Tag Archives: Governance

Οι ψηφοφόροι της νέας Ελλάδας

Εκτός από εκείνον τον intellectual πολιτικό παράγοντα που προνόησε και κατοχύρωσε τον τίτλο ‘Νέα Ελλάδα’, ποιοί άλλοι μπορεί να συνωστίζονται γύρω από τη φιλοσοφία ενός τέτοιου ‘διακυβεύματος’;

Σίγουρα όχι οι σκληροπυρηνικοί των κομμάτων, που ακόμη κλαίνε την κατάργηση της αφισοκόλλησης ή των παράνομων μπίλμπορντ που κατεφαφίζει η Μπιρμπίλη. Ούτε εκείνοι που βλέπουν τοπικά και εθνικά βιλαέτια να διαλύονται μαζί με το ‘σάλιο’ που τέλειωσε. Ούτε ακόμη εκείνοι που αναζητούν το μέλλον τους μέσα από τις αρπακτές εντός και σύριζα εκτός των τειχών του δημοσίου. Και βέβαια, ούτε εκείνοι που είναι βολεμένοι από το ίδιο το σύστημα (ανεξαρτήτου χρώματος – ‘bipartisan λαμόγιο’ που λέμε), βυζαίνουν από την κρατική κάνουλα (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, για να μην προκαλούν κιόλας), ζουν εις βάρος όλων μας και βέβαια, δεν επιθυμούν αλλαγές, ρήξεις και ανατροπές.

Όλοι αυτοί, ατενίζοντας νέες δράσεις, το μόνο που μπορούν να ρωτήσουν είναι: ‘Θα μας επιστρέψεις τα ΄κεκτημένα΄ που μάς πήρε ο Γιώργος, με τα ‘άδικα, αλλά απαραίτητα μέτρα’; Μήπως θα μάς δώσεις και κάτι παραπάνω; Τότε ναι, είμαστε πρόθυμοι να στηρίξουμε τη νέα Ελλάδα, αν μας δώσει ότι χάθηκαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης… Και πού ‘σε; Πάρε και το όνομα του ανηψιού μου να το διορίσεις, γιατί είδαμε και τους άλλους, που άλλα είπαν, άλλα έκαναν…

Έτσι δεν γίνεται τίποτα. Rien, nichts, intet, niets, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που μας δάνεισαν για να ανταπεξέλθουμε μετά τις πολύχρονες σπατάλες μας.

Το πεπερασμένο της μαζικότητας, που σε περίοδο κρίσης χάνει την επαφή ακόμη και με τις βασικές έννοιες της λογικής, ΄κλωτσάει’ σε δύο πράγματα: τις σκληρές διαπιστώσεις της αυτογνωσίας και την ανάληψη της ατομικής ευθύνης για την χαλαρότητα αρχών και συμπεριφοράς λόγω του ευρύτερου προβλήματος (κλέβω επειδή κλέβει και ο διπλανός και τη γλυτώνει).

Έτσι, το οραματικό κομμάτι της πολιτικής παραμένει μια κλειστή υπόθεση, περιχαρακωμένη σε ομάδες προβληματισμού και πολιτικής αυτοοργάνωσης, που δεν έχει νόημα να μετρηθούν στην κάλπη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι από τις ‘δημοσκοπήσεις’, διαβάζουν επιλεκτικά εφημερίδες, ασχολούνται πολύ με το διαδίκτυο και κοιτούν σκωπτικά τα τηλεπαράθυρα κάθε φορά που μία κομματική καρικατούρα επιχειρηματολογεί με ανόητο – για τον μέσο πολίτη – τρόπο, πιστεύοντας ότι τον/την παρακολουθεί ο αρχηγός.

Οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα είναι ανούσιες, συνάμα όμως και εκρηκτικές. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Τα κριτήρια θα είναι σκληρά. Όσα θυμίσουν το παρελθόν θα αποτελέσουν αντικείμενο γέλιου. Όσα προκαλέσουν το κοινό αίσθημα θα απορριφθούν και όσα αγνοήσουν την κοινή λογική θα είναι απλώς βλακώδη.

