Tag Archives: Greece

ΟΝΝΕΔίτικοι ευρύτεροι συμβολισμοί

Αν είναι αλήθεια ότι ένας εκ των υποψηφίων προέδρων της χαζο-ΟΝΝΕΔ οικειοποιήθηκε 300.000 από τα νέα ψηφιακά προφίλ μελών της Νέας Δημοκρατίας (κάτω των 30 ετών) και απέστειλε στα κινητά τους διπλάσιο αριθμό sms, προπαγανδίζοντας (με αφελές πασχαλινό κείμενο) την ‘καμπάνια’ του ως πολιτικός νεογνός, τότε στη ΝΔ, οι καινούργιοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τίποτα (βλ. parapolitika.gr).

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι παλαικομματικές πρακτικές, οι πονηριές και η  ελιτίστικη αφέλεια, ως ασπίδα ενάντια στην αυθαιρεσία έχουν πολλαπλάσια αρνητική επίπτωση σήμερα, απ’ ότι στο παρελθόν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πολίτες έχουν ξυπνήσει από τον λήθαργο του παλαιοκομματισμού και την αυταπάτη της βάσης-μάζας και απορρίπτουν τον πολιτικό παρασιτισμό. Απορρίπτουν πρακτικές του παρελθόντος που οδήγησαν στην απαξίωση της σύγχρονης ελληνικής κεντροδεξιάς.

Επίσης, η νέα ομάδα (με εξαίρεση την κεφαλή, για την οποία κρατώ επιφύλαξη) δεν αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ είναι κάτω από τον μεγεθυντικό φακό των πολιτών, όσων, τελοσπάντων, έχουν παραμείνει στον χώρο. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η πορεία μπροστά, ιδιαίτερα ενός κόμματος που αντιμετωπίζει την χλεύη της κοινωνίας, απαιτεί πρακτικές πραγματικά καινοτόμες, που θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς για το μέλλον. Δεν έχουν αντιληφθεί, τέλος, ότι δεν έχουν ακόμη καν ‘ξεκινήσει’, παρά το σύνθημα που σκαρφίστηκαν και το οποίο κοσμεί το λογότυπο. Απ’ ότι φαίνεται, ακόμη προσπαθούν να επιστρέψουν στην πραγματικότητα, αναρριχόμενοι από το βάραθρο του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος.

Σε πολιτικά πολιτισμένες χώρες, η ενέργεια του υποψηφίου προέδρου της χαζο-νεολαίας θα είχε ως συνέπεια να πέσουν κεφάλια, να απολυθούν στελέχη με παραδειγματικές, δημόσιες αναφορές και ίσως και μία-δυο αγωγές, για παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Αμέσως. Χθες. Με πολιτικά αυστηρό τρόπο.

Το επιχείρημα του ωχαδερφισμού και των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων, πλέον δεν περνούν στις νέες γενιές. Ούτε της below the radar κίνησης. Στη ψηφιακή εποχή, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει ότι μπορεί κάτι να μείνει κρυφό, ή ότι μπορεί να ελέγξει τα μίντια. Κανένας και σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να ελέγξει ψηφιακά μέσα, τα οποία αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουν και ‘αποκαλυπτικά μιας χρήσεως’, σε κυλιόμενα, εναλλασσόμενα ψηφιακά οικόπεδα. Ξυπνήστε…

Τέλος, με αυτά τα μυαλά, οι νέοι δεν πρόκειται να πλησιάσουν ούτε απέξω τη Ρηγίλλης. Κι ας μετακομίσει σε νέα κτίρια, κι ας σβήσει τον πυρσό, θυμηθεί τα πουλιά του Άρη και προσθέσει το απαιτούμενο πορτοκαλί. Αν δεν αλλάξει η σκέψη, τα νερά θα λιμνάσουν.

Όμως κάποιος πρέπει να ταράξει τα νερά. Η παρεϊστικη πολιτική μπορεί να είναι το άλλο άκρο του προηγούμενου κυβερνητικού ‘συστήματος’, αλλά από πλευράς αποτελεσματικότητας δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα βότσαλο στη λίμνη…

ΥΓ. By the way, που έλεγε και ένας συναισθηματικός Πασόκος, το Greek Story έχει διατυπώσει ξεκάθαρη γνώμη για τις κομματικές νεολαίες, η οποία συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη: κατάργηση.

