Monthly Archives: January 2010

Η κυρίαρχη σκέψη

Σχεδόν κάθε φορά που οι δημοσιογράφοι “έχουν θέμα”, το έχουν γιατί οι πηγές τους έχουν αποφασίσει να ανοίξουν το στόμα τους. Για τους δικούς τους λόγους.

Όταν λέμε “πηγές” εννοούμε ανθρώπους με εξουσία. Εξουσία οικονομική, επιχειρηματική, αλλά και βέβαια, αυτή της πληροφορίας. Οι άνθρωποι αυτοί, αν και είναι πολλά αυτά που τούς ενώνουν, συχνά διαφωνούν για τις τακτικές και τις μεθόδους με τις οποίες επιδιώκουν τον πλουτισμό τους. Πολλές φορές, οι διαφωνίες αυτές οδηγούνται σε αδιέξοδο. Τότε, μέσω διαρροών στα μέσα ενημέρωσης, καλούν τους πολίτες να ‘γνωμοδοτήσουν’ για το ποιος έχει δίκιο.

Αυτός που θα προλάβει να θέσει πρώτος το θέμα, συνήθως με τη βοήθεια ενός γνωστού δημοσιογράφου, χαράσσει και το ‘πλαίσιο ανταλλαγής των απόψεων’, κερδίζει τις εντυπώσεις (δεδομένου οτιδήποτε ακολουθεί εκφράζεται απλώς ως διαφωνία ή απάντηση), και έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει και τη μάχη.

Οι άνθρωποι της ενημέρωσης πρωτοστατούν σε αυτή τη διαδικασία. Πυροβολούν με ερωτήσεις, ευθύβολα, αλλά και στα τυφλά, ανάλογα με τη περίσταση. Αυτό είναι, άλλωστε, το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Ανθρωποι, εκ φύσεως περίεργοι, που κάνουν διαρκώς ερωτήσεις στους πάντες, για τα πάντα. Όσοι διαθέτουν την άνεση και την κάλυψη, ασκούν και κριτική προς πάσα κατεύθυνση, ανάλογα με τις διαθέσεις και τις εντολές τους. Κατά τη διαδικασία αυτή, εκτός από τις οθόνες των λάπτοπ, που γεμίζουν με λέξεις, ενισχύονται και οι τσέπες, με ευρώ.

Φυσικά αυτά δεν αποτελούν αποκλειστικά ελληνικά φαινόμενα. Απαντώνται αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο. Και οι ερμηνείες είναι διαφορετικές. Βέβαια, ορισμένες χώρες είναι πιο επιρρεπείς από άλλες.

Η Θ., η ίδια φίλη που είναι έξαλλη με τον χειρισμό του μεταναστευτικού από πολιτικούς ιθύνοντες της χώρας, θέλησε να συνεισφέρει ξανά στις δημόσιες νοητικές μου ασκήσεις, στέλνοντάς μου ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του Τσάρλς Σίμικ στο NY Review of Books (ναι, υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα που διαβάζουν τις στήλες κριτικής βιβλίου στους New York Times – οι περισσότεροι, βέβαια, γνωρίζονται μεταξύ τους, γιατί απέχουν με τον ίδιο τρόπο από την σκουπιδο-επικοινωνία και πολιτική των καιρών).

Γράφει, λοιπόν, ο Σίμικ, ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σε χώρες που δεν είναι ευτυχισμένες. Η απουσία αξιόπιστων θεσμών και η μη τήρηση των νόμων καταδικάζει αυτές τις κοινωνίες να ζουν ξανά και ξανά τις ίδιες εντάσεις και συγκρούσεις, να κάνουν διαρκώς τα ίδια λάθη και να υποφέρουν τις αρνητικές συνέπειες από αυτήν τη συμπεριφορά.

O Πουλαντζάς έλεγε ότι δεν υπάρχει κυρίαρχη τάξη, άλλα κυρίαρχες ομάδες που καθοδηγούν τα όρια της σκέψης σε μία κοινωνία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Ελλάδα είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε διαρκώς τα ίδια λάθη. Όμως, φταίμε εμείς οι πολίτες, ή οι λιγοστές οικογένειες με τα γνωστά επίθετα που μάς κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια;

Advertisements

Leave a comment

Filed under Μέσα Ενημέρωσης

Oι 100 ημέρες της Πτώσης Καραμανλή

Οι 100 ημέρες που οδήγησαν την κεντροδεξιά παράταξη στην αντιπολίτευση και τον Κώστα Καραμανλή εκτός αρχηγίας ΝΔ ήταν ημέρες μεστές σε νόημα και πολιτικό περιεχόμενο.

