Tag Archives: Πολιτικοί

Η κρίση και το πολιτικό “εγώ”

Οι περιστάσεις στη χώρα είναι πολύ κρίσιμες για να αφήνουμε πράγματα στην τύχη. Αυτό σημαίνει ότι τα δεδομένα πρέπει να εξετάζονται σε βάθος και να αναλύονται στη βάση των εθνικών αναγκών και προτεραιοτήτων.

Η πορεία προς την ανάκαμψη (όλων μας) απαιτεί σκέψη καθαρήπροσγειωμένη καιαπαλλαγμένη από πάθη και ιδεολογήματα, ακόμη, δε, περισσότερο από κομματικές, ή καιευρύτερες «παραταξιακού τύπου» αγκυλώσεις. Σκέψη και θεώρηση των πραγμάτων που να κινείται μακρύτερα από εκεί που ενστικτωδώς μάς οδηγεί το θυμικό και η βίαιη ανάγνωση της πολιτικής. Μακρύτερα, δηλαδή, από το συνηθισμένο πεδίο ενασχόλησης του μέσου πολιτικού, δηλαδή τον ορίζοντα που σχηματίζουν οι πελατειακές σχέσεις και ο διαρκής και φαύλος εκλογικός κύκλος.

Σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, επιβεβλημένη είναι η συνειδητή και υπεύθυνη ενασχόληση με τα δημόσια πράγματα, το συλλογικό συμφέρον και τις εθνικές προτεραιότητες, στρατηγικής σημασίας, αλλά και εκείνες που σχηματίζονται στη βάση των αναγκών που επιτάσσει η συγκυρία.

Με απλά λόγια, την εποχή της κρίσης, του Μνημονίου, της τρόικας, των αγριεμένων αγορών, που προσπαθούν να ρεφάρουν, στοχεύοντας τους αδύναμους, δεν κοιτάμε τον εαυτό μας, το κόμμα μας, την επανεκλογή μας, την περιφέρειά μας. (Εκτός κι αν τη μετράμε σε εκατοστά, οπότε θα πρέπει, ούτως ή άλλως, να είναι ισχνή.)

Εκείνοι που θεωρούν ότι μπορούν να συμβάλουν στην κοινή προσπάθεια, με καθαρότητα, πρέπει να το κάνουν πράξη, προσεγγίζοντας τα ζητήματα με νηφάλιο και ολιστικό τρόπο, αποφεύγοντας την ευκαιριακή και βραχυχρόνια στόχευση, στην οικονομία, την επιχειρηματικότητα, την πολιτική.

Στους τομείς αυτούς, η νέα ελληνική σκέψη ξεκινά μόλις πραγματικά ξεφορτωθούμε το παρελθόν. Τα «κλειστά», αλλά κυρίως «προστατευμένα επαγγέλματα», που συντελούν στην αύξηση του κόστους ζωής και τη επιβάρυνση της καθημερινότητας των πολιτών, την παλιά νοοτροπία της «αρπαχτής», τις κακές υπηρεσίες προς τους ξένους επισκέπτες-πελάτες, καθώς και την άγνοια κινδύνου, σε ό,τι αφορά την ραγδαία εξάπλωση των αρνητικών εντυπώσεων μέσα από τις νέες ψηφιακές πλατφόρμες.

Η ζωή αλλάζει σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους τομείς. Η ψηφιακή τεχνολογία επιταχύνει τις αλλαγές και επαναπροσδιορίζει την έννοια της ανάπτυξης και υπανάπτυξης. Αυτό επιδρά και στον βαθμό επιτυχίας που μπορεί να επιτευχθεί με παλαιά εργαλεία και παρωχημένη νοοτροπία. Στην Ελλάδα, το ευρύτερο σκορ αποτελεσματικότητας διαρκώς μειώνεται και τείνει να εξαλειφθεί, δεδομένου ότι πλέον και επισήμως, τρεφόμαστε από τα λεφτά που μάς εξασφάλισε η τρόικα.

Όσο και αν ζωγραφίζουμε κάθετες πορείες εξόδου από την κρίση των αριθμών, βασικός στόχος είναι να αντιμετωπίσουμε την κρίση των ανθρώπων. Στον τρόπο σκέψης, δράσης, ακόμη και σχηματισμού επιχειρημάτων.