Αυτά θα συμβούν αν ο Γιώργος αποτύχει να συμμαζέψει τη χώρα και τους πολίτες της και η ΝΝΔ αποκτήσει λόγο ύπαρξης. Αν όμως ο Γιώργος (προσοχή, όχι το ΠΑΣΟΚ) πετύχει, τότε τα πράγματα θα κινηθούν με ταχύτητα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα.

Ίσως τότε καταφέρουμε να αποφύγουμε και την νέα γενιά πολιτικών (ακρονεοδεξιών ή σοσιαλιστών που έχουν χάσει τον δρόμο τους, δεν έχει σημασία), που ωρίμασε μέσα στα διαπλεκόμενα. Δεν θα επικρατήσουν νεότεροι σε ηλικία, αλλά πιο μοντέρνοι στη σκέψη, τη νοοτροπία και την αποτελεσματικότητα. Αν τούς λείπει και η κομματική διαδρομή θα είναι ακόμη καλύτερα…

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Δημιουργική καταστροφή

Την τελευταία φορά που οι Έλληνες αισθάνθηκαν ότι «τα πράγματα πάνε καλά για τη χώρα» ήταν το καλοκαίρι 2004, τότε που ψυχολογικά, αθλητικά, αλλά και πολιτικά η χώρα βρέθηκε στο υψηλότερο βάθρο. Έκτοτε τα πράγματα αντιστράφηκαν. Στη χρονοσειρά της εθνικής διάθεσης, η ψαλίδα μεταξύ της απαισιοδοξίας και της αισιοδοξίας διευρύνεται διαρκώς.

Σήμερα, η ψυχολογία έχει πατώσει. Και δικαιολογημένα. Η εποχή για τη χώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Τα εθνικά θεμελιώδη μεγέθη έχουν ξεφύγει. Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν ήρθαν ποτέ, η λογιστική βελτίωση των πραγμάτων δεν άντεξε τη δοκιμασία της πρώτης κρίσης που διήλθε η κοινώς λεγόμενη ‘παγκοσμιοποίηση’, το μοντέλο διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης οδηγήθηκε σε πτώχευση.

Το μούδιασμα που προκαλεί η οικονομική αβεβαιότητα και η υπερκατανάλωση των Μέσων Ενημέρωσης επεκτείνεται σε ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού. Η αστάθεια κυριαρχεί. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Τα ερωτήματα σχεδόν αλλόκοτα. Είναι ασφαλείς οι καταθέσεις μας; Τί θα γίνει αν επιστρέψουμε στη δραχμή; Θα τυπωθούν μεγάλα χαρτονομίσματα για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τεράστιες ‘δραχμικές τιμές’ που συναντούμε στην καθημερινότητα μας; [Αυτό και μόνο δεν είναι κακή ιδέα, όχι όμως για την κεντρική οικονομική πολιτική, αλλά για τις ενώσεις καταναλωτών. Να μετατρέψουν, επικοινωνιακά, τις σημερινές τιμές σε δραχμές, έτσι, απλώς και μόνο για να ‘τιμήσουν’ δημοσίως την ακρίβεια… κουλούρι 200 δρχ., καφές και τυρόπιτα 3.500 δρχ., ποτό 7.000, μήλα 1.500 το κιλό, 250.000 δρχ. ο καθαρός βασικός μισθός… και πάει λέγοντας].

Οι προοπτικές έχουν ήδη προδιαγραφεί και περιγραφεί. Η προεξόφληση του μέλλοντος έχει εξαντληθεί από όλα τα χείλη για διαφορετικούς λόγους. Τα κυβερνητικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν περιθώρια κινήσεων και χαρακτηριστικά ηρώων για το τέλος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με σκοπό να γεμίσουν οι άδειες σελίδες των ομιλιών προέδρου και στελεχών, οι οποίοι καλούνται να επιχειρηματολογήσουν με τη φαρέτρα παντελώς άδεια.

