Tag Archives: Greek Politics

Οι ψηφοφόροι της νέας Ελλάδας

Εκτός από εκείνον τον intellectual πολιτικό παράγοντα που προνόησε και κατοχύρωσε τον τίτλο ‘Νέα Ελλάδα’, ποιοί άλλοι μπορεί να συνωστίζονται γύρω από τη φιλοσοφία ενός τέτοιου ‘διακυβεύματος’;

Σίγουρα όχι οι σκληροπυρηνικοί των κομμάτων, που ακόμη κλαίνε την κατάργηση της αφισοκόλλησης ή των παράνομων μπίλμπορντ που κατεφαφίζει η Μπιρμπίλη. Ούτε εκείνοι που βλέπουν τοπικά και εθνικά βιλαέτια να διαλύονται μαζί με το ‘σάλιο’ που τέλειωσε. Ούτε ακόμη εκείνοι που αναζητούν το μέλλον τους μέσα από τις αρπακτές εντός και σύριζα εκτός των τειχών του δημοσίου. Και βέβαια, ούτε εκείνοι που είναι βολεμένοι από το ίδιο το σύστημα (ανεξαρτήτου χρώματος – ‘bipartisan λαμόγιο’ που λέμε), βυζαίνουν από την κρατική κάνουλα (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, για να μην προκαλούν κιόλας), ζουν εις βάρος όλων μας και βέβαια, δεν επιθυμούν αλλαγές, ρήξεις και ανατροπές.

Όλοι αυτοί, ατενίζοντας νέες δράσεις, το μόνο που μπορούν να ρωτήσουν είναι: ‘Θα μας επιστρέψεις τα ΄κεκτημένα΄ που μάς πήρε ο Γιώργος, με τα ‘άδικα, αλλά απαραίτητα μέτρα’; Μήπως θα μάς δώσεις και κάτι παραπάνω; Τότε ναι, είμαστε πρόθυμοι να στηρίξουμε τη νέα Ελλάδα, αν μας δώσει ότι χάθηκαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης… Και πού ‘σε; Πάρε και το όνομα του ανηψιού μου να το διορίσεις, γιατί είδαμε και τους άλλους, που άλλα είπαν, άλλα έκαναν…

Έτσι δεν γίνεται τίποτα. Rien, nichts, intet, niets, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που μας δάνεισαν για να ανταπεξέλθουμε μετά τις πολύχρονες σπατάλες μας.

Το πεπερασμένο της μαζικότητας, που σε περίοδο κρίσης χάνει την επαφή ακόμη και με τις βασικές έννοιες της λογικής, ΄κλωτσάει’ σε δύο πράγματα: τις σκληρές διαπιστώσεις της αυτογνωσίας και την ανάληψη της ατομικής ευθύνης για την χαλαρότητα αρχών και συμπεριφοράς λόγω του ευρύτερου προβλήματος (κλέβω επειδή κλέβει και ο διπλανός και τη γλυτώνει).

Έτσι, το οραματικό κομμάτι της πολιτικής παραμένει μια κλειστή υπόθεση, περιχαρακωμένη σε ομάδες προβληματισμού και πολιτικής αυτοοργάνωσης, που δεν έχει νόημα να μετρηθούν στην κάλπη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι από τις ‘δημοσκοπήσεις’, διαβάζουν επιλεκτικά εφημερίδες, ασχολούνται πολύ με το διαδίκτυο και κοιτούν σκωπτικά τα τηλεπαράθυρα κάθε φορά που μία κομματική καρικατούρα επιχειρηματολογεί με ανόητο – για τον μέσο πολίτη – τρόπο, πιστεύοντας ότι τον/την παρακολουθεί ο αρχηγός.

Οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα είναι ανούσιες, συνάμα όμως και εκρηκτικές. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Τα κριτήρια θα είναι σκληρά. Όσα θυμίσουν το παρελθόν θα αποτελέσουν αντικείμενο γέλιου. Όσα προκαλέσουν το κοινό αίσθημα θα απορριφθούν και όσα αγνοήσουν την κοινή λογική θα είναι απλώς βλακώδη.

Αυτά θα συμβούν αν ο Γιώργος αποτύχει να συμμαζέψει τη χώρα και τους πολίτες της και η ΝΝΔ αποκτήσει λόγο ύπαρξης. Αν όμως ο Γιώργος (προσοχή, όχι το ΠΑΣΟΚ) πετύχει, τότε τα πράγματα θα κινηθούν με ταχύτητα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα.

Ίσως τότε καταφέρουμε να αποφύγουμε και την νέα γενιά πολιτικών (ακρονεοδεξιών ή σοσιαλιστών που έχουν χάσει τον δρόμο τους, δεν έχει σημασία), που ωρίμασε μέσα στα διαπλεκόμενα. Δεν θα επικρατήσουν νεότεροι σε ηλικία, αλλά πιο μοντέρνοι στη σκέψη, τη νοοτροπία και την αποτελεσματικότητα. Αν τούς λείπει και η κομματική διαδρομή θα είναι ακόμη καλύτερα…

Advertisements

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Δημιουργική καταστροφή

Την τελευταία φορά που οι Έλληνες αισθάνθηκαν ότι «τα πράγματα πάνε καλά για τη χώρα» ήταν το καλοκαίρι 2004, τότε που ψυχολογικά, αθλητικά, αλλά και πολιτικά η χώρα βρέθηκε στο υψηλότερο βάθρο. Έκτοτε τα πράγματα αντιστράφηκαν. Στη χρονοσειρά της εθνικής διάθεσης, η ψαλίδα μεταξύ της απαισιοδοξίας και της αισιοδοξίας διευρύνεται διαρκώς.