Στην εποχή της κρίσης, οι θύτες-πρωταγωνιστές πρέπει να αλλάξουν, ή οι ίδιοι να αλλάξουν ριζικά στάση και άποψη. Η διαδικασία αυτή επιταχύνεται από την καθυποταγή του «εγώ» στο γενικότερο καλό (greater good), κυρίως εκείνων που δραστηριοποιούνται στα δημόσια πράγματα, εξ επαγγέλματος.

Προσοχή όμως. Ο κίνδυνος ακύρωσης του στόχου είναι υπαρκτός. Όπως έλεγε και ο Κομφούκιος, «μόνο οι πιο σοφοί και οι πιο ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη». Και, συνήθως, στην πολιτική, πλεονάζουν οι δεύτεροι…

Leave a comment

Filed under Πολιτική

H προηγούμενη και η νέα Ελλάδα

Οι συζητήσεις είναι πολλές, τα σενάρια που ορισμένοι αποτολμούν να διατυπώσουν σαφώς λιγότερα. Η ραστώνη του καλοκαιριού που ξεκίνησε, αυτή τη φορά είναι ισχνή. Η ανησυχία των πολιτών πρόδηλη. Κανείς δεν έχει διάθεση για πολλά. Πόσα θα αντέξει η τσέπη μας; Ξηλωμένη, ήδη, των περισσότερων, ξεχυλωμένη επίσης, από τους λογαριασμούς που στριμώχνουν για να μην τους βλέπουν. Οι διακοπές μπροστά μας και πίσω μας. Κυρίως ψυχολογικά, γιατί το στρίμωγμα στον Έλληνα λειτουργεί αντίθετα. Η αυτοσυντήρηση τον οδηγεί στη διαφυγή, πάσης φύσεως. Γι΄αυτό, οι έχοντες και κατέχοντες (σπίτι στο χωριό) είναι εντάξει. Ήδη ετοιμάζονται, γιατί η Αθήνα δεν τους χωράει πια. Στενάχωρα τα πράγματα. Μουδιασμένοι και οι προϊστάμενοι, οι εργοδότες ήδη κοιτούν περίεργα, έχοντας υποσχεθεί – όσο μπόρεσαν – μόνο την επιβίωση της εργασιακής θέσης, οι υπουργοί ιδρωκοπούν με τους ΔΝΤίτες, ο Γιώργος, όταν μπορεί, δραπετεύει στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Τα χωριά θα στενάξουν φέτος. Οι συζητήσεις επίσης. Για τον Σαμαρά με αυτήν την περίεργη ομάδα συμβούλων και γραφιάδων, που τελικά τί είπαν στο Συνέδριο; Κανείς δεν θυμάται. Για τον Γιώργο, που τελικώς προσπαθεί ο καημένος (λές να τα καταφέρει;), για τον Καραμανλή που δεν γουστάρει την πίεση και το ύφος του όταν τον κυνηγούν οι παπαράτσι στις παραλίες, τη Ντόρα που τόλμησε αλλά τώρα τί; Πολύ το παιδεύει. Α, είναι κι ο Αβραμόπουλος που έκανε το Συνέδριο. Τί φιλοξενία ήταν αυτή! Τέλειος τελετάρχης (και παρουσίασε και θέσεις), σωστός MC έλεγαν οι μυημένοι.

Και ο καιρός κυλάει. Έχουμε, λέει, εξασφαλίσει και την τρίτη δόση. Τελικά θα το σώσουμε το πατρικό. Τη χώρα εννοώ. Αρκεί να μην γίνουν εκλογές. Γι’ αυτό εκείνοι που αρέσκονται στα δύο σενάρια της (κεντροδεξιάς) απελπισίας (πτώχευση, διπλές εκλογές), ας σταματήσουν τη μπούρδα, ας πάρουν απόφαση ότι οι επερχόμενες δημοτικές θα είναι ίδια ή και μεγαλύτερη πανωλεθρία από τις εθνικές του Οκτωβρίου και ας δουλέψουν να επανασυστήσουν τους άξονες που κάνουν πράξη τις ιδεολογικές αρχές, τον πολιτικό σχεδιασμό (στο …μάξιμουμ), τις νέες ιδέες και, επιτέλους, την ψηφιακή οργάνωση και το διαδικτυακό περιεχόμενο.