Από τις ευρωεκλογές έως το Φθινόπωρο της κεντροδεξιάς αυτογνωσίας, οι ημέρες που μεσολάβησαν σημάδεψαν την εικόνα που οι Έλληνες διαμόρφωσαν, όχι μόνο για τις ικανότητες της σύγχρονης κεντροδεξιάς, αλλά ευρύτερα, για το έμψυχο δυναμικό της εγχώριας πολιτικής σκηνής.

Ήταν ημέρες κρίσιμες, ιδιαίτερα για τους πολίτες, οι οποίοι ήδη είχαν αποστείλει το μήνυμά τους από τις 7 Ιουνίου στην κάλπη των ευρωεκλογών. Ημέρες κρίσιμες τους πολιτικούς, που μοιραία μετουσίωναν την πολιτική αποδιοργάνωση και τη μοιρολατρία εκείνων των ημερών. Ήταν κρίσιμη περίοδος για τον ηγέτη τον ίδιο, ο οποίος ήδη είχε αναχωρήσει από το πολιτικό μάνατζμεντ.

Ήταν το καλοκαίρι 2009, η τελευταία σκηνική πράξη μιας κυβέρνησης που υποσχέθηκε να κάνει τη διαφορά στη δημόσια ζωή. Μιας κυβέρνησης που είχε τη δυνατότητα να το πράξει, αλλά δεν τα κατάφερε.

Ήταν ημέρες που άλλαξαν τον τρόπο που οι πολίτες βλέπουν όχι μόνο τη ΝΔ, αλλά συνολικά τα πολιτικά πράγματα. Άνετα μπορεί να πει κανείς ότι τις ημέρες αυτές ισχυροποιήθηκε και η πολιτική απάθεια που γεννήθηκε στις Ευρωεκλογές και διατηρήθηκε ισχυρή (και επί τω πλείστον γαλάζια) στις πρόσφατες Εθνικές Εκλογές. Γεννήθηκε όχι ως σκέψη, αλλά ως πράξη (voter’s apathy), αψηφώντας τον νόμο της ψήφου. Μία μικρή επανάσταση των πολιτών, που, χωρίς να γίνει αντιληπτό, μετέτρεψε την Ελλάδα σε Ευρώπη, και τους Έλληνες πολίτες σε σκεπτόμενους ψηφοφόρους.

Ήταν ημέρες διάψευσης και των τελευταίων προσδοκιών των πολιτών που το μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι 2004 πίστεψαν ότι επιτέλους, θα γίνει κάτι διαφορετικό. Όμως η εξαετής διακυβέρνηση τελείωσε χωρίς αποτέλεσμα. Κυριάρχησαν άλλα. Οι μικρο-κομματικές σκοπιμότητες, τα συμφέροντα και οι προσωπικές φιλοδοξίες ανθρώπων, που θίγουν την αξιοπρέπεια της χώρας, την πίστη των πολιτών στα δημόσια πράγματα, την πορεία προς το μέλλον.

Για άλλη μία φορά, οι πολίτες έδωσαν ευκαιρία στον επόμενο στη σειρά πολιτικό. Και περιμένουν. Αρκετοί περιμένουν εδώ και καιρό. Από το 2007, όταν ψήφισαν για τελευταία φορά. Και δεν βιάζονται. Άλλωστε οι πολίτες δεν έχουν να αποδείξουν κάτι. Αυτή είναι δουλειά των πολιτικών…

Για όσους θέλουν να εμβαθύνουν ξανά στον κλίμα της περιόδου της αντίστροφης μέτρησης, από τις Ευρωεκλογές έως τις Εθνικές Εκλογές, ημερών, κάντε κλικ εδώ

