικής μπορεί να τεστάρει στην Επικράτειά του όλες εκείνες τις νέες τεχνικές που η κυβέρνηση, ακολούθως, μπορεί να εφαρμόσει στο σύνολο της χώρας.

Τον καιρό του Μνημονίου (που λένε), τα αμιγώς εσωκομματικά ζητήματα δεν παίζουν ρόλο για κανέναν. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξεδώσουν στην κάλπη οι πολίτες, εξυπηρετώντας το ψευτοδίλημμα και να προχωρήσουμε στις αλλαγές που έχει η ανάγκη η χώρα. Έτσι η πολιτική «μεταμέλεια» που δείχνει να απαιτεί ο ελληνικός λαός θα λάβει χώρα εντός της κεντροαριστεράς, ως εσωτερική υπόθεση, που λύθηκε στην πορεία. Οι κοινές εμφανίσεις π.χ. Παπανδρέου-Δημαρά θα οδηγήσουν σε “μπετονάρισμα” των “ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων”, στην πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές. Οι κυρίαρχες πολιτικές επιλογές θα είναι κεντροαριστερές, πλησιέστερα προς την Ιπποκράτους, αρκετά μακρύτερα από την – τότε – Συγγρού.

Ακόμη και στην περίπτωση που προχωρήσουμε σε σχήματα συγκυβέρνησης, ο πυρήνας τους θα είναι κεντροαριστερής προέλευσης. Αυτά βλέπει η Ντόρα, και αντί να περιμένει να “τού πάρει το κόμμα”, προχωρεί σε επικοινωνιακή αντεπίθεση, προ-ανακοινώνει την ίδρυση κόμματος, εκμεταλλευόμενη τη δυναμική της επόμενης ημέρας (της κάλπης) και πλασάρεται ως ο κεντρώος συνομιλητής, στον δρόμο προς την επόμενη κοινοβουλευτική αναμέτρηση. Ξέρει ότι, προς το παρόν, οι δυνάμεις είναι μετρημένες, τουλάχιστον θα είναι “δικές της”.

Η έντονη δράση που θα αναπτυχθεί στον αυτοδιοικητικό τομέα θα έχει επίσης και ένα άλλο αποτέλεσμα: την απομάκρυνση της κεντρικής κυβέρνησης από την πολιτική ευθύνη της καθημερινότητας. Αυτό, που, κατά τη γνώμη μου, έριξε τον Καραμανλή. Άλλωστε αν το σκεφτείτε, πόσα ζητήματα της καθημερινότητας άπτονται της κεντρικής κυβέρνησης; … Η ασφάλεια (ας είναι καλά τα παιδιά της ομάδας “Δίας”), το κυκλοφοριακό, το περιβάλλον (Μπιρμπίλη), τα μεγάλα έργα  (Ρέππας). Αυτά, είναι πάνω κάτω, όσα μπορεί να φέρει στη μνήμη του ο μέσος πολίτης, στον δρόμο προς την κάλπη. Εδώ κι έναν χρόνο, η ανεργία και τα χαμένα επιδόματα παραμένουν στην κορυφή της ατζέντας.

Έως το επόμενο εκλογικό δίλημμα, θα έχουμε αλλάξει, ή θα έχουμε βουλιάξει. Σε κάθε περίπτωση, τον επόμενο μήνα, για τον Γιώργο, οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι win-win situation. Η κινδυνολογία που θα αναπτυχθεί από τους θεσμικούς ΠΑΣΟΚους θα ισορροπήσει με την ευρύτερη απολιτίκ διάθεση των ημερών, αλλά και αποφθεύγματα τύπου «είμαστε όλοι αδέλφια κάτω από τον (πράσινο) ήλιο». Και ο σκόπελος θα αποφευχθεί.

Αμέσως μετά τα συναισθήματα που θα εκδηλωθούν μπροστά στον χρωματιστό χάρτη της χώρας, ακολουθεί απολογισμός, περισυλλογή, Ντόρα στις 21 Νοεμβρίου, προϋπολογισμός, και βουρ για την καταιγίδα των δημοσιογραφικών συμβολισμών που θα συνοδεύσουν τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς το «δώρο». Όπως θα έλεγαν και τα «δεξιά» πληκτρολόγια, τα πρώτα Χριστούγεννα του Μνημονίου.

Κατόπιν ο δρόμος οδηγεί στην ελληνική βερσιόν του βρετανικού “winter of discontent”. Χωρίς τη Θάτσερ όμως, με τον …Μπλαιρ στο τιμόνι. Με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική