Tag Archives: Πολιτική

Μετά την 1.1.11

Η χρονιά που έρχεται είναι κρίσιμη, ίσως περισσότερο από όσο οι Έλληνες πολιτικοί δείχνουν να κατανοούν. Οι ομιλίες στη Βουλή το βράδυ της ψήφισης του Προϋπολογισμού 2011 ήταν βγαλμένες από το παρελθόν, στον τόνο και την αντιπαράθεση. Το λεκτικό μόνο διέφερε, λόγω της συγκυρίας. Τα κομματικά προστάγματα των διαφωνούντων καθόρισαν τους συμβολισμούς, δηλώνοντας προς τους πολίτες ότι η συζήτηση σχετικά με την μεγαλύτερη μεταπολεμική οικονομική κρίση της χώρας, ακόμη και σήμερα, παραμένει ζήτημα κομματικού τακτικισμού.

Και αυτά, παρόλο που σήμερα, στη χώρα μας δεν υπάρχει Δεξιά, Κέντρο και Αριστερά, και βέβαια ο Σοσιαλισμός, εδώ και χρόνια, έχει χαθεί στον τρίτο δρόμο, ψάχνοντας για τον Γκίντενς. Υπάρχουν μόνο εθνικής προτεραιότητας ζητήματα, όπως η δημοσιονομική πειθαρχία της χώρας και των πολιτών, η θέση της στην σύγχρονη Ευρώπη, αλλά και περιφερειακά των συνόρων μας.

Η ελληνική κρίση είναι ένα παίγνιο με εθνικό ‘διακύβευμα’. Στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Επομένως, κάθε εθνικά υπεύθυνος πολιτικός γνωρίζει ότι τα κυρίαρχα ζητήματα είναι δύο: το αποτελεσματικό στρατηγικό πλάνο εντός των συνόρων και η έντονη κινητικότητα στο εξωτερικό, κι ας φτάσουμε στο σημείο τα μισά υπουργικά συμβούλια αν είναι τηλεδιασκέψεις. Στο ενδιάμεσο, ο εκάστοτε Πρωθυπουργός μπορεί να κάνει Skype με τους υπουργούς ξεχωριστά, για να μην χρεώνει και το Μαξίμου. Καθόλου δεν θα με ενδιέφερε, αν η δουλειά γινόταν…

Και αυτή η ‘δουλειά’ απαιτεί επαγγελματισμό, πολιτικό και άλλο. Απαιτεί σχεδιασμό εφηρμοσμένης πολιτικής με τη σύγχρονη θεώρηση, η οποία, αν πρέπει οπωσδήποτε να μεταφραστεί στην εγχώρια πολιτική γλώσσα, τότε μπορεί να είναι μόνο κεντρώα. Με την ευρεία έννοια. Χωρίς την αυστηρή πολιτική διάσταση (και τις κλίμακες 1-10), αλλά με όλα τα υπόλοιπα, την κοινωνική υπευθυνότητα, τις αξίες, την μετριοπάθεια, τον ρεαλισμό, αλλά και την καινοτομία, την τολμηρή δράση και την αδιαφορία προς τις βραχυχρόνιες επιπτώσεις της άσκησης πολιτικής. Απαιτεί υπευθυνότητα από όλες τις βασικές εξουσίες του δημοκρατικού συστήματος, των Μέσων Ενημέρωσης-Επικοινωνίας συμπεριλαμβανομένων. Σε αυτές σιγά σιγά θα πρέπει να συνυπολογίζουμε και την αυθεντική επιχειρηματικότητα, όχι θεσμικά, αλλά ουσιαστικά.

Βασική προϋπόθεση για όλα αυτά είναι να κάνει τη δουλειά της η κυβέρνηση, απαλλαγμένη από τον φαύλο κύκλο των πρόωρων εκλογών. Στην νέα αναθεώρηση του Συντάγματος, η θεσμοθέτηση του εκλογικού κύκλου είναι επιβεβλημένη. Έτσι θα τελειώνουμε πλέον και με τον μύθο του πολιτικού κόστους. Και είναι μύθος διότι αν η δουλειά γινόταν σωστά, το όποιο κόστος, αν υπήρχε, θα ήταν βραχυχρόνιας διάρκειας, ενώ μετά, τα καλά αποτελέσματα θα έκαναν τους πολίτες να ξεχάσουν τα πάντα. Κάπως έτσι έχασε και την ευκαιρία ο Καραμανλής την εξαετία 2004-2009. Στο πεδίο της πολιτικής καθημερινότητας του νοικοκυριού, που στενάζει από το βάρος των ‘προστατευόμενων – όχι κλειστών – επαγγελμάτων’ και των μεσαζόντων.

Κάπως έτσι πρέπει να κυλήσει το 2011 αν θέλουμε να γίνουμε πραγματικά σύγχρονη χώρα και να εκμεταλλευτούμε πολύτιμο, ανενεργό ΑΕΠ, με το οποίο σχεδόν κανείς, έως σήμερα, δεν έκανε τον κόπο να ασχοληθεί. Ή όταν το έπραξε, εμποδίστηκε από τους τεμπέληδες.

Το κακό είναι ότι η πορεία αυτή δεν εξυπηρετεί κανένα κόμμα ή πολιτικό σχηματισμό. Το καλό, όμως, είναι ότι εξυπηρετεί τους πολίτες και το μέλλον της χώρας.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Περιμένοντας την Ντόρα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Η συγκυρία είναι μοναδική για τη χώρα και τους κατοίκους της. Η ωρίμανση της κρίσης εξαντλεί κάθε περιθώριο αντίδρασης από τα κατεστημένα του παρελθόντος, τα κομματικά φέουδα, το κράτος που δεν επανιδρύθηκε και κατήντησε «λάφυρο», τους αργόμισθους, τους κρυφούς και φανερούς «εργαζόμενους», που, ελπίζουμε να αποκαλύψει η ψηφιακή απογραφή που έγινε πριν από λίγους μήνες.

Η συγκυρία είναι μοναδική για πολλούς λόγους. Ένας απλός, αλλά ερεθιστικός είναι ότι δίνει το δικαίωμα στον Στέφανο Μάνο να διατυπώσει δημοσίως την άποψη ότι θα έπρεπε να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι, κι ας μην γίνει ποτέ (γιατί δεν θα χρειαστεί κιόλας). Ένας καλύτερος λόγος είναι ότι τα δρώμενα σιγά σιγά θέτουν τις βάσεις για την αναχώρηση από την παραδοσιακή, στενά κομματική θεώρηση. Δημιουργούνται έτσι προϋποθέσεις υιοθέτησης ευρύτερης πολιτικής σκέψης στο πλαίσιο του σύγχρονου πολιτικού και κοινωνικού μάνατζμεντ (βλ. πείραμα Καμίνη).

Αυτό είναι το αυτονόητο για την σύγχρονη Ευρώπη και τώρα, ίσως και για την Ελλάδα. Στην εποχή της ελληνικής κρίσης, η πολιτική ιδεολογία ταυτίζεται με την αποτελεσματικότητα. Αυτό παράγει νέα πολιτικά σχήματα, χαράσσει νέα πλαίσια επιχειρημάτων με γνήσια κοινωνικά ερείσματα, με αναγκαιότητες επιβίωσης που επαληθεύονται από την κοινή λογική.

Η εποχή συνθέτει από μόνη της νέο πολιτικό λόγο. Με κοινωνικές αναφορές στην πολιτική καθημερινότητα, τη ρεαλιστική και καινοτόμα θεώρηση της οικονομικής ανάπτυξης, την βιώσιμη αξιοποίηση του φυσικού και κοινωνικού κεφαλαίου.

Στη συνείδηση των πολιτών, τα παλιά κόμματα είναι πολιτικά νεκρά. Δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Η πτώση του Καραμανλή, εκτός από voter’s apathy, προκάλεσε και την πτώση του παλαιοκομματισμού. Στη νοοτροπία και στους τρόπους δράσης. Αυτό αφορά και τις δύο πλευρές.

Σήμερα δεν υπάρχει ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται στη σπηλιά και το φυλάει αλυσοδεμένος ο Αρκούδος, ο οποίος βρυχάται στους επισκέπτες. Δεν υπάρχει όμως και ΝΔ. Κυρίως, δεν υπάρχει κανένας πολιτικός λόγος να υπάρχει ΝΔ. Με αυτήν τη μορφή, της περιχαρακωμένης λαϊκής δεξιάς. Αυτό φαίνεται και από τον παρωχημένο και «κλειστό» πολιτικό λόγο που εκφέρει ο Αρχηγός της. Καμμία ελπίδα εκεί.

Το μέλλον βρίσκεται αλλού. Η «πολιτική» εξόδου από την ελληνική κρίση είναι απολιτίκ. Και ο ΓΑΠ το κάνει πράξη, με αποδοτικό ή μη τρόπο. Καιρός να βρει πολιτικό συνομιλητή. Το αντίπαλο δέος, η διάδοχη κατάσταση πρέπει να δημιουργηθεί στο κενό που δημιουργεί μία πιθανή, νέα πολιτική θεώρηση. Αυτή που αναπτύσσεται μεταξύ του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της φιλελεύθερης αριστεράς. Με το «παλαιό» κέντρο ως θεματοφύλακα.

Βέβαια, η Ντόρα θα πάει δεξιότερα. Αλλά με το βλέμμα, ελπίζουμε, στραμμένο στην πρόοδο. Ιδεών και ανθρώπων.

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Απαιτείται πολιτική σοβαρότητα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Σε μία από τις πιο διάσημες σκηνές των Αδελφών Μαρξ στην ταινία Monkey Business, ο Χάρπο προσπαθεί να κρυφτεί από την αστυνομία, παριστάνοντας έναν χαρακτήρα παιδικού κουκλοθέατρου. Η απλότητα του γελοίου της στιγμής ‘βγάζει΄ γέλιο στους παλαιότερους, ενώ θυμίζει και την καθιερωμένη έννοια στην αμερικανική αργκώ που παραπέμπει σε έλλειψη σοβαρότητας, ή απλώς ανόητες πράξεις.

Αυτό μού θύμισαν οι ισχυρισμοί των πολιτικών κομμάτων μετά την πρώτη Κυριακή των εκλογών, όπου όλοι δηλώνουν ευχαριστημένοι, σαν να είμαστε σε φοιτητικές εκλογές. Δηλαδή, πάλι καλά που υπάρχει η Singular, γιατί μπορεί να μην συμφωνούσαν και στα αποτελέσματα.

Στη Νέα Δημοκρατία «αναγεννώνται», με έναν κουρασμένο Σαμαρά να επικοινωνεί τηλεοπτικά, με κόπο, αργά το βράδυ με τους λιγοστούς πολίτες που δεν έβλεπαν Μαυρογιαλούρο στο Star και είχαν ξεχαστεί στη ροή των εκλογών, στο ΠΑΣΟΚ «άντεξαν» και εξαντλήθηκαν να ασχολούνται με την «μπλόφα» του αρχηγού τους, στο ΚΚΕ ετοιμάζουν καινούργια πανώ, που να αποτυπώνουν την αρχοντιά που προσδίδει η (έστω και συγκυριακή) άνοδος των ποσοστών, η μοντέρνα Αριστερά γλύφει τις πληγές της. Οι ανεξάρτητοι της μεγάλης σκηνή αποσύρονται για τα περαιτέρω. Ο δικομματισμός κέρδισε, αν και κουτσουρεμένος, κοντά στο 50%, στην Αττική (οι αναγωγές είναι για τους δημοσκόπους). Τουλάχιστον πέρασε το ποσοστό της αποχής.

Σοβαρευτείτε κυρίες και κύριοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, συναγωνίστριες και συναγωνιστές. Αφήστε τις κομματικές ανοησίες για τον καιρό που η ανάπτυξη φτάσει πάλι σε θετικό πρόσημο. Αν και έως τότε, οι πολίτες θα έχουν αντιληφθεί την παρωχημένη ύπαρξη μεγάλης μερίδας του πολιτικού προσωπικού με την ξύλινη γλώσσα και τις χαζές δικαιολογίες στο στόμα.

Τότε, όταν θα έχει επιστρέψει η ανάπτυξη στον τόπο, η ζήτηση για νέους, με τεχνοκρατική αντίληψη και ικανότητες οργάνωσης και διοίκησης θα κυριαρχεί έναντι των σημερινών πολιτικών, που θα φαντάζουν πρωταγωνιστές βωβού κινηματογράφου. Αυτό άλλωστε δεν κάνουμε στην τηλεόρασή μας κάθε φορά που βλέπουμε τις talking heads στα δελτία ειδήσεων; Σκοτώνουμε τον ήχο, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο καλύτερο.

Οι χθεσινές εκλογές ήταν διασυρμός για το πολιτικό σύστημα, το μιντιακό κατεστημένο και τους αναλυτές παλαιάς κοπής, οι οποίοι έπαιζαν με ανούσια νοήματα, λές και μπορούσε να βγει συμπέρασμα όταν οι μισοί ψηφοφόροι δεν εμφανίστηκαν στην κάλπη.

Τη γελοιότητα της χθεσινής ημέρας απεικονίζει ο – αυτή τη φορά – «απαγορευμένος» χάρτης της χώρας με το πράσινο και μπλε χρώμα. Κάποιοι που τον κατασκεύασαν στο διαδίκτυο παρατήρησαν ότι τα χρωματικά σύνορα κόβουν ακριβώς την Ελλάδα στη μέση. Σκέφτηκα ότι ευτυχώς που δεν έπαιξε τηλεοπτικά, γιατί θα είχαμε νέες ανοησίες… Έως και αναφορές στην παλιά Ελλάδα και τα «νέα εδάφη» ήταν ικανοί να κάνουν. Στη λειψυδρία ουσίας που διακρίνει τα σημερινά «κόμματα εξουσίας».

Την επόμενη Κυριακή να παρακαλάτε φίλοι πολιτικοί να μην έχει πάλι καλοκαιρία. Αν ο καιρός είναι καλός, δεδομένου κι ότι τα συμπεράσματα τα βγάλατε, εκλέχθηκαν και οι δημοτικοί σύμβουλοι, άρα οι οικογένειες αποδεσμεύτηκαν από την κάλπη, τότε η συμμετοχήθα φθάσει το ποσοστό του δικομματισμού.

Τότε θα έχετε μείνει μόνοι… και τα τηλεοπτικά πάνελ θα είναι για γέλια.. ή για κλάματα. Εκτός αν έχει καμιά καλή ταινία πάλι…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική ανάλυτρια.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Η κρίση και το πολιτικό “εγώ”

Οι περιστάσεις στη χώρα είναι πολύ κρίσιμες για να αφήνουμε πράγματα στην τύχη. Αυτό σημαίνει ότι τα δεδομένα πρέπει να εξετάζονται σε βάθος και να αναλύονται στη βάση των εθνικών αναγκών και προτεραιοτήτων.

Η πορεία προς την ανάκαμψη (όλων μας) απαιτεί σκέψη καθαρήπροσγειωμένη καιαπαλλαγμένη από πάθη και ιδεολογήματα, ακόμη, δε, περισσότερο από κομματικές, ή καιευρύτερες «παραταξιακού τύπου» αγκυλώσεις. Σκέψη και θεώρηση των πραγμάτων που να κινείται μακρύτερα από εκεί που ενστικτωδώς μάς οδηγεί το θυμικό και η βίαιη ανάγνωση της πολιτικής. Μακρύτερα, δηλαδή, από το συνηθισμένο πεδίο ενασχόλησης του μέσου πολιτικού, δηλαδή τον ορίζοντα που σχηματίζουν οι πελατειακές σχέσεις και ο διαρκής και φαύλος εκλογικός κύκλος.

Σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, επιβεβλημένη είναι η συνειδητή και υπεύθυνη ενασχόληση με τα δημόσια πράγματα, το συλλογικό συμφέρον και τις εθνικές προτεραιότητες, στρατηγικής σημασίας, αλλά και εκείνες που σχηματίζονται στη βάση των αναγκών που επιτάσσει η συγκυρία.

Με απλά λόγια, την εποχή της κρίσης, του Μνημονίου, της τρόικας, των αγριεμένων αγορών, που προσπαθούν να ρεφάρουν, στοχεύοντας τους αδύναμους, δεν κοιτάμε τον εαυτό μας, το κόμμα μας, την επανεκλογή μας, την περιφέρειά μας. (Εκτός κι αν τη μετράμε σε εκατοστά, οπότε θα πρέπει, ούτως ή άλλως, να είναι ισχνή.)

Εκείνοι που θεωρούν ότι μπορούν να συμβάλουν στην κοινή προσπάθεια, με καθαρότητα, πρέπει να το κάνουν πράξη, προσεγγίζοντας τα ζητήματα με νηφάλιο και ολιστικό τρόπο, αποφεύγοντας την ευκαιριακή και βραχυχρόνια στόχευση, στην οικονομία, την επιχειρηματικότητα, την πολιτική.

Στους τομείς αυτούς, η νέα ελληνική σκέψη ξεκινά μόλις πραγματικά ξεφορτωθούμε το παρελθόν. Τα «κλειστά», αλλά κυρίως «προστατευμένα επαγγέλματα», που συντελούν στην αύξηση του κόστους ζωής και τη επιβάρυνση της καθημερινότητας των πολιτών, την παλιά νοοτροπία της «αρπαχτής», τις κακές υπηρεσίες προς τους ξένους επισκέπτες-πελάτες, καθώς και την άγνοια κινδύνου, σε ό,τι αφορά την ραγδαία εξάπλωση των αρνητικών εντυπώσεων μέσα από τις νέες ψηφιακές πλατφόρμες.

Η ζωή αλλάζει σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους τομείς. Η ψηφιακή τεχνολογία επιταχύνει τις αλλαγές και επαναπροσδιορίζει την έννοια της ανάπτυξης και υπανάπτυξης. Αυτό επιδρά και στον βαθμό επιτυχίας που μπορεί να επιτευχθεί με παλαιά εργαλεία και παρωχημένη νοοτροπία. Στην Ελλάδα, το ευρύτερο σκορ αποτελεσματικότητας διαρκώς μειώνεται και τείνει να εξαλειφθεί, δεδομένου ότι πλέον και επισήμως, τρεφόμαστε από τα λεφτά που μάς εξασφάλισε η τρόικα.

Όσο και αν ζωγραφίζουμε κάθετες πορείες εξόδου από την κρίση των αριθμών, βασικός στόχος είναι να αντιμετωπίσουμε την κρίση των ανθρώπων. Στον τρόπο σκέψης, δράσης, ακόμη και σχηματισμού επιχειρημάτων.

Στην εποχή της κρίσης, οι θύτες-πρωταγωνιστές πρέπει να αλλάξουν, ή οι ίδιοι να αλλάξουν ριζικά στάση και άποψη. Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται από την καθυποταγή του «εγώ» στο γενικότερο καλό (greater good), κυρίως εκείνων που δραστηριοποιούνται στα δημόσια πράγματα, εξ επαγγέλματος.

Προσοχή όμως. Ο κίνδυνος ακύρωσης του στόχου είναι υπαρκτός. Όπως έλεγε και ο Κομφούκιος, «μόνο οι πιο σοφοί και οι πιο ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη». Και, συνήθως, στην πολιτική, πλεονάζουν οι δεύτεροι…

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Απλοί πολιτικοί και ηγέτες

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Μερικές φορές στην Ελλάδα, εκείνοι που θεωρούνται ηγέτες είναι στην ουσία ισάξιοι με ένα προικισμένο υπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. Ας πούμε, με ποιόν Έλληνα θα συγκρίνατε τον Μίλιμπαντ (τον έμπειρο) ή τον Όσμπορν; Δύσκολη ερώτησηακόμη πιο δύσκολη είναι η απάντηση. Συνήθως καταφεύγουμε σε υπεκφυγές περί διαφορετικών συνθηκών, κουλτούρας αλλά και τρόπου σκέψης των πολιτών.