Leave a comment

Filed under Ηγεσία

Μετανάστες και Ιθαγενείς

Έχετε προσέξει πόσο εύκολα μαθαίνουν να μιλούν ελληνικά οι περισσότεροι ξένοι που ζουν στη χώρα μας; Άνθρωποι από πολλές αφετηρίες, γεωγραφικές, κοινωνικές και οικονομικές, για διαφορετικούς λόγους επιλέγουν την Ελλάδα για να ζήσουν η ζωή τους, ή άλλοι, προκειμένου να ανασυγκροτηθούν, με σκοπό να περάσουν αργότερα σε πιο ανεπτυγμένες κοινωνίες. Εκεί ξέρουν ότι θα τούς προσφερθούν περισσότερες ευκαιρίες ενσωμάτωσης, το κράτος θα είναι πιο ανθρώπινο απέναντί τους και πιο δίκαιο, παρόλο που γνωρίζουν ότι η ζωή θα είναι πιο σκληρή, αλλά συνάμα και πιο ορθολογική.

Βέβαια, συμβαίνει και το άλλο. Αν περάσουν ορισμένα χρόνια, ο ξένος επισκέπτης, που αρχικά βρέθηκε τρανζιτ στην Ελλάδα, δύσκολα εγκαταλείπει τον τόπο που τον φιλοξένησε στο πρώτο φευγιό από την πατρίδα του. Επιμένει και παραμένει στη χώρα της ελευθερίας, παρά την προσωρινότητά του ενώπιον θεσμών και ανθρώπων, σε έναν τόπο όπου οι ιθαγενείς επιθυμούν να μην αναγνωρίζουν τα παιδιά του, παρά το ότι γεννήθηκαν στο έδαφός τους.

Είναι πολλά τα “μη-ελληνάκια” σε όλες, πλέον, τις βαθμίδες του εθνικού συστήματος εκπαίδευσης. Πλήρως ενσωματωμένα στις παρέες, συχνά διακρίνονται για την ευφυία και την κοινωνικότητά τους. Και δεν διστάζουν, σε άπταιστα ελληνικά και με δικαιολογημένα αγριεμένο ύφος να χρησιμοποιούν με αφοπλιστική ακρίβεια λέξεις όπως ‘αδικία’, ‘ισότητα’, ‘δικαιοσύνη’.

Είναι λέξεις που πληγώνουν αυτόν εδώ τον τόπο και την ιστορία του. Μία χώρα, που πάντοτε υπήρξε προορισμός ξένων, πολλοί εκ των οποίων παρέμεναν για πάντα, μάθαιναν τη γλώσσα, τις συνήθειες, καταφέρνοντας να απορροφούν στωϊκά και με χαμόγελο τα εθνικά μας ελαττώματα.

Είναι η “ελληνοποιητική δύναμη της ελληνικής γης” (όπως έλεγε και ο Αμερικανός αρχαιολόγος John Caskey), που ποτέ δεν έπαψε να ισχύει και ποτέ δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Σε συμφωνία με την προαιώνια αρχή, που ήθελε Έλληνες να είναι “όλοι όσοι ομιλούν την ελληνική γλώσσα, σέβονται την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του ελληνικού έθνους, μετέχουν της ελληνικής παιδείας και θάπτουν τους ηρωικούς νεκρούς τους με την ελληνική σημαία”.

Όμως, ο σεβασμός στη δύναμη του τόπου είναι ψιλά και δυσανάγνωστα γράμματα για τους πολιτικούς που πασχίζουν να παράξουν ιδεολογήματα και πολιτικό λόγο μόνο και μόνο για να δηλώσουν την ύπαρξή τους. Τα πράγματα όμως αλλάζουν, και όποιος δεν αλλάζει, μπορεί να μην βουλιάξει, το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξεχωρίσει. Θα τον απορροφήσουν τα στερεότυπα του ενός συγκυριακού δήθεν πατριωτισμού που πιστεύει στην “καθαρότητα”. Τίνος άραγε; Ας κοιτάξει λίγο την προέλευση που είχαν οι Πλακιώτες της παλιάς εποχής και μετά τα λέμε…

Άραγε πόσο αξίζουμε εμείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς, τη γη που πατάμε και συχνά κακοποιούμε μέσα από τη στρεβλή εντύπωσή μας για τα πράγματα; Σίγουρα όχι περισσότερο από τα παιδιά των ξένων που μιλούν ελληνικά, αγγλικά, αλλά όχι τη μητρική τους γλώσσα, γιατί γεννήθηκαν εδώ, στην Ελλάδα…

* Το σημερινό κομμάτι είναι αφιερωμένο σε μία καλή φίλη, που έχει θητεύσει σε καίρια πόστα στην πολιτική και η σκέψη της είναι έξαλλη από την υποκρισία των ημερών.