Για αρκετό καιρό δεν είχα διάθεση να γράψω εδώ, ούτε καν με όπλο τη δημοσιογραφική γκρίνια που πολλοί από εμάς απολαμβάνουν κάθε φορά που τούς έρχεται μία ιδέα και βρίσκουν τα λόγια να την επενδύσουν. Τελευταίως όμως, κάτι αλλάζει και κινητοποιεί τη σκέψη. Πολιτικά, η περίοδος είναι εξαιρετικά κρίσιμη κι ας μην ασχολούνται οι πολίτες, τουλάχιστον φανερά. Την περίοδο αυτή τελειώνει η προηγούμενη Ελλάδα (αφήστε τη νέα Μεταπολίτευση της ΝΝΔ, είναι σάχλα) και ξεκινά η νέα Ελλάδα. Σχηματίζονται οι πολιτικοί συσχετισμοί της επόμενης δεκαετίας, όχι στα πολιτικά γραφεία, αλλά στη σκέψη των Ελλήνων. Και όποιος προλάβει να τοποθετηθεί εγκαίρως και με πολιτικό λόγο δανεισμένο από τον κοινό νου, που …μιλάει στους πολίτες, τότε θα έχει προβάδισμα. Από τα υλικά που βλέπω γύρω μου, δύο είναι τα επιτελεία που θα έχουν την ευκαιρία να εδραιωθούν: εκείνης κι εκείνου. Η πρώτη έχει την άνεση του νηφάλιου σχεδιασμού, αλλά με την ευκαιρία να συρρικνούται χρονικά κάθε ημέρα που περνά, ο δεύτερος έχει την ευκαιρία να δοξαστεί, αν πιεζόμενος από τα μεγάλα προβλήματα εντέλει αποδειχθεί ανώτερος των περιστάσεων και του εαυτού του.

Προς το παρόν, οι πολίτες δεν θέλουν να ακούν να μιλούν οι πολιτικοί. Γιατί ακόμη, η γλώσσα τους είναι βουτηγμένη σε εκείνα που τούς πλήγωσαν και λένε τις ίδιες τρίχες, με τον ίδιο τρόπο, στα ίδια τηλεοπτικά παράθυρα.

Η ανάπαυλα από την πολιτική συζήτηση είναι για να συνέλθει η ψυχολογία και να εξασφαλισθεί και πάλι ο επιούσιος. Η σκέψη του Έλληνα όμως, τρέχει. Προς το παρόν κουνάει το κεφάλι με πολλαπλές ερμηνείες: κούνια που σας κούναγε… μα, τόσο άχρηστοι!… πάλι οι μισθωτοί θα την πληρώσουν … τέτοια ξεφτίλα … αν ξαναψηφίσω να με φτύσεις… λαμόγια!

Και κάτι άλλο: Επειδή μάλλον αυτό το καλοκαίρι οι διακοπές όλων θα είναι μικρότερης διάρκειας και η πόλη θα παραμείνει γεμάτη, προτείνω μία εθνική δοκιμασία: να κάνουμε Εξεταστικές Επιτροπές Πολιτών στο Ζάππειο ή στον Εθνικό Κήπο. Ο Νικήτας άλλο που δεν θέλει, να στήνει ικριώματα, κάθε τρεις και λίγο. Αντικείμενο συζήτησης θα είναι εκείνοι που απολαμβάνουν την ξεφτίλα της ασυλίας και της παραγραφής. Θέμα των συζητήσεων το φαίνεσθαι, το ηθικό και το νόμιμο. Θα προσφέρονται και ομοιώματα υπουργών προηγούμενων κυβερνήσεων για γιαουρτοπόλεμο και μικρές γκιλοτίνες όπου ο καθένας θα αποκεφαλίζει συμβολικά τον πολιτικό της αρεσκείας του. Η τηλεοπτική εικόνα που θα παραχθεί θα είναι εξαιρετική. Και θα ισιώσει τα πράγματα, τουλάχιστον στην πολιτική καθημερινότητα.