Advertisements

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Δημιουργική καταστροφή

Την τελευταία φορά που οι Έλληνες αισθάνθηκαν ότι «τα πράγματα πάνε καλά για τη χώρα» ήταν το καλοκαίρι 2004, τότε που ψυχολογικά, αθλητικά, αλλά και πολιτικά η χώρα βρέθηκε στο υψηλότερο βάθρο. Έκτοτε τα πράγματα αντιστράφηκαν. Στη χρονοσειρά της εθνικής διάθεσης, η ψαλίδα μεταξύ της απαισιοδοξίας και της αισιοδοξίας διευρύνεται διαρκώς.

Σήμερα, η ψυχολογία έχει πατώσει. Και δικαιολογημένα. Η εποχή για τη χώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Τα εθνικά θεμελιώδη μεγέθη έχουν ξεφύγει. Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν ήρθαν ποτέ, η λογιστική βελτίωση των πραγμάτων δεν άντεξε τη δοκιμασία της πρώτης κρίσης που διήλθε η κοινώς λεγόμενη ‘παγκοσμιοποίηση’, το μοντέλο διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης οδηγήθηκε σε πτώχευση.

Το μούδιασμα που προκαλεί η οικονομική αβεβαιότητα και η υπερκατανάλωση των Μέσων Ενημέρωσης επεκτείνεται σε ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού. Η αστάθεια κυριαρχεί. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Τα ερωτήματα σχεδόν αλλόκοτα. Είναι ασφαλείς οι καταθέσεις μας; Τί θα γίνει αν επιστρέψουμε στη δραχμή; Θα τυπωθούν μεγάλα χαρτονομίσματα για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τεράστιες ‘δραχμικές τιμές’ που συναντούμε στην καθημερινότητα μας; [Αυτό και μόνο δεν είναι κακή ιδέα, όχι όμως για την κεντρική οικονομική πολιτική, αλλά για τις ενώσεις καταναλωτών. Να μετατρέψουν, επικοινωνιακά, τις σημερινές τιμές σε δραχμές, έτσι, απλώς και μόνο για να ‘τιμήσουν’ δημοσίως την ακρίβεια… κουλούρι 200 δρχ., καφές και τυρόπιτα 3.500 δρχ., ποτό 7.000, μήλα 1.500 το κιλό, 250.000 δρχ. ο καθαρός βασικός μισθός… και πάει λέγοντας].

Οι προοπτικές έχουν ήδη προδιαγραφεί και περιγραφεί. Η προεξόφληση του μέλλοντος έχει εξαντληθεί από όλα τα χείλη για διαφορετικούς λόγους. Τα κυβερνητικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν περιθώρια κινήσεων και χαρακτηριστικά ηρώων για το τέλος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με σκοπό να γεμίσουν οι άδειες σελίδες των ομιλιών προέδρου και στελεχών, οι οποίοι καλούνται να επιχειρηματολογήσουν με τη φαρέτρα παντελώς άδεια.

Στην χώρα μας κρίση διέρχεται το Κράτος, το οποίο αφού το αποψιλώσαμε, αδυνατεί πλέον να μάς συντηρήσει. Ομοίως, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες είδαν την αγελάδα να αδυνατίζει και το άρμεγμα σταμάτησε. Βέβαια, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο, όπως να διακρίνονται για τις δεξιότητές τους, προσωπικά και επιχειρηματικά. Έτσι, εκείνοι που πρόλαβαν και έκαναν τις μπάζες είναι ασφαλείς. Και για να είναι ασφαλέστεροι, έβγαλαν και μερικά εκατομμύρια ευρώ στην Ευρώπη. Οι υπόλοιποι έμειναν ξέμπαρκοι. Με άδεια τα κρατικά ταμεία και την ποιοτικά ανύπαρκτη οντότητά τους, το μέλλον τους είναι κενό. Έτσι προκαλούν ανεργία, επεκτείνοντας την δυστυχία τους σε εργαζόμενους που τούς εμπιστεύτηκαν.