Όταν οι συνθήκες οδηγούν σε αλλαγές, η διάδοχη κατάσταση διέρχεται περίοδο χάριτος. Για όλους. Κόμματα, αρχηγούς, ακόμη και απλούς υπουργούς, οι οποίοι είθισται στη χώρα μας να παραλαμβάνουν απλώς τα έπιπλα του ορόφου τους (μερικές φορές λείπουν κι αυτά), και να αρχίζουν τα τηλέφωνα, μπας και προσπαθήσουν να ξεφυτρώσουν κανένα ξέμπαρκο στέλεχος στον τομέα που ανέλαβαν.

Η περίοδος αυτή έχει τελειώσει προ πολλού, παρά τον πρόσφατο ανασχηματισμό. Ο Γιώργος Παπανδρέου κλείνει έναν χρόνο στο Μαξίμου (αν και μερικοί ορκίζονται ότι οι συνεχόμενες ημέρες παρουσίας είναι ελάχιστες), ο Αντώνης Σαμαράς συμπληρώνει σχεδόν το ίδιο διάστημα στα ηνία της ΝΔ. Κάποτε και οι δύο θα πρέπει να δείξουν τι αξίζουν. Ο πρώτος, να προχωρήσει στο επόμενο βήμα, μετά «τη διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία», ο δεύτερος, να σταθεροποιηθεί από τις ταλαντεύσεις που προκάλεσε η άνοδος στην κομματική κορυφή.

Αυτό είναι το λογικό, το αναμενόμενο, για τους πολιτικούς που επιθυμούν να γίνουν ηγέτες σε καιρούς δύσκολους. Θα πρέπει να αναδειχθούν μέσα από μικρές νίκες, κεκτημένα της πολιτικής καθημερινότητας, αλλά και να ανταποκριθούν σε εθνικές ευθύνες, ισορροπώντας μεταξύ εφηρμοσμένης πολιτικής και επικοινωνίας, κάτω από το μικροσκόπιο των περιστάσεων. Ιδιαίτερα όταν θεωρούνται υπεύθυνοι για το χάλι των ημερών.

Στην Ισλανδία, την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και τη Σκανδιναβία, ο πολιτικός που θα πιαστεί να χρηματίζεται οδηγείται στη φυλακή. Στην Κίνα μπορεί και να τον εκτελούν, χρεώνοντας τη σφαίρα στην οικογένεια. Στην Αγγλία παραιτούνται για λιγότερο σημαντικούς λόγους. Αν είναι υπεύθυνος για την καταστροφή της εθνικής οικονομίας, λόγω ανικανότητας ή οκνηρίας, διαπομπεύεται και η πολιτική του καριέρα τελειώνει.  Στην Ιαπωνία θα αυτοκτονούσε, για να αποσυμπιέσει τον λαό του.

Στην Ελλάδα υπάρχει η παραγραφή για όλες τις περιπτώσεις. Ο αυτοματισμός που δημιουργεί τις δικαιολογίες, τα «πειστικά» επιχειρήματα, που συμμερίζεται, ή όχι, το ακροατήριο, ανάλογα με το κομματικό «πιστεύω».  Το «έσχες», που σπάνια συνοδεύεται από το «πόθεν», το «ηθικό», που στηρίζει την ύπαρξή του στο ορισμό του «νόμιμου».

Ο χρηματισμός, η ανικανότητα, ακόμη και η οκνηρία είναι φαινόμενα παρακμής. Ιδιαίτερα όταν διαχειρίζεσαι τον «δημόσιο κορβανά». Αν πιαστείς πασαλειμένος στο μέλι, το σίγουρο είναι ότι το έγλυψες με λαιμαργία. Το πιθανότερο είναι ότι το έχεις απολαύσει και στο παρελθόν, χωρίς να σε ανακαλύψουν.

Αν δεν προλάβεις να κυβερνήσεις ή κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό στον ορίζοντα, το μέλι βρίσκεται μακρυά. Σε περιπτώσεις δε, λιτότητας και έκτακτων μέτρων είναι τόσο λιγοστό, που δεν επαρκεί ούτε για τις ίδιες τις μέλισσες. Το πιθανότερο είναι όταν αναλάβεις, να βρεις άδεια τα βάζα. Άρα, παραμένεις καθαρός και χρησιμοποιείς τις ικανότητές του να «προσβάλεις» όπου μπορείς το αντίπαλο στρατόπεδο, προκειμένου να γλυτώσεις από το κρύο και να καταλάβεις τα ζεστά καταλύματα.

Αυτή είναι η λειτουργία της πολιτικής. Ανεξάρτητα από τις ανάγκες της χώρας. Επικρατεί η ανάγκη του επαγγέλματος, το οποίο διατηρεί στον αφρό ανεκδιήγητους τύπους, οι οποίοι περνούν από την ανυπαρξία στη δόξα και πίσω πάλι, ανασυντάσσονται, και από απομεινάρια ενός συστήματος ευδοκιμούν σε στελέχη έτοιμα για διακυβέρνηση. Πέριξ του νέου αρχηγού, ο οποίος έχει να αποδείξει πολλά. Ακόμη. Προτού οι παρατηρητές αποφανθούν ότι πραγματοποίησε το peak της πολιτικής απόδοσης και ευρεσιτεχνίας. Όπως για παράδειγμα με τη χρήση της γκρίζας διαφήμισης σε καιρό ειρήνης.