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Για τον Αντώνη και τον Γιώργο…

Κατά την άσκηση, αλλά και κατά την πορεία προετοιμασίας για την ανάληψη της εξουσίας, ο πολιτικός ηγέτης μερικές φορές είναι απελπιστικά μόνος. Αν η προσωπική φιλοσοφία του για τη ζωή και την πολιτική διαφέρουν αισθητά από το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε να δραστηριοποιείται, τότε τα συναισθήματα είναι ακόμη πιο έντονα και βασανιστικά. Στα μεγάλα αλλά και τα μικρά. Στα σπουδαία, αλλά και στα μικρότερης σημασίας, που όμως μπορεί να είναι καθοριστικά για την εικόνα, την αξιοπιστία, τη συνέπεια λόγων και πράξεων.

Οι “σύμβουλοι”, εμφανείς ή μη, τα επιτελεία, οι “συνεργάτες” διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ηγέτη. Όπως μάς δίδαξε και το πρόσφατο παρελθόν, μπορεί και να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις. Ή ακόμη, να παρασύρουν τον ηγέτη σε λανθασμένες κινήσεις, παλινωδίες και απώλεια χρόνου, ακόμη και ιστορικών ευκαιριών.

Αυτά είναι τα σοβαρά, την ανάλυση των οποίων την αφήνουμε για αργότερα. Να δείξει το πράγμα. Και από τις δύο μεριές. Προς το παρόν αρκεί ένα παραμύθι. Σκωπτικό. Απ’ εκείνα που έλεγαν οι παλιοί… Με πρωταγωνιστή τον Χότζα… Έχει ως εξής:

Ο Χότζας, μαζί με τη γυναίκα του και τον γάιδαρό του, γυρίζει από το χωράφι στο σπίτι του. Στον δρόμο προς το χωριό συναντάει έναν συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, γιατί έχεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται και δεν τη βάζεις καβάλα  στον γάιδαρο;

Ο Χότζας βρίσκει σωστή τη συμβουλή, σταματάει και ανεβάζει τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Συνεχίζοντας πρός τό χωριό συναντάει έναν άλλο συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν είναι ντροπή για το αξίωμά σου, εσύ να κουράζεσαι περπατώντας και να είναι η γυναίκα σου καβάλα στον γάιδαρο;

Ο Χότζας δέχεται τη συμβουλή και αμέσως κατεβάζει τη γυναίκα του και ανεβαίνει αυτός στον γάιδαρο.

Όμως, σε λίγο συναντάει και τρίτο συγχωριανό του, ο οποίος έχει κι αυτός να τού δώσει τη δική του συμβουλή. Τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν σέβεσαι καθόλου το γυναικείο φύλο; Αφήνεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται; Γιατί δεν τη βάζεις καβάλα κι αυτήν;

Ο Χότζας αναγνωρίζει ότι αυτό που κάνει δέν είναι σωστό και ανεβάζει και τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Πλησιάζοντας τώρα στο χωριό συναντάει και άλλο συγχωριανό του, ο οποίος με έκδηλο εκνευρισμό γι’ αυτό που βλέπει τού λέει:

– Βρε Χότζα τί είναι αυτό πού κάνεις; Δεν βλέπεις ότι το κακόμοιρο το γαϊδουράκι είναι έτοιμο να ψοφήσει με τόσο βάρος πού είναι αναγκασμένο να σηκώνει;

Φοβούμενοι ότι θά χάσουν τό γαιδαρό τους, ο Χότζας καί η γυναίκα του ξεκαβαλικεύουν, σηκώνουν τον γάιδαρο στον ώμο τους και έτσι φτάνουν στο χωριό τους με σώο τον γάιδαρο. Βλέποντάς τους οι συγχωριανοί απορούν και τούς ρωτάνε να μάθουν τι τους συνέβη. Και ο Χότζας τούς απαντάει:

– Έκανα τη βλακεία να ακολουθήσω τις απόψεις διαφόρων συμβούλων και την πάτησα. Δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω…

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμη ιστορία σε περιπτώσεις γρήγορων μεταβολών στις ηγετικές αποφάσεις…

1 Comment

Filed under Ηγεσία

Οι ανέμελοι της διαφθοράς

Όπως δείχνουν να εξελίσσονται τα πράγματα, ο ιστορικός του μέλλοντος θα περιγράψει την περίοδο που διανύουμε ως την εποχή που ξαφνικά στη χώρα αυτή θυμηθήκαμε την εφμαρμογή των νόμων, αποφασίσαμε ότι το νόμιμο δεν είναι πάντοτε και ηθικό και ότι η σπατάλη των κεφαλαίων του δημοσίου αποτελεί αντικοινωνική ενέργεια.

