Tag Archives: Politics

Οι ψηφοφόροι της νέας Ελλάδας

Εκτός από εκείνον τον intellectual πολιτικό παράγοντα που προνόησε και κατοχύρωσε τον τίτλο ‘Νέα Ελλάδα’, ποιοί άλλοι μπορεί να συνωστίζονται γύρω από τη φιλοσοφία ενός τέτοιου ‘διακυβεύματος’;

Σίγουρα όχι οι σκληροπυρηνικοί των κομμάτων, που ακόμη κλαίνε την κατάργηση της αφισοκόλλησης ή των παράνομων μπίλμπορντ που κατεφαφίζει η Μπιρμπίλη. Ούτε εκείνοι που βλέπουν τοπικά και εθνικά βιλαέτια να διαλύονται μαζί με το ‘σάλιο’ που τέλειωσε. Ούτε ακόμη εκείνοι που αναζητούν το μέλλον τους μέσα από τις αρπακτές εντός και σύριζα εκτός των τειχών του δημοσίου. Και βέβαια, ούτε εκείνοι που είναι βολεμένοι από το ίδιο το σύστημα (ανεξαρτήτου χρώματος – ‘bipartisan λαμόγιο’ που λέμε), βυζαίνουν από την κρατική κάνουλα (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο, για να μην προκαλούν κιόλας), ζουν εις βάρος όλων μας και βέβαια, δεν επιθυμούν αλλαγές, ρήξεις και ανατροπές.

Όλοι αυτοί, ατενίζοντας νέες δράσεις, το μόνο που μπορούν να ρωτήσουν είναι: ‘Θα μας επιστρέψεις τα ΄κεκτημένα΄ που μάς πήρε ο Γιώργος, με τα ‘άδικα, αλλά απαραίτητα μέτρα’; Μήπως θα μάς δώσεις και κάτι παραπάνω; Τότε ναι, είμαστε πρόθυμοι να στηρίξουμε τη νέα Ελλάδα, αν μας δώσει ότι χάθηκαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης… Και πού ‘σε; Πάρε και το όνομα του ανηψιού μου να το διορίσεις, γιατί είδαμε και τους άλλους, που άλλα είπαν, άλλα έκαναν…

Έτσι δεν γίνεται τίποτα. Rien, nichts, intet, niets, όπως θα έλεγαν και εκείνοι που μας δάνεισαν για να ανταπεξέλθουμε μετά τις πολύχρονες σπατάλες μας.

Το πεπερασμένο της μαζικότητας, που σε περίοδο κρίσης χάνει την επαφή ακόμη και με τις βασικές έννοιες της λογικής, ΄κλωτσάει’ σε δύο πράγματα: τις σκληρές διαπιστώσεις της αυτογνωσίας και την ανάληψη της ατομικής ευθύνης για την χαλαρότητα αρχών και συμπεριφοράς λόγω του ευρύτερου προβλήματος (κλέβω επειδή κλέβει και ο διπλανός και τη γλυτώνει).

Έτσι, το οραματικό κομμάτι της πολιτικής παραμένει μια κλειστή υπόθεση, περιχαρακωμένη σε ομάδες προβληματισμού και πολιτικής αυτοοργάνωσης, που δεν έχει νόημα να μετρηθούν στην κάλπη. Αυτοί οι άνθρωποι είναι κρυμμένοι από τις ‘δημοσκοπήσεις’, διαβάζουν επιλεκτικά εφημερίδες, ασχολούνται πολύ με το διαδίκτυο και κοιτούν σκωπτικά τα τηλεπαράθυρα κάθε φορά που μία κομματική καρικατούρα επιχειρηματολογεί με ανόητο – για τον μέσο πολίτη – τρόπο, πιστεύοντας ότι τον/την παρακολουθεί ο αρχηγός.

Οι επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις θα είναι ανούσιες, συνάμα όμως και εκρηκτικές. Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Τα κριτήρια θα είναι σκληρά. Όσα θυμίσουν το παρελθόν θα αποτελέσουν αντικείμενο γέλιου. Όσα προκαλέσουν το κοινό αίσθημα θα απορριφθούν και όσα αγνοήσουν την κοινή λογική θα είναι απλώς βλακώδη.

Αυτά θα συμβούν αν ο Γιώργος αποτύχει να συμμαζέψει τη χώρα και τους πολίτες της και η ΝΝΔ αποκτήσει λόγο ύπαρξης. Αν όμως ο Γιώργος (προσοχή, όχι το ΠΑΣΟΚ) πετύχει, τότε τα πράγματα θα κινηθούν με ταχύτητα πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα.