Αυτά παρατηρούνται σε όλους τους τομείς. Από τη μεταποίηση και την δήθεν βαρειά βιομηχανία της χώρας, τις χιλιάδες παρασιτικές επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες προστατεύονται από τον, πλέον, πολιτικό όρο ‘μικρομεσαίες’, έως και τα ‘μαγαζιά’ της εγχώριας βιομηχανίας της επικοινωνίας, πολλά από τα οποία δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τηλεοπτικών καναλιών συμπεριλαμβανομένων.

Η ευθύνη για την κατάσταση είναι συνολική. Βέβαια, πιο υπεύθυνοι είναι οι εκάστοτε κυβερνώντες, δηλαδή κάποιοι από εμάς, οι οποίοι (με την εξαίρεση των τζακιών που ‘ηγούνται’ των προσπαθειών) κατά καιρούς επιλέγονται να κάνουν κουμάντο.

Πρωτίστως η ευθύνη ανήκει σε όλους εκείνους που έχουν αποτύχει να προστατεύσουν τη χώρα από τις αδυναμίες της, τους πολίτες από την προχειρότητα σκέψης και δράσης, τον εθνικό πλούτο από τη διανομή του σε βολεμένους και ανάξιους, όχι γιατί έχω κάτι εναντίον τους, αλλά διότι οι ιδιότητες αυτές συνοδεύονται από αναποτελεσματικότητα, αδράνεια και εύκολες λύσεις. Οι οποίες όμως δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι, αυτό που μάς έμεινε είναι η πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή. Με οργανωμένο τρόπο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται το μέλλον της χώρας. Αρκετές χώρες που σήμερα αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, κάποια στιγμή στην ιστορία τους «τα άλλαξαν όλα». Κι όσοι θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, ας ψάξουν στο διαδίκτυο έναν διάσημο Ούγγρο με το όνομα Joseph Schumpeter…

3 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης

Ψηφιοποιείστε τις πολιτικές νεολαίες

Τα τελευταία χρόνια οι νεολαίες των κομμάτων μάς έχουν ‘χαρίσει’ πάμπολλες σκηνές απείρου κάλλους, στα αμφιθέατρα και τους δρόμους, τους χώρους συνεδριάσεων και τα αθλητικά venues όπου γίνονται τα συνέδρια των πολιτικών νεογνών του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, την στιγμή που η Αξιωματική Αντιπολίτευση αναζητά τον δρόμο της μετά την εκλογική κατάρρευση, τα εσωτερικά στρατόπεδα των ΟΝΝΕΔιτών πλακώνονται με ιπτάμενες καρέκλες στο ‘έκτακτο συνέδριο’ της οργάνωσης (απ’ όπου και η φωτό).

Δύο είναι τα κυρίαρχα αρνητικά χαρακτηριστικά των νεανικών κομματικών ομάδων: ο φανατισμός και η ενασχόληση με άσχετα πράγματα από εκείνα για τα οποία δημιουργήθηκαν. Φανατισμός γιατί αντί να ζητούν με πείσμα αλλαγές και εκσυγχρονισμό των κομμάτων υποστηρίζουν με πάθος τα σύμβολα του παρελθόντος και το άσχετο της δράσης, γιατί πολλά έχει το μενού της καθημερινότητας των νεαρών, τα οποία ούτε που φαντάζεται ο μέσος πολίτης.

Σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι νέοι στη χώρα μας (και τα τελευταία χρόνια και οι γηραιότεροι) επιλέγουν να απομακρύνονται από τα κόμματα εξουσίας. Τα παλαιοκαθεστωτικά πρότυπα δεν έχουν πέραση πια σε έναν κοινωνικό περίγυρο όπου οι κανόνες και τα ζητούμενα έχουν προ πολλού προσπεράσει την ξύλινη γλώσσα των κομμάτων.

Με λίγα λόγια, η ΟΝΝΕΔ, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, οι νεολαίες των υπολοίπων κομμάτων και προπαντός οι φοιητικές κομματικές παρατάξεις πρέπει να καταργηθούν. Τουλάχιστον ως επίσημα παρακλάδια των κομμάτων. Αν επιθυμούν οι φοιτητές ας πουλούν την σκέψη τους στα κόμματα. Αλλά, γαμώτο, όλο αυτό να μην συνοδεύεται και από πολιτικό νταβατζιλίκι, νταραβέρια με τους πρυτάνεις και σκοτεινές πρακτικές εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Στις παρέες είναι πολλά πράγματα γνωστά, τα περισσότερα των οποίων κινούνται στα όρια της παρανομίας, ή τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Πέρα από αυτά, το κομματικό φοιτηταριό είναι βασική αιτία παρακμής των ελληνικών πανεπιστημίων, τα οποία φυτοζωούν πνευματικά και κοινωνικά.