Ίσως, πολλά χρόνια μετά διαπιστωθεί και ένα ιστορικό παράδοξο, που μόνο οι Έλληνες μπορούν να προκαλέσουν, μέσα από την ιδιαίτερη σχέση που διατηρούν με τη νομιμότητα αλλά και την κοινή λογική. Ποιό είναι αυτό; Το τέλος της εποχής των ανέμελων κρατικών λειτουργών, των πολιτικών που δεν θέλησαν ποτέ να γίνουν υπηρέτες της κοινωνίας, των εκ πεποιθήσεως ανεπάγγελτων που είδαν την πολιτική ως ευκαιρία πλουτισμού, δυσανάλογου με τις ικανότητές τους.

Γιατί όμως παράδοξο; Γιατί ο γιός εκείνου που άνοιξε τον κύκλο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μάλλον θα τον κλείσει τριάντα χρόνια μετά με ευρεία κοινωνική συναίνεση, αλλά και με θύμα την αντίθετη παράταξη, η οποία, αν και δεν φέρει την κύρια ευθύνη, εκπρόσωποί της θα αποτελέσουν παραδείγματα προς αποφυγή, όταν αποδειχθεί ότι είχαν χώσει γερά το χέρι μέσα στο βάζο με το μέλι.

Στην παραδειγματική τιμωρία των προηγούμενων κρατικών λειτουργών θα στηριχθεί η φυγή προς τα εμπρός που θα επιχειρήσει ο Γιώργος Παπανδρέου, όχι γιατί το απαιτούν οι Βρυξέλλες, αλλά διότι μπορεί να το κάνει. Και ξέρει ότι αν το πετύχει, τότε θα μείνει στην ιστορία ως ικανότερος ακόμη και από τον πατέρα του, που τόσο επιμένει να θαυμάζει ο προκάτοχός του.

Και οι πολίτες, είναι έτοιμοι να συναινέσουν, να δεχθούν τη ρήξη με το κακό παρελθόν τους, να αποκυρήξουν την αδιαφορία, την αναποτελεσματικότητα, την αντικοινωνική συμπεριφορά. Και δεν χάνουν την ευκαιρία να δίνουν τα μηνύματα με πείσμα. Όποιος αντισταθεί θα παραμεριστεί. Ήδη τα δήθεν τολμήματα και τα πισωγυρίσματα των νεοφώτιστων της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάνω στην ατζέντα των ημερών, ίσως και να τροφοδοτούν την διεύρυνση της ψαλίδας μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων και των αρχηγών τους.

Στην πορεία προς την εθνική εξυγίανση, τα πρώτα (και ίσως μοναδικά) θύματα θα είναι οι ανέμελοι της διαφθοράς. Εκείνοι που χρησιμοποίησαν το κρατικό χρήμα για ίδιο όφελος ή για να πλουτίσουν οι φίλοι τους. Όσοι κρατικοί λειτουργοί σπατάλησαν, λίγο πριν την ελληνική οικονομική κρίση τα τελευταία ρευστά στα κρατικά ταμεία χωρίς στόχο, έτσι, επειδή μπορούσαν να υπογράψουν τη διάθεσή τους προς ημετέρους.

Η εποχή αλλάζει. Η κρίση μάς κάνει σοφότερους. Οι πολίτες περιμένουν περισσότερα από τους πολιτικούς. Τα ηθικά ζητήματα υπερισχύουν της νομιμότητας. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ποιοι και συνήθως για ποιούς λόγους νομοθετούν… Και πλέον, αυτοί δεν είναι και τόσο αξιόπιστοι, ούτε παραδείγματα προς μίμηση…

1 Comment

Filed under Κοινωνία

Ο πολιτικός χρόνος

Στις 5 Δεκεμβρίου 2009, όταν η ΝΔ θα έχει βρει τον/την αρχηγό της, η Κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει συμπληρώσει περίπου 60 ημέρες στη διακυβέρνηση της χώρας. Θα απομένει περίπου ένας μήνας ακόμη, έως τη συμπλήρωση της κομβικής (πολιτικά αλλά και συμβολικά) περιόδου των πρώτων 100 ημερών. Δηλαδή με την έναρξη το 2010, το σχέδιο των πρώτων 100 ημερών θα πρέπει να έχει ήδη παράξει αποτελέσματα. Απτά αποτελέσματα, γιατί από επικοινωνία, τα κουτσοκαταφέρνει, παρά τα αντικρουόμενα μηνύματα.