Παράξενα πράγματα. Για τον μέσο πολίτη. Διότι για τους επικοινωνιολόγους ίσως να θεωρήθηκε και επιτυχία…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια.

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Επιστροφή στη σπέκουλα

Γράφει η ΑΛΕΞΙΑ ΣΚΟΥΤΑΡΗ

Από χθες, και επισήμως, επέστρεψε η πολιτική σπέκουλα στα μίντια και τα πολιτικά πηγαδάκια. Είχε ξεκινήσει στην Πάρο, με την ανθρωπογεωγραφία του ‘ανασχηματισμού’, συνεχίστηκε με τιςανυπακοές της τάδε και του δείνα, που δεν πρόκειται να παραμείνουν στην Κυβέρνηση, ‘εφόσον αρνήθηκαν στον Πρόεδρο’, τους ‘παγκίτες’ του ΠΑΣΟΚ να δίνουν συνεντεύξεις για την επάνοδό τους και άλλα τέτοια γραφικά.

Από χθες ξεκινά και πάλι ο κομματικός αγώνας, στη διαδρομή προς τον Νοέμβριο, προς τις τοπικές εκλογές. Μία διαδρομή που θα είναι εξαντλητική χωρίς λόγο και βέβαια παντελώς άχαρη, ιδιαίτερα μετά την απόλυτη κομματικοποίηση της αντιπαράθεσης, και φυσικά, με λάθος διακύβευμα.

Απ’ ό,τι φαίνεται, τα δύο μεγάλα κόμματα επιθυμούν διακαώς να αναμετρηθούν, γύρευε γιατί. Στον κοινό νου. Γιατί στους διαδρόμους της κομματικής διαστροφής, λόγοι πάντοτε υπάρχουν. Οι πράσινοι θέλουν να βρουν στο βαθύ ΠΑΣΟΚ κάτι να ασχολείται για να ξεχάσει το Μνημόνιο να φτάσουμε αναίμακτα μέχρι τα Χριστούγεννα, οι γαλάζιοι για να ανασυνταχθεί ο μηχανισμός, να μετρηθούμε να δούμε πόσοι μείναμε. Αντίστοιχα επίσης, οι μεν θέλουν να εδραιώσουν τον ‘Καλλικράτη’, οι δε άλλοι να ξορκίσουν το παρελθόν, με πρώτον τον αρχηγό, ο οποίος ‘σηκώνει βάρος που δεν είναι δικό του’, όπως είπε χθες στον φίλο Χατζηνικολάου.

Και τα δύο κόμματα έχουν ζόρια με τις υποψηφιότητες. Από έλλειψη ενδιαφέροντος, πολιτική δειλία, εσωτερικές κόντρες, άρνηση εγκατάλειψης της κυβερνητικής καρέκλας με αντάλλαγμα τα βουνά και τις ραχούλες, κ.λπ. Οι αρχηγοί μαθαίνουν ο μεν Γιώργος ότι να είσαι γιος του πατέρα σου σημαίνει ότι πρέπει να αποδείξεις διπλά τι αξίζεις, ο δε Αντώνης τί σημαίνει να ηγείσαι του κόμματος της τριχοτόμησης. Μεταξύ άλλων να είσαι καθημερινά αντιμέτωπος με …τριλήμματα. Κοινώς ίντριγκες που απορρέουν από τρεις κομματικές περιοχές… με ήδη εμφανή τα αποτελέσματα…

Η ενασχόληση με τους τοπικούς άρχοντες που βιώνουν την μοναξιά – πολιτικά και ουσιαστικά – της ελληνικής υπαίθρου μάς πηγαίνει πίσω, πριν από την ‘εποχή του Μνημονίου’, που λένε και οι ταλαιπωρημένοι δεξιοί. Η πολιτική πορεία προς τις τοπικές εκλογές, ενώ ουσιαστικά δεν έχει το παραμικρό νόημα αυτήν την εποχή, δημιουργεί πολιτικά ψευδο-διλήμματα, τα οποία καθυπαγορεύονται από το εκάστοτε συμφέρον του ενός από τα δύο ‘μεγάλα’ κόμματα, που το άλλο αναγκάζεται να ακολουθήσει, προκειμένου να μην μείνει πίσω στην αντιπαράθεση.

Σε όλα αυτά η λογική μου λέει το αντίθετο. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 20 χρόνια, τα τοπικά ζητήματα θα έπρεπε να κυριαρχούν στην ατζέντα. Με την καλή έννοια, μακριά από πελατειακές σχέσεις. Ανάπτυξη δεν θέλουμε; Δεν θα έρθει μόνη της. Θα πρέπει να την επιδιώξουμε. Και αν την επιδιώξουμε, πού νομίζετε ότι θα συμβεί; Στο κέντρο των Αθηνών ή στα Μεσόγεια με τις ανύπαρκτες υποδομές; Πουθενά από τα δύο. Το επόμενο διάστημα, ο μόνος τζίρος downtown θα είναι το καμπριολέ διώροφο λεωφορείο για τους τουρίστες, όσο κρατάει ο καιρός, οι κουλουρτζήδες και τα ικριώματα του Νικήτα. Αντε και τα souvlaki shops της Μητροπόλεως.