Σαμαράς και Παπανδρέου εκπροσωπούν την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Φίλοι είναι, ας συνεννοηθούν και να καταργήσουν τα παρασιτικά συστήματα των πολιτικών νεολαιών. Να ξεκαθαρίσουν τις νεανικές παρέες, οι οποίες μολύνονται από νωρίς από τις εκδουλεύσεις, τα ‘μέσα’ και το πελατειακό σύστημα που τούς παραλαμβάνει στην εφηβεία ακόμη.

Αν  θέλουν ανταλλαγή ιδεών να το πράξουν ψηφιακά. Να συναγωνιστούν στο facebook, στα ψηφιακά fora, στο twitter και τα συναφή πεδία κοινωνικής δικτύωσης.

Η ώρα ήρθε και την αρχή πρέπει να την κάνει αυτός που ασχολείται με την αναδιοργάνωση του οίκου του. Όπως ο Αρχηγός Αντώνης… Να θυμηθεί τότε, που έκανε την υπέρβαση… Σήμερα είναι πιο αναγκαίο… αν θέλει να ξεκολλήσσει το κόμμα του από τη δημοσκοπικά χαμηλή μονοψήφια πολιτική επιρροή. Κι ας είναι και αστάθμιστη…

3 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Για τον Αντώνη και τον Γιώργο…

Κατά την άσκηση, αλλά και κατά την πορεία προετοιμασίας για την ανάληψη της εξουσίας, ο πολιτικός ηγέτης μερικές φορές είναι απελπιστικά μόνος. Αν η προσωπική φιλοσοφία του για τη ζωή και την πολιτική διαφέρουν αισθητά από το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε να δραστηριοποιείται, τότε τα συναισθήματα είναι ακόμη πιο έντονα και βασανιστικά. Στα μεγάλα αλλά και τα μικρά. Στα σπουδαία, αλλά και στα μικρότερης σημασίας, που όμως μπορεί να είναι καθοριστικά για την εικόνα, την αξιοπιστία, τη συνέπεια λόγων και πράξεων.

Οι “σύμβουλοι”, εμφανείς ή μη, τα επιτελεία, οι “συνεργάτες” διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ηγέτη. Όπως μάς δίδαξε και το πρόσφατο παρελθόν, μπορεί και να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις. Ή ακόμη, να παρασύρουν τον ηγέτη σε λανθασμένες κινήσεις, παλινωδίες και απώλεια χρόνου, ακόμη και ιστορικών ευκαιριών.

Αυτά είναι τα σοβαρά, την ανάλυση των οποίων την αφήνουμε για αργότερα. Να δείξει το πράγμα. Και από τις δύο μεριές. Προς το παρόν αρκεί ένα παραμύθι. Σκωπτικό. Απ’ εκείνα που έλεγαν οι παλιοί… Με πρωταγωνιστή τον Χότζα… Έχει ως εξής:

Ο Χότζας, μαζί με τη γυναίκα του και τον γάιδαρό του, γυρίζει από το χωράφι στο σπίτι του. Στον δρόμο προς το χωριό συναντάει έναν συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, γιατί έχεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται και δεν τη βάζεις καβάλα  στον γάιδαρο;

Ο Χότζας βρίσκει σωστή τη συμβουλή, σταματάει και ανεβάζει τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Συνεχίζοντας πρός τό χωριό συναντάει έναν άλλο συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν είναι ντροπή για το αξίωμά σου, εσύ να κουράζεσαι περπατώντας και να είναι η γυναίκα σου καβάλα στον γάιδαρο;

Ο Χότζας δέχεται τη συμβουλή και αμέσως κατεβάζει τη γυναίκα του και ανεβαίνει αυτός στον γάιδαρο.