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι ακόμη και ο Ομπάμα δυσκολεύτηκε στην αρχή να αντιληφθεί τους συσχετισμούς στο κράτος, να προσαρμόσει το wishful thinking στην πράξη και να μετρήσει την πραγματική του δύναμη, η απάντηση είναι ότι ο Γιώργος δεν είχε αντιπολίτευση και βέβαια μία Αμερική να διαφεντεύσει. Μπορούσε και ακόμη μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφευχθούν τα αυτογκόλ και τα μπρος-πίσω στον χώρο της εφηρμοσμένης πολιτικής. Στην πράξη δηλαδή. Γιατί στη θεωρία, δεν νομίζω ότι σήμερα υπάρχει Έλληνας πολίτης ο οποίος να μην γνωρίζει τη λύση στα προβλήματα, σε ατομικό και συλλογικό επιπεδο. Αν και δεν έχουν εντυπωσιάσει, προς το παρόν, ο πολιτικός χρόνος κυλά προς όφελος της Κυβέρνησης του ΓΑΠ, η οποία, παρά ταύτα δείχνει να μην αξιοποιεί την συγκυρία της κεντροδεξιάς διάλυσης.

Οι διαπιστωτικές ασκήσεις στις οποίες με τη σειρά επιδίδονται οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δηλώνοντας έκπληκτοι για τα φαινόμενα διαφθοράς, φοροδιαφυγής, φοροκλοπής και σπατάλης σε τίποτα δεν ωφελούν. Τα ξέρουμε. Τα ζούμε, για πολλούς από εμάς αποτελούν τρόπο ζωής, που οι ίδιοι οι πολιτικοί, με την ανοχή της ψηφοθηρίας, μάς έμαθαν να προστατεύουμε.

Το θέμα είναι ότι, αν καθυστερήσουν λίγο ακόμη, στεκόμενοι στις διαπιστώσεις και στα ‘κακώς κείμενα’ του παρελθόντος (ως εμπνευστές τους άλλωστε, ξέρουν καλά που να ψάξουν και πως να τα αξιολογήσουν), ο νέος ή η νέα αρχηγός της ΝΔ θα έχει όλον τον χρόνο να πράξει το ίδιο, κοιτώντας το παρελθόν με την ίδια έκπληξη και επικριτική διάθεση. Αυτό θα φέρει τα πράγματα στα ίσα και ο Γιώργος θα αποκτήσει έναν νέο αντίπαλο, ο οποίος θα έχει πολλά να αποδείξει. Σε βάθος χρόνου, ή και πολύ συντομότερα απ’ όσο φανταζόμαστε.

Και τότε, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, it’s a whole new game dear

1 Comment

Filed under Πολιτική

Η Ντόρα, ο Αντώνης και οι άλλοι

three plus oneΣε περίπου 15 ημέρες, τα μέλη της ΝΔ και οι φίλοι που θα εγγραφούν ως μέλη και θα ψηφίσουν στις κομματικές κάλπες θα εκφραστούν πολιτικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ντόρα ή Αντώνης; Εκεί ανήκουν και οι ψήφοι διαμαρτυρίας που θα συλλέξει ο Ψωμιάδης, ο οποίος κινούμενος στην σκιά των πρωταγωνιστών και δεξιότερα του Σαμαρά, κατοχυρώνει ποσοστό που ιδεολογικά θα μπορούσε να ανήκει στον ‘αρχηγό Αντώνη’.