Στην χώρα μας κρίση διέρχεται το Κράτος, το οποίο αφού το αποψιλώσαμε, αδυνατεί πλέον να μάς συντηρήσει. Ομοίως, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες είδαν την αγελάδα να αδυνατίζει και το άρμεγμα σταμάτησε. Βέβαια, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο, όπως να διακρίνονται για τις δεξιότητές τους, προσωπικά και επιχειρηματικά. Έτσι, εκείνοι που πρόλαβαν και έκαναν τις μπάζες είναι ασφαλείς. Και για να είναι ασφαλέστεροι, έβγαλαν και μερικά εκατομμύρια ευρώ στην Ευρώπη. Οι υπόλοιποι έμειναν ξέμπαρκοι. Με άδεια τα κρατικά ταμεία και την ποιοτικά ανύπαρκτη οντότητά τους, το μέλλον τους είναι κενό. Έτσι προκαλούν ανεργία, επεκτείνοντας την δυστυχία τους σε εργαζόμενους που τούς εμπιστεύτηκαν.

Αυτά παρατηρούνται σε όλους τους τομείς. Από τη μεταποίηση και την δήθεν βαρειά βιομηχανία της χώρας, τις χιλιάδες παρασιτικές επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες προστατεύονται από τον, πλέον, πολιτικό όρο ‘μικρομεσαίες’, έως και τα ‘μαγαζιά’ της εγχώριας βιομηχανίας της επικοινωνίας, πολλά από τα οποία δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τηλεοπτικών καναλιών συμπεριλαμβανομένων.

Η ευθύνη για την κατάσταση είναι συνολική. Βέβαια, πιο υπεύθυνοι είναι οι εκάστοτε κυβερνώντες, δηλαδή κάποιοι από εμάς, οι οποίοι (με την εξαίρεση των τζακιών που ‘ηγούνται’ των προσπαθειών) κατά καιρούς επιλέγονται να κάνουν κουμάντο.

Πρωτίστως η ευθύνη ανήκει σε όλους εκείνους που έχουν αποτύχει να προστατεύσουν τη χώρα από τις αδυναμίες της, τους πολίτες από την προχειρότητα σκέψης και δράσης, τον εθνικό πλούτο από τη διανομή του σε βολεμένους και ανάξιους, όχι γιατί έχω κάτι εναντίον τους, αλλά διότι οι ιδιότητες αυτές συνοδεύονται από αναποτελεσματικότητα, αδράνεια και εύκολες λύσεις. Οι οποίες όμως δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι, αυτό που μάς έμεινε είναι η πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή. Με οργανωμένο τρόπο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται το μέλλον της χώρας. Αρκετές χώρες που σήμερα αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, κάποια στιγμή στην ιστορία τους «τα άλλαξαν όλα». Κι όσοι θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, ας ψάξουν στο διαδίκτυο έναν διάσημο Ούγγρο με το όνομα Joseph Schumpeter…

3 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης

Political Leftovers

Όλοι πλέον ξέρουν ότι οι περιστάσεις είναι κρίσιμες για τη χώρα μας. Η Ελλάδα με τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες, τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος και τους μικροπολιτικούς στην ψυχή και τις ιδέες δεν πάει παρακάτω. Καταναλώσαμε, φτάσαμε στο τέλος, ξύσαμε και τον πάτο και όταν δεν υπήρχε άλλο, γυρίσαμε και κοιτάξαμε προς τον ουρανό, περιμένοντας ξανά άλλο ένα free refill από το πουθενά.

Αλλά δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Έξω από το βαρέλι, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Ο υπόλοιπος κόσμος έχει πέσει σε περισυλλογή, μαθαίνει από τις δυσκολίες, ανασυγκροτείται και οργανώνει νέες, πιο στέρεες δομές ανάπτυξης. Στην πορεία αυτή, όταν παρουσιάζονται και ευκαιρίες συσσώρευσης (για να βγουν και τα σπασμένα των προηγούμενων μηνών), όσοι μπορούν τις εκμεταλλεύονται. Οι δυνατοί παίκτες κινητοποιούν τους κερδοσκοπικούς μηχανισμούς και απομυζούν από τα αδύναμα μέλη του κοπαδιού, τα οποία δεν κινούνται με ταχύτητα, μένουν πίσω και χαζομασουλούν καρπούς πλούσιους σε λιπαρά, αλλά φτωχούς σε δύναμη ανάπτυξης.