2 Comments

Filed under Κοινωνία

Οι ανέμελοι της διαφθοράς

Όπως δείχνουν να εξελίσσονται τα πράγματα, ο ιστορικός του μέλλοντος θα περιγράψει την περίοδο που διανύουμε ως την εποχή που ξαφνικά στη χώρα αυτή θυμηθήκαμε την εφμαρμογή των νόμων, αποφασίσαμε ότι το νόμιμο δεν είναι πάντοτε και ηθικό και ότι η σπατάλη των κεφαλαίων του δημοσίου αποτελεί αντικοινωνική ενέργεια.

Ίσως, πολλά χρόνια μετά διαπιστωθεί και ένα ιστορικό παράδοξο, που μόνο οι Έλληνες μπορούν να προκαλέσουν, μέσα από την ιδιαίτερη σχέση που διατηρούν με τη νομιμότητα αλλά και την κοινή λογική. Ποιό είναι αυτό; Το τέλος της εποχής των ανέμελων κρατικών λειτουργών, των πολιτικών που δεν θέλησαν ποτέ να γίνουν υπηρέτες της κοινωνίας, των εκ πεποιθήσεως ανεπάγγελτων που είδαν την πολιτική ως ευκαιρία πλουτισμού, δυσανάλογου με τις ικανότητές τους.

Γιατί όμως παράδοξο; Γιατί ο γιός εκείνου που άνοιξε τον κύκλο στις αρχές της δεκαετίας του 1980 μάλλον θα τον κλείσει τριάντα χρόνια μετά με ευρεία κοινωνική συναίνεση, αλλά και με θύμα την αντίθετη παράταξη, η οποία, αν και δεν φέρει την κύρια ευθύνη, εκπρόσωποί της θα αποτελέσουν παραδείγματα προς αποφυγή, όταν αποδειχθεί ότι είχαν χώσει γερά το χέρι μέσα στο βάζο με το μέλι.

Στην παραδειγματική τιμωρία των προηγούμενων κρατικών λειτουργών θα στηριχθεί η φυγή προς τα εμπρός που θα επιχειρήσει ο Γιώργος Παπανδρέου, όχι γιατί το απαιτούν οι Βρυξέλλες, αλλά διότι μπορεί να το κάνει. Και ξέρει ότι αν το πετύχει, τότε θα μείνει στην ιστορία ως ικανότερος ακόμη και από τον πατέρα του, που τόσο επιμένει να θαυμάζει ο προκάτοχός του.

Και οι πολίτες, είναι έτοιμοι να συναινέσουν, να δεχθούν τη ρήξη με το κακό παρελθόν τους, να αποκυρήξουν την αδιαφορία, την αναποτελεσματικότητα, την αντικοινωνική συμπεριφορά. Και δεν χάνουν την ευκαιρία να δίνουν τα μηνύματα με πείσμα. Όποιος αντισταθεί θα παραμεριστεί. Ήδη τα δήθεν τολμήματα και τα πισωγυρίσματα των νεοφώτιστων της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάνω στην ατζέντα των ημερών, ίσως και να τροφοδοτούν την διεύρυνση της ψαλίδας μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων και των αρχηγών τους.

Στην πορεία προς την εθνική εξυγίανση, τα πρώτα (και ίσως μοναδικά) θύματα θα είναι οι ανέμελοι της διαφθοράς. Εκείνοι που χρησιμοποίησαν το κρατικό χρήμα για ίδιο όφελος ή για να πλουτίσουν οι φίλοι τους. Όσοι κρατικοί λειτουργοί σπατάλησαν, λίγο πριν την ελληνική οικονομική κρίση τα τελευταία ρευστά στα κρατικά ταμεία χωρίς στόχο, έτσι, επειδή μπορούσαν να υπογράψουν τη διάθεσή τους προς ημετέρους.