Η υποψηφιότητα Ψωμιάδη θα ευνοούσε ιδιαιτέρως την Ντόρα αν – όπως διαφαινόταν στην αρχή – η ‘ψηλή’ μπορούσε να καθαρίσει την υπόθεση από τον πρώτο γύρο. Ψαλίδιζε δύναμη από Σαμαρά, ιδιαίτερα στη Μακεδονία, όπου παραμένει ισχυρό το Σκοπιανό ζήτημα, και με την προϋπόθεση ότι ο Μεσσήνιος δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει δυναμική, το φίνις θα ήταν νοκ άουτ στον πρώτο γύρο για την πλευρά Μπακογιάννη.

Όμως, μετά την προσχώρηση Αβραμόπουλου, τα πράγματα άλλαξαν. Παρόλο που – όπως λέγεται – ο δεύτερος δεν μετέφερε και μεγάλο πολιτικό βάρος προς το στρατόπεδο Σαμαρά, η κίνηση αυτή έδωσε το σύνθημα για την επικοινωνιακή αντεπίθεση των Σαμαρικών, που πολύ γρήγορα κατεγράφη στα γκάλοπ που ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων επιμένουν να διενεργούν.

Η Ντόρα χρειάζεται όλη τη δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει το επόμενο διάστημα έως την πρώτη κάλπη και αναλόγως του εύρους του αποτελέσματος, η τελική μάχη θα δοθεί την εβδομάδα που ακολουθεί έως το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου, όπου θα εκλεγεί η νέα ηγεσία του κόμματος. Το door to door εντατικοποιείται, τα επιχειρήματα αναπτύσσονται με ένταση. Η ίδια, αν και σε κάποιο βαθμό επανασυσπειρώνει τον λεγόμενο μεσαίο χώρο που η ΝΔ είχε απωλέσει από πολύ νωρίς κατά την διακυβέρνηση Καραμανλή, υπολείπεται σε διείσδυση στη βαριά δεξιά πτέρυγα. Όμως εκεί δεν είναι μόνη. Υπάρχει το κριτήριο της κυβερνησιμότητας, που έχει τραβήξει πολλούς προς το στρατόπεδο Μπακογιάννη, ενώ, λίγο πιο πέρα κινείται ο ένοικος της γκαρσονιέρας της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, ο οποίος, έχοντας για καιρό προστατέψει την εικόνα του, πετυχαίνει και εκφράζει νέο, έξυπνο (και όπως πάντα αποτελεσματικό, επικοινωνιακά) πολιτικό λόγο, κινούμενος ως προκεχωρημένο φυλάκιο μέσα στην καρδιά της δεξιάς παραταξιακής συνείδησης. Επιχειρηματολογεί υπέρ της Παράταξης, όπως έπραττε πάντα και συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας και προτείνει τη λύση Μπακογιάννη.

Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι. Άλλωστε η φιλοσοφία της Ντόρας, που είναι περισσότερο κεντρώα από δεξιά, μπορεί να αποτελέσει το μέσο εξαγνισμού του αρχηγού του ΛΑΟΣ, ο οποίος με ταπεινότητα να επανενωθεί με τη μητέρα-παράταξη. Απ’ ότι φαίνεται, στόχος είναι η επάνοδος Καρατζαφέρη, έστω και ως προοπτική, που επισήμως δεν επικροτείται, να λειτουργήσει λυτρωτικά στο θυμικό της παραδοσιακής βάσης και να υπερκεράσει τη δυναμική Σαμαρά – Αβραμόπουλου.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, για την επόμενη ημέρα, ο αριθμός των οπαδών που θα ψηφίσουν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ήδη έχει καταγραφεί η αδιαφορία περίπου 1 εκατομμυρίου ψηφοφόρων που αποχώρησαν από την «πλατειά κοινωνική συμμαχία». Και βέβαια, πολύ μεγάλη ήταν και η αποχή από τις κάλπες. By the way αυτό σημαίνει ότι ‘το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου’ έχει πιάσει οροφή, σε μία πολύ κακή στιγμή για τη ΝΔ, πολιτικά και εκλογικά. Η ψύχραιμη εκλογική ανάλυση, μαζί με το παρατεταμένο τρακ της πρώτης Κυβέρνησης Παπανδρέου, που, προς το παρόν εισπράττει το ανάθεμα των Βρυξελλών, δίνει σε ορισμένους ελπίδες για ανοιξιάτικα εκλογικά παιχνίδια.