Έτσι είναι η Ελλάδα. Αυτοί είναι οι Έλληνες, όπως αβίαστα ισχυρίστηκε κάποτε ο Κώστας Σημίτης, όταν ένοιωσε ότι είχαν εξαντληθεί τα πολιτικά επιχειρήματα και το μόνο που απέμενε ήταν η επίκληση εθνικών μας χαρακτηριστικών. Μόνο που ίσως η Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει να είναι ‘έτσι’ και να ξεκινήσει μία πορεία προς το ‘αλλιώς’. Με περισσότερη αυτοκυριαρχία, καλύτερ γνώση για τις εξελίξεις, με πιο συλλογικό τρόπο σκέψης και προπάντων, ακομπλεξάριστη ικανότητα άμεσης απόρριψης των πολιτικών υπηρετών που ‘δεν κάνουν’.

Το διαδίκτυο προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες οργανωμένης έκφρασης. Και παρά την οικονομική δυστοκία της εποχής, ορισμένοι ιστότοποι πραγματικής πολιτικής παρέμβασης πρέπει να δημιουργηθούν, προκειμένου να συγκεντρώσουν την συμμετοχή των πολιτών που επιθυμούν να συμβάλουν ενεργά στο ξεκαθάρισμα του τοπίου και στο νέο ξεκίνημα που απαιτείται.

Είναι καιρός για ψηφιακό ακτιβισμό και σκληρές τοποθετήσεις ενάντια στον πολιτικό κόσμο που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Γιατί πλέον πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι οι υπηρέτες της κοινωνίας των πολιτών την πρόδωσαν ανεπανόρθωτα. Οικειοποιήθηκαν με βάρδιες τον συλλογικό πλούτο των πολιτών (του αφεντικού τους δηλαδή), μεγάλο μέρος του οποίου προήλθε από τους ευρωπαϊους συμπολίτες μας.

Η απάτη είναι διαχρονική. Το πεδίο υλοποίησής της είναι η πολιτική. Σήμερα, τα απομεινάρια αυτής της γενιάς πολιτικής πρακτικής, βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα να πράξουν, για πρώτη φορά, το καθήκον τους. Είναι γιατί τα ταμεία είναι άδεια και πλέον δεν προσφέρονται για κόλπα; Είναι γιατί η ανάσα των Βρυξελλών είναι πλέον έντονη στο σβέρκο των ντόπιων μικροπολιτικών; Για οποιονδήποτε λόγο, τα περιθώρια τέλειωσαν. Η διαχρονική συναίνεση στα κόλπα, ας αντικατασταθεί με συναίνεση για εξυγίανση. Προσοχή όμως, ας μην επιλέξουν πάλι τους γνωστούς-άγνωστους μισθωτούς για να εξυγιάνουν. Αυτές είναι τσάμπα μαγκιές…

1 Comment

Filed under Πολιτική

Ο πολιτικός χρόνος

Στις 5 Δεκεμβρίου 2009, όταν η ΝΔ θα έχει βρει τον/την αρχηγό της, η Κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει συμπληρώσει περίπου 60 ημέρες στη διακυβέρνηση της χώρας. Θα απομένει περίπου ένας μήνας ακόμη, έως τη συμπλήρωση της κομβικής (πολιτικά αλλά και συμβολικά) περιόδου των πρώτων 100 ημερών. Δηλαδή με την έναρξη το 2010, το σχέδιο των πρώτων 100 ημερών θα πρέπει να έχει ήδη παράξει αποτελέσματα. Απτά αποτελέσματα, γιατί από επικοινωνία, τα κουτσοκαταφέρνει, παρά τα αντικρουόμενα μηνύματα.

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι ακόμη και ο Ομπάμα δυσκολεύτηκε στην αρχή να αντιληφθεί τους συσχετισμούς στο κράτος, να προσαρμόσει το wishful thinking στην πράξη και να μετρήσει την πραγματική του δύναμη, η απάντηση είναι ότι ο Γιώργος δεν είχε αντιπολίτευση και βέβαια μία Αμερική να διαφεντεύσει. Μπορούσε και ακόμη μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφευχθούν τα αυτογκόλ και τα μπρος-πίσω στον χώρο της εφηρμοσμένης πολιτικής. Στην πράξη δηλαδή. Γιατί στη θεωρία, δεν νομίζω ότι σήμερα υπάρχει Έλληνας πολίτης ο οποίος να μην γνωρίζει τη λύση στα προβλήματα, σε ατομικό και συλλογικό επιπεδο. Αν και δεν έχουν εντυπωσιάσει, προς το παρόν, ο πολιτικός χρόνος κυλά προς όφελος της Κυβέρνησης του ΓΑΠ, η οποία, παρά ταύτα δείχνει να μην αξιοποιεί την συγκυρία της κεντροδεξιάς διάλυσης.