Όμως, σε λίγο συναντάει και τρίτο συγχωριανό του, ο οποίος έχει κι αυτός να τού δώσει τη δική του συμβουλή. Τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν σέβεσαι καθόλου το γυναικείο φύλο; Αφήνεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται; Γιατί δεν τη βάζεις καβάλα κι αυτήν;

Ο Χότζας αναγνωρίζει ότι αυτό που κάνει δέν είναι σωστό και ανεβάζει και τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Πλησιάζοντας τώρα στο χωριό συναντάει και άλλο συγχωριανό του, ο οποίος με έκδηλο εκνευρισμό γι’ αυτό που βλέπει τού λέει:

– Βρε Χότζα τί είναι αυτό πού κάνεις; Δεν βλέπεις ότι το κακόμοιρο το γαϊδουράκι είναι έτοιμο να ψοφήσει με τόσο βάρος πού είναι αναγκασμένο να σηκώνει;

Φοβούμενοι ότι θά χάσουν τό γαιδαρό τους, ο Χότζας καί η γυναίκα του ξεκαβαλικεύουν, σηκώνουν τον γάιδαρο στον ώμο τους και έτσι φτάνουν στο χωριό τους με σώο τον γάιδαρο. Βλέποντάς τους οι συγχωριανοί απορούν και τούς ρωτάνε να μάθουν τι τους συνέβη. Και ο Χότζας τούς απαντάει:

– Έκανα τη βλακεία να ακολουθήσω τις απόψεις διαφόρων συμβούλων και την πάτησα. Δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω…

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμη ιστορία σε περιπτώσεις γρήγορων μεταβολών στις ηγετικές αποφάσεις…

1 Comment

Filed under Ηγεσία

Political Leftovers

Όλοι πλέον ξέρουν ότι οι περιστάσεις είναι κρίσιμες για τη χώρα μας. Η Ελλάδα με τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες, τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος και τους μικροπολιτικούς στην ψυχή και τις ιδέες δεν πάει παρακάτω. Καταναλώσαμε, φτάσαμε στο τέλος, ξύσαμε και τον πάτο και όταν δεν υπήρχε άλλο, γυρίσαμε και κοιτάξαμε προς τον ουρανό, περιμένοντας ξανά άλλο ένα free refill από το πουθενά.

Αλλά δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Έξω από το βαρέλι, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Ο υπόλοιπος κόσμος έχει πέσει σε περισυλλογή, μαθαίνει από τις δυσκολίες, ανασυγκροτείται και οργανώνει νέες, πιο στέρεες δομές ανάπτυξης. Στην πορεία αυτή, όταν παρουσιάζονται και ευκαιρίες συσσώρευσης (για να βγουν και τα σπασμένα των προηγούμενων μηνών), όσοι μπορούν τις εκμεταλλεύονται. Οι δυνατοί παίκτες κινητοποιούν τους κερδοσκοπικούς μηχανισμούς και απομυζούν από τα αδύναμα μέλη του κοπαδιού, τα οποία δεν κινούνται με ταχύτητα, μένουν πίσω και χαζομασουλούν καρπούς πλούσιους σε λιπαρά, αλλά φτωχούς σε δύναμη ανάπτυξης.

Έτσι είναι η Ελλάδα. Αυτοί είναι οι Έλληνες, όπως αβίαστα ισχυρίστηκε κάποτε ο Κώστας Σημίτης, όταν ένοιωσε ότι είχαν εξαντληθεί τα πολιτικά επιχειρήματα και το μόνο που απέμενε ήταν η επίκληση εθνικών μας χαρακτηριστικών. Μόνο που ίσως η Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει να είναι ‘έτσι’ και να ξεκινήσει μία πορεία προς το ‘αλλιώς’. Με περισσότερη αυτοκυριαρχία, καλύτερ γνώση για τις εξελίξεις, με πιο συλλογικό τρόπο σκέψης και προπάντων, ακομπλεξάριστη ικανότητα άμεσης απόρριψης των πολιτικών υπηρετών που ‘δεν κάνουν’.

Το διαδίκτυο προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες οργανωμένης έκφρασης. Και παρά την οικονομική δυστοκία της εποχής, ορισμένοι ιστότοποι πραγματικής πολιτικής παρέμβασης πρέπει να δημιουργηθούν, προκειμένου να συγκεντρώσουν την συμμετοχή των πολιτών που επιθυμούν να συμβάλουν ενεργά στο ξεκαθάρισμα του τοπίου και στο νέο ξεκίνημα που απαιτείται.