Ίσως τότε καταφέρουμε να αποφύγουμε και την νέα γενιά πολιτικών (ακρονεοδεξιών ή σοσιαλιστών που έχουν χάσει τον δρόμο τους, δεν έχει σημασία), που ωρίμασε μέσα στα διαπλεκόμενα. Δεν θα επικρατήσουν νεότεροι σε ηλικία, αλλά πιο μοντέρνοι στη σκέψη, τη νοοτροπία και την αποτελεσματικότητα. Αν τούς λείπει και η κομματική διαδρομή θα είναι ακόμη καλύτερα…

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι

Σχεδόν η ίδια φάρα. Οι μεν χαϊδεύουν τους δε, οι δεύτεροι θέλουν να γίνουν σαν τους πρώτους. Με τους δικούς τους όρους. Της επικοινωνίας, με το βάρος να πέφτει στο επουσιώδες, αλλά φανταχτερό επιχείρημα, σε βάρος της ουσίας. Οι πρώτοι χρησιμοποιούν τους δεύτερους με επιδεξιότητα και απαξιωτικό τρόπο. Κατ’ ιδίαν, και οι δύο κοροϊδεύουν αλλήλους. Ισχυρίζονται ότι οι μεν είναι τίποτα χωρίς τους δε. Και πάει λέγοντας.

Κάποτε, ένας διευθυντής εφημερίδας, σε μία συζήτηση μού είχε πει ότι αν οι πολίτες ήξεραν πόσο φίλοι είναι οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι δεν θα τούς άρεσε καθόλου. Και αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Από τη μια η συναναστροφή είναι απαραίτητη, προκειμένου να λειτουργήσει το νταραβέρι της πληροφόρησης, από την άλλη, το νταραβέρι μετατρέπεται σε συνέργεια. Στο έγκλημα.

Πρώτο θύμα η αλήθεια. Έχει ήδη καταχωρηθεί και ιστορικά. Η αλήθεια είναι η πρώτη απώλεια, παράπλευρη η μη, σε ένα διαρκή πόλεμο συμφερόντων, πολεμικών μηχανών, επιχειρήσεων, ή πολιτικών αντιπάλων. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, κάθε επαγγελματική ενασχόληση με την αλήθεια ακολουθεί τον δρόμο της αναξιοπιστίας όπως τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη χώρα.

Προχθες μία ενδιαφέρουσα, underground συζήτηση σε αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αμαλίας είχε τίτλο ‘το τέλος των εφημερίδων’. Ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις, στοιχειοθετημένες, νηφάλιες από τους παλαιότερους, ορμητικές και γνήσια ανοργάνωτες από τους νεότερους. Εξ αυτών ξεχώρισε μία κοπέλα, απόφοιτος δημοσιογραφικής σχολής, που μετά από διετή δωρεάν εργασία στο δημοσιογραφικό διαδίκτυο, αποφάσισε, με τα …ίδια έσοδα να ανοίξει δικό της μπλογκ και να γράφει σε συνεργασία με φίλους και συναδέλφους. Το ονόμασε ‘ανοικτή παλάμη’, όνομα το οποίο αιωρήθηκε με διασκεδαστικό τρόπο στη βαρειά αίθουσα της εκδήλωσης.

Δεν γνωρίζω τα κίνητρα της φίλης, τους σκοπούς της ή την ικανότητά της να διερευνά τα διάφορα θέματα. Το γεγονός όμως ότι δραστηριοποιείται σε έναν νέο μιντιακό χώρο, όπου έχει αρθεί το εκδοτικό δικαίωμα και τα νταβατζιλίκια του παρελθόντος έχει ενδιαφέρον και αξίζει την προσοχή όλων. Παρά την καθυστέρηση που βιώνουμε στην Ελλάδα, ιδιαίτερα από πλευράς νοοτροπίας.

«Το τέλος των εφημερίδων»  ως μηχανισμών παραγωγής περιεχομένου αποτελεί θέμα προς συζήτηση. Αυτό που όμως είναι βέβαιο είναι ότι οι εφημερίδες έχουν τελειώσει ως προϊόντα και επιχειρήσεις. Με την παραδοσιακή, δημοσιογραφική έννοια. Μην βιαστείτε να ανατρέξετε σε παραδείγματα κερδοφορίας ή επιβίωσης. Οι καταναλωτικές προσφορές είναι το μόνο μέσο συντήρησης των πωλήσεων.