Οι διαπιστωτικές ασκήσεις στις οποίες με τη σειρά επιδίδονται οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δηλώνοντας έκπληκτοι για τα φαινόμενα διαφθοράς, φοροδιαφυγής, φοροκλοπής και σπατάλης σε τίποτα δεν ωφελούν. Τα ξέρουμε. Τα ζούμε, για πολλούς από εμάς αποτελούν τρόπο ζωής, που οι ίδιοι οι πολιτικοί, με την ανοχή της ψηφοθηρίας, μάς έμαθαν να προστατεύουμε.

Το θέμα είναι ότι, αν καθυστερήσουν λίγο ακόμη, στεκόμενοι στις διαπιστώσεις και στα ‘κακώς κείμενα’ του παρελθόντος (ως εμπνευστές τους άλλωστε, ξέρουν καλά που να ψάξουν και πως να τα αξιολογήσουν), ο νέος ή η νέα αρχηγός της ΝΔ θα έχει όλον τον χρόνο να πράξει το ίδιο, κοιτώντας το παρελθόν με την ίδια έκπληξη και επικριτική διάθεση. Αυτό θα φέρει τα πράγματα στα ίσα και ο Γιώργος θα αποκτήσει έναν νέο αντίπαλο, ο οποίος θα έχει πολλά να αποδείξει. Σε βάθος χρόνου, ή και πολύ συντομότερα απ’ όσο φανταζόμαστε.

Και τότε, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, it’s a whole new game dear

1 Comment

Filed under Πολιτική

Το Ψηφιακό Μαξίμου

Είναι ορισμένα πράγματα που για να γίνουν πρέπει κάποιος πρώτα απ’ όλα να πιστεύει σε αυτά. Ιδιαίτερα αν είναι Πρωθυπουργός. Μερικές φορές δεν φτάνει να (νομίζει ότι) έχει το γενικό πρόσταγμα. Αυτά τα είδαμε, και οι πληγές είναι ακόμη νωπές. Πρέπει ο Chief να μεταλαμπαδεύει το μικρό ή μεγαλύτερο όραμα προς μία παραγωγική κατεύθυνση.

Αυτό προσπαθεί να κάνει ο Γιώργος Παπανδρεου (Cyber George στη γλώσσα των bloggers) με την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση. Είμαι σίγουρος ότι η σκέψη του κινείται προς τις υγιείς μορφές της ψηφιακής επανάστασης, με άξονες τη διαφάνεια, την ενίσχυση της παραγωγικότητας, την καθετοποίηση της ψηφιοποίησης με τη στρατηγική έννοια, αλλά και τη ψηφιακή αυτο-οργάνωση σε επίπεδο μονάδων. Εκεί, και σε μερικούς άλλους, πιο σύνθετους άξονες στηρίζεται άλλωστε η επιτυχής εφαρμογή του eGovernance.

Και βέβαια, όλα ξεκινάνε από τον επικεφαλής, ιδιαίτερα η επιτυχία, γιατί σε περίπτωση αποτυχίας, την περιγραφή τη δανειζόμαστε από τη λαϊκή θυμοσοφία, που πολλές φορές έχει φανεί χρήσιμη τους τελευταίους μήνες της προηγούμενης διακυβέρνησης.

Αυτό σημαίνει ψηφιοποίηση του ‘Μαξίμου’, με την έννοια της διακυβέρνησης, γιατί το κτίριο απ’ ότι φαίνεται έχει μάλλον συμβολικό και διακοσμητικό ρόλο (όπως π.χ. ως header του παρόντος blog) και δυσκολεύει πολύ εκείνους που θέλουν πραγματικά να δουλέψουν. Στην πράξη σημαίνει ψηφιοποίηση του πυρήνα της διακυβέρνησης (Πρωθυπουργικό Γραφείο) με στόχο την αποτελεσματικότητα. Στην γλώσσα του πολιτικού μάνατζμεντ, αυτό σημαίνει τέλεια οργάνωση σε τρεις καίριας σημασίας άξονες: 1) Σχεδιασμό, 2) Υλοποίηση κυβερνητικού έργου, 3) Follow-up.