Είναι καιρός για ψηφιακό ακτιβισμό και σκληρές τοποθετήσεις ενάντια στον πολιτικό κόσμο που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Γιατί πλέον πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι οι υπηρέτες της κοινωνίας των πολιτών την πρόδωσαν ανεπανόρθωτα. Οικειοποιήθηκαν με βάρδιες τον συλλογικό πλούτο των πολιτών (του αφεντικού τους δηλαδή), μεγάλο μέρος του οποίου προήλθε από τους ευρωπαϊους συμπολίτες μας.

Η απάτη είναι διαχρονική. Το πεδίο υλοποίησής της είναι η πολιτική. Σήμερα, τα απομεινάρια αυτής της γενιάς πολιτικής πρακτικής, βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα να πράξουν, για πρώτη φορά, το καθήκον τους. Είναι γιατί τα ταμεία είναι άδεια και πλέον δεν προσφέρονται για κόλπα; Είναι γιατί η ανάσα των Βρυξελλών είναι πλέον έντονη στο σβέρκο των ντόπιων μικροπολιτικών; Για οποιονδήποτε λόγο, τα περιθώρια τέλειωσαν. Η διαχρονική συναίνεση στα κόλπα, ας αντικατασταθεί με συναίνεση για εξυγίανση. Προσοχή όμως, ας μην επιλέξουν πάλι τους γνωστούς-άγνωστους μισθωτούς για να εξυγιάνουν. Αυτές είναι τσάμπα μαγκιές…

1 Comment

Filed under Πολιτική

Γιατί όχι συγχώνευση ΕΤ1, ΝΕΤ και ΕΤ3;

Τί εξυπηρετούν, άραγε, σήμερα τα τρία κρατικά κανάλια, σε μία εποχή, που, πρώτον, ελάχιστοι τα παρακολουθούν, δεύτερον κοστίζουν πάρα πολύ, τρίτον, έχουν ήδη ξεπεραστεί από το διαδίκτυο, τέταρτον, ήδη υπάρχουν άλλα τόσα ψηφιακά;

Η εποχή προστάζει αλλαγές, δραστικές και σύμφωνες με τις νέες τάσεις. Όποιος δεν ανταποκρίνεται σε αυτές, το πράττει είτε από ασυγχώρητη άγνοια, είτε επειδή εξυπηρετεί συμφέροντα. Ε, λοιπόν, δεν έχουμε περιθώριο ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο.

Η συγχώνευση των τριών ζημιογόνων τηλεοπτικών σταθμών σε έναν, με ταυτόχρονη αναδιάρθρωση και αξιοποίηση των πάγιων περιουσιακών στοιχείων (με πρώτο το αντιπαραγωγικό κτίριο της Αγίας Παρασκευής), του ανθρώπινου δυναμικού, της τεχνογνωσίας και του εξαιρετικού ραδιοτηλεοπτικού αρχείου αποτελούν αυτονόητα της σημερινής ψηφιακής εποχής.

Έτσι θα μπει τέλος και στις βαρετές εκπομπές-αργομισθίες, τα ρουσφέτια, τα βολέματα, τις σπατάλες, το κομματικό προσκλητήριο, κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση. Τότε, ίσως, η δημόσια τηλεόραση καταφέρει να αποκτήσει αξιοπιστία και να ασκήσει πραγματικά τον ρόλο της, σε σχέση με το δημόσιο συμφέρον. Πληκτρολογήστε ‘public interest’ και ‘bbc’ στο google και θα δείτε τι εννοώ…

Κάποια στιγμή, τις προηγούμενες ημέρες αναφέρθηκε στο διαδίκτυο κάτι ‘περί ιδιωτικοποίησης της ΕΡΤ’. Αν υποπτευθώ ότι ο George θα ξεπεράσει τον Tony στην απεμπόληση του κεντροαριστερού κρατισμού, θα πατήσω erase blog και θα σιωπήσω έως τα τέλη του χρόνου.

Ας γίνει κάτι άλλο, πιο ουσιώδες. Να μεταφερθούν ντοκυμαντέρ, ιστορικά και καλλιτεχνικά στα ψηφιακά και να δημιουργηθεί ένας αμιγώς free ειδησεογραφικός σταθμός, ο οποίος θα ‘τρέχει’ ολόκληρο το 24ωρο, θα εκπέμπει δορυφορικά και διαδικτυακά σε όλον τον κόσμο και θα αποτελεί, μαζί με το domain του αξιόπιστη πηγή ενημέρωσης.