Η εποχή αλλάζει. Η κρίση μάς κάνει σοφότερους. Οι πολίτες περιμένουν περισσότερα από τους πολιτικούς. Τα ηθικά ζητήματα υπερισχύουν της νομιμότητας. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε ποιοι και συνήθως για ποιούς λόγους νομοθετούν… Και πλέον, αυτοί δεν είναι και τόσο αξιόπιστοι, ούτε παραδείγματα προς μίμηση…

1 Comment

Filed under Κοινωνία

Οι σκιές της πολιτικής

Την εξαετία 2004-2009, πολλά ήταν τα μαθήματα που οι πολίτες – άθελά τους – παρακολούθησαν για την πολιτική και τις συνέπειές της. Αυτά ήταν τα μεταπτυχιακά. Κάτι σαν δια βίου εκπαίδευση για τους περισσότερους. Γιατί αρκετό καιρό πριν, η μακρόχρονη πράσινη (στα λάβαρα, με την παλιά έννοια) διακυβέρνηση είχε φροντίσει για την ‘βασική εκπαίδευση’ των Ελλήνων, με επίκεντρο τον συναγωνισμό προς τα κάτω. Στην ποιότητα της σκέψης, τη συμπεριφορά, αλλά και τον τρόπο που ο καθείς μαθαίνει από νέος να ζει εις βάρος των άλλων. Έτσι, η προσωπική πορεία έγινε κοινή, μαζική και εξαπλώθηκε παντού.

Για όσους διαθέτουν εξουσία, οι σκέψεις αυτές εκδηλώνονται πιο αυτάρεσκα, με λιγότερο αυτοσαρκασμό και περισσότερη υποκρισία, ιδίως αν η θέση τους αυτή έχει θεσμική διάσταση.

Η ιδιότητα του πολιτικού, και ιδιαίτερα του βουλευτή αποτελεί το τέλος των ‘σπουδών’ στο νεοελληνικό σχολείο, την αποφοίτηση από μία διαδικασία διαρκών εκπτώσεων, προκειμένου να θεριστεί η επιτυχία και η αναγνώριση. Αν ετηρούντο οι προδιαγραφές, το job description που λένε, που προσδιορίζεται και βάσει όρκου, θα έπρεπε να έχουμε 300 υπηρέτες, οι οποίοι, με την απαιτούμενη σεμνότητα να τρέχουν πάνω κάτω, χωρίς να προλαβαίνουν να μάς εξυπηρετήσουν. Και οι ίδιοι και οι επιστημονικοί συνεργάτες τους, οι μετακλητοί υπάλληλοι και γενικά όλο το ‘team’, που μάς κοστίζει πάνω από 40.000 ευρώ το μήνα. Βάλε αυτά τα ευρώ επί 300 και κατάλαβες πόσα συνολικά κάθε χρόνο.

Να μία ιδέα για τους 300 υπηρέτες μας. Να δωρίσουν στους πιεζόμενους Έλληνες πολίτες από έναν μετακλητό. Να γυρίσει πίσω στη θέση που τού αντιστοιχεί στις δημόσιες υπηρεσίες, απ’ όπου είναι δανεικός, να σταματήσει τη λούφα και να αρχίσει να εργάζεται και πάλι για εμάς, αλλά από άλλο …μετερίζι.

Έτσι, οι 300 να βρουν την ευκαιρία να προσφέρουν ενεργά στην κρίση, όχι με μείωση μισθού, που είναι και αντισυνταγματικό, αλλά με τη διάθεση ανθρώπινου δυναμικού.  Απλές λύσεις, για τους …υπηρέτες του λαού.

Αλλά φυσικά δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τον λογαριασμό τον πληρώνει συνήθως ο καταγεγραμμένος μισθωτός, ο οποίος δεν ‘απολαμβάνει’ την ‘άνεση’ (‘κοροϊδία’ για όλους τους άλλους) της τεκμαρτής φορολόγησης. Εδώ είναι και η ουσία, η δικαιοσύνη. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε κατά πόσο ο George θα το πετύχει στη φορολόγηση και θα καταφέρει να πατάξει τις ανέσεις διαφόρων ‘επαγγελματιών’ που ζουν εις βάρος των συμπολιτών τους.