Ο Σχεδιασμός είναι η μετουσίωση των ιδεών και της καινοτομίας (πολιτικό R&D για τους αναγνώστες του GreekStory) σε άξονες εφηρμοσμένης πολιτικής, έπεται αυτή καθεαυτή η δράση εφαρμογής (υπουργεία, φορείς) και ο κύκλος κλείνει από εκεί που ξεκίνησε, με τον έλεγχο και την παρακολούθηση των δράσεων σε κεντρικό επίπεδο.

Το στήσιμο ενός ψηφιακού δικτύου μεταξύ πυρήνα διακυβέρνησης, υπουργείων και άλλων εποπτευόμενων μονάδων (π.χ. ΟΑΕΔ), που ασχολούνται με την εφαρμογή κρίσιμων αξόνων της κυβερνητικής πολιτικής είναι η λύση σε πολλά από τα προβλήματα του συστήματος διακυβέρνησης στη χώρα μας. Οι δυνατότητες απεριόριστες. Από οργανωμένη και σωστή πληροφόρηση για τα κυβερνητικά δρώμενα έως στρατηγικό σχεδιασμό, knowledge management και αναφορές προόδου με follow up σχόλια από τον Πρωθυπουργό. Ενδεικτικά: απλώς και μόνο καταγράφοντας την χρονική και ποσοτική πρόοδο των διαδικασιών, στο τέλος μιας περιόδου προκύπτουν δείκτες παραγωγικότητας ανά υπουργείο. Αν θέλετε, το συνδέουμε και με τα λειτουργικά έξοδα των υπουργικών γραφείων, ώστε να δούμε μετά από 6 μήνες ποιοι αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν αυτοί και οι σύμβουλοι που απασχολούν. Αν είναι αντιπαραγωγικοί, ας περικοπεί λίγο το budget. Έστω και συμβολικά, για τους πολίτες, που θα ξανασφίξουν το ζωνάρι…

Απλά πράγματα. Τεχνικά δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία πλέον, Το λογισμικό υπάρχει παντού. Αν είναι ακριβό, ίσως θα μπορούσαν να παρακαλέσουν τον Βγενόπουλο να τους δωρίσει μία κόπια. Απλώς μία παράκληση: Ας είναι οι πλατφόρμες σωστά δομημένες και επεκτάσιμες, ώστε αυτή τη φορά, να παραδοθεί κάτι και στους επόμενους, έτσι, στο όνομα του ‘πολιτικού πολιτισμού’.

Αυτά εξ αφορμής της πληροφορίας που δημοσιεύθηκε στο Νonews σχετικά με ‘μηχανισμό προώθησης του Διαδικτύου στην κρατική μηχανή με κέντρο το Μαξίμου…’ Αν και πρέπει να πω ότι, προς το παρόν τα σημάδια είναι αντιφατικά από το νέο πράσινο eGovernance, κυρίως από το ηχηρό χαστούκι που δέχθηκε η διαφάνεια (κορυφαίος στόχος της εφαρμογής ψηφιακών εφαρμογών στον Δημόσιο Τομέα, αλλά και ως ασφαλιστική δικλίδα στον τρόπο διακυβέρνησης) από την αποτυχία του opengov.gr, ως recruiting tool για τις θέσεις γενικών γραμματέων στα υπουργεία…

1 Comment

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία

Η Ντόρα, ο Αντώνης και οι άλλοι

three plus oneΣε περίπου 15 ημέρες, τα μέλη της ΝΔ και οι φίλοι που θα εγγραφούν ως μέλη και θα ψηφίσουν στις κομματικές κάλπες θα εκφραστούν πολιτικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ντόρα ή Αντώνης; Εκεί ανήκουν και οι ψήφοι διαμαρτυρίας που θα συλλέξει ο Ψωμιάδης, ο οποίος κινούμενος στην σκιά των πρωταγωνιστών και δεξιότερα του Σαμαρά, κατοχυρώνει ποσοστό που ιδεολογικά θα μπορούσε να ανήκει στον ‘αρχηγό Αντώνη’.