Μην ξεχνάτε και το τέλος της παλαιοπολιτικής και των πολιτικών. Αυτό κι αν είναι είδηση…

Θα επανέλθω. Ήταν απλώς μία αυτοψυχαναλυτική σημείωση εν μέσω κρίσης. Τα σπουδαία έπονται. Και θα είναι εξόχως δημιουργικά και καταστροφικά…

2 Comments

Filed under Δημοσιογραφία

ΟΝΝΕΔίτικοι ευρύτεροι συμβολισμοί

Αν είναι αλήθεια ότι ένας εκ των υποψηφίων προέδρων της χαζο-ΟΝΝΕΔ οικειοποιήθηκε 300.000 από τα νέα ψηφιακά προφίλ μελών της Νέας Δημοκρατίας (κάτω των 30 ετών) και απέστειλε στα κινητά τους διπλάσιο αριθμό sms, προπαγανδίζοντας (με αφελές πασχαλινό κείμενο) την ‘καμπάνια’ του ως πολιτικός νεογνός, τότε στη ΝΔ, οι καινούργιοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τίποτα (βλ. parapolitika.gr).

Δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι παλαικομματικές πρακτικές, οι πονηριές και η  ελιτίστικη αφέλεια, ως ασπίδα ενάντια στην αυθαιρεσία έχουν πολλαπλάσια αρνητική επίπτωση σήμερα, απ’ ότι στο παρελθόν. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πολίτες έχουν ξυπνήσει από τον λήθαργο του παλαιοκομματισμού και την αυταπάτη της βάσης-μάζας και απορρίπτουν τον πολιτικό παρασιτισμό. Απορρίπτουν πρακτικές του παρελθόντος που οδήγησαν στην απαξίωση της σύγχρονης ελληνικής κεντροδεξιάς.

Επίσης, η νέα ομάδα (με εξαίρεση την κεφαλή, για την οποία κρατώ επιφύλαξη) δεν αντιλαμβάνεται ότι η ΝΔ είναι κάτω από τον μεγεθυντικό φακό των πολιτών, όσων, τελοσπάντων, έχουν παραμείνει στον χώρο. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η πορεία μπροστά, ιδιαίτερα ενός κόμματος που αντιμετωπίζει την χλεύη της κοινωνίας, απαιτεί πρακτικές πραγματικά καινοτόμες, που θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς για το μέλλον. Δεν έχουν αντιληφθεί, τέλος, ότι δεν έχουν ακόμη καν ‘ξεκινήσει’, παρά το σύνθημα που σκαρφίστηκαν και το οποίο κοσμεί το λογότυπο. Απ’ ότι φαίνεται, ακόμη προσπαθούν να επιστρέψουν στην πραγματικότητα, αναρριχόμενοι από το βάραθρο του πρόσφατου εκλογικού αποτελέσματος.

Σε πολιτικά πολιτισμένες χώρες, η ενέργεια του υποψηφίου προέδρου της χαζο-νεολαίας θα είχε ως συνέπεια να πέσουν κεφάλια, να απολυθούν στελέχη με παραδειγματικές, δημόσιες αναφορές και ίσως και μία-δυο αγωγές, για παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Αμέσως. Χθες. Με πολιτικά αυστηρό τρόπο.

Το επιχείρημα του ωχαδερφισμού και των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων, πλέον δεν περνούν στις νέες γενιές. Ούτε της below the radar κίνησης. Στη ψηφιακή εποχή, θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ αφελής για να πιστεύει ότι μπορεί κάτι να μείνει κρυφό, ή ότι μπορεί να ελέγξει τα μίντια. Κανένας και σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να ελέγξει ψηφιακά μέσα, τα οποία αν χρειαστεί, μπορεί να γίνουν και ‘αποκαλυπτικά μιας χρήσεως’, σε κυλιόμενα, εναλλασσόμενα ψηφιακά οικόπεδα. Ξυπνήστε…

Τέλος, με αυτά τα μυαλά, οι νέοι δεν πρόκειται να πλησιάσουν ούτε απέξω τη Ρηγίλλης. Κι ας μετακομίσει σε νέα κτίρια, κι ας σβήσει τον πυρσό, θυμηθεί τα πουλιά του Άρη και προσθέσει το απαιτούμενο πορτοκαλί. Αν δεν αλλάξει η σκέψη, τα νερά θα λιμνάσουν.