Η ανάπτυξη βρίσκεται εκεί έξω’, θα έλεγε η Σκάλι στους αυθεντικούς ‘Φακέλους’ της έρευνας και του μυστηρίου. Γιατί περί μυστηρίου πρόκειται στην περίπτωσή μας. Θέλει πολύ σκέψη προκειμένου να καταλήξει κανείς ότι οι προοπτικές της ανάπτυξης εντοπίζονται κοντά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της;

Εναλλακτικές πηγές ενέργειες και βιοκαύσιμα, αγροτουρισμός, ποιοτικός κλασικός τουρισμός, βιοκαλλιέργειες, εκπαίδευση, υγεία, retirement communities. Όλα αυτά είνα πλεονεκτήματα της χώρας που δεν έχουν εξερευνηθεί, ή αυτό έχει συμβεί περιστασιακά, με αποτέλεσμα ΄λαμπρά΄παραδείγματα που όλοι θαυμάζουμε όταν περνούμε βιαστικά με το αυτοκίνητο. (Και παρεπιμπτόντως, την επόμενη φορά που θα πάτε διακοπές, έστω και τριήμερο, προτιμήστε τους μικρούς ήρωες της υπαίθρου, από την παρακμή των νησιωτών φοροφυγάδων). Πόσο Σκιόπα πρέπει να είσαι για να το καταλάβεις; Ο Μηταράκης αρκεί και περισσεύει για τον καθορισμό τωνστρατηγικών προτεραιοτήτων της χώρας.

Αυτά είναι τα ‘διακυβεύματα’ των τοπικών εκλογών και όχι το πολιτικό μήνυμα, προκειμένου οι συγκάτοικοι του Harvard να δυναμώσουν την περπατησιά τους στο κόμμα τους.

Και μια και το ανέφερα, λίγα λόγια, και τελευταία, για την Αθήνα, γιατί για τα 5 εκατ. κατοίκους του L.A., απ’ ό,τι φαίνεται Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα, με την ευρεία – βέβαια – έννοια, διότι, πλέον, οι βίλες έχουν πάρει τα βουνά.

Το ‘δώρο’ που έκανε ο Γιώργος στον Αντώνη να κατεβάσει τον – καθόλα σεβαστό και μη πολιτικό – Γιώργο Καμίνη για υποψήφιο Δήμαρχο Αθηνών (for old times’ sake), εξυπηρετεί και τον ίδιο. Πρώτον, βάζει σε εφαρμογή το εναλλακτικό πείραμα του ‘κοινωνικού μάνατζερ’ και δεύτερον, με την προεξοφλούμενη (;) επικράτηση Κακλαμάνη κρατά το φιλαράκι πολιτικά ζωντανό και την Αξιωματική στα πόδια της. Γεγονός πολύ χρήσιμο για την συσπείρωση όλων τους.

Άσε που το κέφι της ‘επερχόμενης νίκης’ του Νικήτα θα ακυρώσει και την πρώτη συζήτηση περί αρχηγίας που θα έσκαγε σε 8 εβδομάδες από σήμερα, όταν τα ΄ώριμα γκάλοπ’ θα έσπειραν τον τρόμο σε Αττική και Θεσσαλονίκη… Για τις κάλπες του Νοεμβρίου ουδέν σχόλιο…

Η Αλεξία Σκούταρη είναι φίλη, πολιτική αναλύτρια

 

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Η πολιτική στα λόγια

Σύμφωνα με τον Άνταμ Σμιθ, τα επιτεύγματα, η δράση του ατόμου σε περιβάλλον ανταγωνισμού ωφελεί το σύνολο. Έτσι, οι συλλογικές επιδιώξεις (της ομάδας) εξυπηρετούνται από τις ανεξάρτητες δράσεις των μελών της. Αυτό ισχύει στην οικονομία μέχρι ενός σημείου. Η πρόσφατη διεθνής κρίση και η ελληνική, βίαιη μορφή της απέδειξαν ότι υπάρχουν όρια που το οικονομικό σύστημα και οι παίκτες του δεν πρέπει να ξεπερνούν. Των νοικοκυριών συμπεριλαμβανομένων.

Στην πολιτική όμως, η αρχή δεν (πρέπει να) ισχύει καθόλου. Στη διακυβέρνηση και στον πολιτικό στίβο γενικότερα, ο ανταγωνισμός δεν είναι πάντα ωφέλιμος, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου το σύστημα υπολείπεται σε πολιτική ωριμότητα. Στη χώρα μας, αγαπητοί statesmen, η υπεροχή του ατομικού εις βάρος του συλλογικού είναι ελάττωμα. Ας το αντιληφθούμε επιτέλους! Για παράδειγμα, ποιός από την Κυβέρνηση Παπανδρέου πιστεύει ότι τόσο μεγάλες αλλαγές στην οικονομία και την οικονομία (αν τελικώς προχωρήσουν) δεν θα προκαλέσουν θύματα στο υπουργικό συμβούλιο. Οι περιφέρειές τους θα τούς μαυρίσουν, αλλά θα έχουν σώσει τη χώρα. Το κακό γι’ αυτούς θα είναι να μαυριστούν, χωρίς να έχουν επιτύχει κάτι σημαντικό (βλ.προηγούμενη διακυβέρνηση).