Η υποψηφιότητα Ψωμιάδη θα ευνοούσε ιδιαιτέρως την Ντόρα αν – όπως διαφαινόταν στην αρχή – η ‘ψηλή’ μπορούσε να καθαρίσει την υπόθεση από τον πρώτο γύρο. Ψαλίδιζε δύναμη από Σαμαρά, ιδιαίτερα στη Μακεδονία, όπου παραμένει ισχυρό το Σκοπιανό ζήτημα, και με την προϋπόθεση ότι ο Μεσσήνιος δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει δυναμική, το φίνις θα ήταν νοκ άουτ στον πρώτο γύρο για την πλευρά Μπακογιάννη.

Όμως, μετά την προσχώρηση Αβραμόπουλου, τα πράγματα άλλαξαν. Παρόλο που – όπως λέγεται – ο δεύτερος δεν μετέφερε και μεγάλο πολιτικό βάρος προς το στρατόπεδο Σαμαρά, η κίνηση αυτή έδωσε το σύνθημα για την επικοινωνιακή αντεπίθεση των Σαμαρικών, που πολύ γρήγορα κατεγράφη στα γκάλοπ που ορισμένες εταιρείες δημοσκοπήσεων επιμένουν να διενεργούν.

Η Ντόρα χρειάζεται όλη τη δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει το επόμενο διάστημα έως την πρώτη κάλπη και αναλόγως του εύρους του αποτελέσματος, η τελική μάχη θα δοθεί την εβδομάδα που ακολουθεί έως το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου, όπου θα εκλεγεί η νέα ηγεσία του κόμματος. Το door to door εντατικοποιείται, τα επιχειρήματα αναπτύσσονται με ένταση. Η ίδια, αν και σε κάποιο βαθμό επανασυσπειρώνει τον λεγόμενο μεσαίο χώρο που η ΝΔ είχε απωλέσει από πολύ νωρίς κατά την διακυβέρνηση Καραμανλή, υπολείπεται σε διείσδυση στη βαριά δεξιά πτέρυγα. Όμως εκεί δεν είναι μόνη. Υπάρχει το κριτήριο της κυβερνησιμότητας, που έχει τραβήξει πολλούς προς το στρατόπεδο Μπακογιάννη, ενώ, λίγο πιο πέρα κινείται ο ένοικος της γκαρσονιέρας της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, ο οποίος, έχοντας για καιρό προστατέψει την εικόνα του, πετυχαίνει και εκφράζει νέο, έξυπνο (και όπως πάντα αποτελεσματικό, επικοινωνιακά) πολιτικό λόγο, κινούμενος ως προκεχωρημένο φυλάκιο μέσα στην καρδιά της δεξιάς παραταξιακής συνείδησης. Επιχειρηματολογεί υπέρ της Παράταξης, όπως έπραττε πάντα και συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας και προτείνει τη λύση Μπακογιάννη.

Εκεί θα παιχτεί το παιχνίδι. Άλλωστε η φιλοσοφία της Ντόρας, που είναι περισσότερο κεντρώα από δεξιά, μπορεί να αποτελέσει το μέσο εξαγνισμού του αρχηγού του ΛΑΟΣ, ο οποίος με ταπεινότητα να επανενωθεί με τη μητέρα-παράταξη. Απ’ ότι φαίνεται, στόχος είναι η επάνοδος Καρατζαφέρη, έστω και ως προοπτική, που επισήμως δεν επικροτείται, να λειτουργήσει λυτρωτικά στο θυμικό της παραδοσιακής βάσης και να υπερκεράσει τη δυναμική Σαμαρά – Αβραμόπουλου.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, για την επόμενη ημέρα, ο αριθμός των οπαδών που θα ψηφίσουν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ήδη έχει καταγραφεί η αδιαφορία περίπου 1 εκατομμυρίου ψηφοφόρων που αποχώρησαν από την «πλατειά κοινωνική συμμαχία». Και βέβαια, πολύ μεγάλη ήταν και η αποχή από τις κάλπες. By the way αυτό σημαίνει ότι ‘το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου’ έχει πιάσει οροφή, σε μία πολύ κακή στιγμή για τη ΝΔ, πολιτικά και εκλογικά. Η ψύχραιμη εκλογική ανάλυση, μαζί με το παρατεταμένο τρακ της πρώτης Κυβέρνησης Παπανδρέου, που, προς το παρόν εισπράττει το ανάθεμα των Βρυξελλών, δίνει σε ορισμένους ελπίδες για ανοιξιάτικα εκλογικά παιχνίδια.