Όμως κάποιος πρέπει να ταράξει τα νερά. Η παρεϊστικη πολιτική μπορεί να είναι το άλλο άκρο του προηγούμενου κυβερνητικού ‘συστήματος’, αλλά από πλευράς αποτελεσματικότητας δεν είναι τίποτ’ άλλο από ένα βότσαλο στη λίμνη…

ΥΓ. By the way, που έλεγε και ένας συναισθηματικός Πασόκος, το Greek Story έχει διατυπώσει ξεκάθαρη γνώμη για τις κομματικές νεολαίες, η οποία συνοψίζεται σε μία μόνο λέξη: κατάργηση.

Leave a comment

Filed under Πολιτική

Ψηφιοποιείστε τις πολιτικές νεολαίες

Τα τελευταία χρόνια οι νεολαίες των κομμάτων μάς έχουν ‘χαρίσει’ πάμπολλες σκηνές απείρου κάλλους, στα αμφιθέατρα και τους δρόμους, τους χώρους συνεδριάσεων και τα αθλητικά venues όπου γίνονται τα συνέδρια των πολιτικών νεογνών του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, την στιγμή που η Αξιωματική Αντιπολίτευση αναζητά τον δρόμο της μετά την εκλογική κατάρρευση, τα εσωτερικά στρατόπεδα των ΟΝΝΕΔιτών πλακώνονται με ιπτάμενες καρέκλες στο ‘έκτακτο συνέδριο’ της οργάνωσης (απ’ όπου και η φωτό).

Δύο είναι τα κυρίαρχα αρνητικά χαρακτηριστικά των νεανικών κομματικών ομάδων: ο φανατισμός και η ενασχόληση με άσχετα πράγματα από εκείνα για τα οποία δημιουργήθηκαν. Φανατισμός γιατί αντί να ζητούν με πείσμα αλλαγές και εκσυγχρονισμό των κομμάτων υποστηρίζουν με πάθος τα σύμβολα του παρελθόντος και το άσχετο της δράσης, γιατί πολλά έχει το μενού της καθημερινότητας των νεαρών, τα οποία ούτε που φαντάζεται ο μέσος πολίτης.

Σήμερα, στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, οι νέοι στη χώρα μας (και τα τελευταία χρόνια και οι γηραιότεροι) επιλέγουν να απομακρύνονται από τα κόμματα εξουσίας. Τα παλαιοκαθεστωτικά πρότυπα δεν έχουν πέραση πια σε έναν κοινωνικό περίγυρο όπου οι κανόνες και τα ζητούμενα έχουν προ πολλού προσπεράσει την ξύλινη γλώσσα των κομμάτων.

Με λίγα λόγια, η ΟΝΝΕΔ, η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, οι νεολαίες των υπολοίπων κομμάτων και προπαντός οι φοιητικές κομματικές παρατάξεις πρέπει να καταργηθούν. Τουλάχιστον ως επίσημα παρακλάδια των κομμάτων. Αν επιθυμούν οι φοιτητές ας πουλούν την σκέψη τους στα κόμματα. Αλλά, γαμώτο, όλο αυτό να μην συνοδεύεται και από πολιτικό νταβατζιλίκι, νταραβέρια με τους πρυτάνεις και σκοτεινές πρακτικές εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Στις παρέες είναι πολλά πράγματα γνωστά, τα περισσότερα των οποίων κινούνται στα όρια της παρανομίας, ή τα έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Πέρα από αυτά, το κομματικό φοιτηταριό είναι βασική αιτία παρακμής των ελληνικών πανεπιστημίων, τα οποία φυτοζωούν πνευματικά και κοινωνικά.

Σαμαράς και Παπανδρέου εκπροσωπούν την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών. Φίλοι είναι, ας συνεννοηθούν και να καταργήσουν τα παρασιτικά συστήματα των πολιτικών νεολαιών. Να ξεκαθαρίσουν τις νεανικές παρέες, οι οποίες μολύνονται από νωρίς από τις εκδουλεύσεις, τα ‘μέσα’ και το πελατειακό σύστημα που τούς παραλαμβάνει στην εφηβεία ακόμη.

Αν  θέλουν ανταλλαγή ιδεών να το πράξουν ψηφιακά. Να συναγωνιστούν στο facebook, στα ψηφιακά fora, στο twitter και τα συναφή πεδία κοινωνικής δικτύωσης.