Οι δρώντες, ως εκπρόσωποι των πολιτών οφείλουν να επικεντρώνονται στο συμφέρον των πολλών. Σε όλο το πολιτικό φάσμα. Αυτή είναι η υποχρέωση ιδιαίτερα των πολυσυλλεκτικών κομμάτων που συγκροτούν τον λεγόμενο ‘δικομματισμό’ (στα μικρότερα, με πολύ λιγότερους οπαδούς μπορεί να ισχύσει κάτι άλλο, αρκεί να υπάρξει συνεννόηση – κάτι που δεν πλέον δεν φαντάζει απίθανο). Στην υπηρέτηση του κοινού συμφέροντος εντοπίζεται το νόημα του επαγγέλματος του πολιτικού, ο ‘λειτουργηματικός’ χαρακτήρας του, που αν πλέον υπάρχει, είναι δυσδιάκριτος.

Να γιατί η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει ευκαιρίες για πραγματική αλλαγή και πρόοδο. Ιδιαίτερα στα ξέφωτα της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας, όπως το 2004, όταν μίαπαράξενη νομοτέλεια οδήγησε την τότε ‘νέα διακυβέρνηση’ μπροστά σε ευρύτερη συναίνεση, που έφθανε στα όρια της συλλογικής ψυχικής ανάτασης (Ολυμπιακοί, νίκη στο Euro, κ.λπ.). Ήταν μία ατμόσφαιρα, η οποία όπως λέει η σημερινή νεολαία ‘δεν υπήρχε’ (ήταν απίστευτη). Μεταξύ μας, όντως δεν υπήρξε, κατ’ ουσίαν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις αναμένεις ότι, ο πραγματικός ηγέτης, ο πολιτικός που ανέλαβε να κάνει πράξη την αλλαγή που υποσχέθηκε, θα προχωρήσει μπροστά, με ένταση, με σιγουριά, ‘σίγουρος για την ορθότητα των επιλογών του’. Με δράσεις ριζοσπαστικές, χωρίς περιστροφές, χωρίς δεύτερες σκέψεις, που απορρέουν από κρυφές μικρο-έρευνες κοινής γνώμης, με γνώμονα την αυτοπροστασία. Το ΄προσέχουμε για να έχουμε’ δεν ταιριάζει πάντα με τις εθνικές προτεραιότητες. Σε ‘δραματικές χώρες’ όπως η Ελλάδα, ο ηγέτης πρέπει να είναι έτοιμος να θυσιαστεί, τουλάχιστον πολιτικά. Σε θεωρητικό επίπεδο, η ίδια η υπάρξή του πρέπει να κάνει τη ζωή των πολιτών λίγο καλύτερη.

Αλλιώς, το αβίαστο (δικαιολογημένο) συμπέρασμα όλων είναι ότι οι πολιτικοί δρουν μόνο για τον εαυτό τους, προς ίδιο όφελος, πολιτικό ή άλλο. Αυτό δηλαδή που συνέβη και – δυστυχώς – συνεχίζει να συμβαίνει στην Ελλάδα. Σε αυτά προστίθενται και οι κλασικές αναστολές του επαγγέλματος, που έχουν να κάνουν με τις πελατειακές σχέσεις, τις ‘εξυπηρετήσεις’-ρουσφέτια (μικρά ή μεγάλα), όλα αυτά που συνθέτουν τα ‘εφόδια’ για την ώρα εκείνη που θα χρειαστεί να ‘κατέβει στον λαό’ και να ζητήσει εκ νέου τη ψήφο.

Και πάει λέγοντας. Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν πρόκειται να διακοπεί στη χώρα μας, εκτός αν κάποιος αποφασίσει να κάνει ριζοσπαστικές αλλαγές, τομές και πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Και υπόψιν, τα αυτονότητα, η δράση που απορρέει από την κοινή λογική, το ορθό κρατικό μάνατζμεντ δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι αυτό που οφείλει να κάνει κάθε μοντέρνος Πρωθυπουργός, που νοιώθει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Τα τελευταία 20 χρόνια, ο εκσυγχρονισμός και οι μεταρρυθμίσεις (με σειρά εμφάνισης) δεν έφεραν αποτέλεσμα. Ο δε πρώτος δεν θα υπήρχε αν δεν είχε γίνει η ‘εκκαθάριση’ στις αρχές τη δεκαετίας του ’90, της ψευδο-οικονομίας της δεκαετίας 1980, όλοι ξέρουμε πότε, και από ποιον… Κι ας μην τα λένε οι καθηγητές-πολιτικοί…

Leave a comment

Filed under Πολιτική