Αυτός είναι ένας άλλος ένας λόγος που η ΝΔ πρέπει να βρει γρήγορα την περπατησιά της. Με παπούτσι ή γόβα, η δυναμική αντιπολίτευση μάς κάνει όλους καλύτερους…

3 Comments

Filed under Ηγεσία

Λάθος, πρώιμο, ή εικονικό το opengov.gr;

papandreou laptopΕίναι λάθος, διότι όταν αναλαμβάνεις την κυβέρνηση δεν στελεχώνεις θέσεις ΓΓ υπουργείων με ανοικτή διαδικασία recruiting, είναι πρώιμο διότι είναι νωρίς για τέτοια στην Ελλάδα του ρουσφετιού, ή απλώς λειτούργησε ως νομιμοποιητική ψηφιακή διαδικασία διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι εντός του πράσινου κομματικού στρατού;

Έγραφα στα μέσα Οκτωβρίου ότι το Γραφείο Πρωθυπουργού χρησιμοποιεί το διαδίκτυο για την προσέλκυση βιογραφικών για την στελέχωση 88 θέσεων Γραμματέων και Ειδικών Γραμματέων στα Υπουργεία και άλλων 2.000 σε διοικητικές θέσεις κ.λπ. και ότι αν αυτή η κίνηση είναι αληθινή, τότε θα πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες διαρθρωτικές αλλαγές στο Κράτος τα τελευταία 20 χρόνια (δείτε εδώ).

Όμως είναι έτσι τα πράγματα; Τελικώς, ακόμη και οι λίγοι από εκείνους που στην αρχή θεώρησαν πραγματικά υπερβατική την προσπάθεια το ΓΑΠ,  μάλλον άρχισαν να απογοητεύονται από τις διαρροές στα Μέσα ότι προτάθηκαν θέσεις εκτός διαδικασίας, αλλά και από την ατάκα Καστανίδη: «Καλά, περιμένατε πως θα έπαιρνα γενικό γραμματέα στο υπουργείο μου άνθρωπο που δεν θα γνώριζα;». Λογικό; Μπορεί, ιδιαίτερα για πολιτικά εποπτευόμενες θέσεις ευθύνης. Αλλά αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με τις διατυπώσεις του Γ. Παπανδρέου, αλλά και την αρχική φιλοσοφία του ψηφιακού ‘ανοίγματος’ του Πρωθυπουργικού Γραφείου στην αγορά εργασίας;

Τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη ‘λανθασμένη’ ανάγνωση της διαδικασίας στελέχωσης γενικών γραμματειών υπουργείων θα μπορούσαν να λυθούν αυτομάτως αν αυτές οι 88 καρέκλες αντιστοιχούσαν σε θέσεις τεχνοκρατικής απασχόλησης αορίστου χρόνου, τις οποίες θα στελέχωναν ανώτατοι managers με θεματική γνώση του εκάστοτε χώρου του υπουργείου και τις ανάλογες εργασιακές και μισθολογικές προδιαγραφές. Αυτά όμως μπορεί να γίνονται σε χώρες όπως η Δανία, αλλά στη χώρα μας, με τους κομματικούς στρατούς πότε πληγωμένους, πότε παρελαύνοντες, ίσως απέχουμε πολύ από αυτό που η διεθνής βιβλιογραφία αποκαλεί eGovernance, ή Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση στον δημόσιο τομέα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ό,τι και να συμβαίνει, η έννοια της διαφάνειας, ως αποτέλεσμα, ως κορυφαίος στόχος της εφαρμογής ψηφιακών εφαρμογών στον Δημόσιο Τομέα, αλλά και ως ασφαλιστική δικλείδα στον τρόπο διακυβέρνησης επλήγη ανεπανόρθωτα. Ακόμη πιο ενοχλητικό είναι ότι αυτό συνέβη πολύ νωρίς, σχεδόν με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τον πρώτο ιντερνετικά ικανό πρωθυπουργό της Ελλάδος…

5 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Ηγεσία