Αυτός είναι ένας άλλος ένας λόγος που η ΝΔ πρέπει να βρει γρήγορα την περπατησιά της. Με παπούτσι ή γόβα, η δυναμική αντιπολίτευση μάς κάνει όλους καλύτερους…

3 Comments

Filed under Ηγεσία

Χαμένες ιδέες

desert-walkΠόσοι Έλληνες θεωρούν απαράδεκτη την απεργία των λιμενεργατών, οι οποίοι αντιστέκονται στην απώλεια των στρεβλών κεκτημένων τους; Εισοδήματα κατά μέσο όρο 150.000 ευρώ ετησίως, μίζες και διαφθορά, κληρονομικά δικαιώματα στην εργασία, όλα αυτά αποτελούν χαρακτηριστικά εργαζομένων στην Ελλάδα στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.

Επαναλαμβάνω: πόσοι συμπολίτες μας θεωρούν τη δράση αυτής της εργασιακής μικροομάδας αντικοινωνική; Αν δεν είναι έμποροι και εισαγωγείς, που θίγονται άμεσα από την ακύρωση της οικονομικής τους δραστηριότητας, κατά πόσο ο μέσος πολίτης νοιάζεται για τέτοιου είδους εξώφθαλμα φαινόμενα παρακμής;

Δεν έχω υπόψη μου δημοσκόπηση στην οποία να έχει τεθεί το ερώτημα περί της υποστήριξης, αδιαφορίας ή απόρριψης των απεργιακών κινητοποιήσεων από την ελληνική κοινωνία. Θα είχε ενδιαφέρον όμως ένα απλό ερώτημα καταγραφής της θετικής, ουδέτερης ή αρνητικής στάσης των πολιτών; Μήπως θα έπρεπε να διερευνηθεί η όλη κατάσταση με άλλου είδους ερώτημα όπως: Θα θέλατε να είσαστε στη θέση τους; Οι απαντήσεις ίσως και να προκαλούσαν έκπληξη στους στατιστικούς αναλυτές. Ή μία ερώτηση που θα προκαλούσε, στη βάση της ειλικρίνειας, θα ήταν: ‘πόσο αντικοινωνικό λαμόγιο νοιώθετε;’ Με υποθετικά δεδομένη την ειλικρίνεια των ερωτώμενων, οι απαντήσεις μπορεί και να άλλαζαν την εντύπωσή μας για τα πράγματα, ίσως και το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας.

Και αυτό είναι κάτι που ευρύτερα λείπει από τις δημοσκοπήσεις, οι οποίες, συνήθως εξυπηρετούν τις παραγγελίες των πελατών τους (κανάλια, εφημερίδες, πολιτικούς). Και είναι φυσικό. Κατά πόσο όμως αυτοί οι ‘παίκτες’ επιθυμούν να αναζητήσουν την αλήθεια, να ψάξουν σε βάθος τις τάσεις που κυριαρχούν ή σχηματίζονται στην κοινωνία, ιδιαίτερα στους νέους; Η απάντηση είναι ‘λιγότερο απ’ ότι θα έπρεπε’, δεδομένης της ευθύνης που και οι τρεις αυτές κατηγορίες έχουν για την πορεία της πνευματικής και πολιτιστικής συνοχής του εγχώριου ανθρώπινου κεφαλαίου.

Στην αναζήτηση των σύγχρονων ιδεών και απόψεων, μύχιων και φανερών στηρίζεται η επιτυχία κάθε μορφής κοινωνικής και πολιτικής ηγεσίας και διακυβέρνησης, είτε αυτό αποτελεί μία νέα προσπάθεια που προωθείται από μία ομάδα σύγχρονων ανθρώπων πάνω σε ένα αλυσιτελές και παρωχημένο σύστημα του παρελθόντος, είτε είναι μία πολιτική προσωπικότητα που αναδύεται από τον απέναντι χώρο και αναζητά τον βηματισμό της στην πορεία προς την κατάκτηση της ‘κυβερνησιμότητας’.

Η εθνική αυτογνωσία, δηλαδή, είναι το κλειδί και το πρώτο βήμα προκειμένου όλοι οι Έλληνες να …συναινέσουν να προοδεύσουν…

Leave a comment

Filed under Πολιτική