Η ώρα ήρθε και την αρχή πρέπει να την κάνει αυτός που ασχολείται με την αναδιοργάνωση του οίκου του. Όπως ο Αρχηγός Αντώνης… Να θυμηθεί τότε, που έκανε την υπέρβαση… Σήμερα είναι πιο αναγκαίο… αν θέλει να ξεκολλήσσει το κόμμα του από τη δημοσκοπικά χαμηλή μονοψήφια πολιτική επιρροή. Κι ας είναι και αστάθμιστη…

3 Comments

Filed under Διαδίκτυο, Πολιτική

Για τον Αντώνη και τον Γιώργο…

Κατά την άσκηση, αλλά και κατά την πορεία προετοιμασίας για την ανάληψη της εξουσίας, ο πολιτικός ηγέτης μερικές φορές είναι απελπιστικά μόνος. Αν η προσωπική φιλοσοφία του για τη ζωή και την πολιτική διαφέρουν αισθητά από το περιβάλλον στο οποίο βρέθηκε να δραστηριοποιείται, τότε τα συναισθήματα είναι ακόμη πιο έντονα και βασανιστικά. Στα μεγάλα αλλά και τα μικρά. Στα σπουδαία, αλλά και στα μικρότερης σημασίας, που όμως μπορεί να είναι καθοριστικά για την εικόνα, την αξιοπιστία, τη συνέπεια λόγων και πράξεων.

Οι “σύμβουλοι”, εμφανείς ή μη, τα επιτελεία, οι “συνεργάτες” διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία του ηγέτη. Όπως μάς δίδαξε και το πρόσφατο παρελθόν, μπορεί και να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις. Ή ακόμη, να παρασύρουν τον ηγέτη σε λανθασμένες κινήσεις, παλινωδίες και απώλεια χρόνου, ακόμη και ιστορικών ευκαιριών.

Αυτά είναι τα σοβαρά, την ανάλυση των οποίων την αφήνουμε για αργότερα. Να δείξει το πράγμα. Και από τις δύο μεριές. Προς το παρόν αρκεί ένα παραμύθι. Σκωπτικό. Απ’ εκείνα που έλεγαν οι παλιοί… Με πρωταγωνιστή τον Χότζα… Έχει ως εξής:

Ο Χότζας, μαζί με τη γυναίκα του και τον γάιδαρό του, γυρίζει από το χωράφι στο σπίτι του. Στον δρόμο προς το χωριό συναντάει έναν συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, γιατί έχεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται και δεν τη βάζεις καβάλα  στον γάιδαρο;

Ο Χότζας βρίσκει σωστή τη συμβουλή, σταματάει και ανεβάζει τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Συνεχίζοντας πρός τό χωριό συναντάει έναν άλλο συγχωριανό του, ο οποίος τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν είναι ντροπή για το αξίωμά σου, εσύ να κουράζεσαι περπατώντας και να είναι η γυναίκα σου καβάλα στον γάιδαρο;

Ο Χότζας δέχεται τη συμβουλή και αμέσως κατεβάζει τη γυναίκα του και ανεβαίνει αυτός στον γάιδαρο.

Όμως, σε λίγο συναντάει και τρίτο συγχωριανό του, ο οποίος έχει κι αυτός να τού δώσει τη δική του συμβουλή. Τού λέει:

– Βρε Χότζα, δεν σέβεσαι καθόλου το γυναικείο φύλο; Αφήνεις τη γυναίκα σου να περπατάει και να κουράζεται; Γιατί δεν τη βάζεις καβάλα κι αυτήν;

Ο Χότζας αναγνωρίζει ότι αυτό που κάνει δέν είναι σωστό και ανεβάζει και τη γυναίκα του στον γάιδαρο.