Μπαμ και ξύπνησα. Στην Ελλάδα ζούμε. Μπορεί ορισμένοι ‘αφελείς’ να επικαλούνται την πρόοδο, άλλοι, όμως, που διαθέτουν την πραγματική εξουσία, φροντίζουν να μην συμβεί…

5 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης

Πόσο ‘βάση’ ΝΔ νοιώθετε;

ND funsΣήμερα στα Μέσα αναπαράγονται δημοσκοπήσεις που καταγράφουν απροθυμία των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας να προσέλθουν στις κάλπες για την εκλογή νέου αρχηγού. Οι λόγοι είναι προσωπικοί και ποικίλοι, με έντονη την απογοήτευση, που οδήγησε πάνω από 500.000 μέλη της ‘ΝΔημοκρατικής βάσης’ να απέχουν από τις εθνικές εκλογές 2009, εξού και η πτώση στον γκρεμό των 10 μονάδων. (Ο κεντρώος χώρος πήγε στο ΠΑΣΟΚ, το οποίο με τη σειρά του ‘έσπρωξε’ δικούς του απογοητευμένους αριστερότερα).

Οπότε τί γίνεται με την «προσφυγή στη βάση» για την οποία ορισμένοι υποψήφιοι ίδρωσαν επιχειρηματολογώντας υπέρ αυτής της προοπτικής; Αν πάνω από μισό εκατομμύριο συμπολίτες μας – υποστηρικτές ΝΔ απέφυγαν να πλησιάσουν την κάλπη στις 4 Οκτωβρίου, με ποιά δύναμη οι υπόλοιποι θα αποτανθούν στις τοπικές οργανώσεις για να εγγραφούν μέλη και στη συνέχεια να συμμετάσχουν σε μία ψηφοφορία, η οποία θα κρατήσει δύο Κυριακές;

Πόσοι θα πάνε για «τη φανέλα», πόσοι επειδή προσβλέπουν στην επικράτηση της κομματικής κάστας στην οποία ανήκουν, άγνωστο. Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να πάει επειδή πιστεύει στην προοπτική εξουσίας. Αυτό θα καθυστερήσει. Ιδιαίτερα μετά τα νέα εκ Βρυξελλών (παραπλανητικά στοιχεία για το έλλειμμα από την Κυβέρνηση Καραμανλή; Απίστευτο…) θα πρέπει να γίνουν πάρα πολλά προκειμένου η ΝΔ να καταστεί  πολιτικά και εκλογικά συγκρίσιμη με το ΠΑΣΟΚ.

Επομένως γιατί οι υποστηρικτές (για άλλους οπαδοί;) ΝΔ να πάνε στην κομματική κάλπη; Για να εκλέξουν αρχηγό, είναι η απλή απάντηση, που ενισχύεται από την αμεσότητα της συμμετοχής. Αρκεί όμως αυτό; Θα δείξει από τη συμμετοχή. Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί προκαταβολικά είναι ότι εκείνοι που θα προσέλθουν θα είναι όσοι ‘πονάνε το κόμμα’, εκείνοι, δηλαδή που αποτελούν και την πραγματική κομματική δύναμη του κόμματος, τη ‘βάση’. Έτσι θα μάθουμε και το μέγεθος του κοπαδιού, στο οποίο αναφέρονται απαξιωτικά-λατρευτικά οι πολιτικοί μας ηγήτορες.

Η ιδέα του τηλεοπτικού debate μεταξύ κομματικών υποψηφίων είναι εξαιρετική. Πρέπει να γίνει πράξη, εκτός και αν υπάρξει ο κίνδυνος η ‘βάση’ να μπερδευτεί από τα αντικρουόμενα μηνύματα. Μία άλλη, εξίσου καλή ιδέα είναι να γίνουν και μερικά outdoor (ξέρει η ΝΔ) με κυρίαρχο το μήνυμα: «Δείτε ξανά και ζείστε την συγκίνηση των εκλογών, χωρίς να ανησυχείτε για την νίκη του ΠΑΣΟΚ. Τώρα, κάθε αποτέλεσμα είναι νίκη ΝΔ..» και άλλα τέτοια…

2 Comments

Filed under Κοινωνία, Πολιτική