Σήμερα, η ψυχολογία έχει πατώσει. Και δικαιολογημένα. Η εποχή για τη χώρα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη. Τα εθνικά θεμελιώδη μεγέθη έχουν ξεφύγει. Οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν ήρθαν ποτέ, η λογιστική βελτίωση των πραγμάτων δεν άντεξε τη δοκιμασία της πρώτης κρίσης που διήλθε η κοινώς λεγόμενη ‘παγκοσμιοποίηση’, το μοντέλο διακυβέρνησης της μεταπολίτευσης οδηγήθηκε σε πτώχευση.

Το μούδιασμα που προκαλεί η οικονομική αβεβαιότητα και η υπερκατανάλωση των Μέσων Ενημέρωσης επεκτείνεται σε ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού. Η αστάθεια κυριαρχεί. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Τα ερωτήματα σχεδόν αλλόκοτα. Είναι ασφαλείς οι καταθέσεις μας; Τί θα γίνει αν επιστρέψουμε στη δραχμή; Θα τυπωθούν μεγάλα χαρτονομίσματα για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις τεράστιες ‘δραχμικές τιμές’ που συναντούμε στην καθημερινότητα μας; [Αυτό και μόνο δεν είναι κακή ιδέα, όχι όμως για την κεντρική οικονομική πολιτική, αλλά για τις ενώσεις καταναλωτών. Να μετατρέψουν, επικοινωνιακά, τις σημερινές τιμές σε δραχμές, έτσι, απλώς και μόνο για να ‘τιμήσουν’ δημοσίως την ακρίβεια… κουλούρι 200 δρχ., καφές και τυρόπιτα 3.500 δρχ., ποτό 7.000, μήλα 1.500 το κιλό, 250.000 δρχ. ο καθαρός βασικός μισθός… και πάει λέγοντας].

Οι προοπτικές έχουν ήδη προδιαγραφεί και περιγραφεί. Η προεξόφληση του μέλλοντος έχει εξαντληθεί από όλα τα χείλη για διαφορετικούς λόγους. Τα κυβερνητικά, προκειμένου να εξασφαλίσουν περιθώρια κινήσεων και χαρακτηριστικά ηρώων για το τέλος, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με σκοπό να γεμίσουν οι άδειες σελίδες των ομιλιών προέδρου και στελεχών, οι οποίοι καλούνται να επιχειρηματολογήσουν με τη φαρέτρα παντελώς άδεια.

Στην χώρα μας κρίση διέρχεται το Κράτος, το οποίο αφού το αποψιλώσαμε, αδυνατεί πλέον να μάς συντηρήσει. Ομοίως, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες είδαν την αγελάδα να αδυνατίζει και το άρμεγμα σταμάτησε. Βέβαια, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μάθει να κάνουν κάτι άλλο, όπως να διακρίνονται για τις δεξιότητές τους, προσωπικά και επιχειρηματικά. Έτσι, εκείνοι που πρόλαβαν και έκαναν τις μπάζες είναι ασφαλείς. Και για να είναι ασφαλέστεροι, έβγαλαν και μερικά εκατομμύρια ευρώ στην Ευρώπη. Οι υπόλοιποι έμειναν ξέμπαρκοι. Με άδεια τα κρατικά ταμεία και την ποιοτικά ανύπαρκτη οντότητά τους, το μέλλον τους είναι κενό. Έτσι προκαλούν ανεργία, επεκτείνοντας την δυστυχία τους σε εργαζόμενους που τούς εμπιστεύτηκαν.

Αυτά παρατηρούνται σε όλους τους τομείς. Από τη μεταποίηση και την δήθεν βαρειά βιομηχανία της χώρας, τις χιλιάδες παρασιτικές επιχειρήσεις, πολλές από τις οποίες προστατεύονται από τον, πλέον, πολιτικό όρο ‘μικρομεσαίες’, έως και τα ‘μαγαζιά’ της εγχώριας βιομηχανίας της επικοινωνίας, πολλά από τα οποία δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τηλεοπτικών καναλιών συμπεριλαμβανομένων.

Η ευθύνη για την κατάσταση είναι συνολική. Βέβαια, πιο υπεύθυνοι είναι οι εκάστοτε κυβερνώντες, δηλαδή κάποιοι από εμάς, οι οποίοι (με την εξαίρεση των τζακιών που ‘ηγούνται’ των προσπαθειών) κατά καιρούς επιλέγονται να κάνουν κουμάντο.

Πρωτίστως η ευθύνη ανήκει σε όλους εκείνους που έχουν αποτύχει να προστατεύσουν τη χώρα από τις αδυναμίες της, τους πολίτες από την προχειρότητα σκέψης και δράσης, τον εθνικό πλούτο από τη διανομή του σε βολεμένους και ανάξιους, όχι γιατί έχω κάτι εναντίον τους, αλλά διότι οι ιδιότητες αυτές συνοδεύονται από αναποτελεσματικότητα, αδράνεια και εύκολες λύσεις. Οι οποίες όμως δεν οδηγούν πουθενά.

Έτσι, αυτό που μάς έμεινε είναι η πορεία προς τη δημιουργική καταστροφή. Με οργανωμένο τρόπο. Εκεί άλλωστε βρίσκεται το μέλλον της χώρας. Αρκετές χώρες που σήμερα αντιμετωπίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, κάποια στιγμή στην ιστορία τους «τα άλλαξαν όλα». Κι όσοι θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες, ας ψάξουν στο διαδίκτυο έναν διάσημο Ούγγρο με το όνομα Joseph Schumpeter…

3 Comments

Filed under Μέσα Ενημέρωσης