Πλησιάζοντας τώρα στο χωριό συναντάει και άλλο συγχωριανό του, ο οποίος με έκδηλο εκνευρισμό γι’ αυτό που βλέπει τού λέει:

– Βρε Χότζα τί είναι αυτό πού κάνεις; Δεν βλέπεις ότι το κακόμοιρο το γαϊδουράκι είναι έτοιμο να ψοφήσει με τόσο βάρος πού είναι αναγκασμένο να σηκώνει;

Φοβούμενοι ότι θά χάσουν τό γαιδαρό τους, ο Χότζας καί η γυναίκα του ξεκαβαλικεύουν, σηκώνουν τον γάιδαρο στον ώμο τους και έτσι φτάνουν στο χωριό τους με σώο τον γάιδαρο. Βλέποντάς τους οι συγχωριανοί απορούν και τούς ρωτάνε να μάθουν τι τους συνέβη. Και ο Χότζας τούς απαντάει:

– Έκανα τη βλακεία να ακολουθήσω τις απόψεις διαφόρων συμβούλων και την πάτησα. Δεν έχω τίποτα άλλο να σας πω…

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμη ιστορία σε περιπτώσεις γρήγορων μεταβολών στις ηγετικές αποφάσεις…

1 Comment

Filed under Ηγεσία

Political Leftovers

Όλοι πλέον ξέρουν ότι οι περιστάσεις είναι κρίσιμες για τη χώρα μας. Η Ελλάδα με τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες, τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος και τους μικροπολιτικούς στην ψυχή και τις ιδέες δεν πάει παρακάτω. Καταναλώσαμε, φτάσαμε στο τέλος, ξύσαμε και τον πάτο και όταν δεν υπήρχε άλλο, γυρίσαμε και κοιτάξαμε προς τον ουρανό, περιμένοντας ξανά άλλο ένα free refill από το πουθενά.

Αλλά δεν υπάρχουν πια περιθώρια. Έξω από το βαρέλι, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Ο υπόλοιπος κόσμος έχει πέσει σε περισυλλογή, μαθαίνει από τις δυσκολίες, ανασυγκροτείται και οργανώνει νέες, πιο στέρεες δομές ανάπτυξης. Στην πορεία αυτή, όταν παρουσιάζονται και ευκαιρίες συσσώρευσης (για να βγουν και τα σπασμένα των προηγούμενων μηνών), όσοι μπορούν τις εκμεταλλεύονται. Οι δυνατοί παίκτες κινητοποιούν τους κερδοσκοπικούς μηχανισμούς και απομυζούν από τα αδύναμα μέλη του κοπαδιού, τα οποία δεν κινούνται με ταχύτητα, μένουν πίσω και χαζομασουλούν καρπούς πλούσιους σε λιπαρά, αλλά φτωχούς σε δύναμη ανάπτυξης.

Έτσι είναι η Ελλάδα. Αυτοί είναι οι Έλληνες, όπως αβίαστα ισχυρίστηκε κάποτε ο Κώστας Σημίτης, όταν ένοιωσε ότι είχαν εξαντληθεί τα πολιτικά επιχειρήματα και το μόνο που απέμενε ήταν η επίκληση εθνικών μας χαρακτηριστικών. Μόνο που ίσως η Ελλάδα θα πρέπει να σταματήσει να είναι ‘έτσι’ και να ξεκινήσει μία πορεία προς το ‘αλλιώς’. Με περισσότερη αυτοκυριαρχία, καλύτερ γνώση για τις εξελίξεις, με πιο συλλογικό τρόπο σκέψης και προπάντων, ακομπλεξάριστη ικανότητα άμεσης απόρριψης των πολιτικών υπηρετών που ‘δεν κάνουν’.

Το διαδίκτυο προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες οργανωμένης έκφρασης. Και παρά την οικονομική δυστοκία της εποχής, ορισμένοι ιστότοποι πραγματικής πολιτικής παρέμβασης πρέπει να δημιουργηθούν, προκειμένου να συγκεντρώσουν την συμμετοχή των πολιτών που επιθυμούν να συμβάλουν ενεργά στο ξεκαθάρισμα του τοπίου και στο νέο ξεκίνημα που απαιτείται.

Είναι καιρός για ψηφιακό ακτιβισμό και σκληρές τοποθετήσεις ενάντια στον πολιτικό κόσμο που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Γιατί πλέον πρέπει όλοι να παραδεχθούμε ότι οι υπηρέτες της κοινωνίας των πολιτών την πρόδωσαν ανεπανόρθωτα. Οικειοποιήθηκαν με βάρδιες τον συλλογικό πλούτο των πολιτών (του αφεντικού τους δηλαδή), μεγάλο μέρος του οποίου προήλθε από τους ευρωπαϊους συμπολίτες μας.