Κατά τα άλλα στην αξιωματική αντιπολίτευση, οι ‘πολιτικές σκιές’ των υπουργών έχουν αρχίσει να ξεμυτούν και να εξασκούνται στις δηλώσεις. Κατά βούληση και με γενικές πολιτικές ατάκες, ασφαλούς και συνάμα αόριστου περιεχομένου (που να μπουν στην ουσία με νωπή την εξάχρονη διακυβέρνηση). Όσο για την επίσημη γραμμή, μια στο καρφί και μια στο πέταλο, γιατί είπαμε, έως το συνέδριο, η στρατηγική της αντιπολίτευσης θα γίνεται piloted, σαν τα ερωτηματολόγια των ερευνητών, λίγο πριν ξαμοληθούν για την έρευνα πεδίου.

Μέχρι τότε οι «Υπεύθυνοι Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Τάδε» θα βαράνε με τους γκράδες από την ασφάλεια των κομματικών γραφείων, με τον πυρσό (ακόμη) αναμμένο ως πλάτη στο πλάνο.

Διάολε, αν η χώρα ήταν ακυβέρνητη, θα μπορούσαν να βγουν και στον ομαλό, να κερδίσουν έδαφος, να αναμετρηθούν με τα προβλήματα…

1 Comment

Filed under Πολιτική

Good or bad politics?

Η σκληρή πραγματικότητα στην εγχώρια πολιτική και οικονομική σκηνή, το ξύσιμο του πάτου του βαρελιού, όσο και να σε ορισμένα μέρη έχει γλυκιά γεύση, στην περίπτωση της χώρας μας, συμβολίζει την ανάγκη να ξεφύγουμε από την αδιαφορία, τα φοβικά σύνδρομα του πολιτικαντισμού. Συμβολίζει το τέλος των ερασιτεχνισμών, με λίγα λόγια, το τέλος της μπουρδοπολιτικής, που εκτός των άλλων, υπήρξε και εθνικά επιζήμια.

Τα περιθώρια δεν στένεψαν απλώς, είναι πλέον μηδενικά. Γιατί απ’ ό,τι φάνηκε, αν η ΕΕ ήταν διατεθειμένη, για καιρό να κάνει τα στραβά μάτια στα ελληνικά τερτίπια, την ώρα της κρίσης, που όλοι οι λαοί μαζεύονται, οι άνθρωποι θα είπαν: διάολε, ας στριμωχθούν και μια φορά οι Έλληνες. Πολιτικοί.

Έτσι, η έξοδος από την ελληνική κρίση (yes, this time, you can live your crisis in Greece) απαιτεί επαγγελματισμό, συνεργασία και πολιτική συναίνεση προς την κατεύθυνση των αποτελεσμάτων. Επίσης νέες ιδέες, σχεδιασμό πολιτικής, αλλά και θάρρος στη διατύπωση των απόψεων.