Η απάτη είναι διαχρονική. Το πεδίο υλοποίησής της είναι η πολιτική. Σήμερα, τα απομεινάρια αυτής της γενιάς πολιτικής πρακτικής, βρίσκονται μπροστά στην πιθανότητα να πράξουν, για πρώτη φορά, το καθήκον τους. Είναι γιατί τα ταμεία είναι άδεια και πλέον δεν προσφέρονται για κόλπα; Είναι γιατί η ανάσα των Βρυξελλών είναι πλέον έντονη στο σβέρκο των ντόπιων μικροπολιτικών; Για οποιονδήποτε λόγο, τα περιθώρια τέλειωσαν. Η διαχρονική συναίνεση στα κόλπα, ας αντικατασταθεί με συναίνεση για εξυγίανση. Προσοχή όμως, ας μην επιλέξουν πάλι τους γνωστούς-άγνωστους μισθωτούς για να εξυγιάνουν. Αυτές είναι τσάμπα μαγκιές…

1 Comment

Filed under Πολιτική

Ο πολιτικός χρόνος

Στις 5 Δεκεμβρίου 2009, όταν η ΝΔ θα έχει βρει τον/την αρχηγό της, η Κυβέρνηση Παπανδρέου θα έχει συμπληρώσει περίπου 60 ημέρες στη διακυβέρνηση της χώρας. Θα απομένει περίπου ένας μήνας ακόμη, έως τη συμπλήρωση της κομβικής (πολιτικά αλλά και συμβολικά) περιόδου των πρώτων 100 ημερών. Δηλαδή με την έναρξη το 2010, το σχέδιο των πρώτων 100 ημερών θα πρέπει να έχει ήδη παράξει αποτελέσματα. Απτά αποτελέσματα, γιατί από επικοινωνία, τα κουτσοκαταφέρνει, παρά τα αντικρουόμενα μηνύματα.

Αν κάποιος ισχυριστεί ότι ακόμη και ο Ομπάμα δυσκολεύτηκε στην αρχή να αντιληφθεί τους συσχετισμούς στο κράτος, να προσαρμόσει το wishful thinking στην πράξη και να μετρήσει την πραγματική του δύναμη, η απάντηση είναι ότι ο Γιώργος δεν είχε αντιπολίτευση και βέβαια μία Αμερική να διαφεντεύσει. Μπορούσε και ακόμη μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφευχθούν τα αυτογκόλ και τα μπρος-πίσω στον χώρο της εφηρμοσμένης πολιτικής. Στην πράξη δηλαδή. Γιατί στη θεωρία, δεν νομίζω ότι σήμερα υπάρχει Έλληνας πολίτης ο οποίος να μην γνωρίζει τη λύση στα προβλήματα, σε ατομικό και συλλογικό επιπεδο. Αν και δεν έχουν εντυπωσιάσει, προς το παρόν, ο πολιτικός χρόνος κυλά προς όφελος της Κυβέρνησης του ΓΑΠ, η οποία, παρά ταύτα δείχνει να μην αξιοποιεί την συγκυρία της κεντροδεξιάς διάλυσης.

Οι διαπιστωτικές ασκήσεις στις οποίες με τη σειρά επιδίδονται οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ δηλώνοντας έκπληκτοι για τα φαινόμενα διαφθοράς, φοροδιαφυγής, φοροκλοπής και σπατάλης σε τίποτα δεν ωφελούν. Τα ξέρουμε. Τα ζούμε, για πολλούς από εμάς αποτελούν τρόπο ζωής, που οι ίδιοι οι πολιτικοί, με την ανοχή της ψηφοθηρίας, μάς έμαθαν να προστατεύουμε.

Το θέμα είναι ότι, αν καθυστερήσουν λίγο ακόμη, στεκόμενοι στις διαπιστώσεις και στα ‘κακώς κείμενα’ του παρελθόντος (ως εμπνευστές τους άλλωστε, ξέρουν καλά που να ψάξουν και πως να τα αξιολογήσουν), ο νέος ή η νέα αρχηγός της ΝΔ θα έχει όλον τον χρόνο να πράξει το ίδιο, κοιτώντας το παρελθόν με την ίδια έκπληξη και επικριτική διάθεση. Αυτό θα φέρει τα πράγματα στα ίσα και ο Γιώργος θα αποκτήσει έναν νέο αντίπαλο, ο οποίος θα έχει πολλά να αποδείξει. Σε βάθος χρόνου, ή και πολύ συντομότερα απ’ όσο φανταζόμαστε.

Και τότε, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, it’s a whole new game dear

1 Comment

Filed under Πολιτική