Αυτή είναι και η πρόκληση για τον Γιώργο, αλλά και για τον Αντώνη. Ο πρώτος διότι ανέλαβε μία χώρα που σκούριασε επί μία εξαετία στον αυτόματο πιλότο, ο δεύτερος διότι παρέλαβε τη ΝΔ σε μία εποχή που η αντιπολιτευτική δράση χαρακτηρίζεται, τουλάχιστον, άχαρο είδος. Όχι γιατί ο Γιώργος θα τα κάνει όλα όπως πρέπει, αλλά διότι διαθέτει πολύ περιθώριο κοινωνικής ανοχής να ξοδέψει, για έναν και απλό λόγο: οι πολίτες έχουν το βλέμμα τους στραμμένο αλλού. Για πρώτη φορά ίσως δεν ενδιαφέρονται για το «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο». Αποτελέσματα ζητούν και εκεί θα κριθεί η στάση όλων. Και όποιος φανεί ότι φέρνει προσκόμματα στην πορεία προς τη λύση των προβλημάτων, θα χαρακτηριστεί τουλάχιστον γραφικός, για να μην πω τίποτ’ άλλο. Και η ΝΔ, πως να το κάνουμε, έχει μία επιρρέπεια προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο ρόλος του Αντώνη είναι δύσκολος και, τολμώ να πω, τα δεκάδες θεσμικά κεφαλάκια που διόρισε μπορεί να τον καταστήσουν ακόμη δυσκολότερο. Είναι γνωστός ο κανόνας της επικοινωνίας ότι σε κρίσιμες στιγμές, το μήνυμα πρέπει να προέρχεται και να ερμηνεύεται από μία πηγή. Οι πρώτες 100 ημέρες του νέου αρχηγού ξοδεύονται με ρυθμό αδυσώπητο. Η ώρα των τολμηρών αποφάσεων ίσως και να έχει παρέλθει. Για παράδειγμα, δεν νομίζω ότι οι πολίτες θα ένοιωθαν ενόχληση (ή σύνδρομο έλλειψης) αν για ένα διάστημα, κατόπιν εντολής Σαμαρά, εξαφανίζονταν οι εκπρόσωποι της ΝΔ στα τηλεπαράθυρα, έτσι, σε μία ένδειξη υπευθυνότητας. Ώσπου να οργανωθεί η ατζέντα, να υπάρξουν τα πρώτα στοιχεία τεκμηρίωσης. Γιατί είναι γνωστό αυτό που λένε για τις απόψεις. Όλοι έχουν από μία…

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον είναι ότι άξαφνα, η άσκηση πολιτικής απέκτησε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Έγινε εθνική αποστολή. Και βέβαια, στην προσπάθεια μπορεί να αποτύχεις, το θέμα είναι όμως να μην πει κανείς ότι δεν προσπάθησες, ότι υπήρξες αδιάφορος… Για παράδειγμα, να μην στέκεσαι και να κοιτάς μακρυά και πέρα από τα προβλήματα, αλλά χαμηλά, εκεί όπου εκδηλώνονται…

1 Comment

Filed under Πολιτική

Δημοσιογράφος Κακαουνάκης

Ίσως να είμαι από τους λίγους Έλληνες, προς τους οποίους ο Νίκος Κακαουνάκης, πριν από πολλά χρόνια είχε ζητήσει συγγνώμη, από τη συχνότητα του ΣΚΑΙ για αντικειμενικά λανθασμένη δημοσιογραφική-πολιτική αναφορά με την οποία με είχε “τιμήσει” δημοσίως.

Οι λόγοι και το παρασκήνιο αδιάφοροι, αλλά το γεγονός αυτό καθεαυτό είχε σημασία για μένα, διότι, έκτοτε, τον παρακολουθούσα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον ως δημοσιογράφο και τηλεοπτικό σχολιαστή. Είχε μία πηγαία δύναμη να μετατρέπει το σχόλιο του καφενείου σε πολιτική ατάκα που ξεχύλιζε με ένταση από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Προκαλούσε φόβο στους πολιτικούς και τηλεοπτικούς αντιπάλους του. Ο καθημερινός χαρακτήρας του πολιτικού λόγου του μπορούσε να αποδομήσει ακόμη και τον πιο ικανό συνομιλητή.

Ο Κακαουνάκης είχε και πολλούς επικριτές, κυρίως από τον χώρο της κεντροδεξιάς. Βρήκα όμως αρκετούς από αυτούς που ένοιωσαν στενάχωρα με τον θάνατό του. Ήταν η δύναμη της εικόνας τα τελευταία χρόνια, κάτι που “έβγαζε” στον κόσμο, ίσως.

Σε κάθε περίπτωση ήταν δημοσιογραφική δύναμη. Εκπροσωπούσε, με γνήσιο τρόπο, αυτό που στην Αγγλία αποκαλούν popular journalism. Εδώ με τη διπλή έννοια, του λαϊκού και του δημοφιλούς. Ήταν ίσως το πιο δυνατό political watchdog για την κεντροαριστερά, και όχι μόνο. Η απώλειά του είναι σημαντική για τη νέα κυβέρνηση, η οποία αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια της εν μέσω κρίσης.

Και φυσικά, ο θάνατός του ήταν και αυτός απόλυτα δημοσιογραφικός. Ανέδειξε, ακόμη μία φορά τα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών, διασήμων και μη…

1 Comment

Filed under Δημοσιογραφία